Inferno (1980)

Dario Argento's Inferno, het tweede deel van het nooit voltooide drieluik van "De Drie Moeders", verbleekt bij de schoonheid van voorganger Suspiria. Hoewel de kijker nog steeds getuige is van adembenemend kleurenspel en een goede soundtrack (let op de uitstekende afwisseling tussen klassieke muziek en elektronische deuntjes), weet Inferno niet echt uit de schaduw te treden van grote zus Suspiria. De decors zijn, hoewel nog steeds erg mooi, minder prominent aanwezig, de moordscènes zijn wat flauwer en minder origineel en ook de spanning is soms ver zoek.

Desalniettemin blijft Inferno een sfeervolle horrorfilm met enkele scènes om van te snoepen, zoals de onderwaterscène die naar verluid is geregisseerd door Mario Bava. Maar ik raad iedereen aan om niet de verwachtingen te koesteren die Suspiria overduidelijk wist in te lossen, want dan kan je wel eens van een kale reis thuiskomen.

Ben het grotendeels met jou eens Halcyon. Heb de film gister gezien en ook ik heb genoten van een aantal scenes en het prachtige kleurenspel. Alleen is Suspiria perfectie in dat opzicht waar Inferno gewoon erg goed is. Grootste verschil, en waar ik het niet helemaal met jou eens ben, is de geweldige soundtrack van Goblin die hier nooit wordt geevenaard. Vond het op momenten zelfs irritant worden.
Het script vond ik hier ook rommelen. Suspiria heeft geen geweldig script maar heeft een goede opbouw die ik hier mistte. Daarnaast is het einde hier echt een grote teleurstelling. De moorden waren wel erg lekker hoor. Argento is een meester in het handenspel wat hij in zijn moordscenes stopt, zoals de scene met de guillotine . Een genot om naar te kijken.
Inferno blijft nog steeds beter dan Argento's werk van de laatste jaren maar mist de power van zijn twee beste films Suspiria en Profondo Rosso. Hopelijk wordt deze Three Mothers trilogie ooit nog eens afgemaakt.
3*

De Argento waar ik eigenlijk het minste mee kon ... de film ziet er goed uit en er zijn enkele bijzonder mooie scenes, maar het is zo onsamenhangend dat er geen sprake is van een verhaallijn of echte spanning.

3*

Duidelijk uit hetzelfde bakje als Suspiria. Maar wel iets minder (denk ik)

't is al best lang geleden dat ik Suspiria gezien heb, dus echt met volle zekerheid kan ik het niet zeggen. Wat mij hier vooral opviel is dat er nog steeds een aparte soundtrack onder de film zit, maar veel minder aantrekkelijk/effectief. Soms zelfs redelijk lachwekkend en irritant.

Verder blijft dit soort filmpjes een bewijs dat je erg ver komt met visuals alleen. Het is eigenlijk het enige goeie element aan de film. Acteerwerk is dramatisch slecht, de moorden zijn suffer dan suf en het verhaaltje verschuilt zich vast wel ergens maar blijft de hele film verstoppertje spelen.

Enige wat in het oog springt zijn de prachtige kleuren (erg knappe belichting) en het mooie camerawerk. Dit alleen zorgt voor voldoende sfeer zodat de rest bijzaak wordt. Erg van kunnen genieten, doet mij ook denken aan de belichting die je vaak in mid jaren '90 HK martial arts terugvindt. Diezelfde passie voor rood en blauw in donker.

Da's in ieder geval wat de film mij gebracht heeft. Visueel mooi en sfeervol, wat overstraalt op de rest van de film. Broodnodig ook, want andere elementen zijn allen ondermaats.

3.5*

Verhaaltechnisch lang niet zo interessant als Suspiria. Voor mijn gevoel heeft dat te maken met minder duidelijkheid wat betreft de personages en vooral het ontbreken van een beklemmend gevoel. In Suspiria zit het hoofdpersonage namelijk “vast” in een gebouw en wil weten wat het is waarmee ze constant wordt geconfronteerd (Wat overigens veel brutere moorden zijn dan bij deze film). Bij Inferno is enkel de interesse naar de drie moeders hetgeen wat ons hoofdpersonage in gevaar brengt. Dit is een nogal matige motivatie voor een behoorlijke dosis gevaar en bovendien wisselen we te vaak van protagonist.

Is Inferno dan een slechte film? Absoluut niet. De meesterlijke artdirection en visuele pracht doen de film opleven. Het is waar dat de felle kleuren niet altijd even goed matchen als bij haar voorganger (het kunstlicht/daglicht in combinatie met blauw geeft vaak een te geforceerd idee) maar als geheel is het een prachtige film. Het is dan ook de Argento sfeer tezamen met de visuele stijl die ook deze film tot een must maken voor liefhebbers van Italiaanse horror.

Twee leuke opvallende dingen: De scene van Mario Bava in een ondergestroomde kamer is simpelweg briljant en de film bevat één van de meest zinloze teksten ooit: "He likes to speak to you, he does that whenever he has something to say."

Het vervolg op Suspiria waarin de Duivelse praktijken ditmaal plaatsvinden in New York. Een geslaagd vervolg uit 1980 dat pas in 2007 als trilogie werd afgerond met de ietwat teleurstellende La Terza madre. Inferno is geen film die een fantastisch verhaal bevat. Eigenlijk gebeurt er vrij weinig. Aan het begin is er nog geen eenduidige hoofdrolspeler, omdat meerdere personages centraal staan in verschillende lang uitgesponnen scènes. Grote delen van de film bestaan uit hoe zij zich een weg banen door interieurs die met allerlei felle kleuren zijn uitgelicht. Je vraagt je soms af waar zij zich in hemelsnaam bevinden. Het voegt allemaal toe aan de sfeer die Argento als geen ander kan wegzetten. Dit ook in combinatie met de gedenkwaardige soundtrack.

Visueel bij momenten erg knap, maar verder heb ik me steendood verveeld.

Het begon al meteen compleet rampzalig. Zag deze prent op Prime en ik veronderstel dat ze daar dus de "originele" versie van Inferno voorschotelen (zoals bedoeld door Argento). Nou, en die was ... gedubd in het Italiaans! Is dit écht de bedoeling ?

Ik kan gewoon geen enkele situatie bedenken waarin om het even wat dubben een goede oplossing is. Ofwel maken ze deze film in het Italiaans, ofwel in het Engels, maar dit was ronduit vreselijk.

En dan het gebrek aan narratieve logica... Op zich geen probleem, als je geïntrigeerd raakt door de sfeer, de acteurs, om het even wat. Maar hier boeide het hele gebeuren mij geen seconde en dus werd dit een vreselijke zit.

Een aantal prachtige shots, maar verder voor mij een zeer vermoeiende film. 0,5*

Ondanks dat deze film het niet haalt bij Suspiria, weet Argento prima raad met een naargeestig verhaal over een oude legende die maar geen afscheid wil nemen. De locatiekeuzes zijn prima getroffen, maar de spanning is helaas wat ver te zoeken. Dat is te wijten aan de manier waarop Argento zijn verhaal presenteert ( hij tovert steeds nieuwe hoofdrolspelers op het toneel waar hij zich op focust, als er een de pijp uit gaat ), hierdoor weet je telkens wie het volgende slachtoffer zal gaan worden.

Deren doet het geenszins, aangezien de film er betoverend mooi uitziet, de muziek wel gaaf is en de moorden elkaar in relatief rap tempo opvolgen, een kleine voetnoot hierbij is wel dat Argento te veel tijd uittrekt voor zijn simpele verhaal en van moord naar moord toeleven, zou je op een gegeven moment wat melig kunnen maken. Mijn interesse bleef, ondanks de wat tè lange speelduur volledig intact. Een kleine 4*

Tja hoeveel stemmen zal ik deze nou geven..
Prachtige decors, kleuren en belichting (soms iets té studio-achtig), maar dat verhaal en de muziek vooral, daar zal ik denk ik nooit aan wennen in sommige Argento's.

Gave scenes (zoals onder water, de guillotine, de stroomuitval) worden ook afgewisseld met heel belabberde (ai die ratten-aanval...). Voor dat eerste blijf je dan ook kijken, 3* dan maar.

Interessante film van Argento.

Argento zet hier heel wat knaps neer en weet het visueel prachtig te maken met de lichten in de donkere achtergronden. Sommige scene's zien er behoorlijk gaaf uit. Zoals in het begin bij een onderwaterscene waar er toevallig ook nog wat lijken voorbij komen + de eind scene. Argento wist het dit keer bij mij wel wat boeiender te houden. In mijn ogen is dit tot nu toe het beste wat ik van hem heb gezien. 4,0.

Een mindere Argento. Visueel redelijk maar het rommelige verhaal kon me niet echt boeien. 5/10*

Het verhaal mag dan misschien wat aan de rommelige kant zijn, visueel vond ik deze Argento weer schitterend. Het deed mij qua sfeer ook erg veel aan "Suspiria" denken hoewel ik die film wel veel beter vond. Niettemin heb ik best kunnen genieten van deze Argento die het behalve de cinematografie en horrormomenten van mij ook moest hebben van de mooie jonge vrouwen die zoals gewoonlijk in Argento's films om zeep gebracht werden.

4,0*

Rommelig verhaal? Heerlijk! Perfect ondergeschikt gemaakt om z'n doel te bereiken. Opnieuw een sfeer om gek van te worden, ge-wel-dig. Blauw rood.. alles gloeit weer. Gooi er wat mensen in om een reden te hebben om alles te ontdekken, en je zit weer 90 minuten goed met Argento's visie. Althans, ik zit wel goed. Begint toch één van m'n favoriete regisseurs te worden.

Dijk van een soundtrack, geweldige sfeer, toffe kills.. maar toch met alles gewoon wat minder dan z'n Suspiria en ook minder dan Phenomena. Ondanks dat blijft het allemaal staan als een huis en is het op zichzelf staand gewoon een fantastische film die alles biedt wat ik zoek. Op naar de volgende Argento!

Tony's Cinema Trash: Inferno (1980) - tonypulp.blogspot.com

Zeer teleurstellend.

Had hier toch echt meer van verwacht.

Hoe goed Argento's Suspiria is zo slecht vind ik Inferno.

Het verhaal is aan de rommelige kant (niet de eerste keer dat dit bij Argento gebeurd).

Het kleurgebruik is excentriek en werk net zoals bij Suspiria wel goed.

De onderwaterscene was (ondanks dat hij misschien wat onlogisch was) wel erg goed gedaan. Lekker spannend ook.

Hellaas kent de film echt een heel stel minpunten.

De personages zijn zeer saai en totaal niet interessant.

Vond de spanning zeer matig (op één a twee scene's na).

De gore was af en toe best leuk, maar vond de kills vaak genoeg niet effectief.

Daarbij komt dat ik het nog een erg saaie film vond ook.

2* is al wat ik hier van kan maken.

Typische ''je houd ervan of je houd er niet van'' film. Bij Suspiria werkte het allemaal heel goed, maar dit vond ik echt onder de maat.

Ik heb met veel aandacht naar deze film gekeken. Visueel is dit een prachtige film met dromerige beelden, belichting in mooie kleurcombinaties, zodat er wonderschone stills ontstaan. De film is vrij traag, zodat er ook de tijd is om dit op te nemen, rond te kijken en in de sfeer te komen. Voor mij zeker niet saai.

De audio is op z'n minst apart te noemen, aangenaam apart voor mij

Prima geacteerd door een voor mij onbekende cast.

De hier geroemde onderwater scène is echt prachtig én ultiem spannend. En zo zijn er meer mooie scènes. Goede horror van het suspense soort met wat gestileerde gore (voor 1980 best goed trouwens).

Het geheel vond ik te vergelijken met een droom welke af en toe een nachtmerrie wordt.

Het verhaal lijkt ondergeschikt te zijn aan de uitvoering, ik vond het wel intrigerend.

Schitterende strik.

Bij deze Italiaanse klassieker is het vooral genieten van de prachtige buitenkant. Inhoudelijk gezien is het verhaaltje allesbehalve sterk en valt de uitvoering ervan menigmaal door de mand. Matig acteerwerk ook. Maar nooit (met als uitzondering een crewlid wiens handen onbedoeld in beeld verschijnen) van buitenaf gezien. Sterker nog, als een drol in glitterpapier wordt verpakt lijkt de geur minder sterk te zijn. Helemaal als er een schitterende strik omheen zit. En dat zit er.

Regisseur Argento heeft wat betreft aankleding weinig aan het toeval overgelaten. Mooi camerawerk, belichting die de prachtige decors als het ware versieren als kunstobjecten en fantastisch kleurgebruik. De BD is er eentje waarmee je de nieuwe LED keurig kan kalibreren. Zonder gekheid. Maar toch hè? Zoals het wandtegeltje al wijselijk duidelijk maakte: ‘Ware schoonheid zit van binnen’. Een waarheid als een koe.

Redelijk.

You mean those black singers?

Ik heb ondervonden dat de film van Dario Argento niet echt iets voor mij zijn. Wat ik vreemd vind want zijn visuele stijl ligt me wel maar zijn films zijn altijd ronduit saai. Ik ben echter niet het type mens dat een regisseur afschrijft op één enkele film dus ik had lange tijd geleden deze Inferno opgenomen om zo aan mijn 4e film van de Italiaan te geraken. Sleepless vond ik nog de moeite maar Suspiria en Phantom of the Opera trok ik echt niet dus ik was op zich wel benieuwd wat ik hiervan ging vinden.

En nu is het duidelijk, Argento is werkelijk niet voor mij weggelegd. Inferno is een film met op zich wel een aantal pluspunten (zoals gewoonlijk is er visueel wel weer wat te beleven maar met vader en zoon Bava als hulp kan het natuurlijk ook niet anders) maar op gebied van verhaal is dit een bijzonder saaie film waar ik me enorm hard mee heb verveeld. Dit fungeert blijkbaar ook als een vervolg op Suspiria maar het leek me toch allemaal redelijk los van elkaar te staan. Ik blijf het vreemd vinden waarom Argento eigenlijk zo geroemd wordt als regisseur want met uitzondering van wat visuele kunstjes heeft hij me eigenlijk nog niet kunnen bekoren, met uitzondering van Sleepless dan maar dat is ook alweer een aantal jaar geleden dat ik die nog heb gezien dus wie weet valt die ook weer enorm tegen. Uiteindelijk leef je met Inferno van moord tot moord maar dat is simpelweg te weinig om een film van over de 100 minuten mee te vullen.

Vreselijk lachwekkende cast ook. Ben er nog niet goed uit of de film nu oorspronkelijk Engels of Italiaans was (ik ga er vanuit dat het de bedoeling is dat het Engels is doordat het voorwoord in het boek van The Three Mothers ook in het Engels was) maar in ieder geval hebben we hier te maken met een stel houten klazen die precies uit de sets van Famile en Thuis komen. Ook de soundtrack met de afwisseling van klassieke muziek met elektro kon me helemaal niet bekoren doordat het vaak voor een kakofonie van sfeer zorgde. Ofwel het een ofwel het ander maar de soms abrupte afwisselingen stoorde me eerlijk gezegd.

Niet het slechtste dat ik van Argento heb gezien maar nog altijd geen goede film. Visueel is hij wel te pruimen (al lees ik hier en daar dat dat eigenlijk de verdienste is van Bava) maar verhaaltechnisch is Inferno een complete zooi die nergens interessant wordt. Reken daar nog eens een brakke cast bij en je komt aan een logische score.

1*

In de herziening!

Destijds mijn eerste Argento ever!!!

Verwachte de gebruikelijke videotheek-slasher-horror, maar dit was toch wel een heel vreemde mysterieuze film met waanzinnig plot en gedoseerde maar goeie gore.

Inmiddels zijn we de hele Argento-filmografie zowat door en starten we weer met de film waarmee het begon: en met de herkijk concluderen we dan maar: meesterwerkje!

Inferno ziet er bijzonder fraai uit, is erg sfeervol en heeft leuke kills. Het verhaal is echter waardeloos. Het springt van de hak op de tak en komt compleet stuurloos over. Je kan het verhaal niet (altijd) zomaar even los zien of negeren. Een beter verhaal (script) had de film zondermeer in individuele scenes op weg kunnen helpen. Het had de flow van alles dat je ziet geholpen. Het had je geholpen bij een feeling van wat er gebeurt (met de personages). Het resultaat was zondermeer geweest dat de spanning zou worden vergroot.

Dit is zo sterk als Susperia in wat je ziet, maar de belevenis van die film wordt hier niet gehaald door het genoemde. Jammer, want bij vlagen is dit wel fucking briljant. Geweldige belichting en art-direction. 3,5 sterren.

Ik zou het nog één keer proberen nam ik mezelf voor maar had de review eigenlijk al helemaal in mijn hoofd uitgeschreven. Ik had het nu maarliefst vijf keer geprobeert met Argento (zijn MOH's bijdragen niet meegerekend) maar eigenlijk alleen Suspiria was echt blijven hangen. De man is een meester in het creëren van sfeer en opbouwen van spanning maar ook in het vervolgens weer compleet afbreken ervan. Wie verzint het bijvoorbeeld om over je al behoorlijk bombastische soundtrack ook nog eens wat heavy metal muziek heen te gooien (Phenomena, Tenebre?) Nog nooit begaf een cineast zich voor mij zo tussen kunst en kitsch in. En dan zal ik het maar niet hebben over zijn eeuwige fascinatie voor felle (neon) kleuren, leren handschoenen, plastic kamerplanten, glimmende scheermessen, Caligari-achtige gebouwen, idiote plottwists en DUBSSS. Hoewel ik hem het meeste met verve kan vergeven (het genoemde kleurgebruik is hier zelfs fenomenaal te noemen, vooral het contrast tussen rood en blauw in de nachtelijke shots, wow) lukt het me niet om me over dat laatste heen te zetten. Want serieus, wat zagen mensen daar voor toevoegende waarde in destijds? Telkens als er iemand begint te praten raak ik er helemaal uit en zo word je steeds weer met de realiteit geconfronteerd dat je eigenlijk naar een film zit te kijken. Een echte verteller is het ook al niet want enige logica is meestal na een half uur al zoek, hier zelfs al wat eerder. En zo bleef er in eerder genoemde gevallen weinig anders over dan een paar ijzersterke thrills die door de vele waanzin en wansmaak maar moeilijk boven water blijven. Hier leunt hij dan wat meer op surrealisme waar hij in zijn voorganger ook al wat mee flirte en dat gaat hem dan weer verrasend goed af (alleen opening in die cellar al, prachtig!) En dit keer gelukkig in zoverre dat alles tussen de momenten van 'horror'' en inventieve kills (waar ik die gast die half opgevreten werd door de ratten niet onvernoemd wil laten, brr!) door ook genoeg wist te boeien, en dat maakt Inferno misschien wel tot zijn beste of in ieder geval meest complete film voor mij. Moet het hoogst gewaardeerde Professo Rondo nog, dus misschien is er nog enige concurentie? Want daarna heb ik zijn belangrijkste werk wel gehad. Haast heeft het niet maar het zal ook niet meer met zoveel tegenzin zijn. Apart dat sommige fans (ik noem een Mikey en Dutchtuga) dit dan weer wat minder vinden. . (3,5*)

Een stuk rommeliger en minder stijlvol dan Suspiria. Argento lijkt ook meer het plot voorop te willen zetten, terwijl het warrige en onlogische script nergens enige binding creëert met de personages. De fijn in beeld gebrachte moorden voelen veel te willekeurig in een langdradig plot waar mensen vooral door lange gangen lopen en serieus kijken. Positieve uitschieters zijn de onderwaterscene en de creatief vormgegeven moorden.

De muziek ken ik al vele jaren heel goed. Dat is het tweede pianoconcert van Keith Emerson. De opvolger van het stuk op de lp "Works 1". Het is echter nooit als tweede pianoconcert uitgebracht. Keith Emerson heeft het stuk verknipt voor de soundtrack van deze film en er nog wat extra stukjes bijgeschreven. De muziek is fantastisch. De film had ik echter nog nooit gezien, maar daar had ik ook geen hoge verwachtingen van. Horror is niet echt mijn genre. En dit is zelfs ook nog eens zo'n echte belachelijk slechte horror uit de jaren tachtig. Af en toe zo slecht dat ik meer in de lach schoot dan dat ik zat te griezelen. De acteerprestaties zijn echt abominabel. Ook het verhaal springt van de hak op de tak en er is geen touw aan vast te knopen. Regelmatig handelingen die totaal onverklaarbaar zijn en die uit het niets lijken te komen. En dan ook nog van die halloween clichés met veel bloed en achteruit lopen in de handen van een moordenaar achter het gordijn. Geld was er in ieder geval wel genoeg voor deze film. De belichting is meestal erg mooi. Ook de decors zijn mooi gebouwd of smaakvol uitgekozen. En de muziek is uiteraard het absolute hoogtepunt van de film. Ook al is die ook niet altijd even smaakvol geselecteerd bij de juiste scenes. Maar toch leuk om hem een keer gezien te hebben. Ik zal nog wel meer Argento films bekijken vanwege de muziek. Behalve Keith Emerson heeft namelijk ook de Italiaanse band Goblin muziek gemaakt bij zijn films. En Goblin maakt ook mooie muziek.

"I do not know what price I shall have to pay for breaking what we alchemists call Silentium, the life experiences of our colleagues should warn us not to upset laymen by imposing our knowledge upon them."

Het vervolg op Dario Argento's Suspiria. Hij werkte hier samen met de late Mario Bava en diens zoon Lamberto Bava, die de special-effects en assistent-regie op zich namen.

Net als Suspiria heeft Inferno een mysterieus plot over hekserij en dergelijke zaken en heeft de film door de surrealistische belichting een apart sfeertje. Ergens vond ik die sfeer hier beter, maar Suspiria vormt verhaal-technisch een beter geheel. De films vind ik eigenlijk allebei ongeveer even goed.

Waar ik bij The Cat o' Nine Tails verwachte dat er mooie beelden van katten zouden zijn was dat niet het geval, maar hier wel. Ik moet wel zeggen dat ik de scènes waar katten zogenaamd iemand dood maken, een kat op bijzonder ruwe manier in een zak met andere katten word gestopt en een scène waar katten worden verzopen heel erg choquerend vond. Ik mag dan een horror-fanaat zijn en echt genieten van goede kills, ik kan er echt niet tegen dat dieren - en dan voornamelijk de mooiste aller dieren, katten - wat word aangedaan. Het leek mij ook af en toe net wat te realistisch. Argento en Lamberto Brava hebben in interviews verteld dat de meest ruwe shots en het verzuipen met mechanische katten zijn gefilmd, dat stelde me enorm gerust.

De beelden waren erg wisselend. Dan was het allemaal een beetje knullig en dan waren er weer shots met uitstekende cinematografie, naar het einde toe bijvoorbeeld. De gore was erg magertjes, het bloed lijkt op rode verf en alles oogt een beetje amateuristisch. Toch waren de kills wel vaak geniaal gefilmd. Vooral die ene die op Va' pensiero... van Giuseppe Verdi was gemonteerd, geweldig.

De muziek van Keith Emerson had een heel ander karakter als we van de Goblin muziek gewend zijn. Toch was de muziek op zich zeker niet slecht, mooie orkestrale pianoklanken, elektronische cue's en dan dat schitterende Mater Tenebrarum.

Ik vond de film maar een lange zit. Dat kwam vooral door de slechte acteerprestaties van de Engelse (stem-)acteurs, de waardeloze audio-bewerking (muziek begint en stopt ineens) en het feit dat de muziek soms totaal out-of-tone is met de beelden. Ondanks dat zaten er een paar briljante shots in de film en had de film een prima sfeertje. Alles bij elkaar toch weer echt een must voor liefhebbers van Italiaanse horror, al moet ik wel zeggen dat dit een van de mindere van Argento is.

Voldoende score van mijn kant voor deze Argento, wat vaak wil zeggen dat het een degelijke stabiele film is, maar Inferno is verre van dat. De balans is echt ver te zoeken en het gaat qua niveau echt alle kanten op.

Er zitten een paar erg leuke momenten in, waarbij vooral de kills in positieve zin opvallen. Het verhaal is daarnaast echt ontzettend zwak en springt van de hak op de tak. De muziek is dan wel weer erg sfeervol, in combinatie met de prima belichting. Het acteerwerk is niet al te best en buiten de kills om, zitten soms best wel wat zwakke momenten.

Maar al met al best een aardige Argento. Niet zijn beste werk, daarvoor is het geheel te onsamenhangend en niet goed genoeg, maar de hand van hem is wel zichtbaar en hij heeft vaak toch wel een paar creatieve vondsten.

3,0*

Een tijdje geleden Suspiria bekeken en nu eens deze. Het was zeker geen slechte film, maar vond het toch allemaal dat ietsje minder. Het verhaal is ook minder meeslepend.

De film verveelde gelukkig niet en zag er nog altijd mooi uit.

Inferno is in bijna alle opzichten het mindere broertje van Suspiria. De zo intrigerende blauw-(rode) tinten garanderen wederom een film met een stijlvol uiterlijk, ware het niet dat de stoffige achterkamertjes in New York zich beperkter lenen voor Argento's kunsten dan die lugubere dansschool uit Inferno's voorganger. De score van Suspiria vond ik meesterlijk en eng tegelijk. Hier valt vooral op dat de muziek matig gedoseerd is. Sommige sequenties (ik denk aan het Latijnse koorgeweld in de kelder, richting het einde) missen hun uitwerking door muzikale overdaad, andere sequenties missen juist weer spanning (en daarvan was in Suspiria nooit sprake).

Vergelijken met Inferno's voorganger is haast onvermijdelijk, maar dat neemt niet weg dat ik wel heb kunnen genieten van deze thematisch verwante sequel. Sfeer en cinematografie doen het werk in deze filmische nachtmerrie, de zo karakteristieke keuzes in het decor leiden de aandacht af van het incoherente en ook wat fragmentarische plot.

Ik blijf wel uitkijken naar meer van Argento, maar als ik later teruggrijp naar dit tweeluik zal ik Inferno waarschijnlijk snel links laten liggen.

Deze film is eigenlijk de tweede film uit een drieluik over The Three Mothers.

In Suspiria ( moet ik dringend terug herzien ) zagen we Moeder de Zuchten. In Inferno maken we kennis met Moeder der duisternis en Moeder der Tranen zou pas veel later haar opwachting maken in het tegenvallende laatste deel van de trilogie Mother of Tears.

Het verhaal in deze film is bijzaak want logica is ver te zoeken. Maar qua vorm stelt de film niet teleur.

Argento slaagt erin om het hele verhaal voortdurend een mysterieus dreigend sfeertje te creëren.

De fotografie is heel knap. De film is voortdurend in rode en blauwe kleuren wat een zeer sfeervolle impressie geeft. Visueel ziet de film er prachtig uit. Ik denk bv. aan de beginscène in de kelder wanneer Rose in het water duikt of de sfeervolle onderzoekingen door Mark enerzijds in het appartement en anderzijds Mark's vriendin in de bib. Een film vol occulte geheimen die bol staat van mysterie, sfeer en knappe visuele beelden. Maar iets meer verhaal en bloederige kills had wel gemogen. Daarom net geen 4 sterren. 7,5/10

Ik hoor toch veel liever een Goblin score want de muziek, op de fraaie Verdi-verbastering na, vond ik maar zo-zo. Het verhaal is ook erg rommelig, maar dat is het zwakke punt van zo’n beetje elke Argento die ik heb gezien, dus daar verbaasde ik me niet echt over. Visueel is er weinig aan te merken, maar zo mooi als in Suspiria of Profondo Rosso wordt het niet. Kills waren leuk gedaan.

De climax was helaas een anti-climax. Alles bij elkaar redelijk vermakelijk maar ook niet meer dan dat.

Tot mijn verbazing is dit pas de eerste van Argento die ik zie. Ik was in de veronderstelling meer van hem gezien te hebben, maar blijkbaar was ik in de war met Lucio Fulci.

Ondanks het foute acteren, de af en toe huiveringwekkend slechte muziekkeuze en de kartonnen decors vond ik nog best leuk om te kijken. Het begon ook wel lekker met natte vrouwen zonder BH! Helaas zette Argento deze lijn niet door, jammer. Sfeer scheppen en dingen prettig in beeld brengen kan Argento wel. Eng wordt het nergens en het verhaal leek me intrigerend, maar bleek uiteindelijk nergens op te slaan.

Het tweede deel van Argento's 'Three Mothers'-trilogie is een teleurstellend vervolg (min of meer) op Suspiria. Hoewel er momenten zijn die deleted scenes uit dat meesterwerk hadden kunnen zijn, is hier nauwelijks sprake van suspense en is de samenhang ver te zoeken. Leigh McCloskey is houterig als Mark Elliot, een student musicologie in Rome. Hij maakt zich zorgen over zijn zus Rose [Irene Miracle] die in New York woont en hem regelmatig brieven stuurt waarin ze het vermoeden uitspreekt dat haar huis behekst is. Wanneer een telefoongesprek tussen Mark en Rose plotseling wordt afgebroken, besluit Mark af te reizen naar New York in de hoop dat hij samen met zijn zus de waarheid kan achterhalen.

Dit is een typisch geval van een film met een aantal sterke horrorscènes, die op matige wijze met elkaar zijn verbonden in een warrig en regelmatig saai scenario. Van sfeer is nauwelijks sprake, maar de aanwezigheid van Alida Valli (die in Suspiria de rol speelde van danslerares Miss Tanner) is een pluspunt. Nadeel is dat het je als kijker nog maar eens herinnert aan het feit dat het eerste deel in deze trilogie in alle opzichten superieur was.