Inferno (1980)

Giallo is een genre dat me eigenlijk nooit helemaal overtuigt. Ja, er is vaak veel te genieten - en dat is bij Inferno zeker aan de hand. Het verhaal is wat warrig, maar geeft wel een hele fijne mysterieuze sfeer waar ik wel van kan genieten. En dit is visueel echt een pareltje, met felle opvallende kleuren en mooie locaties. Zeker tegen het einde als ook de heks tijdens het begin van de brand acte de presence geeft ziet het er geweldig uit. Gelukkig gaat Inferno wat meer richting van mysterieus, bovennatuurlijk verhaal in plaats van de dertien-in-een-dozijn slasher die ook vaak voorbij komt. Maar alsnog blijft het een nogal lange zit die wat mij betreft te lang nergens heen gaat. Gelukkig kan je ondertussen wel van de plaatjes genieten.

Nadat ik vorige week de vermakelijke Horror / Thriller film "Tenebre (1982)" van de Italiaanse regisseur Dario Argento had gezien, wilde ik nog een andere film van hem zien die ik nog niet gezien had en toen kwam ik dus uit op deze "Inferno", welke het tweede deel in Argento’s drieluik "The Three Mothers" is en welke een vervolg is op diens "Suspiria (1977)". In "Suspiria" kregen we "Mater Suspiriorum" over ons heen en in Inferno krijgen we te maken met "Mater Tenebrarum", oftewel de "Mother of Darkness". "Inferno" is trouwens goed te kijken zonder dat je bekend bent met "Supspiria" (welke ik destijds in 2016 heb gezin) maar maakt er wel een perfecte “double bill” mee door de specifieke stijl en sfeer die beide films gemeen hebben. Helaas vond ik dit vervolg wel wat minder.

In Manhattan ontdekt een vrouw, te weten Rose Elliot (Irene Miracle), dat haar appartement zich bevindt in het gebouw waar de "Mother of Darkness" huishoudt. Wetend dat haar leven nu in gevaar is stuurt ze een brief naar haar broer Mark Elliot (Leigh McCloskey) in Rome die samen met een schoolvriendin, te weten Sarah (Eleonora Giorgi), op zoek gaat naar de waarheid achter de drie moeders. Hiermee zetten ze een serie moorden en occulte gebeurtenissen in gang.

Het verhaal begint best goed, met o.a. een fraaie onderwater scène in een gebouw welke mooi en spannend gefilmd is en er zijn ook aantal shots te zien die sterk doen denken aan "Suspiria". Zoals de middle in frame shots, de belichting en de kleur. De kleuren in de film beperken zich hoofdzakelijk tot blauwe, rode en paarsachtige rode tinten die je meenemen in de roes van "Inferno". Ook de eerste twee moord scènes (na circa 35 minuten), waarbij hard op de achtergrond hard muziek van Giuseppe Verdi klinkt, zijn heftig en indrukwekkend, en tevens ook een beetje "cheesy", maar wel op een stijlvolle manier. Het afknippen van de hoofdjes van de papierslinger van meisjes is zeer origineel, echter het shot van het opgehangen meisje is raadselachtig. Wie het is en waarom dat dan in beeld kwam blijft onbekend. Het werkt wel vervreemdend en zorgt voor een shock effect, maar qua logica blijft het onduidelijk.

Maar zodra Mark in New York aankomt (nadat zijn zus Rose hem gebeld heeft om te komen en waarna ze vermoord wordt met een raam die gebruikt wordt als een guillotine) verzandt het verhaal in niets. Ook de prachtige cinematografie houdt het dan min of meer voor gezien. We worden dan wel nog getrakteerd op een aantal vrij nare scènes, waarbij katten centraal staan. Zo wordt de vriendin en buurvrouw van Rose, te weten gravin Elise De Longvalle Adler (Daria Nicolodi), aangevallen door katten, wordt in een scène een kat mishandeld (ook al is het nep, wanneer de man de kat in zijn nekvel vastgrijpt zie je dat het dier echt pijn en stress heeft) en er worden katten in een zak gestopt waarna ze verdronken worden. Tenslotte eet een kat een levende muis op (volgens mij wel echt?). Het zijn scènes die grafisch niets anders toevoegen dan choqueren en echt helemaal nergens voor nodig zijn.

Ondertussen onderzoekt Mark een beetje het gebouw, maakt kennis met bewoners, vindt kruipruimtes onder de appartementen, worden er nog wat mensen vermoord en vliegt het gebouw tenslotte in de fik waardoor Mark uit de klauwen van de "Mother of Darkness" kan ontsnappen. In de scène waarin Mark de "Mother of Darkness" (Veronica Lazar, in de rol van de verzorgster / verpleegster van een oude man in een rolstoel die niet meer zelfstandig kan praten ) ontdekt, heeft hij nog steeds geen enkel idee wat er aan de hand is en wie zij is, totdat zij tenslotte aan hem haar ware aard toont, namelijk een skelet in een zwarte mantel die zichzelf "Death" noemt (het is overigens niet zanger Dead van de Noorse Black Metal band Mayhem ). Het kan zowel als "camp" of als "cheesy" worden uitgelegd, al naar gelang de bedoeling van de makers en de smaak van de kijker.

Ook de scène waarin een kreupele man (antiquair Kazanian gespeeld door Sacha Pitoëff, waar Rose het boek "The Three Mothers" van gekocht heeft) de katten wil verdrinken en vervolgens zelf vermoord wordt is eigenlijk een onlogische en rare scène. Want wanneer hij de zak met katten in het water gooit, valt hij ook in het water en komen er allemaal ratten op hem af die hem beginnen op te eten. Omdat hij kreupel is, kan hij niet meer zelfstandig opstaan en ook is hij niet in staat om weg te kruipen. Dan komt opeens een hotdog-verkoper, die daar toevallig in de buurt is, eraan die alles heeft zien gebeuren. Maar i.p.v. hem te helpen, steekt hij de kreupele man met een groot mes dood. Het waarom is niet duidelijk ?

De film heeft weinig dialoog, bevat geen naaktheid (was in "Suspiria" ook al niet te zien) en de muziek is dit keer niet van de Italiaanse progressieve rockband "Goblin", wat een gemis is, maar van progressieve rocker Keith Emerson, die natuurlijk vooral bekend is van de Britse progressieve rockband "Emerson, Lake And palmer". Wel wordt er klassieke muziek gebruikt van Giuseppe Verdi (o.a. het mooie "Nabucco"), wat goed aansluit bij de studie van Mark in Rome, maar dit is niet continu doorgezet.

Wel goed gedaan is de verbinding die de film maakt met de twee nog overgebleven "Mothers" (zo ziet Mark in Rome een glimp van de "Mother of Tears"). Ook het steeds schakelen tussen de twee steden Rome en New York is goed gedaan, waarbij het vertelperspectief zeer organisch overgaat van Rose via Mark naar Sarah en daarna (nadat Sarah is vermoord met een mes in haar rug) weer via Mark naar Rose, om uiteindelijk alleen verder te gaan met Mark nadat Rose ook vermoord is. Het idee van de derde sleutel is wel origineel bedacht en geeft uiteindelijk toch de sprookjessfeer die we al kenden uit "Suspiria".

De kruipruimte die Mark onder een appartement vindt en zo uiteindelijk via een geheime trap uitkomt in de schuil- en woonplek van de "Mother of Darkness" en Varelli (Feodor Chaliapin Jr.), oftewel de oude man in de rolstoel, ziet er prachtig uit. Pas dan komt het mooie filmwerk weer even aan bod evenals het interessante gesprek dat Mark met de oude Varelli voert en waarbij deze zich min of meer per ongeluk zelf doodt (het snoer van de stemversterker komt om zijn hals te zitten als hij voorover valt, waardoor hij gewurgd wordt) als hij Mark een spuit in zijn arm geeft. Maar wanneer hij dan de derde moeder vindt, wordt de film weer cheesy.

De hoofdrollen in "Inferno" zijn o.a. weggelegd voor Irene Miracle (Rose Elliot) en Leigh McCloskey (Mark Elliot), die voorzien is van een pornosnor en hij heeft ook wat problemen met zijn hart, en die laatste zullen sommige mensen misschien nog kennen uit de populaire televisieserie Dallas (TV Series 1978–1991), waarin hij in de jaren 80 de rol van Mitch Cooper (als de vriend en man van Lucy Ewing) vertolkte. Al met al zijn het goede acteurs, maar tegelijk zijn het in deze film geen acteerprestaties die je direct bij zullen blijven en dat lijkt in "Inferno" ook niet zo belangrijk te zijn. Het zijn zaken die ondergeschikt zijn aan het visuele kunstwerkje dat Dario Argento met deze film neerzet.

"Inferno" doet denken aan de originele sfeer van "Suspiria", maar dat wordt helaas niet doorgezet. Het begin van de film is stijlvol, waarbij het verhaal ook interessant is. Maar dan neemt de film een meer cheesy wending vanaf het moment dat Mark in New York aankomt. Voor de fans van Dario Argento zijn ook weer zijn typische handelsmerken aanwezig, zoals close-ups van handen, het gebruik van veel spiegels en rode wapperende gordijnen. Al met al leuk om gezien te hebben, maar toch ook een tikkeltje teleurstellend. Desalniettemin ben ik wel benieuwd geraakt naar het laatste deel uit de trilogie (bijna 30 jaar later), namelijk "La Terza Madre (2007)".

P.S. overigens heeft de mooie Ania Pieroni (die ook te zien was in Tenebre (1982)) een piepkleine en overbodige rol als een muziekstudente die met haar poes (niet die tussen haar benen maar een echte poes) in een leslokaal zit en naar Mark kijkt.

Niet zo goed als Suspiria natuurlijk, zowel soundtrack als sfeer toch wel iets minder. Ook de finale kan echt niet tippen aan drie jaar eerder, maar Argento is hier wel een pak beter op dreef dan in de latere film die ik een paar dagen terug van de beste man zag.

Waarom ik Inferno (1980) veel beter vind dan Suspiria (1977) .

1. Betere montage : vlotter en dynamischer . Volmaakt en modern , geraffineerdere filmtechniek .

2. Minder eentonig en creatiever : speelt zich in meerdere plaatsen af en Inferno doet me ook denken aan de oude klassieke detective / film noir films . Meerdere genres in 1 .

3. Veel spannender / mystieker . Onderwaterscène in de kelder is briljant en heugelijk .

Argento.

Net als een paar andere horrorregisseurs niet echt een naam waar ik ooit goed bevriend mee ga raken. Zijn status mag er wezen, maar zijn films zijn niet voor mij weggelegd. Toch valt het moeilijk te ontkennen dat deze film niet zonder zijn pluspunten zit, met als voornaamste voordeel dat Argento een goed gevoel voor kleur heeft.

Ondanks dat deze film nooit echt ver gaat qua kleur decoreert Argento zijn film goed genoeg. Het gebruik van kleur wordt goed opgevoerd, de ruimtes zien er bijna fantasierijk uit en de verlichting is ook helemaal in orde. Hierdoor krijgt de film al snel een apart sfeertje, en dat blijft een voordeel die Argento ook met zijn andere films uit het resultaat weet te trekken.

Verder kent deze film ook zijn minpunten, met als grote winnaar (of verliezer) de cast, die stuk voor stuk vreselijke acteerprestaties afleveren. Die Giorgi bakt er echt niks van, maar ook andere castleden weten maar weinig indruk te maken en drammen de beperkt geschreven dialogen maar matig op. Qua vormgeving van de personages valt Argento erg door de mand.

Ook het verhaal, ondanks dat het niet zonder zijn verrassingen zit, is niet intrigerend en gaf me maar weinig om echt geboeid mee te zijn. De film kent geregeld brute moorden, die voor de 80s opvallend grafisch en uitgerekt zijn, maar zo speciaal als een Suspiria weet het jammer genoeg nooit te worden. Visueel komt deze film daarbij niet in de buurt, maar ook qua verloop niet.

Inferno is een redelijk gemene, maar weinig intrigerende film die nogal lang doorgaat. De visuele hoogstandjes weten het acteerwerk en het saaie verloop te weinig te compenseren. Wel fijn dat Argento zich qua bombast heeft ingehouden, maar de langzame filmstijl wist me wederom niet in de film te trekken. Argento heeft een behoorlijke status, maar daardoor hoef ik hem niet goed te vinden, en ook Inferno vind ik niet bepaald geslaagd.

Verhaal klinkt interessant maar Argento kiest meer voor zijn blauw-rode visuele kleurcontrasten qua stijl. Style over substance dus weer. Muziek is imposant en bombastisch aanwezig, soms wat té. Ik vond het allemaal wat van de hak op de tak springen. Introductie van de personages gebeurt in feite gewoon niet of ze gaan al dood. Soms moeilijk een touw aan te knopen. Voorlopig niet meteen mijn regisseur maar ben dan ook substance over style persoon. Plot en goede personages met goede chemie is wat een goede film maakt voor mij, niet cinematografie en stijlelementen dat is bijzaak om een goede film te krijgen. Ik wist ook niet dat dit in feite onderdeel is van een trilogie, daar de films precies weinig met elkaar te maken hebben qua plot. Binnenkort toch maar deel 3 eens kijken.

Als een kattenliefhebber was ik toch best kwaad op deze film.

Argento zijn stijl is helemaal mijn ding: de prachtige architectuur, het droomachtige sfeertje en de old school moordenaars in zwarte gewaden als voorbeeld. Vandaar was ik erg benieuwd naar dit tweede deel in de Three Mothers-trilogie. Afgezien van sfeer en onderwerp hebben de films weinig met elkaar te maken en dit is helemaal geen probleem. Wel valt op dat Inferno beduidend minder is dan Suspiria.

Inferno bevat alweer de prominent aanwezige kleuren blauw en rood en de soundtrack is weer van hoge kwaliteit. Toch is het verhaal wat rommelig en bouwt het uiteindelijk op naar een soort van anticlimax. Het blijft echter steeds interessant door de veranderingen van hoofdpersonages. Dergelijke misleidingen kan ik zeker waarderen bij films, het zorgt ervoor dat je nooit weet welke richting het allemaal uit gaat.

Inferno verliest ook wat credits door het toch wel brute dierengeweld. Wat er echt en niet echt is, laat ik tussenin. Toch laat het een bittere nasmaak achter.

3,5*

Op de na-avond nog even aan de slag met een Argento en ik was aanbeland bij dit deel, Inferno, die gezien wordt, door moet gaan, als vervolg op Suspiria die ik een paar maanden terug nog zag. Suspiria vond ik oké maar zeker niet het beste werk van Argento dus was ik nieuwsgierig wat deze Inferno ging brengen.

En laat ik eigenlijk meteen maar met de slechte punten van de film beginnen. Want van een introductie of uitleg komt het niet zo, nog van een voorgeleide met betrekking tot Suspiria, want je zit er meteen in met Rose en dat rare boek. Dat de film daarna eigenlijk niet zo gek veel verhaal bezit maar vooral één lange zoek en ronddwaal tocht betreft is niet heel erg maar valt wel op in de zin dat ik me wel eens afvraag waar het allemaal ook alweer overgaat. Ofwel, verhaaltechnisch is het allemaal vrij mager. En dan is er de soundtrack van Keith Emerson die goede momenten heeft maar zich ook regelmatig verliest in een soort irritante hysterie.

Maar het blijft natuurlijk een Argento, en wie daar oog voor heeft en van houdt zal toch genoeg te genieten hebben. En pak de bingokaart er maar weer bij wat dat betreft. Sfeer, vrouwen, mysterie, duister shots, locaties en een paar gruwelijke lijken en doden, ja zeker, vergis u niet dat dit een Argento is. Want het sterft zondermeer van de mooie vrouwen, de artdesign met rood en blauw is mooi, de sfeer opbouw is ook weer om van te smullen net als sommige shots en scènes zoals wanneer de killer met Mark rondsleept en Elise dat ziet of bijvoorbeeld wanneer Sara al klauwend door dat laken heen valt.

Het is bevreemdend, apart, artestiek, stijl en sfeervol en verveelt geen moment, en daarmee een Argento die mij toch wel weer kon bekoren. Wellicht niet het beste maar de sfeerschepping gedurende de gehele film is absoluut key.