Inferno (1980)

2x2, misschien moet je dan de beste cover combineren met de slechtste.

Maar wat erger is, Arrow slaat nogal eens de bal mis. Hun versie van Tenebre is naar het schijnt gewoon een slechte print. En daar wil ik op Blu-ray nooit mijn centen instoppen.

Ik vind de arrow covers juist enorm gaaf. Ook qua editie spreken ze meer aan dan de blue underground versies.

De Arrow uitgaven zijn van het beste wat ik ooit ben tegengekomen op gebied van media dragers, zowel qua audio/video en extra's als design. Een genot voor de liefhebber van cult. Bizar dat je hier commentaar op kan hebben.

Qua kwaliteit geloof ik dat ze erg goed zijn en schaf me er ook binnenkort een aan .

De vaak getekende of geschilderde posters die ik gezien heb zijn een lust voor het oog en ze hadden bijna niks beters voor een cover kunnen kiezen en zo ook bij deze film.

Helaas als ik de foto's mag geloven zit er wel een witte rand om de afbeelding (vooral aan de onderkant). Ik zou 't leuker gevonden hebben als de afbeelding (bijna) de hele cover deed invullen. Nu komt 't weer over als een soort ( flink ) verbeterde versie van de QFC en Entertainment Collectie naar mijn mening.

Nou , het ziet er nog steeds erg goed uit ,maar kon toch iets beter.

Of valt 't toch wel mee als je dvd in handen hebt?

De dvd's en blu-ray zijn herkenbaar Arrow, maar dit stoort geen moment en heeft echt niets te maken met de QFC die spuuglelijk is. Bij Arrow werken liefhebbers en dan kan een herkenbare uitgave mij veel minder storen.

De cover art staat gelukkig centraal, dus die rand is inderdaad slechts een stukje herkenbaarheid. Wil ze ook bij elkaar gaan sprokkelen...ooit

Ik heb ze allemaal de blu ray se's.

Heb nog een Cat o nine tails te koop. Dubbel besteld.

Allemaal? Ook de niet-horror edities als King of NY, Score e.d.?

Dcore zegt me niks, en king of NY is een metal box. Heb ik overigens wel. Verder is het toch enkel horror, die met de witte verpakking

Ja maar titels als Obsession en Score dus vallen ook onder de Arrow Video collectie (waar al die horrortitels onder vallen).

Arrowfilms - arrowfilms.co.uk

Obsession heb ik. Score is niet van de SE colectie. Witte hoes met blauwe rand boven.

Klopt, je hebt gelijk. Dan mis ik enkel Obsession en Battle Royale.

Wellicht ben ik niet in de juiste stemming, maar heb hem na 45 minuten maar afgezet. Suspiria is geweldig en ook Inferno is visueel erg cool. Qua inhoud had ik echter nog steeds geen idee waar naar ik aan het kijken was. Ook totaal gebrek aan spanning. Over een tijdje nog maar eens proberen.

You mean those black singers?

Ik heb ondervonden dat de film van Dario Argento niet echt iets voor mij zijn. Wat ik vreemd vind want zijn visuele stijl ligt me wel maar zijn films zijn altijd ronduit saai. Ik ben echter niet het type mens dat een regisseur afschrijft op één enkele film dus ik had lange tijd geleden deze Inferno opgenomen om zo aan mijn 4e film van de Italiaan te geraken. Sleepless vond ik nog de moeite maar Suspiria en Phantom of the Opera trok ik echt niet dus ik was op zich wel benieuwd wat ik hiervan ging vinden.

En nu is het duidelijk, Argento is werkelijk niet voor mij weggelegd. Inferno is een film met op zich wel een aantal pluspunten (zoals gewoonlijk is er visueel wel weer wat te beleven maar met vader en zoon Bava als hulp kan het natuurlijk ook niet anders) maar op gebied van verhaal is dit een bijzonder saaie film waar ik me enorm hard mee heb verveeld. Dit fungeert blijkbaar ook als een vervolg op Suspiria maar het leek me toch allemaal redelijk los van elkaar te staan. Ik blijf het vreemd vinden waarom Argento eigenlijk zo geroemd wordt als regisseur want met uitzondering van wat visuele kunstjes heeft hij me eigenlijk nog niet kunnen bekoren, met uitzondering van Sleepless dan maar dat is ook alweer een aantal jaar geleden dat ik die nog heb gezien dus wie weet valt die ook weer enorm tegen. Uiteindelijk leef je met Inferno van moord tot moord maar dat is simpelweg te weinig om een film van over de 100 minuten mee te vullen.

Vreselijk lachwekkende cast ook. Ben er nog niet goed uit of de film nu oorspronkelijk Engels of Italiaans was (ik ga er vanuit dat het de bedoeling is dat het Engels is doordat het voorwoord in het boek van The Three Mothers ook in het Engels was) maar in ieder geval hebben we hier te maken met een stel houten klazen die precies uit de sets van Famile en Thuis komen. Ook de soundtrack met de afwisseling van klassieke muziek met elektro kon me helemaal niet bekoren doordat het vaak voor een kakofonie van sfeer zorgde. Ofwel het een ofwel het ander maar de soms abrupte afwisselingen stoorde me eerlijk gezegd.

Niet het slechtste dat ik van Argento heb gezien maar nog altijd geen goede film. Visueel is hij wel te pruimen (al lees ik hier en daar dat dat eigenlijk de verdienste is van Bava) maar verhaaltechnisch is Inferno een complete zooi die nergens interessant wordt. Reken daar nog eens een brakke cast bij en je komt aan een logische score.

1*

Onzin. Bava heeft slechts hier en daar assistentie verleend waaronder bij de onderwater-scene en het einde.

Maar wat is assistentie? De ene zegt dat Bava de gehele onderwaterscène heeft geschoten en de andere zegt dat hij er mee geeft op toegekeken. In ieder geval zijn het maar een handvol scènes die ik goed vond en Bava heeft daar precies altijd wel iets mee te maken.

In de herziening!

Destijds mijn eerste Argento ever!!!

Verwachte de gebruikelijke videotheek-slasher-horror, maar dit was toch wel een heel vreemde mysterieuze film met waanzinnig plot en gedoseerde maar goeie gore.

Inmiddels zijn we de hele Argento-filmografie zowat door en starten we weer met de film waarmee het begon: en met de herkijk concluderen we dan maar: meesterwerkje!

Ik snap het ook niet. Alhoewel het misschien visueel kan aanspreken (wat ik bij Inferno, op de onderwater scene na, verre van bijzonder vind) faalt de film naar mijn mening behoorlijk op de andere vlakken. Het script is tergend slecht en het acteerwerk is afschrikkelijk. Als Argento simpelweg de intentie had om visueel indruk te maken en afzonderlijke "enge" (voor zover dat het geval was) scenes had willen creëren, dan had hij dat beter in de vorm van een collectie short films kunnen doen. Susperia is wat mij betreft een stuk beter dan Inferno, en zelfs dat is voor mij niet meer dan een midelmatig filmpje met enigszins interessante visuele kunsten.

Benader film eens als muziek. Als een compilatie van sferen en concepten. Wat boeit het script? Alsof iemand zich ooit druk heeft gemaakt over het verhaal van de 5e van Beethoven of Le Sacre le printemps. Kunst hoort op een emotioneel of conceptioneel level te communiceren. Inferno is een bijzondere sfeervolle originele opeenvolging van idee.

Waarom zou ik specifiek deze film benaderen als een muziekstuk? Hoe je het ook wendt of keert, het blijft een film. Had Argento zelf maar moeten kiezen voor een andere opzet, wat mij betreft.

Omdat het veel beter is een werk intuïtief te benaderen (zoals meestal bij muziek het geval is), dan cognitief en je op een zogenaamd verhaal te focussen. Dat laatste communiceert altijd door een filter. Namelijk dat van het verstand. En dat geeft ruis.

Dan had Argento er zelf geen verhaal aan moeten verbinden. Zo kan je namelijk bij elke film wel de helft van haar aspecten negeren, om zodoende tot een positief oordeel te komen. Ik snap dat je niet elke film op dezelfde wijze benaderd, maar dat wordt ook voor een groot deel bepaald door de manier waarop de inhoud van een film zich toont aan haar publiek. Het voelde wat mij betreft nog steeds te veel aan als een verhaal gedreven film, zij het op een slechte manier. Zodoende wordt het voor mij dan ook meegerekend in de beoordeling.

Hier ben ik het wel mee eens. Argento zet verhaal wel op de voorgrond waardoor je het onmogelijk niet mee kan nemen in je beoordeling.

Inferno ziet er bijzonder fraai uit, is erg sfeervol en heeft leuke kills. Het verhaal is echter waardeloos. Het springt van de hak op de tak en komt compleet stuurloos over. Je kan het verhaal niet (altijd) zomaar even los zien of negeren. Een beter verhaal (script) had de film zondermeer in individuele scenes op weg kunnen helpen. Het had de flow van alles dat je ziet geholpen. Het had je geholpen bij een feeling van wat er gebeurt (met de personages). Het resultaat was zondermeer geweest dat de spanning zou worden vergroot.

Dit is zo sterk als Susperia in wat je ziet, maar de belevenis van die film wordt hier niet gehaald door het genoemde. Jammer, want bij vlagen is dit wel fucking briljant. Geweldige belichting en art-direction. 3,5 sterren.

Aardige horrorfilm die helaas toch enigszins gedateerd overkomt.

Bij een film die zo overduidelijk Gotisch van opzet is, is de term 'gedateerd' nogal misplaatst.

Ik zou het nog één keer proberen nam ik mezelf voor maar had de review eigenlijk al helemaal in mijn hoofd uitgeschreven. Ik had het nu maarliefst vijf keer geprobeert met Argento (zijn MOH's bijdragen niet meegerekend) maar eigenlijk alleen Suspiria was echt blijven hangen. De man is een meester in het creëren van sfeer en opbouwen van spanning maar ook in het vervolgens weer compleet afbreken ervan. Wie verzint het bijvoorbeeld om over je al behoorlijk bombastische soundtrack ook nog eens wat heavy metal muziek heen te gooien (Phenomena, Tenebre?) Nog nooit begaf een cineast zich voor mij zo tussen kunst en kitsch in. En dan zal ik het maar niet hebben over zijn eeuwige fascinatie voor felle (neon) kleuren, leren handschoenen, plastic kamerplanten, glimmende scheermessen, Caligari-achtige gebouwen, idiote plottwists en DUBSSS. Hoewel ik hem het meeste met verve kan vergeven (het genoemde kleurgebruik is hier zelfs fenomenaal te noemen, vooral het contrast tussen rood en blauw in de nachtelijke shots, wow) lukt het me niet om me over dat laatste heen te zetten. Want serieus, wat zagen mensen daar voor toevoegende waarde in destijds? Telkens als er iemand begint te praten raak ik er helemaal uit en zo word je steeds weer met de realiteit geconfronteerd dat je eigenlijk naar een film zit te kijken. Een echte verteller is het ook al niet want enige logica is meestal na een half uur al zoek, hier zelfs al wat eerder. En zo bleef er in eerder genoemde gevallen weinig anders over dan een paar ijzersterke thrills die door de vele waanzin en wansmaak maar moeilijk boven water blijven. Hier leunt hij dan wat meer op surrealisme waar hij in zijn voorganger ook al wat mee flirte en dat gaat hem dan weer verrasend goed af (alleen opening in die cellar al, prachtig!) En dit keer gelukkig in zoverre dat alles tussen de momenten van 'horror'' en inventieve kills (waar ik die gast die half opgevreten werd door de ratten niet onvernoemd wil laten, brr!) door ook genoeg wist te boeien, en dat maakt Inferno misschien wel tot zijn beste of in ieder geval meest complete film voor mij. Moet het hoogst gewaardeerde Professo Rondo nog, dus misschien is er nog enige concurentie? Want daarna heb ik zijn belangrijkste werk wel gehad. Haast heeft het niet maar het zal ook niet meer met zoveel tegenzin zijn. Apart dat sommige fans (ik noem een Mikey en Dutchtuga) dit dan weer wat minder vinden. . (3,5*)