Meningen

Ze gaan veel te snel over The Black Cauldron heen en bazzelen te lang over die 90's zooi van disney. Jammer maar toch interessant.

"Into my heart an air that kills From yon far country blows: What are those blue remembered hills, What spires, what farms are those? That is the land of lost content, I see it shining plain, The happy highways where I went And cannot come again."

Twee burgerlijke kindertjes rijden met hun vader ver de Australische wildernis in. Daar pleegt deze plotseling zelfmoord. Het oudere meisje neemt haar kleine broertje op sleeptouw en zo moeten ze alleen zien te overleven. Dan ontmoeten ze een jonge Aboriginal die met zijn Walkabout bezig is. Een jaar waarin hij alleen in de wildernis moet zien te overleven.

Het begin van de film is enigszins onwerkelijk. Nadat we onder het luide geluid van Didgeridoo van de kale wildernis naar een burgerlijke buitenwijk zijn gebracht zien we hoe twee kinderen met hun vader gaan picknikken in the middle of nowhere en deze vader ineens begint te schieten op de kinderen en daarna zichzelf neerschiet. Het jongetje ziet het niet gebeuren en het meisje laat nergens in de film zien dat het emotionele impact op haar heeft gemaakt. Ze neemt haar broertje mee en terwijl ze weinig te drinken hebben en blaren krijgen van de zon blijft ze hem er op wijzen zijn kleren niet vies te maken. want stel dat mensen zouden denken dat ze zwervers waren.

Walkabout is overduidelijk een product van het hippie-tijdperk. De film maakt duidelijk dat de mens niet langer in balans met de natuur leeft. Het verschil tussen de Aboriginal en de kinderen kan haast niet groter zijn en gaandeweg worden ze losser. Aan het einde van de film blijkt dat het avontuur ervoor gezorgd heeft dat het meisje niet tevreden is met haar burgerlijke huwelijk en misschien diep van binnen liever in weer in de wildernis zou zijn.

Een naar aspect van de film vond ik de dierenmishandeling. Nu vind ik jagen überhaupt verschrikkelijk, maar in Australië is het extra bizar om te zien wat mensen doen met de vele bijzondere soorten die er in het ecosysteem leven. Bij de Aboriginals vind ik het natuurlijk een andere zaak, die moeten overleven in het wild. Neemt niet weg dat ik het naar om te zien vond hoe er pijlen in een kangoeroe werden geschoten.

Dat Nicolas Roeg eigenlijk cinematograaf is zal niemand verbazen. De film is grotendeels geïmproviseerd in de wildernis, maar de beelden zijn allemaal van een grote doeltreffendheid en zien er bijzonder gelikt uit. Erg indrukwekkend hoe het rauwe warme Australische landschap in beeld is gebracht. Je kreeg het al een droge keel door er enkel naar te kijken.

Al met al vond ik het een indrukwekkende film met een duidelijke moraal en achterliggende gedachte. Sterk in beeld gebrachte natuur en audiovisueel vooruitstrevend. De muziek van John Barry is zoals altijd weer prachtig. Het enige wat de film wellicht nog sterker zou hebben gemaakt was als er minder afstand tussen kijker en hoofdpersonage was en er meer van haar emoties duidelijk zouden worden.

Best aardige film. Niet echt mijn stijl. Niet echt realistisch en naar mijn smaak iets te veel CGI. Uiteindelijk wel is het allemaal wel goed. Waarom is godsnaam 16+? 3,5 sterren voor Morgan Freeman.

Erg goede film. Een van de latere Spielbergs die zo'n rustig en dramatisch sfeertje heeft, persoonlijk kan ik zijn wat chaotischere films zoals Raiders of the Lost Ark beter waarderen maar dit is ook erg mooi.

Waarschijnlijk de enige remake die Spielberg ooit maakte (als het dan een remake is van de eerdere film). De film vloog werkelijk voorbij, het was erg snel. Het is ook een beetje onduidelijk, waarom vallen de aliens ons aan? Hoe kan het dat ze door bacteriën allemaal ineens dood gaan?. De film heeft een echte apocalyptische sfeer en niet echt een Sceince-fiction sfeer.

Wel een erg mooie film. Met goede effecten. Goed acteerwerk en een goed verhaal.

"Listen, don't let this place get to you. You stay locked up long enough and you start to believe that you're nuts."

Gezien de reputatie van miskleun uit de stal van briljant filmmaker John Carpenter, had ik slechter verwacht. Maar goed was het ook niet echt, de hand van Carpenter herken je nauwelijks.

Het schijnt dat Carpenter zichzelf te oud vond om nog de muziek te componeren. Onzin natuurlijk, want in 2013 maakte hij nog een volledig album, Lost Themes, wat bewijst dat hij nog steeds geweldige muziek kan maken. De muziek van Mark Kilian vond ik een beetje irritant, Carpenter's muziek zou de kijkervaring enorm hebben verbeterd.

Het acteerwerk was wel in orde. Sommige personages waren gewoon heel erg irritant. De film speelt zich af in de jaren '60 of eind jaren '50. Het concept is best aardig, een gesticht is een erg sfeervolle locatie voor een horror-film, maar... het verhaal is echt belabberd. De gebroeders Rasmussen hebben het verhaal geschreven, op IMDb zag ik dat ze verder ook alleen aan moderne horror hebben gewerkt. Het begint allemaal eigenlijk best wel goed, maar dat de zombie (die later het meisje Alice blijkt te zijn) letterlijk uit het niets verschijnt op de meest onlogische locaties (een etenslift, een medicijnenkastje) is gewoon ondoordacht. Waarom is ze zo verminkt? Ze is alleen verstikt. Ook vind ik het raar dat iemand na een brand te hebben aangestoken meteen in een "zwaarbewaakte" inrichting word gestopt met een stel geschifte meiden. Niet proberen contact op te nemen met familie of uitzoeken wat er achter de brand zit, sommige mensen zijn gewoon pyromaan. De plot twist aan het einde slaat ook werkelijk echt alles, want daardoor gaat de film eigenlijk nergens over. Technisch gezien gaat niemand dood in deze horrorfilm.

De zombie vind ik er ook maar matig uitzien, die CGI gaat nergens over. De kills hadden veel bruter gemogen. Ok, het was geniaal dat de zombie een van de meiden op een operatietafel vast maakte en ook was de gore die er was helemaal in orde. De beelden waren wel redelijk. Gelukkig heeft The Ward al veel minder fade-overgangen als Ghosts of Mars maar nog steeds word het teveel gebruikt.

Het is geen goede film maar ik vond hem uiteindelijk toch wel vermakelijk. Spanning is er in ieder geval wel. De film heeft een aantal goede schrikmomenten, maar ik vind films gebouwd op jumpscares eigenlijk niks, geef mij maar atmosferische horror. Na Ghosts of Mars had Carpenter een burn-out, hij maakte nog wel een paar afleveringen voor Masters of Horror en verder alleen deze film. Zonde dat we hierna niets meer van de grootmeester hebben vernomen, geen waardige afsluiter voor zijn oeuvre. Snel vergeten en weer naar The Thing kijken.

"A strange game. The only winning move is not to play."

Lang, lang geleden. In een tijd dat de (huis)telefoon en de computer nog wat gemeen hadden en mensen een erg onrealistisch beeld hadden wat de huidige technologie kon doen werd WarGames gemaakt. Een kindvriendelijke koudeoorlog film met Science-fiction elementen.

Een van Matthew Broderick's zeldzame goede acteerprestaties, samen met Ferris Bueller's Day Off natuurlijk. Broderick speelt David, een student die helemaal into-computer is en per ongeluk de computer die de lanceringen van de Amerikaanse kernkoppen regelt hackt en denkt de nieuwste game van een software bedrijf te hebben gevonden. Ally Sheedy, die later in The Breakfast Club en Short Circuit zou spelen, deed het ook prima als zijn vriendin Jennifer. John Wood was ook wel grappig als de oude computer-programmeur.

Heerlijk die oer-oude computers, even keek ik er raar van op. Wat heeft een telefoonlijn in godsnaam met een computer te maken? Maar ik ben dan ook van ver na die tijd, en realiseerde me dat de eerste dagen van het internet inderdaad over een telefoonlijn ging. De film mag dan niet helemaal realistisch zijn zo erg is dat nou ook weer niet. Ik vind het wel altijd vervelend in films uit de (70s,) 80s en 90s dat mensen een erg slecht idee hebben van wat hun computers konden doen. Inbreken op de computer van het Amerikaanse leger anno 1983? Lijkt me niet, en dan heb ik heb nog niet eens gehad over die WOPR. Maar weet je waarom het helemaal niets uitmaak? Het is een beetje Science-fiction, en daarbij horen (onrealistische) toekomstvoorspellingen, zelfs op de korte termijn.

Die geweldige (nep)computers met al die lampjes, die duidelijk helemaal nergens voor diende, en dat prachtige commandocentrum (dat volgens de Amerikaanse autoriteiten vele malen geaffanseerder is dat de echte) gaven de film een heerlijk 80s-sfeertje mee. Wonder boven wonder heeft de film op enkele popmuziek na geen elektronische muziek maar een orkestrale score. De muziek van Arthur B. Rubinstein vond ik goed, al ben ik totaal geen fan van de harmonica die hij op sommige momenten gebruikte.

Heb geen begrip voor de lage waarderingen, War Games is een erg leuke (kinder-)film over de conflicten in de koude-oorlog. Bovendien is het niet alleen maar propaganda en anti-communisme, de film geeft een heerlijk anti-oorlogsbericht af. Aan het einde (hoewel ik natuurlijk wel wist hoe het zou aflopen) was het zowaar spannend, ik zat vooral bij het aftellen tot de inslag echt op het puntje van mijn stoel.

Klassieker.

Waterloo is het grootschalige epos over de nederlaag van Napoleon Bonaparte tegenover Arthur Wellesley, de Hertog van Wellington en (niet te vergeten) Gebhard von Blücher van Pruisen en Willem II der Nederlanden (al komt die niet voor in de film).

Rod Steiger en Christopher Plummer spelen hun rollen sterk, maar het beste van de film waren toch wel de aankleding met vele kostuums en de indrukwekkende wijze waarop de veldslagen in beeld zijn gebracht, compleet met slow-motion cavalerie-charge en de camera die in vogelvluchtperspectief over de gevechten heen gaat. Geen wonder dat de film een inspiratiebron was voor Peter Jackson.

De film is opgenomen in Oekraïne en de extra's zijn vertolkt door troepen uit het leger van de Sovjet-Unie. Sovjet-Russische regisseur Sergey Bondarchuk maakte eerder al verfilmingen van Oorlog en Vrede (ook over de Napolitaanse tijd). Waterloo was zijn enige westerse-film. Helaas was de film geen succes, ondanks het zeer hoge budget. Hetgeen er ook voor heeft gezorgd dat Stanley Kubrick geen producenten voor zijn Napoleon-film kon vinden en dat is natuurlijk eeuwig zonde voor iedere filmliefhebber.

Geweldige en zeer ontroerende film! Watership Down is prachtig gemaakt. De animatie is fantastisch. De tekenstijl is echt heel erg mooi. Geweldige muziek, Bright Eyes is en blijf een van mijn favoriete nummers. Watership Down is ook vrijwel uniek, De film The Plague Dogs van de zelfde makers en de boeken reeks Warrior Cats van Erin Hunter zijn redelijk vergelijkbaar maar toch is Watership Down de meest unieke. Het boek is ook geweldig maar ik vind de film iets beter. Niet echt voor de allerkleinste maar wel zeer ontroerend, spannend en geweldig. Goede Muziek, Hele Goede Animatie, Goede stemmen vooral van John Hurt en Nigel Hawthorne die ook samen in The Black Cauldron zitten, Mooi Getekend en schitterende achtergronden.

Grappige en vermakelijke film. Redelijk acteerwerk en goede humor. Verder niet erg bijzonder.

Wel grappig dat Jane Seymour zo'n aparte bijrol had hier.

What Ever Happened to Baby Jane? verteld het verhaal over twee zussen. Een van hen was ooit de populaire kindster Baby Jane. Het succes van Baby Jane zou echter niet lang duren. In de jaren '30 werd haar zus Blache een succesvolle actrice. Door een tragisch ongeluk is Blanche invalide geworden en moet Jane voor haar zorgen. De van jaloezie verbitterde Jane heeft haar zus nu precies waar ze haar hebben wil.

Een van de redenen waarom de film zo sterk overkomt was misschien wel omdat de twee hoofdrolspeelsters elkaar in werkelijkheid nog meer haatte dan de personages deden. Al zouden de rollen eigenlijk omgedraaid moeten worden, gezien Crawford bijzonder jaloers was op het Oscar-record van Davis en zowel tijdens de productie als daarna, alleen maar hatelijke dingen over Davis gemaakt heeft. Zo zou ze gezegd hebben dat Davis er zo oud uit ziet dat ze haar moeder had kunnen zijn. Op haar beurt zou Davis Crawford een keer echt geschopt hebben in de betreffende scène.

Waar Crawford het verschrikkelijk vond om als een oude gebroken vrouw in de film te moeten verschijnen, wilde Davis zo overtuigend mogelijk in de rol van alcoholische uitgebluste actrice kruipen. Persoonlijk vond ik Crawford maar braafjes en niet heel bijzonder spelen, hetzij zeker niet slecht. Bette Davis daarentegen was weergaloos als de verbitterde vrouw, die tegelijkertijd hopeloos vast wil houden aan haar jeugd.

Je zou haast niet geloven dat de film niet van Hitchcock was. Het claustrofobische, de suspense en het einde waar de politie zich toevallig bevind op het strand waar de twee voortvluchtigen zich bevinden, het is allemaal heel erg Hitchcockiaans. Hitchcock was overigens wel gevraagd om de film te regisseren, maar wees af omdat druk bezig was met The Birds.

Later zou het claustrofobische van het invalide zijn nog beter worden vertolkt in Misery. Hier zijn de achtergronden dan weer beter gedaan. Er is geen sprake van slachtoffer en dader. Beide zussen hebben reden elkaar te haten, beide zijn schuldig en beide zijn slachtoffer.

"Maybe she was out. Or in bed with the flu. Or maybe she was abducted by aliens for all we know."

Door de combinatie Harrison Ford, Mystery/Horror, Michelle Pfeiffer en Robert Zemeckis moest ik deze toch wel echt zien. Niet alleen is Ford mijn favoriete acteur, Mystery/Horror is ook eigenlijk wel mijn favoriete genre.

Claire is getrouwd met de wetenschapper Norman Spencer. Als haar dochter het huis uit is begint ze vreemde geluiden in het huis te horen. Bovendien denkt ze dat hun nieuwe buurman zijn vrouw heeft vermoord en dat haar geest in hun huis ronddwaalt... Een soort Hitchcock-achtige mystery met bovennatuurlijke elementen.

Michelle Pfeiffer speelt een goede hoofdrol als de angstige huisvrouw. Harrison Ford is zoals gewoonlijk, niets op aan te merken.

De film komt vrij langzaam opgang. Toen de buurman steeds verdachter begon te worden was ik bang dat de film voorspelbaar en mysterieloos zou blijken. Maar gelukkig sloeg het al snel over naar een soort Haunted-House verhaaltje, waarna er een aantal enorme plottwist kwamen. Haar man blijkt de moordenaar al de hele tijd te zijn. Hoewel het eerst een beetje uit het niets lijkt te komen (ook door eerdere wendingen die niet helemaal uitgewerkt zijn) vond ik het wel een goede twist. Harrison Ford is misschien wel de laatste van wie je verwacht dat hij een moordenaar is, de man straalt het gewoon helemaal uit. Het is dan ook de eerste keer sinds American Graffiti dat hij de bad-guy is. Toch vond ik hem verrassend goed als de moordenaar.

Het zou me eigenlijk niets verbazen als de schrijver van het script De Kroongetuige van Maarten t'Hart ooit heeft gelezen. De verhouding tussen Ford en Pfeiffer doet me namelijk erg denken aan die tussen Thomas en Leonie in dat boek. Thomas werkt bovendien ook in een laboratorium en is ook (bijna) vreemdgegaan. Alleen was Thomas uiteindelijk niet de dader.

What Lies Beneath is weer een goed voorbeeld van een film die helemaal verpest wordt door de trailer en de tekst op de poster. Gelukkig had ik die niet gelezen van te voren. De trailer verklapt namelijk gewoon alle plot-twists en op de poster wordt al geïmpliceerd dat haar man er iets mee te maken heeft. Zo ongelooflijk dom. Als het aan mij licht zouden er alleen trailers gemaakt mogen worden met daarin een sfeerimpressie, onbeduidende beelden of orginele beelden die de interesse van de kijker wekken (zoals bij Alien of The Thing). Wat de trailer wel duidelijk maakt is dat er dingen uit de film zijn geknipt, er zitten namelijk beelden in de trailer die niet in de film voorkomen.

Robert Zemeckis vertelde dat hij de film had geschoten op de manier waarop hij dacht dat Hitchcock dat zou doen als hij de hedendaagse mogelijkheden ter beschikking had. Ik moet zeggen dat ik de cinematografie ook erg goed vond, voornamelijk in de laatste helft van de film. Er zaten een aantal heerlijk ouderwetse shots in. En dan ook nog in mooi widescreen, wat wil je nog meer. Ook de special-effects en CGI vond ik voor 2000 bijzonder keurig. Innovatief om een glazen vloer te gebruiken voor shots van onderen, iets dat ook vaak in Breaking Bad wordt toegepast.

De muziek van Alan Silvestri vond ik ook erg sterk. Erg spannende en duistere muziek die de film enorm ten goede doet.

Na de mysterieuze opbouw wordt de film toch behoorlijk spannend op sommige momenten, vooral aan het einde zat ik echt op het puntje van mijn stoel. De schrikmomenten worden allemaal netjes aangekondigd, geen goedkope jump-scares. Het verhaal is redelijk, de uitwerking bijzonder degelijk, erg goed acteerwerk en mooi opgenomen.

Weer een bijzonder leuke mystery.

Een Amerikaanse generaal is neergestort in Duits gebied. Hij wordt gevangen gehouden in het beruchte Schloss Adler. De beste mannen van MI6 en een Amerikaanse luitenant krijgen de opdracht de generaal te redden, voordat de Duitsers de plannen voor de invasie uit hem hebben gekregen.

Richard Burton speelde een erg sterke rol als de Britse Major en draagt de film een beetje als hoofdpersoon. Naast hem speelt Clint Eastwood. Ze hadden geen geschiktere acteur voor de rol van Amerikaan kunnen vinden. De Western-held bewijst hier al ook een uitstekende Actie-held te zijn. Verder speelde ook Ingrid Pitt een kleine rol in de film. Pitt heeft in de oorlog in een concentratiekamp gezeten en is enkele jaren voor de opnames van de film van Oost naar West-Berlijn gevlucht.

Ron Goodwin maakte een ongelovelijk epische soundtrack voor Where Eagles Dare. Aanvankelijk had ik er niet zo'n zin in, maar toen die epische intro uit mijn speakers dreunde wist ik dat het een heerlijk filmavondje zou gaan worden.

Where Eagles Dare is erg mooi opgenomen in het cinemascope-formaat. Opvallend is dat de film nauwelijks gedateerd aandoet. Alleen een paar achtergrondprojecties en zichtbare dummies tijdens explosies, verder kan de film vandaag de dag nog prima mee. De mooie Oostenrijkse locaties en het haast mythologische Schloss Adler geven de film ook een mooi sfeertje mee.

Het enige negatieve dat ik over de film kan bedenken is dat de Duitsers allemaal Engels spreken (wat het ook totaal onduidelijk maakt wanneer er nou Engels en wanneer er Duits wordt gesproken. En de onwaarschijnlijkheden in het plot waren ook een klein beetje storend. Verder kloppen de uniformen niet altijd en zijn de voertuigen niet historisch correct, maar dat zie ik wel door de vingers.

Where Eagles Dare is een goede Oorlogsfilm vol van actie, met veel vaart. De explosieven en plottwists vliegen je om de oren. Gewoon verstand op nul (naja, zo erg is het ook weer niet) en genieten van het avontuurlijke spektakel.

Een actrice rijdt per ongeluk een witte Duitse herder aan en neemt hem naar de dierenarts. Omdat het baasje van de hond niet gevonden wordt, besluit ze de hond zelf te houden. Op een dag breekt een verkrachter bij haar in en de hond beschermt haar door de verkrachter aan te vallen. De vrouw is dolblij met haar hond. Totdat hij ook een willekeurig zwart persoon aanvalt en nog een. Ze ontdekt dat de hond is getrained om zwarte mensen aan te vallen. Haar omgeving wil dat de hond wordt afgemaakt, maar een zwarte hondentrainer is vastbesloten om de hond te genezen.

Aanvankelijk verwacht je misschien een b-film a la Cujo te gaan zien. White Dog is echter heel andere koek als Cujo, want de film wind er geen doekjes om dat mensen de echte monsters zijn en niet de hond. Mensen die vechthonden trainen en fokken horen wat mij betreft bij het laagste van het laagste. Daarnaast heeft White Dog ook veel meer materie. Het is namelijk een grote metafoor op rassenhaat. Een hond is een onschuldig dier, maar door het dier pijn te doen en te mishandelen kun je het vals maken en trainen om mensen aan te vallen. Op dezelfde manier zijn kinderen onschuldig, maar kunnen ze door racistische ouders leren om anderen te haten. De moderne maatschappij probeert (o.a. door onderwijs) het racisme af te leren, net zoals de hondentrainer in de film de hond wil genezen. Maar zoals Samuel Fuller heel duidelijk maakt aan het einde van de film, is het nog maar de vraag of dat mogelijk is...

De film werd in de VS totaal verkeerd begrepen. The National Association for the Advancement of Colored People was - bizar genoeg - van mening dat het uitgangspunt van de film racistisch is en protesteerde fel tegen het uitbrengen van de film. Hierdoor besloot de studio de film alleen in Europa uit te brengen, waar hij wel begrepen werd. Criterion wist de film gelukkig in handen te krijgen en zo is de waardering over de jaren langzaam aan gekomen.

Het uitgangspunt van de film is waargebeurd. De vriendin van de schrijver van het verhaal had echt een hond aangereden die vriendelijk was tegen blanke mensen en agressief tegen zwarten. Dat is echter wel waar de realiteit ophoud, want ondanks de super sterke metafoor is een groot gedeelte van de dialogen vrij onzinnig. Bovendien vind ik die dierentrainers van Noah's Arc niet bepaald diervriendelijk. White Dog laat ook goed zien hoe weinig mensen zich in de jaren '80 bewust waren van dierenwelzijn. Het vergassen van asielhonden en het leren van trucjes aan leeuwen zijn toch dingen die we vandaag de dag niet meer accepteren. De film is gelukkig wel gemaakt onder toezicht van American Humane, dus ik vertrouw erop dat in de film zelf geen dierenmishandeling heeft plaatsgevonden. Wat een ongelooflijk geduld moeten filmmakers hebben gehad om alle shots goed te krijgen met de hond.

De film is prima opgenomen en bevat een aantal geniale beelden. Bijvoorbeeld anthropomorfische shots vanuit het perspectief van de hond, een shot waar een zwart jongetje net op tijd uit het gezichtsveld van de hond loopt of het geniale geschoten diep trieste einde van de film. Dat samen met een soundtrack van niemand minder dan Ennio Morricone.

Al met al vind ik White Dog een sterke film. Toegegeven, soms werd het een beetje onrealistisch en niet ieder moment boeit even veel. Toch vind ik het knap van Fuller een film te hebben gemaakt die zowel werkt als Thriller als een commentaar op rassenhaat. Een hond is kleurenblind, maar de mens leert hem zwart van wit te onderscheiden...

Ik heb The Final Cut gezien van The Wicker Man. Ge-edit naar de visie van Robin Hardy, met veel scènes die de bioscoopversie niet hebben gehaald maar minder materiaal als de director's cut.

The Wicker Man verteld het verhaal van een politieagent die de vermissing van een meisje moet onderzoeken op een geïsoleerd Schots eiland. De eilandbewoners zijn niet echt behulpzaam en houden er vreemde gewoontes op na.

Edward Woodward speelde een sterke rol als de politieagent. Een echte Brit met stiff-upperlip en een passie voor bureaucratie. Christopher Lee, die gratis in de film wilde spelen, speelt de excentrieke Lord Summerisle en zet hem neer als een kalm en semi-sympathiek figuur. Hoewel het in dit geval beter werkt stelt het ergens teleur omdat we weten dat hij hem ook heel erg onheilspellend neer had kunnen zetten.

In eerste helft en het middenstuk staan de botsingen tussen het keurige Britse Christendom van de politieman en de Heidense religie van het eiland centraal. In het begin lijkt het erop dat de filmmakers een hippie-achtige insteek hebben en de starheid van de agent aan kaarten. Bijvoorbeeld dat hij bezwaar maakt dat de doden niet Chistelijk zijn begraven of dat alles maar dan ook alles over seksualiteit gaat, zelfs kinderliedjes. Dit soort 'vrijheid' past natuurlijk bij de hippietijd. Toch wordt op een gegeven moment wel duidelijk dat de makers juist waarschuwen voor dit soort vrijheden. Deze 'natuurlijke vrije mensen' nemen het namelijk niet zo nou met de wet en schuwen geen mensenoffers. De martelaarsdood van de agent was voor mij duidelijk een teken dat de filmmakers het zo bedoeld hadden.

Ik vind het altijd zo hypocriet als mensen oude heidense godsdiensten of de Romeinse godsdienst ophemelen en menen dat deze vreedzamer waren dan het Christendom. Uiteraard waren de kruistochten en heksenvervolgingen er in de middeleeuwen, maar wat staat daar tegenover? Mensenoffers, onthoofdingen, drinken uit de schedels van vijanden (Vikingen), verheerlijking van geweld (Romeinen)... Nee, dank u dan ben ik liever net als Sergeant Howie een beetje stijfjes. Bovendien waarom haakt men af van het christendom? Het is niet bewezen en bestaat uit tradities (die volgens sommige geen nut zouden hebben). De Heidense godsdiensten hebben evenveel 'nutteloze' riten en tradities en zijn net zomin bewezen.

Voor mij is The Wicker Man vooral een film over het gevaar van massahistorie in een geïsoleerde gemeenschap. Wat is er enger dan vast zitten op een eiland met mensen die totaal gestoord zijn? Fijn dat het voor de verandering geen standaard satanisme is, maar heidense natuurverering. Het mysterie werd sterk gebracht en wist je goed geboeid te houden. De hippiemuziek had van mij wat minder gemogen (leek haast een musical) en met een wat conventionelere eerste acte was het einde een grotere schok geweest. Desalniettemin een erg bijzondere film.

Willem van Oranje van Walter van der Kamp is een ambitieuze Nederlandse TV-serie die het levensverhaal van Willem van Oranje en het vroege verloop van de 80e jarige oorlog wil vertellen in ongeveer 7 uur.

De aankleding van de film ziet er goed uit en het is waarschijnlijk dat het overgrote deel van het budget in de schitterende kostuums en rekwisieten heeft gezeten. Het camerawerk verraad alleen dat het een tv-productie is. Dat oogde behoorlijk goedkoop met veel erg statische composities en ongemakkelijke camerabewegingen. Verder is het in alles een typisch Nederlandse productie, compleet met blote borsten en andere taferelen. De cast is boordevol bekende namen en je herkent ook vooral veel stemmen van de Nederlandse Disney-nasynchronisaties. Het acteerwerk was best op orde, hetzij wat theatraal. De dialogen waren echter wel heel stijfjes en over-the-top af en toe.

Dan komen we ook meteen op het grote gebrek van de film. Zoals eigenlijk wel te verwachten viel (en misschien zelfs onvermijdelijk is) geeft de film een erg gekleurd en vertekend beeld van de Geschiedenis. Nu kun je dat de filmmakers niet helemaal verwijten gezien het curriculum van het middelbare schoolonderwijs ook nog steeds vol zit met veel zaken die wat genuanceerd mogen worden en 30 jaar geleden was dat nog veel erger dan nu.

Laat ik ermee beginnen dat de film voor een groot deel put uit de zogenaamde Zwarte Legende, het idee dat de Spanjaarden door de geschiedenis heen bijzonder wreed waren. Dat viel in werkelijkheid wel mee, zo worden de Kettervervolgingen in Nederland behoorlijk overdreven. De "Bloedraad" heeft nauwelijks mensen ter dood veroordeeld maar vooral eigendom in beslag genomen. In de film worden de Spanjaarden en een groot deel van de Vlaamse en Katholieke Nederlanders afgeschilderd als stereotype slechteriken. Willem Nijholt speelt (op een knappe manier) een erg verwrongen en door troebelen geplaagde Filips II die in alles de belichaming van slechtheid is. Daarnaast is het hele Spaanse hof ook nog eens gehuld in het zwart, alsof het nog niet duidelijk was dat het een zwart-wit weergave van de werkelijkheid is.

Zoals zo vaak wordt de heerschappij van de Habsburgers afgeschilderd als een buitenlandse "Spaanse" overheersing. Dat is ahistorisch, want in deze tijd dachten mensen niet in termen als natiestaat en volk. Filips II was ook niet Koning van Spanje, maar het hoofd van de Habsburg-dynastie die door erfrecht de kroon van Castilië en Aragon en de heerschappij over de Bourgondische erflanden (en dus ook de Nederlanden) had. En de 'Spaanse soldaten' waren in werkelijkheid huurlingen die overal en nergens vandaan kwamen, net zoals de legers van 'de Opstandelingen'. De Nederlandse opstand was namelijk helemaal geen opstand tegen buitenlanders, maar voor een groot deel een Burgeroorlog tussen Katholieken en Protestanten, al veranderde de verdeling enigszins na de plunderingen van muitende huurlingen. Het beeld in de film is soms ronduit xenofoob door continue te spreken over 'Spanjolen' en 'Nederlanders'. Filips had op zijn minst een Vlaamse vader (Karel V), Willem van Oranje was een Franssprekende Duitser en in geen enkel opzicht 'een Nederlander'.

De film probeert Willem van Oranje niet helemaal neer te zetten als een heilige vader des vaderlands, maar maakt van hem een aansprekende figuur voor het publiek van de jaren '80. Een ambitieuze figuur die uiteindelijk een voorvechter wordt voor persoonlijke vrijheid en tegenstander is van geweld. Toch is de Protestants-Nederlandse kleur overduidelijk aanwezig. Het is enigszins verbazingwekkend dat Katholieke Nederlanders en de Vlaamse acteurs zich niet hebben beklaagd over de kleur van de film. Het zien van de 80 jarige oorlog als de geboorte van Nederland is namelijk erg problematisch als je bedenkt dat de bevolking van de Nederlanden altijd grotendeels Katholiek is geweest en je op deze manier die groep uitsluit. Er worden wat pogingen gedaan om Katholieken er ook op een positieve manier bij te betrekken, neem de nobele graaf Egmond (Ramses Shaffy) of de priester Julius (die bevriend is met Oranje) maar het blijft een erg zwart-wit beeld.

Al met al heb ik mij zeker vermaakt met deze serie en het is meer dan terecht dat er eens iets van formaat gemaakt is over de Geschiedenis van Nederland. Het blijft alleen jammer dat historische films een vertekend beeld blijven geven en zo sterk worden beïnvloed door een nationalistische bril zonder te realiseren dat zulke denkbeelden pas vanaf de 19e eeuw bestaan.

Magic is the bloodstream of the universe. Forget all you know, or think you know. All that you require is your intuition.

Erg goede film. George Lucas Fantasy-project en Ron Howards eerste succesvolle film.

Oorspronkelijk zouden ze The Hobbit gaan maken heb ik gehoord, ik zou best graag een jaren '80 versie van The Lord of the Rings willen zien. Lilliputters zijn erg leuk als Hobbits.

Warwick Davis (die bekend is geworden met de rol van Wicket in de Star Wars-films) doet het wel goed als Willow, zijn acteerwerk heeft af en toe zijn minpunten maar erg slecht is het niet. Val Kilmer is wel goed maar probeert te veel om grappig te zijn, het zou beter zijn als hij de hele tijd de rol van stoere vechter op zich nam. Joanne Whalley, Gavan O'Herlihy, Jean Marsh speelt voortreffelijk de rol van kwade tovenares. Patricia Hayes, die men wellicht kent als Urgl uit The Neverending Story deed het ook erg goed vreemd dat ze niet vaker is gevraagt voor zulke rollen. De andere lilliputters, Billy Barty die de stem van Bilbo en Sam inspreekt in The Lord of the Rings (1978) en ook speeld in Legend, Masters of the Universe en Duck Tales deed het goed. Ook Phil Fondacaro die de stem van Kreeper uit The Black Cauldron inspreekt deed het goed. Ook andere bekende lilliputters zoals Kenny Baker, Malcolm Dixon en Jack Purvis deden het goed. Pat Roach die ook in films als Clash of the Titans, Conan the Destroyer, Red Sonja en Indiana Jones speeld deed het goed.

De muziek van James Horner is werkelijk briljant! Een van de meest epische muziek die ik ooit gehoord heb! Blijft ook zo goed in je hoofd hangen.

Het verhaal vond ik erg mooi en een goed origineel fantasy verhaal. George Lucas schreef Willow nog voor hij Star Wars schreef. Wel vind ik dat Gen. Kael precies lijkt op The Horned King zoals die beschreven is in The Book of Three. En Bavmorda lijkt op Archen uit dat zelfde boek.

De effecten waren werkelijk subliem en op een aantal vreselijk slechte blue-screens na helemaal perfect. De stop-motion was wel goed maar kan niet tippen aan die van Ray Harryhausen. De maté-paintings vond ik ook schitterend. Ik heb de Blue-ray gezien en de uitzichten zien er prachtig uit.

Een erg goede Fantasy film die altijd erg leuk. Wel vond ik dat er iets minder slapstick in mocht en die elfjes zijn erg irritant en voegen niets toe. Een echte aanrader!

Hartstikke Leuke Film!! Heb deze vroeger wel een aantal keer op VHS gezien. pas nog eens op DVD gekeken. Blijft een heel erg vermakelijke film. veel en veel beter dan de remake uit 2005.

Mooie en leuke film. Het acteerwerk van het Live-action gedeelte is bagger maar de animatie is wel okee. Leuk om naar te kijken. Mooi verhaal. Af en toe wel wat mindere gezicht animatie en redelijke muziek.

Als er dood meisje wordt gevonden in een Indiaans Reservaat in Noord-Amerika moet de FBI onderzoek komen doen. Een jonge vrouwelijke special agent gaat opzoek naar de dader, bijgestaan door een lokale jager die de vader van het meisje heeft beloofd de dader onschadelijk te maken.

Wind River is een prima Thriller, met een sfeervolle setting. Alles is erg ingetogen gefilmd en Jeremy Renner speelde een sterke rol de jager.

Ook proef je toch een beetje kritiek op de VS in de film, namelijk de benadeelde positie die de oorspronkelijke bewoners nog steeds hebben (mogen niet eens eigen onderzoeken voeren) en kritiek op het vrije wapenbeleid als je de scène ziet waar agressieve randdebielen de politie onder schot gaan houden.


De opbouw van de film was goed, al vond ik de uiteindelijke ontknoping weinig mysterieus. Gewoon een stel verveelde randdebielen die een collega omleggen en z'n vriendinnetje verkrachten. Toch was het allemaal wel goed gebracht en wraak-element paste hier goed.

Al met al een prima film van dit jaar, zonder teveel spektakel of poespas.

Witchfinder General is een op ware geschiedenis gebaseerd historisch drama over Matthew Hopkins, een zelfbenoemde Heksenjager ten tijden van de Britse Burgeroorlog. Hoewel het een Britse film is wisten ze niemand minder als Vincent Price voor de rol te strikken. Waardoor er in de marketing gedaan werd alsof het ging om de Poe-verfilming The Conqueror Worm, terwijl het in werkelijkheid een verfilming van Ronald Bassett's boek is.

De film oogt vrij goedkoop door de fel gekleurde kostuums en vlakke belichting. Ook niet heel erg spectaculair opgenomen en niet zo sfeervol als de films van Hammer of Roger Corman. Toch was het tijdsbeeld wel aardig neergezet en wist het nogal simpele verhaal prima te vermaken. Er zaten zelfs best wel sterke momenten in met goed acteerwerk. Al waren de effecten mager (bloed is rode verf). Price schittert weer in een rol waar hij voor geboren is. Paul Ferris maakt een mooie heroïsche orkestrale soundtrack.

Vermakelijke film over historische heksenvervolging. Bizar eigenlijk dat eerst de Inquisitie heksen en ketters vervolgde en later deze Puritein-gekkies heksen en 'idolisten' gingen vervolgen op precies dezelfde manier.

"You be careful out among them English."

Harrison Ford is hier weer erg sterk als agent John Book. Ook hebben we hier een van de eerste grote rollen van Viggo Mortensen als een van de Amish. De acteurs speelden allemaal goed op elkaar in en vooral Ford was erg goed in de hoofdrol.

De film heeft de Oscar voor beste Screenplay en Editing gewonnen en voor de BAFTA voor beste Soundtrack. De film heeft een erg sterk verhaal. Drama, Actie, Humor en Romantiek het zit er allemaal in. Erg mooi om de onderduikende politieman tussen de Amish te zien. Ford zorgt voor een aantal goede momenten in de film. Aan het eind is de film best ontroerend. Zoveel meer dan de gebruikelijke politie thrillers, of drama films over gesloten gemeenschappen. Ondanks dat de film genomineerd was voor een Oscar voor beste film hoor je er niet veel over en dat is erg jammer want het is een bijzonder goede film.

Erg mooie soundtrack van Maurice Jarre. De synthesizers geven een lekker sfeertje maar worden niet echt te cheesy.

Ter voorbereiding op de film heeft Ford bij de politie van Pensylvania meegedraaid. En Kelly McGillis heeft een tijdje onder de Amish gewoond. Ford was voor zijn succes met Star Wars in het echt ook een timmerman, vandaar dat het geen probleem was hier. Alle Amisch in de film zijn acteurs en geen echte Amisch omdat ze niet graag gefilmd worden. Tijdens de productie waren de Amisch erg behulpzaam en open voor de film maar toen hij in première ging hadden ze veel kritiek en wilden ze een boycot. Ze waren namelijk bang dat er meer toeristen zouden komen. De gouverneur van het district heeft hen toen belooft geen reclame te maken voor toerisme in het Amisch gebied.

Een grappig feitje is dat Amish eigenlijk helemaal niet zoveel Duits praten als hier in de film naar het schijnt.

Peter Weir heeft een aantal bijzonder mooie plaatjes weten te schieten. Vooral het openings-shot van het waaiende gras is bijna nep zo mooi. De cinematografie van Witness is uitstekend.

Al met al is Witness een bijzonder geslaagde film. De nodige hoeveelheid Drama, Spanning en Romantiek. En een sterke rol van Ford. Heb me uitstekend weten te vermaken.

Aanrader.

The Wolf Man is een klassieke Universal-Horror die van grote invloed is geweest op het Horror-genre. Voorheen was de legende dat een Weerwolf bij volle maan simpelweg veranderd in een wolf. In deze film veranderd Lon Chaney Jr niet in een wolf, maar in een half-wolf, half-menselijk monster. Inmiddels een iconisch filmmonster geworden.

De film was anders als ik had verwacht. De film speelt zich af in Engeland (ook al praten de dorpelingen regelmatig met een duidelijk Amerikaans accent en Chaney spreekt ook wel heel erg Amerikaans voor iemand die er maar 12 jaar geweest is), maar in plaats van een echte Highland-legende worden er allemaal zigeuners bijgehaald. Jammer vond ik ook welke keuzes er gemaakt zijn. De Wolf-man zelf is nauwelijks in beeld en echt spraken ven suspense is er niet echt, vooral veel gepraat over de mogelijkheid van een weerwolf.

Eerlijk is eerlijk, de film bevat een heerlijk sfeertje en de beelden in de mistige bossen waren schitterend. Chaney is een sterke Wolf-man, maar niet zo'n heel boeiend hoofdpersonage. Bela Lugosi zag er ook goed uit als de zigeuner, al was die ook heel kort in beeld. Nee, mijn favoriete Weerwolf-film blijft toch Silver Bullet omdat daar wel goed gebruik is gemaakt van het mysterieuze aspect en suspense.

The Wolf of Wall Street verteld het waargebeurde verhaal van een frauduleuze effectenhandelaar.

Hoewel ik DiCaprio in The Revanant, Inception, Catch me if you can en Shutter Island best sympathiek vond, past de rol van arrogante eikel wel perfect bij hem en zijn uitstraling. Geen wonder dat hij stond te springen om Jordan Belfort's autobiografie te verfilmen.

Wie dacht dat Joe Pesci er wat van kon moet de effectenhandelaren in deze film eens zien. Maarliefst 569 'fuck's en in totaal 681 'vloekwoorden'. Verder is er dan ook nog het nodige drugsgebruik, seks en zelfs bizarre gevallen als dwergwerpen. Allemaal verpakt in een erg drukke cinematografische stijl met luide various artists muziek. Als je de film vergelijkt met zijn laatste - zwaar ondergewaardeerde - film Silence, een kalme stille meditatie over de gruwelijke Christenvervolgingen in Japan, dan geloof je gewoon niet dat beide films door de zelfde man gemaakt zijn. Scorsese is in ieder geval een veelzijdige filmmaker.

Goodfellas was de eerste keer dat Scorsese de semi-documentaire stijl gebruikte voor zijn film en dat was een erg geslaagde toevoeging aan de misdaadfilm. In Casino werkte het net wat minder goed en hier is nog stukken minder. Vooral omdat er veel te veel gepraat wordt en het meer een jolige achtbaanrit door het luxueuze maar zeker niet probleemloze leventje van Belfort wordt. Scorsese gebruikt hier zelfs Verhoeven-achtige reclamefilmpjes tussen de film door.

Al met al is het toch weer een meeslepend rise-and-fall verhaal van de man die ons eerder meesterwerkjes als Goodfellas heeft gegeven. Deze a-typische en drukke stijl bevalt me echter veel minder dan wat we van Scorsese gewend zijn en ik vind het dan ook een van zijn mindere films. Net als het leven van Belfort is het grillig en decadent, in andere woorden: niet omdat het moet, maar omdat het kan.

"You've seen them, haven't you? You don't have the eyes of the Hunter. You have the eyes of the dead."

Prima (weer)wolf film uit de jaren '80, origineel concept van een politieman die onderzoek moet doen naar een moordzaak waar weerwolven achter zitten.

Albert Finney als een New Yorkse politieagent is misschien een vreemde casting keuze maar hij speelde best wel aardig. Verder was Edward James Olmos ook prima als een Indiaan. Dustin Hoffman wou heel graag de hoofdrol spelen in deze film maar werd geweigerd door de regisseur.

Wolfen heeft toch best een professionele uitstraling, dat komt vooral door de opnames in wide-screen en de locaties in New York. De beelden zijn mooi geschoten en de film heeft een prettig 80s sfeertje.

De weerwolven uit Wolfen zijn heel anders als de reguliere weerwolven, het betreft hier namelijk een Indiaanse mythe en het zijn geen mensen die in wolven veranderen. In plaats van mannen in pakken zoals in The Howling zijn de wolven hier getrainde wolfshonden. We zien niet veel van de wolven in de film maar we krijgen een soort beeld vanuit de wolf die zijn prooi achtervolg, vergelijkbaar met wat ze in Predator hebben gedaan. De gore was prima gedaan.

De film is een beetje langdradig maar heeft een prima spanningsopbouw. Michael Wadleigh's cut van de film was zelfs 4 uur lang, en werd toen snel bijgeknipt door 4 verschillende editors. Aan het einde voelde het wel een beetje gehaast.

De soundtrack van James Horner was mooi, maar zeker niet zijn beste werk. Sommige stukjes leken een beetje op de soundtrack van Aliens of Star Trek.

Het verhaal is wel best origineel maar vond ik uiteindelijk toch niet zo goed uitgevoerd. Het heeft een lekker mysterieus sfeertje maar was toch niet helemaal goed doordacht. Het boek van Whitley Strieber waar de film op is gebaseerd gaat ook erg anders.

Al met is Wolfen een prima 80s cultfilm, maar ik snap waarom de film destijds is geflopt. De kwaliteit van de nieuwe blue-ray is wel uitstekend, moet ik zeggen.

Naar deze docu was ik wel nieuwsgierig geworden. Het is dan ook een uniek gegeven om vrijwel je hele leven in een appartement te hebben doorgebracht met enkel films.

Vond het fascinerend om te zien hoe grote rol de films in het leven van de jongens speelde. Hoe ze de films naspeelde met indrukwekkende zelf gemaakte props was ook gaaf. Ze kunnen ook best goed acteren eigenlijk.

Helaas haalt Crystal Moselle lang niet alles eruit wat erin zit. Er wordt naar mijn mening teveel op socialisatie gefocust en veel dingen worden onduidelijk gelaten. Daar komt nog bij dat de docu een beetje armoedig is opgenomen met een camera die regelmatig out-of-focus is. Het was veel leuker geweest als er wat knipoogjes in hadden gezeten naar de films die de jongens zo leuk vinden. Maar dat is helaas niet geval. De homevideo's waren dan wel leuk erin verwerkt.

Interessante documentaire, maar had beter kunnen zijn.

Beter dan ik had verwacht. Toen ik hoorde dat de film over games zo gaan wou ik hem eigenlijk niet meer zien. Een Computeranimatie over games. Maar tot mijn opluchting zaten er ook nog oude arcade games bij (die tegenwoordig nostalgisch zijn). Verder was het wel een leuk en grappig verhaal. Wel erg jammer dat zelfs de Walt Disney Animation Studio's zijn overgegaan op CGI. Want de vorige computeranimaties van Disney zijn van hun dochterbedrijf PIXAR. Wel weer gijnig dat John Lasseter en Mike Gabriel er ook aan hebben gewerkt. Een meevaller.

In zijn meest succesvolle periode maakte Hitchcock twee a-typische films, dit is er een van. Het onderwerp en zelfs de motieven in het verhaal passen helemaal in zijn straatje, maar het verschil zit hem in het feit dat de film is gebaseerd op een ware gebeurtenis en Hitchcock die met documentaire precisie wou overbrengen.

Als Manny Balestrero een lening wil aanvragen op de levensverzekering van zijn vrouw wordt hij daar door een werknemer herkent als een overvaller. Manny wordt door de politie opgepakt en alle getuigen herkennen hem als de overvaller. Hoe kan hij nu zijn onschuld bewijzen?

Omdat Hitchcock de kijker niet van het verhaal af wilde lijden zitten er in The Wrong Man geen vernieuwende cameratrucjes of visuele hoogstandjes. Midden in zijn Technicolor periode is het ook ineens een zwart-wit film, net als Psycho overigens.

Henry Fonda zet een sterke rol neer en het realisme valt te waarderen. Soms is de werkelijkheid bizar. Het afwijken van zijn gebruikelijke stilering maakt de film echter een stuk minder sterk dan we van hem gewend zijn.