Meningen

Valerie and Her Week of Wonders is een surrealistische Horror-Fantasy uit Tsjecho-Slowakije. Valerie is een de bastaard-dochter van de bisschop. Ze wordt zich bewust van haar seksualiteit en wordt verlieft op de jongen Eagle die haar magische oorbellen geeft. Een vampier heeft het echter op Valerie gemunt omdat haar bloed hem zijn levenskracht zou kunnen geven. Wat volgt is een koortsdroom vol zonden, dromerige beelden en misdragende missionarissen.

Hoofdrolspeelster Jaroslava Schallerová was slechts 14 tijdens het opnemen van de film en werd gekozen uit ruim 1500 meisjes die auditie deden voor de rol van Valerie. Jirí Prýmek zet met zijn monsterlijke gestalte ook een sterke vampier neer.

Aan de andere kant van het ijzeren gordijn werden veel aparte en unieke films gemaakt. Dit is daar een goed voorbeeld van. De hele film voelt aan als een droom, of misschien eerder een nachtmerrie. Personages veranderen in andere personages en meerdere malen veranderd. Hoe de film precies geïnterpreteerd moet worden is erg onduidelijk. Alleen het feit al dat iedereen een totaal andere samenvatting van het verhaal geeft bewijst dat het op meerdere manieren te interpreteren is. Het Communistische filmcensuur zag er ongetwijfeld kritiek op de Katholieke kerk in, anders had een film als deze niet gemaakt kunnen worden met zoveel religieuze symbolen.

De restauratie van Criterion is werkelijk schitterend. De beelden zijn werkelijk prachtig opgenomen. De helder witte muren van het oude stadje Slavonice op de Oosterijkse grens passen goed bij de dromerige sfeer die de film nastreeft. De soft-focus beelden uit de opening van de film waren ook bijzonder mooi, zeker in combinatie met de ontroerend mooie score van de Tsjechische-componist Luboš Fišer.

Het verhaal omvat best veel, maar wordt toch in razend snel tempo verteld. Soms lijkt het alsof er veel dingen uitgeknipt zijn, maar ik denk dat die suggestie bewust is gewekt zodat de film nog meer aanvoelt als een droom (waarin je ook van het ene op het andere moment ergens anders bevind).

Al met al een erg bijzondere film met een heel eigen sfeertje.

Mijn verwachtingen waren best hoog. Een film over Vikingen die naar Jerusalem willen met Mads Mikkelsen. Ik had Nicolas Winding Refn echter totaal verkeerd ingeschat, Drive en The Neon Demon geven geen goed beeld van zijn stijl blijkbaar.

Het concept is zeker niet verkeerd. Een minimalistische film over Noorse Mythologie, het Christendom en de mens en de natuur. Het heeft zelfs iets van Bergman. Symblisch gezien erg sterk. One-Eye is natuurlijk de mensgeworden god Odin en de historische koppeling aan de Vikingresten die in Amerika zijn gevonden was ook wel leuk gedaan.

Prachtige rauwe natuur. Alleen zo waardeloos in beeld gebracht door Refn. Onstabiele schuddende shots en composities die blind geschoten lijken te zijn. Het tegenovergestelde van de trefzekere en symmetrische composities die zijn latere werk zouden kenmerken. Ik werd daarnaast helemaal gestoord van de soundtrack. Volgens mij was er zelfs iets mis met mijn speakers, want anderhalf uur tik-geluiden en lage dreunen kunnen nooit opzettelijk zijn.

Refn heeft toegegeven dat hij helemaal niet geïnteresseerd is in Vikings en hij de film als een grote trip bedoeld heeft (ergens in het schrijfproces moest One-Eye door een UFO worden opgehaald). Vaag gedoe, om het vaag gedoe. Het moraal van de mens en de natuur dat ik eruit haalde is blijkbaar puur door toeval ontstaan.

Hoewel ik best minimalistische en trage films kan hebben was dit gewoon een veel te lange zit met opzettelijke ontoegankelijkheid en tergend traag tempo. Het missende potentieel maakt het alleen maar zuurder dat de film niet door te komen is. De vele hoge waarderingen zijn mij een raadsel.

Heb normaal een grote hekel aan CGI maar deze film is wel aardig. Alhoewel de animatie bagger graphics heeft is het verhaal erg goed. De stemmen van Ewan McGregor en John Hurt zijn heel erg goed. De muziek is wel aardig. Al met al een hele goede film. Die ik (te) vaak heb gezien maar dan wel een tijd geleden.

Valkyrie verteld het verhaal van Claus von Stauffenberg die samen met een aantal belangrijke militairen uit Nazi-Duitsland een moordaanslag op Hitler organiseert.

Tom Cruise speelde een prima hoofdrol. De vele Nazi-officieren worden vertolkt door Britse acteurs zoals Kenneth Branagh, Bill Nighy en Terence Stamp. Verder spelen ook Duitsers rollen, namelijk Thomas Kretschmann en Christian Berkel o.a. en tot slot zelfs de Nederlandse actrices Carice van Houten en Halina Reijn (gecast omdat Tom Cruise onder de indruk was van Zwartboek).

Oorlogsfilms waar Nazi's Engels spreken vind ik altijd raar aanvoelen. Hier doen ze het wel leuk door de film in het Duits te laten beginnen en dan langzaam in het Engels laten overgaan (alsof de TARDIS van Doctor Who het voor ons heeft vertaald). Maar toch komt het zo gek over dat Hitler Engels praat (best aardig geprobeerd door David Bamber) en hoe bepaalde acteurs wel een Duits accent hebben en anderen weer niet.

Het verhaal is maar liefst 5 keer eerder verfilmt, maar toch is Valkyrie de bekendste versie. De Duitse TV-film Stauffenberg (2004) met Sebastian Koch wordt ook veel geprezen.

Valkyrie is een erg degelijke oorlogsfilm. De film is prima opgenomen en de locaties (vaak gefilmd op de daadwerkelijke locatie waar de gebeurtenis heeft plaatsgevonden) en de kostuums waren uitstekend verzorgt. In twee uur weet de film de historische gebeurtenis goed in beeld te brengen en is daarnaast nog vermakelijk ook. Knap want de afloop van de film was al voor aanvang een open boek.

Geen heel erg hoogstaande film, maar ook nergens slecht en zelfs behoorlijk historisch correct.

"They were all evil and remain evil after death."

Dan eindelijk eens deze film van Hammer opgezet. Een verfilming van Carmilla van Joseph Sheridan Le Fanu, en zover ik weet ook de gene die het oorspronkelijke verhaal het meeste volgt.

Als de mysterieuze Carmilla word opgevangen in het huis van de Generaal raakt zijn dochter ziek en wordt uiteindelijk dood aangetroffen met twee gaten in haar nek. Als Carmilla ergens anders haar onderkomen zoekt en de mysterieuze doden zich opstapelen vertrekt de Generaal naar Baron Hartog de vampierendoder...

Peter Cushing heeft geen heel grote rol, maar speelde zoals altijd uitstekend zijn rol. Ingrid Pitt zette een goede Carmilla neer. Verder is dit de debuutfilm van Jon Finch.

De film begon bijzonder sfeervol met de in sluier gehulde vampier, maar helaas werd die sfeer de rest van de film nauwelijks nog behaald. Tussen de vroege Hammer-films zaten toch veel sfeervollere films dan deze. De sets vond ik zelf een beetje tegenvallen, prima voor een kostuumdrama, maar voor deze film had ik toch echt wat anders gekozen. Verder is de film wel erg degelijk opgenomen en was het acteerwerk zeker niet slecht.

Leuk om gezien te hebben en zeker een van de leukere Hammer-films, maar haalt het voor mij niet bij de films die Terence Fisher voor Hammer heeft gemaakt.

I Vampiri is een soort combinatie tussen Gotische horror en de latere Giallo. Het speelt zich af in de jaren '50, maar de kastelen zijn zo sfeervol dat het echter nog steeds duidelijk Gotisch is. Een gekke professor ontvoerd jonge vrouwen en gebruikt hun bloed om een oude gravin in leven te houden...

Het acteerwerk kwam mij heel theatraal over, en de dialogen waren zo snel dat de ondertiteling soms moeilijk bij te houden was. Maar opzich was het niet heel storend.

Dit is de eerste Italiaanse Horror-film met geluid. Mussolini had het genre namelijk verboden in de jaren '40. Mario Bava was verantwoordelijk voor de cinematografie, dus dat was wel in orde.

Er zaten een aantal scènes in die heel erg deden denken aan Gialli - een ontvoerder met zwarte leren handschoenen - en ook scènes die weer deden denken aan Bava's latere Black Sunday.

I Vampiri was een vermakelijke film van Riccardo Freda en Mario Bava. Het is de eerste keer dat ik echt het gekke professor-motief zie buiten een Frankenstein film. Vond het wel grappig. Echt vampirisme zit er niet in de film, het lijkt meer een Faust-achtig. Het plot was een beetje rommelig, zeker voor zo'n korte film. Maar alle sfeervolle aspecten maken de film het kijken meer dan waard.

Vampyr had ik al een tijdje liggen om te bekijken. Vanavond dan maar eens opgezet.

Na de dood van een vriend raakt Alan Grey gefascineerd door het occulte en het bovennatuurlijke. Hij achtervolgt een mysterieuze man naar een kasteel. Het kasteel wordt geplaagd door een oude vampier...

Sfeervolle Duits-Franse film van Deense filmmaker Carl Theodor Dreyer (La Passion de Jeanne d'Arc). Het is duidelijk dat Dreyer normaal gesproken silent's maakt. Ik keek de Duitse versie zonder ondertitels en ik kon alles prima volgen (maar ik leer dan ook Duits op school).

Het verhaal was een beetje rommelig, maar heeft opzich een interessant concept. Het is gebaseerd op een kort verhaal uit de bundel In a Glass Darkly van Joseph Sheridan Le Fanu.

Dreyer gebruikt wel vaker amateurs in zijn films, zo ook hier. De vampier wordt gespeeld door een Franse weduwe, de dokter door een Poolse journalist en de hoofdpersoon wordt gespeeld door Julian West - eigenlijk een Franse Baron van Russische adel die de film financierde op de voorwaarde dat hij de hoofdrol mocht vertolken. Ik vond het acteerwerk niet slecht, zeker als je bedenkt dat het amateurs zijn.

Visueel was de film ongetwijfeld van invloed op latere vampierenfilms, maar het verhaal was helaas niet heel bijzonder met een een vrij anti-anticlimactisch einde. De duistere sfeer, enkele effecten en mooi geschoten scènes maken de film het bekijken waard.

Meh...niet echt goed.

Normaal hou ik wel van die klassieke horrorsfeer. Kasteeltje met een paar vampiers, heerlijk. Maar dit was dus echt drie keer niks. Het is wel heel erg on origineel allemaal. Ik bedoel Dracula en Frankenstein in een film?

De effecten waren erg slecht en alles was echt heel erg nep. En waarom is Van Helsing een jonge gast met een dom hoedje, een rare jas en vrouwenhaar? Ik geef de voorkeur aan Peter Cushing.

Zeker geen goede film en 131 minuten tijdverspilling.

Het Uur van de Wolf is mijn tweede Ingmar Bergman-film na The Seventh Seal.

Een schilder en zijn vriendin betrekken een hutje op een eenzaam eiland. De schilder wordt geplaagd door nachtmerries. Als zijn vriendin zijn dagboek leest maakt een angst zich van haar meester. In het kasteel op het eiland wordt de schilder uitgenodigd door een aantal mysterieuze figuren.

Zoals we van Ingmar Bergman wel kunnen verwachten is Het Uur van de Wolf geen standaard Horror. Het is een vrij aparte film die eigenlijk voor een groot deel open voor interpretatie is. De opbouw is erg traag en er zijn veel filosofische dialogen tussen Max von Sydow en Liv Ullmann deden me een klein beetje denken aan de films van Andrei Tarkovsky (die ook open voor interpretatie zijn). Toch vond ik het hier stukken minder goed werken als bij Tarkovsky en The Seventh Seal.

De dialogen omtrent middernacht en slapeloosheid vond ik erg sterk en sfeervol. Ook zaten er een aantal akelige nachtmerrie-achtige scènes in die briljant waren gefilmd. Ondanks dat vond ik de film toch enorm tegenvallen. Ik had een soort serieuze psychologische aanpak op de weerwolf-legende of een spookverhaal verwacht.

Zeker niet slecht opgenomen, maar veel minder dan The Seventh Seal. Aan het eind zaten er wel mooie shots met veel schaduw in. Het gebrek aan muziek maakt de film erg traag. De muziek die er wel is is echter wel sterk en vrij angstaanjagend, goed werk van Lars Johan Werle.

Al met al is Vargtimmen een film die ik moeilijk kan plaatsen. Het is een vrij vage film. Leuk om een keer gezien te hebben, maar denk niet dat ik hem nog een keer opzet.

Poison for the Fairies won de prijs voor beste Mexicaanse film van 1984 en is de favoriete Mexicaanse film van Guillermo del Toro op wiens werk de invloed van deze film duidelijk zichtbaar is.

Flavia is een meisje van rijke ouders. Als ze op een nieuwe school komt raakt ze bevriend met Veronica. Een meisje die doet alsof ze een Heks is en Flavia aanzet en manipuleert om te doen wat ze wil. Veronica's spelletjes worden steeds macaberder...

Het is eigenlijk niet zozeer een horror-film, mede omdat er in werkelijkheid niets bovennatuurlijks gebeurt. Het is eerder een film over de duistere zijde van de kinderlijke verbeeldingskracht en hoe een kind het andere meesleept in een fantasie-wereld.

De film werd op een goede manier opgebouwd en was gefilmd in sfeervolle locaties rond Mexico. Op de slangen en spinnen na had de film zich net zo goed in Europa af kunnen spelen. Mooi vond ik dat alle volwassenen steeds met hun hoofd uit het beeld steken en alleen die kinderen echt prominent in beeld komen om te benadrukken dat het om de beleving van de kinderen gaat. Het acteerwerk is zeker niet slecht als je bedenkt dat de meisjes pas 10 jaar oud waren.

Al met al een erg fijne film over de kinderlijke fantasie met een duister tintje. Deed me bij vlagen denken aan Heavenly Creatures van Peter Jackson, al zijn de meisjes daar veel ouder.

"Only one is a wanderer; two together are always going somewhere."

Na Psycho mijn tweede film van Alfred Hitchcock. Ik had Vertigo uitgekozen omdat dit meestal de titel is die mensen na Psycho als beste film van Hitchcock hebben staan (en omdat Dr. Wilson in de tv-serie House M.D. een poster van de film op zijn kantoor heeft hangen). En ik heb er geen spijt van. Ik vind deze Vertigo namelijk nog net even wat beter als Psycho.

Scottie Ferguson is een ex-detective die door zijn hoogtevrees moest stoppen met zijn politiewerk. Op een dag vraagt zijn oude schoolvriend of hij zijn vrouw wil volgen. Hij is er namelijk van overtuigd dat zijn vrouw is bezeten door een al lang overleden vrouw...

Ok, laten we eerst maar even alle mankementen van de film opzij schuiven. Vertigo is op een vervelende manier gedateerd. Opnames die makkelijk op locatie hadden gekund zijn in een studio opgenomen en er word (te) vaak gebruik gemaakt van blue-screen. De opnames zijn ook een beetje inconstant, want dan maakt Hitchcock een heel sterk shot (met schaduwen en op locatie) en dan is het weer een onrealistisch belicht shot... Vaak zag je ook duidelijk verschil tussen voor- en achtergrond. Maar ik moet ook toegeven dat dat soms ook weer meesterlijk was gedaan. Het acteerwerk is af en toe een beetje gemaakt maar eenmaal in de film leer je dat wel een beetje negeren, daar is het verhaal te goed voor.

Het verhaal word al vrij snel aardig mysterieus en weet de kijker vanaf dat moment aan het scherm gekluisterd te houden. De film blijft simpel weg ook interessant omdat er vaak dingen gebeuren die je als kijker niet kan verklaren. Daarom hou ik zoveel van mystery, dat je niet hebt als je een film kijk van 'Wat zou ik straks eens gaan doen?' of 'Hoelang zou de film nog duren?' maar dat je werkelijk helemaal in het verhaal opgaat en er (in mijn geval) zelfs een beetje melancholisch van word. Dit is ook echt zo'n film waarvan je niet al te veel vooraf moet weten. Ik zal daarom niet te veel prijsgeven, maar dat macabere einde (hoewel abrupt) kon ik zeker waarderen.

De muziek van Bernard Herrmann was weer geweldig. Hoewel het hoofdthema niet heel bijzonder is en de muziek veel minder iconisch als die van Psycho vond ik dat er veel schitterende emotionele momenten inzaten die de drama in de film erg versterkte.

Zoals ik eerder al zei is niet alles even goed opgenomen. Wat ik ook nog wilde toevoegen is dat ik de vele fade-to-black overgangen enorm storend vond. Veel te abrupt, vooral na een heftig moment krijgen we niet de stilte die nodig is maar gaat het meteen verder. Ook lopen de scènes niet altijd even goed in elkaar over, ze wisselen elkaar simpel weg af. Toch moet ik eerlijk zeggen dat ik hier eigenlijk in het begin op lette, daarna wende het wel een beetje.

Ik zou nog veel meer willen toelichten maar besluit maar om dat niet te doen. Vertigo vond ik, onverwacht, een heel sterke film met een erg susepensevol verhaal en goed uitgevoerde drama. Ik denk zelfs dat ik binnenkort mijn top-lijst eens aan moet gaan passen. De volgende Hitchcock die hier al klaar licht is Rear Window.

"Death to Videodrome! Long live the new flesh!"

Alweer mijn vierde film van David Cronenberg. Ik geloof dat ik de Director's Cut heb gezien, gezien de speelduur van 89 minuten.

Videodrome deed me erg denken aan Cronenberg's eerdere film Scanners, alleen dan met veel meer van Cronenberg's gebruikelijke body-horror en seks. De film heeft een duistere sfeer met een aantal freaky scènes.

Videodrome gaat over Max Renn, die een controversiële televisiezender runt en op zoek is naar nieuw materiaal. Als zijn videopiraat-vriend een snuff-movie kanaal ontdekt uit Maleisië waar lugubere martelingen worden vertoond raakt hij geïnteresseerd in Videodrome. Na beelden van dit kanaal te hebben opgenomen krijgt Max last van vreemde hallucinaties. De piraat komt tot de vreemde ontdekking dat het kanaal niet uit Maleisië maar gewoon uit Amerika komt. Tegen zijn zin in besluit zijn vriendin audities te doen bij Videodrome. Langzaam ontdekt Max het duistere geheim rondom dit lugubere kanaal...

Aan het einde van de film moet de hoofdpersoon, net als in Scanners, het opnemen tegen de duistere macht. Het laatste shot waarin hij zichzelf van het leven berooft om "The New Flesh" te laten ontstaan vond ik een erg sterk einde. De film heeft blijkbaar een aantal alternatieve eindes en deze was het idee van James Woods.

De special effects zijn erg sterk. Er zaten een aantal behoorlijk freaky scènes in die erg goed zijn gelukt. De gore, de tv's en de tapes zagen er allemaal gaaf uit. Een aantal scènes zijn geschrapt omdat het special effects-team het niet kon realiseren, zo was er een scène waar er een tv vanuit een badkuip omhoog zou komen, maar de crew ontdekte dat een tv die waterdicht is gemaakt niet kan zinken.

Al met al vond ik Videodrome een sterke film, maar wel behoorlijk freaky. Als een horror-film geslaagd, de sfeer en spanning zitten er goed in. Het acteerwerk is goed en James Woods doet het prima als hoofdpersoon. De muziek van Howard Shore was erg sfeervol en paste goed bij de film. Dan ook nog erg goede effecten en een aantal gave scènes. Goede film van Cronenberg.

Een tijdje terug moest ik De Vierde Man van Gerard Reve lezen voor mijn boekenlijst. Ik vond het een waardeloos boek. Puur Reve die zijn seksleven etaleert en oeverloze overpeinzingen en dat ook nog eens in vermoeiende fonetische spelling geschreven. Ik was dan ook terughoudend om Verhoeven's verfilming te bekijken, maar het moest nu eenmaal want ik wilde toch alle films van Verhoeven eens gezien hebben. Nu ben ik toch erg blij dat ik de film heb gezien.

Gerard Reve geeft een lezing in Vlissingen, omdat het te laat is om terug naar huis te gaan overnacht hij bij de penningmeester van de boekenclub. Hij besluit een tijdje bij haar te blijven, maar dan ontdekt hij dat haar vorige drie geliefde allemaal zijn overleden. Omdat hij zich aangetrokken voelt door haar vriend blijft hij. Tiereliere lier wie is nummer vier?

Zowel in het boek als in de film vind ik het personage Gerard Reve maar een pervers en arrogant persoon (niet dat de schrijver perse ook zo is). Zo heeft Jeroen Krabbé hem dan ook vertolkt, knap gedaan. Vreemde keuze om in de verfilming het personage ook Reve te laten eigenlijk, zeker gezien de grote verschillen tussen het boek en de film. Renée Soutendijk speelde ook goed. Wel waren veel dialogen erg geforceerd, maar dat is nu eenmaal als je films in je moedertaal kijkt denk ik.

Waar het boek slechts een sfeervolle droomscène had zit deze verfilming vol van de surrealistische visioenen. Daarnaast bevat de film heerlijke Hitchcockiaanse Suspense. Later zou Verhoeven in Amerika verder borduren op de Thriller-elementen van De Vierde Man in Basic Instinct, helaas liet hij de symboliek en het surrealisme daar achterwegen.

Als Katholiek was ik bijzonder gecharmeerd door de geweldige religieuze symboliek van Verhoeven. De vele verwijzingen naar de maagd Maria bijvoorbeeld. Omdat zijn vorige films erg slecht werden ontvangen door critici wilde Verhoeven een serieuzere film maken. Een occulte thriller met religieuze symboliek. Samen met Gerard Soeteman koos hij het boek van Reve als basis. Verhoeven liet zich voor de film inspireren door de visuele stijl van Alfred Hitchcock, het surrealisme van Luis Buñuel en de religieuze symboliek van Ingmar Bergman. In Nederland werd de film door critici inderdaad beter ontvangen dan Spetters, maar dat lieten de bezoekerscijfers niet zien. Wel is het in Amerika een cult-film geworden, geen wonder dat Verhoeven even later internationaal doorbrak.

Misschien moet ik Reve toch nog maar een kans geven. Uit zijn boek haalde ik verwijzingen naar de Mariaverering niet echt, maar zijn opvatting in de film over fantasie en het katholicisme kan ik me (als Katholieke romanticus) zeker vinden. Ik vind persoonlijk ook dat andere christelijke stromingen, zoals bijvoorbeeld het Calvinisme, te zakelijk zijn en buiten het evangelie voor weinig openstaan. Bijvoorbeeld niet voor kunst of occulte Thrillers...

De Vierde Man is een heus cinematografisch meesterwerk van eigen bodem. Met name de surrealistische visioen waren briljant en zeer stilistisch geschoten door Jan De Bont met gebruik van haast onmogelijke overgangen. De muziek van Loek Dikker hielp de naargeestige sfeer ook enorm.

Het homo-erotische had van mij niet zo gehoeven, maar daarbuiten is deze film me bijzonder goed bevallen. Naargeestige Hitchcockiaanse spanning in het Nederland van de jaren '80 met surrealistische verwijzingen naar de dood en de maagd Maria.

"What is that word you're thinking? What is empathy?... So if I have felt pain I should be able to identify with others who feel pain."

Weer een remake van horror-meester John Carpenter, al had hij misschien een interessantere film kunnen kiezen om een nieuwe visie van te geven.

Op mysterieuze wijze valt iedereen in het dorp Midwich flauw. Als de mensen weer ontwaken blijken alle vrouwen zwanger te zijn, en er worden vreemde kinderen geboren...

Christopher Reeve in zijn laatste rol voor zijn paardrijongeluk waarna hij zijn verdere leven in een rolstoel zou zitten. Dit is zeker niet zijn beste rol maar ik vond hem wel prima acteren, vooral in de emotionele scènes. Kirstie Alley (Star Trek II) deed het ook prima en Mark Hamil was erg grappig om weer te zien na Star Wars. De demonische kinderen speelde alleen tenenkrommend slecht, duidelijk herhalend wat Carpenter ze een seconde eerder heeft voorgezegd.

De kinderen vond ik niet helemaal goed gelukt met hun pruiken en hun CGI-ogen. En hoe ze bezit namen van de dorpelingen was nogal lachwekkend. Natuurlijk in een 60s zwart-wit horror geen enkel probleem maar in een 90s film kan het eigenlijk niet meer.

De soundtrack van Carpenter was wel weer geslaagd en ook de beelden waren erg mooi. Vooral als er niet veel gebeurd en de kinderen niet in beeld zijn is de film lang zo slecht nog niet.

Vermakelijke film om een keer gezien te hebben maar haalt het niet bij Carpenter's eerdere werk.

Een geïsoleerde 19e-eeuwse gemeenschap leeft in angst voor mysterieuze wezens die zich schuilhouden in de omringende bossen. Als een jongeman het verboden bos binnendringt gebeuren er angstaanjagende dingen in het dorp...

The Village heeft mij op meerdere fronten verrast. Bryce Dallas Howard en Joaquin Phoenix speelde sterke hoofdrollen en daarnaast waren er een aantal bekende acteurs. Adrien Brody speelt een halvegare en verder zijn er ook Sigourney Weaver, Brendan Gleeson en William Hurt.

In het begin had ik een aantal kritiekpunten. Zo waren er vreemde dialogen en overacting (het meisje dat een huwelijksaanzoek doet) en hebben ze het behoorlijk vaak over 'zij die niet genoemd mogen worden'. Ook vroeg ik me af hoe en geïsoleerde gemeenschap in de 19e eeuw zo welvarend komt dat zelfs de kinderen meerdelige pakken dragen en ze stevige huizen van steen kunnen bouwen. Maar de film lost dat op door de twist dat we in de tegenwoordige tijd zijn, Walker heeft die huizen daar laten bouwen en kostuums gekocht voordat ze zich afzonderden. Bovendien vond ik de film ook steeds aangrijpender worden door de mysterieuze sfeer en beklemmende momenten.

Het gegeven dat een groep mensen afspreekt om in the middle of nowhere samen 19e-eeuwse een gemeenschap op te bouwen vind ik erg fascinerend. Dat ze de legende van de monsters gebruiken om de gemeenschap te controleren is al even fascinerend. De monsters deden me overigens denken aan de Skeksis uit The Dark Crystal. Wel vond ik dat Ivy het allemaal behoorlijk lichtzinnig opvat en haar vader had best een telefoon kunnen bewaren voor het geval medicijnen nodig zijn... Maargoed, dat veranderd niet dat de film een heerlijke sfeer heeft en de twists allemaal goed uit de verf komen.

De film is in Shyamalan's kenmerkende mooie stijl opgenomen. Met name het moment dat Lucius door Noah wordt gestoken was briljant geschoten. Verder bevat de film ook de ingetogen en tegelijkertijd dramatische sfeer die alle films van Shyamalan hebben, hier geholpen door de mooie score van James Newton Howard.

Ik snap de kritiek op deze film ergens wel. Na blockbusters als The Sixth Sense, Unbreakable en Signs verwachtte men natuurlijk weer zo'n vernieuwende blockbuster. Shyamalan vond het echter tijd om een meer eigenzinnige film neer te zetten en dat kon het bioscooppubliek toentertijd niet begrijpen. Vreemd vind ik wel dat de film 13 jaar na de release nog steeds een dikke onvoldoende staat op Moviemeter, terwijl dit in mijn mening een van Shyamalan's meest interessante films is.

Ondergewaardeerde film met een heerlijke mysterieuze sfeer en een goed uitgangspunt.

Cries and Whispers, de Nederlandse titel Schreeuw zonder Antwoord dekt de lading misschien nog wel beter.

Drie zussen verblijven in een 19e eeuws herenhuis. Een van de zussen is zeer ziek en licht op sterven. Haar pijnlijke kreten roepen alleen maar walging op in haar twee zusters. Door middel van versneden terugblikken volgen we de drie zusters en hun dienstmeisje.

Opnieuw weer geen heel erg toegankelijke film van Bergman. Lange stiltes, gruwelijk gekrijs van de pijn, onenigheden tussen de zusters en een bizarre zelfverminking (de vraag blijft ook of die nou echt was of 'gedroomd'). Dat vind ik ergens teleurstellend, want ik had gehoopt dat het net zoals Fanny och Alexander weer een wat meer verhalende Bergman zou worden. In feite speelt op de scène op de poster en één flashback na, alles zich af in het verstikkende rode herenhuis.

Wat Bergman hiermee voor ogen had is duidelijk. Een analyse van een moeizame band tussen zusters. Naar eigen zeggen is de film ook een verkenning van de ziel en rood is volgens hem de kleur van de ziel. Vandaar de alom aanwezigheid van de rode kleur en verdere symboliek met wit en zwart gedurende de film (de stervende is voortdurend wit gekleed en de verbitterde zuster zwart). De film herinnerde me op een of andere manier heel erg aan Fauvistische kunstwerk Harmonie in Rood van Henri Matisse. In dit schilderij komen letterlijk alle kleuren terug die in de film zitten. Het voornaamste is natuurlijk het rode interieur, maar ook de vrouw op het doek is in wit en zwart gekleed en heeft dezelfde haarstijl als Liv Ullmann in de film.

Goede cinematografie weer van Sven Nykvist. De spaarzame shots die zich buiten afspeelden waren werkelijk schitterend geschoten. De vele close-ups binnen vond ik echter nergens echt heel bijzonder worden en de belichting in het huis was ook niet heel erg bijzonder.

Al met al dus opnieuw een film met zeer sterk acteerwerk en een interessante diepere laag, maar niet heel erg veel verhaal en de plaats van handeling is ook wel erg beperkt.

Ik was nieuwsgierig naar La Vita È Bella door de nogal hoge waardering en vele lovende kritieken. Daarnaast heb ik de laatste jaren zoveel meesterwerken uit de Italiaanse cinema gezien dat ik er ook wel hoge verwachtingen bij had. Dat het een komedie zou zijn, had ik in de verste verte niet verwacht.

Een onhandige kelner wordt verlieft op de aanstaande vrouw van een fascistische positiebekleder. Ze krijgen een zoontje, maar dan breekt de Tweede Wereldoorlog uit. De kelner is Joods en daarom worden hij en zijn zoontje naar een concentratiekamp afgevoerd. Daar maakt de kelner een grote grap van alles wat er gebeurt door zijn zoontje te vertellen dat het allemaal maar een spel is...

De film begon ontzettend flauw met een sketch die het regime van Mussolini op de hak moet nemen. Daarna is het een vrij standaard komedie over de kluns die verlieft word. Pas echt interessant wordt het in het concentratiekamp. Maar eigenlijk moet ik bekennen dat de film me enorm tegenviel. Het wist me niet zo te raken. Het was bij vlagen een beetje vermakelijk, maar het is gewoon mijn humor niet. Roberto Benigni is als die ene oom op de verjaardag die van alles maar een grapje probeert te maken (en dat vind ik gewoon niet grappig). Komedie is trouwens ook totaal niet mijn genre.

Daarnaast had het einde niet zo'n grote emotionele impact op mij als het zou moeten hebben. En dat komt omdat de toon van de film veel te luchtig is. De Duitse soldaten zijn schreeuwende stripfiguren, de concentratiekamp-gevangen kijken alleen een beetje bedrukt en het lijkt erop alsof ze kunnen gaan en staan waar ze willen. Het feit dat het jongetje het heeft overleeft alleen al is ontzettend onwaarschijnlijk. De dood van de vader maakte weinig indruk door de manier waarop het werd gebracht, geen dramatische muziek, alleen een Duitse soldaat die loopt te stuntelen. Een moment dat ik wel indrukwekkend vond was dat vader en zoon in het donker door het kamp lopen een gigantische berg lijken tegenkomen, daar werd ik wel even stil van.

Er is een goede reden dat er niet veel komische films zijn over de Holocaust, het is een serieuze en pijnlijke aangelegenheid en erom lachen kan eigenlijk niet (dat is trouwens zelfs strafbaar in Nederland, het ontkennen van de Holocaust of het bagatelliseren ervan). Ik verbaas me er dan ook over dat de film zo populair is. Het is op zich wel vermakelijk en het einde was op zich wel 'heftig', maar over het algemeen vond ik het een beetje flauw. Ik weet verder niet zo goed wat ik nou met de film moet.

De legende van de vliegende Hollander gaat over een arrogante Nederlandse kapitein die ondanks slecht weer tijdens Pasen de oversteek maakte van Kaap de Goede hoop. Toen zijn mannen protesteerden gooide hij er enkele overboord en riep "God of de duivel... de Kaap vaar ik om, al moet ik varen tot het laatste oordeel". Als straf liet God hem voor eeuwig de zeeën bevaren als spookkapitein. Het is een verhaal verzonnen door Britse schrijvers in de gouden eeuw toen de het Britse imperium stinkend jaloers was op hun overzeese buren. Door de titel zou je misschien denken dat deze film een verfilming van het spookverhaal is, maar niets is minder waar.

De film verteld het verhaal van een Hollandse bastaardzoon die opgroeit in Vlaanderen. Een Italiaanse magiër/verteller verteld hem dat zijn vader de beroemde Vliegende Hollander is, een onverschrokken zeekapitein. De Hollander is vast besloten naar zee te gaan en volgt de rivier naar het noorden waar hij door de Geuzen wordt opgepakt.

De Vliegende Hollander is een erg aparte film. Aan de ene kant is het heel tragikomisch en maakt de film een soort Shakespeare-achtige indruk van een theatervoorstelling, maar aan de andere kant is de setting bijzonder realistisch en is alles visueel bijzonder goed verzorgt. De Italiaanse acteur Nino Manfredi breekt de zogenaamde vierde muur door als een soort verteller te fungeren, opmerkelijk genoeg sterft deze verteller halverwege het verhaal. De film zit vol van de heerlijk lelijke middeleeuwse koppen. Daniel Emilfork (La cité des enfants perdus) speelt bijvoorbeeld een Inquisiteur. René Groothof speelt de Hollander maar heeft eigenlijk nauwelijks tekst. Veerle Dobbelaere, René van ’t Hof en Gerard Thoolen hadden ook leuke rollen.

Overigens komt het erg vreemd over als er Nederlands wordt gesproken in de film doordat er ook veel Italiaans, Frans en Spaans wordt gesproken in de eerste helft van de film. De manier waarop deze anderstaligen met elkaar communiceren is heel knullig in beeld gebracht. Een Italiaan praat Italiaans en een Vlaming Vlaams en op een of andere manier begrijpen ze elkaar toch allemaal. Euhm, volgens mij werken talen zo niet.

De historische setting van De Vliegende Hollander is bijzonder mooi. Mooie locatie-opnames en een aantal erg geslaagde en sfeervolle shots. Naast de sterke sets en kostuums is ook de muziek erg mooi, waardoor het productieniveau erg hoog overkomt. De muziek is verzorgt door de Italiaanse componist Nicola Piovani (La vita è bella).

De Vliegende Hollander was destijds de duurste Nederlandse film ooit, maar heeft eigenlijk nauwelijks wat opgebracht. Onterecht vind ik, want de film is toch wel zo bijzonder dat hij op zijn minst herrinert mag worden vandaag de dag.

Het verhaal is eigenlijk niet heel bijzonder en door de tragikomische-aspecten komt het ook allemaal niet helemaal over. Met de sage van de vliegende Hollander heeft het allemaal weinig te maken, maar de film is wel een mooi drama over het leven van peasants in de Goude Eeuw. Door de geslaagde sfeer en setting het bekijken meer dan waard. Ben ook nieuwsgierig geworden naar de andere historische films van Jos Stelling.

Toen The Void werd aangekondigd was ik erg enthousiast. De trailer werd gezien als een soort mix van de stijlen van John Carpenter en Lucio Fulci. Geen wonder dat mijn interesse was gewekt.

Een agent treft een verwarde tiener aan langs de weg en brengt hem naar het ziekenhuis waar zijn vrouw werkt. Al snel beginnen er in het ziekenhuis onverklaarbare dingen te gebeuren. Een verpleegster vermoord een patiënt en beneemt zichzelf van het leven. Buiten verzamelen sekteleden zich en dan is er ook nog een vreemd gemuteerd schepsel aanwezig.

Jeremy Gillespie en Steven Kostanski zijn geen bijzonder ervaren filmmakers, maar het is duidelijk dat het gepassioneerde Horrorliefhebbers zijn. Ze maakte eerder een film bij Troma, wat animatiefilms en neptrailers en dit is hun eerste grote crowdfunding project. Waar Gillespie en Kostanski wel ervaring mee hebben zijn special effects, en dat is maar goed ook.

De opzet van het verhaal is natuurlijk niet bijzonder origineel – een groep mensen is ingesloten in een gebouw met bedreigingen zowel buiten als binnen het gebouw. De conflicten tussen de personages over hoe ze moeten overleven doet denken aan The Mist, waar de sekteleden en het portaal in de kelder meer doen denken aan John Carpenters Prince of Darkness. Daarnaast is de setting haast identiek aan die van Halloween 2. Het verhaal is vrij rommelig, aan de ene kant hebben we de (typisch Amerikaanse) independent film drama-momenten van de personages en dan zijn er ook nog allemaal twists en zijlijnen. Vooral door de verandering van stijl voelt het niet echt als één geheel. Wel zitten er bijzonder interessante elementen verwerkt in de film die menig Lovecraft-fan zullen bekoren. Fulci-invloeden zaten er niet echt in, of je zou de ‘zombie’-scenes en ‘de poort naar de hel’ aan The Beyond moeten koppelen.

De film is degelijk opgenomen en bevat een aantal mooie plaatjes. Net als bij It Follows leek het erop dat de film een 80s-achtige stijl nastreefde, maar eigenlijk was het meer hedendaags camerawerk. De colorgrading was meestal erg sfeervol, al hadden de scènes in het ziekenhuis wat minder geel gekund (het lijkt net alsof iedereen een leverziekte heeft). Op een aantal momenten werd slim gebruik gemaakt van schaduwen. De nachtmerrieachtige Lovecraftiaanse visioenen waren ook mooi gedaan (al is het wel greenscreen-werk).

De kwaliteit van de film zit hem toch voornamelijk in de fantastische practical effects. Het is duidelijk waar de makers hun inspiratie vandaan haalden. De transformerende schepsels lijken regelrecht uit The Thing gewandeld. Ook bevatten ze sporen van Suart Gordon’s Lovecraftiaanse From Beyond. De transformatie die Powell heeft ondergaan doet dan weer denken aan Frank uit Hellraiser van Clive Barker. Het uiteindelijke monster (Powell’s herboren dochter) doet denken aan H.R. Giger’s artwork voor Dune (waar eerder Alien uit is ontstaan). De shots van de gedrochten waren naar mijn smaak iets teveel ingekort, maar daardoor zien ze er waarschijnlijk wel beter uit. Uiteraard is er ook veel digitale visual effects gebruikt, maar dat was nergens storend. Het is een verademing om weer eens zulke mooie effecten in een film te zien.

De muziek was geslaagd en sfeervol. Blitz/Berlin, Jeremy Gillespie, Lustmord, Menalon en Brian Wiacek hebben de film van een atmosferische synthesizer soundtrack voorzien.

Het acteerwerk was prima, maar ook niet echt heel bijzonder. Art Hindle (Invasion of the Body Snatchers, The Brood) heeft een klein rolletje en verder zijn vooral Kenneth Welsh en Aaron Poole wel aardig.

Al met is The Void een film waar toch wel heel duidelijk leentjebuur wordt gespeeld bij een hoop cult horrors uit de jaren ’80. Om die reden krijgt de film veel kritiek, hij zou namelijk niet origineel genoeg zijn. Als Horror-fan vind ik het juist erg leuk dat er wordt verwezen eerdere films. Ik vind het veel hinderlijker dat het verhaal niet echt is uitgewerkt en de stijl rommelig overkomt, maar heel storend is dat ook niet. De practical effects zullen Horrorfanaten doen likkebaarden en om die reden is The Void het bekijken meer dan waard. Verder is de film ook bijzonder vermakelijk en zelfs behoorlijk unheimlich op sommige momenten. Wellicht dat we in de toekomst meer kunnen verwachten van het duo Jeremy Gillespie en Steven Kostanski, maar voor nu zitten de twee vast nog tevreden terug te kijken op dit passieproject.

Een groepje verzetsstrijders zweert aan het eind van de oorlog wraak te zullen nemen op de degene die hun vriend heeft doodgeschoten. 35 jaar later komt een van hen deze dader tegen in een bus vol Duitse toeristen. Hij probeert al zijn oude kameraden ervan te overtuigen hem alsnog te liquideren, maar denken ze er nog steeds zo over?

Aardige TV-film die Verhoeven maakte tussen Soldaat van Oranje en Spetters. Vreemd dat hij na zo'n succes zo kleinschalig te werk is gegaan en niet meteen weer een grote productie is gaan maken. Het acteerwerk was best aardig en het verhaal had op zich ook wel wat. Het was allemaal alleen wat te kort en wat te herhalend (flashbacks).

Vozvrashchenie gaat over twee jongens wiens vader terugkeert na 12 jaar afwezigheid. Ze gaan samen met hem op een vistochtje en onderweg leert hij hen op hardhandige manier levenslessen. Voornamelijk de jongste zoon heeft het er erg moeilijk onder.

Hoewel de film een erg mysterieuze sfeer heeft en veel vragen oproept is het eigenlijk meer Drama dan Mysterie (en Thriller zoals IMDb beweert is al helemaal niet van toepassing). Nergens worden vragen beantwoord en de emoties van de personages en achterliggende symboliek zijn ook eigenlijk veel belangrijker dan waar de vader precies is geweest. Gezien zijn hardhandigheid en lange absentie is het een goede gok dat hij een crimineel is en vast heeft gezeten.

Het acteerwerk was erg sterk. Voornamelijk Ivan vond ik het erg goed doen voor zijn leeftijd. De film is erg toegankelijk en kijkt prima weg. Hoewel het nergens spannend wordt blijf je geboeid kijken.

Voor Vozvrashchenie waren de enige Russische films die ik gezien had van Andrei Tarkovsky. Deze film doet me een beetje aan zijn stijl denken. Niet qua long takes en manier van filmen, maar meer de symboliek en het gebruik van druppelend water. De film is erg degelijk opgenomen, goede cinematografie en mooi kleurgebruik. Het eerste shot van de vader, dat hij slapend in bed ligt is duidelijk gebaseerd op het schilderij De dode Christus van Andrea Mantegna.

Aan het einde blijf je met een aantal vragen zitten. Toch vond ik de film zeker de moeite waard. Het drama is interessant en het verhaal weet prima te boeien. Heel bijzonder vond ik het echter nergens en ik moet bekennen dat ik een totaal ander soort film had verwacht.

The VVitch vind ik een goede moderne Horror. De film besteed veel tijd aan opbouw en is in eerste instantie meer een historisch drama. Voor Amerikaanse begrippen heeft de film een ongekend traag tempo (alleen maar positief).

Ik kan het ook wel waarderen dat er een keer echt oud Engels gepraat wordt. Wat dan wel weer onrealistisch was, was dat de vrouwen veel weerwoorden hadden. In die tijd hadden vrouwen volgens mij echt niet zoveel te zeggen (Be silent, woman!).

De film is mooi opgenomen en de soundtrack is lekker unheimlich. Erg duister en akelig sfeertje naarmate het gezinnetje steeds meer het slachtoffer wordt van de heks.