Vargtimmen (1968)

Bergman.

Omdat ik zijn dramas niet te pruimen vind, het maar over een andere boeg gegooid. Dan kwam ik al snel uit bij deze film, waar de aanduiding "horror" toch een wat andere stijl deed vermoeden. Al was ik vantevoren wel op m'n hoede, een échte horrorfilm had ik sowieso niet verwacht.

Deed me wat denken aan Polanski inderdaad, qua opzet in het begin komt ook The Shining langs. De laatste acte sluit dan weer het meest aan bij Persona, allemaal links die mensen boven mij ook al gemaakt hadden, dus er zit vast wat in.

Van Ullmann heb ik een bijna fysieke afkeer, geen idee waarom maar vind haar een vreselijk mens. Sydow is iets beter maar kan niet zeggen dat ik nu zo onder de indruk was van zijn kunnen. Mede door zijn spel weet de film namelijk nooit echt te beklijven.

Komt allemaal erg traag op gang, het kunstenaarswereldje vol zelfingenomen mensen (en bijbehorende dialogen) was niet te pruimen en wanneer het "horror" deel (noem het vooral een psychologische thriller) dan eindelijk begint en er visueel iets meer begint te gebeuren mist het de film aan spanning, intrige en impact.

Wat rest is een zoveelste Bergman teleurstelling. Niet dat mijn verwachtingen nu zoveel hoger lager, maar je hoopt je toch altijd te vergissen. Met de poster heb je wel zo'n beetje het beste gehad, van de film zelf herinner ik me na een dag of 3 niks meer.

1.0*

Tamelijk ontoegankelijke trip. Hoop onduidelijkheden in de hoop dat de argeloze filmfan er van alles in zal zien.

Wel punten voor de prachtige shots, dat is gewoon in orde.

Het Uur van de Wolf is mijn tweede Ingmar Bergman-film na The Seventh Seal.

Een schilder en zijn vriendin betrekken een hutje op een eenzaam eiland. De schilder wordt geplaagd door nachtmerries. Als zijn vriendin zijn dagboek leest maakt een angst zich van haar meester. In het kasteel op het eiland wordt de schilder uitgenodigd door een aantal mysterieuze figuren.

Zoals we van Ingmar Bergman wel kunnen verwachten is Het Uur van de Wolf geen standaard Horror. Het is een vrij aparte film die eigenlijk voor een groot deel open voor interpretatie is. De opbouw is erg traag en er zijn veel filosofische dialogen tussen Max von Sydow en Liv Ullmann deden me een klein beetje denken aan de films van Andrei Tarkovsky (die ook open voor interpretatie zijn). Toch vond ik het hier stukken minder goed werken als bij Tarkovsky en The Seventh Seal.

De dialogen omtrent middernacht en slapeloosheid vond ik erg sterk en sfeervol. Ook zaten er een aantal akelige nachtmerrie-achtige scènes in die briljant waren gefilmd. Ondanks dat vond ik de film toch enorm tegenvallen. Ik had een soort serieuze psychologische aanpak op de weerwolf-legende of een spookverhaal verwacht.

Zeker niet slecht opgenomen, maar veel minder dan The Seventh Seal. Aan het eind zaten er wel mooie shots met veel schaduw in. Het gebrek aan muziek maakt de film erg traag. De muziek die er wel is is echter wel sterk en vrij angstaanjagend, goed werk van Lars Johan Werle.

Al met al is Vargtimmen een film die ik moeilijk kan plaatsen. Het is een vrij vage film. Leuk om een keer gezien te hebben, maar denk niet dat ik hem nog een keer opzet.

Typisch Bergman, meer voor het verstand dan voor het hart, en ik zie juist graag dat tweede wat meer. Wel intrigerend en ook redelijk boeiend, maar ook enorm kil en afstandelijk. Het acteerwerk is dat ook. De acteurs proberen geen emoties over te brengen maar dienen volledig als ondersteuning van de thematiek. Interessant, maar ik ga daardoor nergens meeleven. Verder wel mooi geschoten met soms fijn contrastrijk zwart-wit en vooral die shots met die jongen aan de kust en dat kabbelende water op de achtergrond zijn prachtig. 3,0*.

Inderdaad een typische Bergman maar wel een van de mindere. De eerste 70 minuten vond ik niet echt bijzonder. Het enige positieve daarvan vond ik dat de kunstschilder dat heerschap dat kakelend achter hem aanrende ik klap voor zijn snuit gaf. Zou ik ook gedaan hebben in zijn plaats. Voor de rest vond ik het allemaal nogal zwaar aangezet. Neen, vrolijkheid moet je bij de films van Bergman niet zoeken. De laatste 20 minuten maakten gelukkig nog het e.e.a. goed. Die kende een paar hele mooie surrealistische scènes. Die fladderende duiven in de gang, de vrouw die opgebaard lag etc. Zo mag ik Bergman's films graag zien.

3,0*

M'n eerste Bergman, en het was niet meteen een vol schot in de roos. Het begint heel onheilspellend en in principe houdt dat eigenaardige en enge sfeertje de hele film aan, maar langs de andere kant komt het ook nooit echt tot leven en kroop het nergens enorm hard onder m'n huid. Die scène in het begin waarin Von Sydow's personage vertelt over de enge figuren die hij in zijn dromen ziet bezorgde me kippenvel, maar komt dan eigenlijk maar heel onderkoeld tot uiting later in de film. Ik bleef dan wel een beetje op mijn honger zitten en verwachtte een versnelling hoger die er uiteindelijk niet kwam, ook al zitten er zeker heel wat individuele goede scènes in. De oude vrouw die plotseling aan de wasdraad verschijnt, de raadselachtige gebeurtenissen in het kasteel/landgoed, het einde. Het is duidelijk waar iemand als David Lynch zijn inspiratie heeft gehaald. Vargtimmen deed me met momenten heel fel aan Twin Peaks denken, zowel visueel als inhoudelijk. Het surreële is zeker een grote overeenkomst, maar waar lynch' surrealisme en absurditeit naar mijn mening altijd tot op zeker niveau invoelbaar is, is deze film van Bergman vooral heel afstandelijk, koud en abstract. Het personage van Max Von Sydow is volledig onvatbaar en nooit echt sympathiek en als kijker heb je nooit echt een stevige houvast in deze zwart-witte nachtmerriewereld. Op het personage van Liv Ullmann na, die de rol van de normale persoon die tegen haar wil wordt meegesleurd in de waanzin uitmuntend vertolkt.

Ik ben nog steeds erg benieuwd naar de rest van Bergmans oeuvre, maar ik vrees dat Vargtimmen niet meteen de beste instapfilm was. Ik sluit een herwaardering in de toekomst niet meteen uit, maar voor nu strandt het toch maar op een 2.5*.

Psychologische dramahorrorfilm waarin regisseur Ingmar Bergman de kijker het genot van een simplistische film weigert. Er zal vast in elke scene een diepere boodschap liggen en de maatschappijkritische toon is niet bepaald subtiel, maar als horrorfilm wint het weinig aan kracht. De regie van Bergman is dan ook niet heel geschikt voor een film die moet teren op sfeer en spanning, waardoor Vargtimmen zeker niet je gebruikelijke genremix vormt. De dialogen zijn bovendien te ambitieus vormgegeven voor de cast, waardoor een hoop scenes die hierop steunen niet helemaal uit de verf komen. Links en rechts worden er bijzonder sfeervolle scenes uit de kast getoverd, de experimentele soundtrack is sterk gekozen en de surrealistische toon werkt aanstekelijk, verder heb ik me vooral door dit gebeuren heen moeten worstelen.