Vargtimmen (1968)

Als je het volledig zou snappen, dan was je Von Sydow's karakter en al zijn demonen, denk ik.

De film werkt voor mij op een aatal punten waarin je enige herkenning kunt vinden, ook al blijft dat perceptie en interpretatie.

Een veelzeggende scene is bv. de onschuld en naïviteit [of is zij er toch van bewust wat er afspeelt] van Ulvmann tijdens en na de Toverfluitvoorstelling, terwijl Von Sydow zwetend zichzelf voorbereid op de confrontatie: zichzelf als kunstenaar moeten gaan 'verklaren'.

Je kan zelfs misschien stellen dat het teruggaat naar het mijden van deze mensen. Of zelfs zijn bewuste isolement.

En zo is er bij elke herziening wel weer iets wat je opvalt.

Alweer mijn derde Bergman-film, maar wel de minste. Het verhaal komt maar langzaam op gang en echt horror kan ik het niet noemen. Een aantal scênes deden me sterk denken aan Polanski's the Tenant, al is deze film natuurlijk wel ouder. The Tenant geeft echter veel indringender weer hoe iemand krankzinnig wordt dan Vargtimmen, dat voor mij toch een wat onpersoonlijk verhaal blijft. Ik kom deze keer niet verder dan 3*.

Mijn eerste Bergman is me totaal niet bevallen.

Ondanks de korte speelduur bleef de film maar duren.

Enig lichtpuntje is von Sydow die een ijzersterk acteur is, maar voor de rest is deze film niet aan mij besteed.

Mijn vierde Bergman. Ik kon er helaas weer weinig mee. Het blijft mij allemaal te vaag.

Op het acteerwerk is echter niets aan te merken: weer zeer sterk.

Volgens mij heeft 'A Beautiful Mind' een soortgelijk thema? En dan in een wat begrijpelijkere vorm gegoten.

Frustrerende film. Hier had een hoop meer ingezeten. Bergman tovert een paar erg donkere en contrastrijke shots op het scherm, vooral in de laatste akte, maar doet er verder weinig mee. Hour of the Wolf was net niet intrigerend, angstaanjagend of intens genoeg. Het geheel bleef tegen het oninteressante aan hangen, met hier en daar een uitschietende scène, en niet meer. Sydow acteert sterk en Ullman vult het verder redelijk aan, maar het wil de film niet naar hoge hoogtes tillen. Een interessant tussendoortje van Bergman die heel wat meer in zich had.

3*

Aardige tegenvaller, ik had hier veel van verwacht.

Nou ben ik al niet een enorme liefhebber van Bergman, maar (ondanks enkele mooie beelden en goed acteerwerk) hier voelde ik helemaal niets bij. Het is een goede film, maar het is me nog steeds niet gelukt die ene Bergman te zien waardoor ik zijn belangrijke filmstatus kan zien.

3*

Ja, met de kritiek dat dit bijna een veel betere film was ben ik het wel eens eigenlijk. Vargtimmen heeft een uiterst fascinerend thema, maar haalt er voor mijn gevoel niet alles uit. Bergman waagt zich aan een horrorachtige uitwerking van depressie en hallicunaties en koppelt dat een bekender thema van 'm: De relatie tussen twee mensen en de invloed die dat op allebei heeft, in dit geval sleept de man de vrouw bijna mee in zijn ondergang. Dat levert een boeiende film op, maar blijft helaas toch duidelijk achter bij mijnn favoriete films van Bergman.

De film mist wat intensiteit voor me, maar had vooral nog wat abstracter gemogen. Gooi de kijker maar helemaal in het diepe en laat de geschreven uitleg in het begin en de interviewachtige scenes met Ullman maar weg.

Ik hou het op een kleine 3.5*

ik heb het voordeel dat ik de dvd box set gekocht had waardoor ik vrijwel alle bergman films gezien heb, en deze was echt wel een bizarre film

Ik vind dit een van de meest fascinerende films van Bergman. En eigenlijk ook wel een van zijn beste. Verontrustende beelden, spannend, weird en een prachtig beeld van een man die worstelt met zijn demonen. Geweldig geacteerd en af en toe ook schitterend in beeld gebracht. Hier hou ik van en vragen die ik niet kan beantwoorden, vind ik eigenlijk ook niet zo erg.

Het Uur van de Wolf lijkt wat op Persona, maar is net iets minder. Het scheelt echter niet veel. 4,5 sterren. Wat een filmmaker (en de reacties en het gemiddelde vallen hier wat tegen). W.m.b. de aanrader uit zijn ouvre. Denk dat Lynch dit gezien heeft.

Een zeer surrealistisch werk van Ingmar Bergman, vooral mogelijk gemaakt door de vele droom/nachtmerriescènes waarin de demonen en het lijden van de kunstenaar onder het voetlicht worden gezet. Van alle films die ik tot nu toe van Bergman gezien heb, van voor de jaren '70, vind ik dit de allerminste.

Het karakter van de kunstschilder is enorm wisselvallig. In het begin van het verhaal is hij vreselijk kil, vooral tegen zijn vrouw, en dan plots ontstaat er weer een band tussen ze. In 'het uur van de wolf', halverwege de film, lijken ze zelfs beste maatjes die elkaar alle geheimen toevertrouwen. Dan ineens is die band weer weg, om niet meer terug te komen.

Cinematografisch ook wat minder dan we van Bergman gewend zijn, of eigenlijk van Sven Nykvist, de vaste cinematograaf, die voor mij zeker geld als één van Europa's beste cinematografen. Een beetje jammer, want het script van de film en het onderwerp lenen zich voor een prima film.

Bedrogen geluk.

Vargtimmen is een soort regenboogslak, ongelovelijk traag, maar visueel wonderschoon. Vooral de belichting is hier sterk, het zwart-wit contrast staat als een huis, en af en toe zelfs wat gewaagde shots. Er hangt een aangenaam grimmig sfeertje dat zijn werk goed doet.

Ook Vargtimmen leeft op bombardementen van dialoog, soms werkt het, soms niet. Gelukkig zijn de settings en belichting mooi genoeg om geboeit te blijven, daarbij opgeteld het sterke acteerwerk. Bejaard maar sterk.

Rééédelijke Bergman, met de nadruk op redelijk dus. Het filmpje is wel goed door te komen en Liv Ullmann is altijd oke. Maar echt geniaal vond ik deze film niet. Het is vooral veel psychologische onderhuidse shizzle met gelukkig ook nog wat momenten van ranzigheid. Verder is Bergman af en toe op de experimentele tour, maar echt beklijven wil het allemaal maar niet.

Vargtimmen is een redelijke vreemde eend in het oeuvre van Ingmar Bergman. Een horrorfilm, weliswaar in psychologische vorm, was ik tot nu toe namelijk nog niet eerder tegengekomen bij hem.

Bergmans veelgebruikte acteurs von Sydow en Ullman spelen de hoofdrol. Beide spelen goed, maar vooral von Sydow is erg overtuigend op de momenten dat hij wordt lastig gevallen door zijn plaaggeesten, die over bovennatuurlijke krachten lijken te beschikken. De psychologische strijd, die hij vaak ook met zichzelf lijkt te voeren, is interessant om te volgen.

Uiteindelijk doet Vargtimmen mij niet echt beangstigen. Niet alles is op het einde even duidelijk, maar ik wil en verwacht ook niet overal antwoorden op. De regie is goed en het verhaal behoorlijk interessant. In combinatie met het goede acteerwerk, levert dat alles toch wel weer een goede Bergman op.

3,5*

Begint tamelijk sobertjes en ingeleid door een vrij lange monoloog van Liv Ullmann, die zich met haar man Max von Sydow heeft teruggetrokken op een dunbevolkt eiland.

Langzamerhand kruipen er wat bizarre voorvallen in het verhaal om in een soort van duistere horror-achtige sferen te eindigen.

Bevat een aantal prachtige scenes, maar het bleef mij allemaal iets te afstandelijk....echt meeleven met Ullmann of von Sydow lukte mij niet.

Interessante film die iets boven het Bergman-gemmiddelde uitkomt.

Bergman.

Omdat ik zijn dramas niet te pruimen vind, het maar over een andere boeg gegooid. Dan kwam ik al snel uit bij deze film, waar de aanduiding "horror" toch een wat andere stijl deed vermoeden. Al was ik vantevoren wel op m'n hoede, een échte horrorfilm had ik sowieso niet verwacht.

Deed me wat denken aan Polanski inderdaad, qua opzet in het begin komt ook The Shining langs. De laatste acte sluit dan weer het meest aan bij Persona, allemaal links die mensen boven mij ook al gemaakt hadden, dus er zit vast wat in.

Van Ullmann heb ik een bijna fysieke afkeer, geen idee waarom maar vind haar een vreselijk mens. Sydow is iets beter maar kan niet zeggen dat ik nu zo onder de indruk was van zijn kunnen. Mede door zijn spel weet de film namelijk nooit echt te beklijven.

Komt allemaal erg traag op gang, het kunstenaarswereldje vol zelfingenomen mensen (en bijbehorende dialogen) was niet te pruimen en wanneer het "horror" deel (noem het vooral een psychologische thriller) dan eindelijk begint en er visueel iets meer begint te gebeuren mist het de film aan spanning, intrige en impact.

Wat rest is een zoveelste Bergman teleurstelling. Niet dat mijn verwachtingen nu zoveel hoger lager, maar je hoopt je toch altijd te vergissen. Met de poster heb je wel zo'n beetje het beste gehad, van de film zelf herinner ik me na een dag of 3 niks meer.

1.0*

Het Uur van de Wolf is mijn tweede Ingmar Bergman-film na The Seventh Seal.

Een schilder en zijn vriendin betrekken een hutje op een eenzaam eiland. De schilder wordt geplaagd door nachtmerries. Als zijn vriendin zijn dagboek leest maakt een angst zich van haar meester. In het kasteel op het eiland wordt de schilder uitgenodigd door een aantal mysterieuze figuren.

Zoals we van Ingmar Bergman wel kunnen verwachten is Het Uur van de Wolf geen standaard Horror. Het is een vrij aparte film die eigenlijk voor een groot deel open voor interpretatie is. De opbouw is erg traag en er zijn veel filosofische dialogen tussen Max von Sydow en Liv Ullmann deden me een klein beetje denken aan de films van Andrei Tarkovsky (die ook open voor interpretatie zijn). Toch vond ik het hier stukken minder goed werken als bij Tarkovsky en The Seventh Seal.

De dialogen omtrent middernacht en slapeloosheid vond ik erg sterk en sfeervol. Ook zaten er een aantal akelige nachtmerrie-achtige scènes in die briljant waren gefilmd. Ondanks dat vond ik de film toch enorm tegenvallen. Ik had een soort serieuze psychologische aanpak op de weerwolf-legende of een spookverhaal verwacht.

Zeker niet slecht opgenomen, maar veel minder dan The Seventh Seal. Aan het eind zaten er wel mooie shots met veel schaduw in. Het gebrek aan muziek maakt de film erg traag. De muziek die er wel is is echter wel sterk en vrij angstaanjagend, goed werk van Lars Johan Werle.

Al met al is Vargtimmen een film die ik moeilijk kan plaatsen. Het is een vrij vage film. Leuk om een keer gezien te hebben, maar denk niet dat ik hem nog een keer opzet.

Typisch Bergman, meer voor het verstand dan voor het hart, en ik zie juist graag dat tweede wat meer. Wel intrigerend en ook redelijk boeiend, maar ook enorm kil en afstandelijk. Het acteerwerk is dat ook. De acteurs proberen geen emoties over te brengen maar dienen volledig als ondersteuning van de thematiek. Interessant, maar ik ga daardoor nergens meeleven. Verder wel mooi geschoten met soms fijn contrastrijk zwart-wit en vooral die shots met die jongen aan de kust en dat kabbelende water op de achtergrond zijn prachtig. 3,0*.

Inderdaad een typische Bergman maar wel een van de mindere. De eerste 70 minuten vond ik niet echt bijzonder. Het enige positieve daarvan vond ik dat de kunstschilder dat heerschap dat kakelend achter hem aanrende ik klap voor zijn snuit gaf. Zou ik ook gedaan hebben in zijn plaats. Voor de rest vond ik het allemaal nogal zwaar aangezet. Neen, vrolijkheid moet je bij de films van Bergman niet zoeken. De laatste 20 minuten maakten gelukkig nog het e.e.a. goed. Die kende een paar hele mooie surrealistische scènes. Die fladderende duiven in de gang, de vrouw die opgebaard lag etc. Zo mag ik Bergman's films graag zien.

3,0*

M'n eerste Bergman, en het was niet meteen een vol schot in de roos. Het begint heel onheilspellend en in principe houdt dat eigenaardige en enge sfeertje de hele film aan, maar langs de andere kant komt het ook nooit echt tot leven en kroop het nergens enorm hard onder m'n huid. Die scène in het begin waarin Von Sydow's personage vertelt over de enge figuren die hij in zijn dromen ziet bezorgde me kippenvel, maar komt dan eigenlijk maar heel onderkoeld tot uiting later in de film. Ik bleef dan wel een beetje op mijn honger zitten en verwachtte een versnelling hoger die er uiteindelijk niet kwam, ook al zitten er zeker heel wat individuele goede scènes in. De oude vrouw die plotseling aan de wasdraad verschijnt, de raadselachtige gebeurtenissen in het kasteel/landgoed, het einde. Het is duidelijk waar iemand als David Lynch zijn inspiratie heeft gehaald. Vargtimmen deed me met momenten heel fel aan Twin Peaks denken, zowel visueel als inhoudelijk. Het surreële is zeker een grote overeenkomst, maar waar lynch' surrealisme en absurditeit naar mijn mening altijd tot op zeker niveau invoelbaar is, is deze film van Bergman vooral heel afstandelijk, koud en abstract. Het personage van Max Von Sydow is volledig onvatbaar en nooit echt sympathiek en als kijker heb je nooit echt een stevige houvast in deze zwart-witte nachtmerriewereld. Op het personage van Liv Ullmann na, die de rol van de normale persoon die tegen haar wil wordt meegesleurd in de waanzin uitmuntend vertolkt.

Ik ben nog steeds erg benieuwd naar de rest van Bergmans oeuvre, maar ik vrees dat Vargtimmen niet meteen de beste instapfilm was. Ik sluit een herwaardering in de toekomst niet meteen uit, maar voor nu strandt het toch maar op een 2.5*.

Psychologische dramahorrorfilm waarin regisseur Ingmar Bergman de kijker het genot van een simplistische film weigert. Er zal vast in elke scene een diepere boodschap liggen en de maatschappijkritische toon is niet bepaald subtiel, maar als horrorfilm wint het weinig aan kracht. De regie van Bergman is dan ook niet heel geschikt voor een film die moet teren op sfeer en spanning, waardoor Vargtimmen zeker niet je gebruikelijke genremix vormt. De dialogen zijn bovendien te ambitieus vormgegeven voor de cast, waardoor een hoop scenes die hierop steunen niet helemaal uit de verf komen. Links en rechts worden er bijzonder sfeervolle scenes uit de kast getoverd, de experimentele soundtrack is sterk gekozen en de surrealistische toon werkt aanstekelijk, verder heb ik me vooral door dit gebeuren heen moeten worstelen.