Meningen

Forbidden Planet verteld het verhaal van een expeditie die polshoogte moet nemen bij een kolonie waar al jaren niets meer van vernomen is. Ze dat alleen een geleerde en zijn dochter nog in leven zijn. De anderen zijn door een mysterieus monster gedood...

De film was toch stukken minder als ik had verwacht. Ik was er wel op voorbereid dat de film gedateerd zou zijn, maar veel dingen zijn ook gewoon een beetje dom. Een vliegende schotel als ruimteschip is behoorlijk afgezaagd en ook veel dialogen waren nogal dom. Het romantische sub-plot met de dochter die nog nooit andere mensen heeft gezien kon me gestolen worden en het verhaal van de Krel en de achtergrond van het monster vond ik slecht bedacht. Überhaupt spreekt het utopische mij totaal niet aan. Een perfecte samenleving en technologie die haast magische kwaliteiten heeft vind ik maar niets.

Hoewel het over grote deel van alle ontwerpen behoorlijk afgezaagd was, zagen sommige dingen er wel gaaf uit. Robbie de robot is terecht iconisch geworden, mooi ontwerp en een mindset die een beetje is gepikt van Isaac Asimov. Ook zag de kale vlakte van de planeet er wel sfeervol uit. De special effects zijn voor die tijd ook goed gelukt. Het enige probleem is dat de film wel heel erg de special effects probeert te showen, de personages zeggen vaak lekkerlijd "Look at this", "Look at that". En dat is natuurlijk een beetje dom als je het indrukwekkend wil houden. Juist bij films als Star Wars komen de special effects indrukwekkend over omdat ze niet expliciet in de aandacht komen. De Laserstralen en het onzichtbare monster zijn door Disney-animator Joshua Meador verzorgt.

Forbidden Planet is de eerste Hollywood-film met een volledig elektronische soundtrack. De mooggeluidjes waren leuk gedaan en kwamen heel futuristisch over. Wel jammer was dat de muziek de helft van de tijd totaal niet paste bij de film.

Hoewel ik blij ben deze SF-klassieker eens gezien te hebben ben ik wel lichtelijk teleurgesteld. Het is niet het mysterieuze sfeervolle meesterwerk dat ik had verwacht en dat is jammer. Voornamelijk het slechte plot en de afgezaagde uitstraling doen de film een beetje de das om. Het concept van een mysterieus monster dat langzaam een bemanning uitschakelt is in The Thing en Alien later zoveel beter gedaan (geen eerlijke vergelijking maar goed). De film heeft wel een prettig jaren '50 sfeertje en is onmisbaar in de filmgeschiedenis, zo inspireerde de film Gene Roddenberry voor Star Trek.

"My name is Forrest, Forrest Gump"

Geweldige film!!! Back to the Future-regisseur Robert Zemeckis heeft zichzelf weer driedubbel bewezen met deze geweldige film.

Tom Hanks doet het echt geweldig als Forrest Gump. De muziek van Alan Silvetri is goed. De effecten in Vietnam zijn goed. En ik vind het heel grappig hoe ze archief materiaal hebben bewerkt en Tom Hanks daarin hebben geplakt.

Het verhaal is echt geweldig. Zo dramatisch en mooi, en toch ook weer humoristisch en vol van actie. De verhouding tussen Jenny en Forrest, De vriendschap tussen Bubba... Je word er zelf haast sentimenteel van.

Eindelijk een film die niet onder- of overgewaardeerd word maar op zijn rechtmatige plaats in de top 250 staat.

Al met al is dit toch echt een geweldige film. Die komisch en sentimenteel tegelijkertijd is.

The Fountain is een erg aparte film van Darren Aronofsky. Er worden drie verhalen verteld die op een aparte manier allemaal met elkaar zijn verweven. In ieder verhaal zoekt een man het eeuwige leven voor zijn geliefde. Het verhaal van de Spaanse conquistador vond ik persoonlijk het interessantst, maar het verhaal dat zich in de tegenwoordige tijd afspeelt is ook een erg goed drama. De boeddhistische monnik (?) die op weg is naar de Nebula vond ik dan weer een beetje vaag.

Hugh Jackman speelde een goede hoofdrol. Rachel Weisz deed het ook aardig, al vind ik de manier waarop ze praat altijd erg irritant. Haar personage is ook best irritant, haar man zoekt een genezing voor haar ziekte, maar ze verwijd hem dat hij aan het werk is en valt hem lastig met irrelevante hersenspinsels.

De film is degelijk opgenomen, al was de cinematografie niet zo bijzonder. Aronofsky zou geen CGI hebben gebruikt voor de film, maar micro-organismen hebben gefilmd. Voor de scènes in de ruimte geloof ik dat wel, maar verder is er toch echt CGI aan te pas gekomen. Voor die tijd is het best goed gedaan, alleen houd ik gewoon niet zo van die 00s CGI-look.

Erg goede muziek van Clint Mansell, vooral tijdens de scènes die zich in de tegenwoordige tijd afspelen.

Al met al vond ik The Fountain een erg interessante combinatie van Fantasy, SF, Drama en Historie. Op zich goed bedacht hoe de Maya’s met de bijbel worden verweven, maar waarom de Maya’s denk ik dan. De Egyptenaren leefde bijvoorbeeld veel eerder, namelijk in 3300 v.Chr. al en de Maya’s pas in 2000 v.Chr. De Inca’s zijn weer van nog later, pas in 1197. Zoals altijd bij films die een beetje vaag zijn en open voor interpretatie, vind ik het moeilijk om de film te beoordelen. Het is in ieder geval geen standaard film en het verhaal was best aangrijpend. Wellicht een keer herzien.

Na Pi en het enigszins ondergewaardeerde Noah is dit mijn derde film van Aronofksy, ben inmiddels best nieuwsgierig geworden naar Requiem for a Dream en Black Swan.

Geweldige Disney!! Na zoveelste herziening nog steeds erg mooi. Een van de beste Disney's (en wie zegt dat dit de beste is geef ik geen ongelijk).

De meeste mensen vinden films zoals Bambi emotioneel of zo, ik vind dat niet; gewoon erg kinderlijk nooit emotioneel gevonden. Maar The Fox and the Hound is een heel ander verhaal. Wat heb ik me vroeger kapot gejankt om deze film. Vorig jaar kreeg ik nog steeds een brok in m'n keel, en gister heb ik toch echt wel een traantje weg gepinkt. Dit is echt de meest emotionele film die ik ken. Dan heb ik het vooral over de scène dat Widow Tweed (boerin Grootje) Frey alleen in het bos achterlaat (en dat liedje dan ).

Van de (bijna) de zelfde crew als The Black Cauldron. Richard Rich en Ted Berman waaren eerst assistent regisseur voor The Rescuers en later regisseerde zij samen The Black Cauldron. Art Stevens was eerst ook regisseur van The Black Cauldron maar hij ging in 1983 met pensoen van 1977 tot 1983 was hij wel een van de lijdende figuren van de pre-productie. Producer Ron Miller heeft ook aan beide films gewerkt. Een paar animators zoals Phil Nibbelink hebben ook aan The Black Cauldron gewerkt en niet te vergeten is deze nog geanimeerd door een groot deel van The Nine Old Men waarvan alleen Milt Kahl en Eric Larson aan The Black Cauldron hebben gewerkt.

Je merkt dat in de 80's de Disney's veel duisterder worden en dat begint met The Fox and The Hound. Het is ook wat serieuzer, het gaat hier niet alleen om comedy en liedjes en zo. Natuurlijk zitten er een aantal stukjes in die wel erg grappig zijn. Als ik een genre zou moeten geven zou dat een beetje Drama/Western zijn en zeker niet Avontuur of Comedy.

De animatie is echt heel goed. De geweldige actiesènes aan het eind zijn meesterlijk geanimeerd. Ook is alles wat realistischer, dat was bij The Rescuers ook al wel maar hier doen ze er nog een schepje boven op.

Meesterlijk verhaal, dat erg ontroerend is, over een Hond en Vos die vriendjes zijn. Ze weten echter niet dat ze later vijanden horen te worden. Als door de vos zijn schuld een andere hond zijn poot breek zweert de hond wraak en wil de vos doden. Zijn baas is daar ook op uit. De vos heeft inmiddels een vrouwtje en leeft vredig. Als de jager en de hond de vos bijna hebben worden ze overvallen door een beer. De vos red hen en de jager spaart hen, alles is weer zoals vanouds ze zijn weer vrienden.

Leuke personages die eigenlijk typerend zijn voor een Western. Amos Slade (jager Sepp) is een redelijke bad-guy. Maar zo'n schurk is hij nou ook weer niet, hij is gewoon jager en je beroep uitoefenen is geen misdaad. Hij is best wel sympathiek want uiteindelijk spaart hij de vos. Big Mama (Mama Uil) is in de soort verteller rol een goede raadgever voor de vos. Widow Tweed (Boerin Grootje) is een goede opvoeder voor de vos. De hond is een beetje een slome en sluit (uit onwetendheid) een vriendschap met een vos, die uitgroeit tot een hechte. Maar ontpopt toch als een echte jachthond. De Rups en twee vogels dienen alleen voor humor en hebben geen enkele toevoeging in het verhaal maar zijn wel erg vermakelijk. De hond Chef is een soort oude zuurpruim die als het er op aan komt best goed kan zijn naar de hond (frank) zijn kant.

Erg mooie en vrij dramatische muziek. Mooie achtergronden. Echt de stijl van Mel Shaw.
Gewoon een heel erg mooie film die nooit verveel en in een woord: GEWELDIG, is.

Het regie-debuut van de onlangs overleden acteur Bill Paxton is een bijzonder origineel serial killer-drama.

S'avonds laat meld een man zich bij de FBI en beweert dat zijn broer de beruchte 'God's hand'-killer is die de omgeving onveilig maakt. Om een sceptische FBI-agent te overtuigen verteld de man hoe hun vader ervan overtuigt raakte dat God hem opdracht had gegeven om demonen te vernietigen die zich als gewone mensen voordeden. De ene broer verzette zich tegen zijn vader, maar de ander had enkel bewondering...

Frailty heeft een heel sterke opzet. Erg goed dat de vader niet als een typische serial killer wordt uitgespeeld, maar meer als een zorgzame vader met extreem religieuze wanen. Hij geloofd daadwerkelijk wat hij verteld en alleen in de ogen van zijn zoon is hij daadwerkelijk een moordenaar. Ik vond het erg prettig dat het verhaal in een soort coming-of-age-vorm werd verteld. Op die manier werd je echt meegesleept in het leven van de twee broers. Wat als je vader een moordenaar is en het zelf niet weet?

Toch had er in de uitvoering een aantal dingen wat beter gekund. Ik kan het niet helpen te denken dat dit verhaal in de handen van een wat meer ervaren regisseur dan Paxton een meesterwerk had opgeleverd. De film kampte met een laag budget, maar daar is op zich goed op ingespeeld. Het probleem is meer de fragmentarische vertelvorm met vertelstem die te aanwezig is. Daarnaast gebeurt er aan het einde van de film net wat teveel. Waarom heeft de FBI-agent in godsnaam zijn eigen moeder vermoord? Hoe kan het dat hij toevallig deze zaak heeft gekregen? En betekend de gave van Adam om dit te zien dat het geen wanen waren, maar dat ze al die tijd werkelijk demonen hebben vermoord? Het zou beter zijn om in het midden te laten of het nu echt is of niet.

Bill Paxton speelt een sterke rol als de vader en laat daar mee zien dat hij heel wat is gegroeid als acteur sinds de cult-hits uit de jaren '80. Matt O'Leary en Jeremy Sumpter speelde erg goed voor hun leeftijd en kwamen echt als broers over. Powers Boothe en Matthew McConaughey waren ook niet slecht.

Al met al een erg sterke film die een heel andere invalshoek heeft op het thema van seriemoordenaars.

Francesco, Giullare di Dio is gebaseerd op 14e eeuwse verhalen uit het leven van Sint Fransiscus en volgt deze naar de letter. Fransiscus heeft toestemming van de Paus gekregen om in armoede te leven en gaat met zijn eerste 11 volgelingen op pad.

Roberto Rossellini maakte de film in Neo-realistische traditie, met amateurs als acteurs voor authenticiteit en op daadwerkelijke locaties. De monniken zijn gespeeld door echte Franciscanen die geen betaling wensten voor werk.

Door de opdeling in hoofdstukken werd de film een beetje fragmentarisch en het is ook wel duidelijk dat dit niet de meest ter verbeelding sprekende episode uit het leven van St. Fransiscus was. Desalniettemin was het geestig om te zien hoe een kloosterorde onwennig moet beginnen.

Nadat hij zijn broer verloren heeft droomt Victor Frankenstein ervan om doden tot leven te wekken. Dan ontmoet hij Henri Clerval die een manier heeft gevonden om met elektriciteit insecten en ledematen tijdelijk leven te geven. Samen met Clerval raakt Frankenstein geobsedeerd met het tot leven wekken van een mens. Hiervoor bouwen ze samen een grote installatie die de energie van de zon om kan zetten in elektriciteit. Voor het zo ver is overlijd Clerval aan zijn hartaandoening. Frankenstein zet zijn experiment voort en gebruikt Clerval's brein in het door hen samengestelde lichaam. Het experiment is een succes, althans voorlopig. Het schepsel leert snel, maar wordt ook versneld ouder. Dr. Polidori heeft grote interesse in Frankenstein en wil zijn hulp om zelf een vrouw tot leven te wekken. Deze vrouw is echter veel minder zachtaardig als het schepsel van Frankenstein en Polidori wil haar gebruiken om zijn invloed uit te oefenen op belangrijke edelen.

De titel Frankenstein: The True Story is enigsinds misleidend gezien de mini-serie geen trouwe adaptatie is van het boek van Mary Shelley en ook geen 'realistische' versie van het verhaal is. De film neemt meerdere elementen uit het boek, maar geeft hier een heel eigen draai aan en daarnaast is het verhaal nog steeds grotendeels geïnspireerd door de Universal Frankenstein films. Het personage Dr. Polidori is weliswaar vernoemd naar de arts van Lord Byron die Mary Shelley in Zwitserland ontmoette, maar zijn persoonlijkheid is ontleent aan Dr. Pretorius uit The Bride of Frankenstein. Het plan om zonne-energie te gebruiken om het schepsel tot leven te wekken is zo mogelijk nog onwaarschijnlijker dan met bliksem. Ook anders dan in veel andere adaptaties is het schepsel hier eerst mooi, maar wordt het gaandeweg lelijker. De make-up is verzorgt door een team dat ook voor Hammer werkte.

Het boek van Shelley speelde zich af in Duitsland en Zwitserland (vandaar alle Duitse namen). 'Het monster' werd steeds slimmer en was uiteindelijk zelfs een belezen persoon. Door zijn uiterlijk werd hij alleen verstoten door iedereen. Uit wraak vermoorde hij Frankenstein's familie en dreigde hij ook zijn maker zelf te vermoorden als die geen bruid voor hem zou maken. Frankenstein wilde dit niet, uit angst dat de vrouw nog monsterlijker zou worden en samen met zijn schepsel nieuwe wezens voort zou brengen.

The True Story mag dan het boek niet tot de letter volgen en niet realistisch zijn, het is wel een leuke frisse kijk op het overbekende verhaal. De opnamelocaties in Engeland zijn lekker sfeervol en je waant je echt in De Romantiek. Jammer is dat het allemaal overduidelijk voor TV in beeld is gebracht en de cinematografie uit standaard totaal-shots en 'soap-closeups' bestaat. James Mason zet Polidori neer als een soort Bond-schurk en Leonard Whiting weet een goede obsessieve Frankenstein te spelen. Canadees David McCallum speelt "het monster" en de knappe Jane Seymour nam de rol van het vrouwelijke schepsel op zich.

Al met al een prima mini-serie, zeker gezien hij uit de vroege jaren '70 komt. Ik zag de 3 uur durende versie en die had al best een vlot tempo. De filmversie van 2 uur kan ik dan ook afraden.

"Mr. Shaap, you're talking about my wife... you must be thinking about yours."

Mijn derde film van Roman Polanski alweer, dit keer een thriller met in de hoofdrol Harrison Ford. Frantic gaat over Richard Walker, een chirurg, die voor een medische conferentie naar Parijs komt met zijn vrouw. In het hotel komen ze er achter dat ze een verkeerde koffer van het vliegveld hebben meegenomen en als Walker een douche neemt is zijn vrouw ineens verdwenen. De politie en de Amerikaanse ambassade zijn niet bepaalt behulpzaam dus gaat Walker zelf op onderzoek uit. Maar hij beheerst de Franse taal nauwelijks...

Ford speelt zoals gewoonlijk een sterke hoofdrol en naast hem vond ik Emmanuelle Seigner (met het Franse accent) het ook wel aardig doen. Betty Buckley, die zijn vrouw speelt, was ook niet slecht. Ook een dikke plus voor Polanski dat er heel veel Franse acteurs meespeelde en dat de Fransozen zelden Engels verstonden, wat veel realistischer is dan je meestal in films ziet.

Het verhaal heeft bijna iets Hitchcock-achtigs. In ieder geval vond ik het een spannende en aangrijpende thriller, die me ook een klein beetje deed denken aan Unknown met Liam Neeson. Helaas is de film 15 minuten korter als Polanski voor ogen had omdat ze niet genoeg tijd hadden de film af te maken, toch vond ik de film niet gehaast aanvoelen. Wel was de nucleaire ontsteker misschien een beetje afgezaagd, of onwaarschijnlijk, maar dat wil ik Polanski best vergeven. Ben wel benieuwt of Walker na afloop geen gedoe heeft gehad met de Amerikaanse overheid...

De soundtrack van Ennio Morricone was fantastisch. Vooral het dramatische hoofdthema, dit is hoe muziek voor een dergelijke thriller zou moeten zijn. Aan het eind helpt de muziek de drama ook enorm. De 80s (club-)muziek die in de film is gebruikt mag er ook zeker wezen.

Ook een uitstekende cinematografie van Polanski, prachtige beelden van Parijs die in plaats van de nogal typische straatjes ook de andere kant laten zien.

Frantic vind ik een ondergewaardeerde film van Polanski, die lang niet alle aandacht krijgt die hij verdiend. Ben het trouwens wel met Harrison Ford's kritiek op de titel eens, de film is helemaal niet zo hectisch en eerder wat traag. De combinatie van sterk plot, goed acteerwerk, goede muziek en goede cinematografie maakt deze film tot een zeer sterke thriller.

Naar Freaks was ik benieuwt omdat de film de reputatie heeft een van de meest controversiële films ooit gemaakt te zijn. Toen de film gemaakt werd (en jaren daarna) was het de gewoonste zaak van de wereld dat misvormde mensen werden geëxploiteerd door het circus. Met Freaks wilde Tod Browning mensen ervan bewust maken dat sideshow-freaks ook mensen zijn, hij was zelf immers een clown in het circus geweest en leefde tussen deze zogenaamde freaks.

Omdat de film zo belachelijk kort is is er helemaal geen tijd om je te vervelen. Veel horror is er eigenlijk niet. Het overgrote deel van de film is meer een romantisch drama over het leven in een circus. De freaks worden neergezet als 'normale' mensen en twee dwergen spelen een grote rol in het verhaal. De film maakt een sterk statement en is toendertijd hopelijk een enorme eye-opener geweest voor veel mensen. Pas aan het einde wordt de film erg sfeervol en spannend. De cricus wagens in de regen deden me een beetje aan Pinocchio denken. En dan het beroemde einde, eeuwig zonde dat er dingen uit zijn geknipt. De film zou in zijn originele vorm veel schokkender zijn geweest dan dat hij nu is.

Ik maak me er oprecht boos over dat de film zo is verminkt omdat het amerikaanse klootjesvolk het weer eens niet aankon. De reacties op de eerste screenings waren zeer negatief en de crew ontving meerdere dreigementen en werd zelfs aangeklaagd door mensen. Veel mensen vonden het belachelijk dat Browning 'het lef had om zulke weerzinwekkende figuren in een film te laten zien'. In sommige amerikaanse staten is de film officieel nog steeds verboden en in Engeland is de film pas vanaf de jaren '60 in omloop. Oorspronkelijk zouden we uitgebreid zien hoe de Freaks Cleo toetakelen en zou er nog een scène zijn met een gecastreerde Hercules, ook waren er nog veel meer scènes in waar de 'normale' mensen gemeen waren tegen de Freaks. Die moesten helaas allemaal weg en daarvoor in de plaats kwam een alternatief einde met de dwerg die spijt had van zijn daden, belachelijk soft. Want ik vond het meer dan terecht dat hij wraak nam op die twee.

Ik had al een hekel aan het circus en aan amerikanen, maar dat is na het zien van deze film alleen maar groter geworden. Snap ook niet wat daar nou aan is zo'n circus, acrobatiek en dierenmishandeling... Een mijlpaal in de filmgeschiedenis en daarom ook een must-see. Wel vind ik persoonlijk dat The Elephant Man van David Lynch het zelfde thema een stuk beter brengt, en daarvan is niets weggeknipt.

Vanaf het begin af aan vond ik deze film echt helemaal niets. Later werd het opzich wat leuker.

Het begint als een super droge film waar echt ieder zinnetje een droog grapje is, erg vermoeiend hoe deze film grappig probeert te zijn. Erg zwak verhaal. Later word het wat dramatischer en stereotype maar dat contrast past niet. De animatie vond ik erg goedkoop. Uiteindelijk heb ik me wel een beetje weten te vermaken en Owen Wilson is best leuk als stem acteur maar zeker geen goede film.

"Popeye. You still picking your feet in Poughkeepsie?"

Gene Hackman speelt de hoofdrol in deze misdaad-thriller van The Exorcist-regisseur William Friedkin. Iets minder als ik had verwacht maar zeker geen slechte film.

Het acteerwerk is prima, Hackman speelt een sterke hoofdrol. Wat ik ook kon waarderen was dat de fransozen in deze film echt Frans zijn en ook Frans spreken onderling in de film, meestal laat Hollywood ze gewoon met een accent tegen elkaar praten.

Het verhaal was prima al wist ik soms niet precies wat er gebeurde of wat ze nou precies aan het doen waren in de film. Toch werd de film nergens echt langdradig.

De cinematografie van de film is erg sterk. Die 70s-look geeft de film een mooi sfeertje mee. Ook moet de geweldige achtervolgingsscène vermeld worden.

Al met al is The French Connection een prima politiefilm, die vooral naar het einde toe erg vermakelijk is.

"Mr. Rusk, you're not wearing your tie."

Voor het eerst sinds Jamaica Inn (1939) keert Hitchcock weer terug naar Engeland. Helaas alweer de een-na-laatste film die hij ooit heeft gemaakt.

Londen wordt geterroriseerd door een seriemoordenaar die vrouwen met stropdassen wurgt. Als zijn ex-vrouw ook vermoord wordt is Richard Blaney opeens verdacht. Samen met zijn vriendin verschuilt hij voor de politie, maar de moordenaar heeft zo zijn eigen plannen.

In deze Hitchcock een keer geen hele grote namen, hoewel hij oorspronkelijk wel Michael Caine en Helen Mirren had willen casten. Jon Finch zette een goede hoofdrol neer (al had ik soms moeite hem te verstaan omdat hij zo snel praat). Naast hem deed Alec McCowen het erg leuk als de Detective die de kookkunsten van zijn vrouw verafschuwt. Ook Barry Foster, Billie Whitelaw (The Omen) en Anna Massey (Midsomer Murders) zette goede rollen neer. Alle gezichten kwamen me wel bekend voor, maar kon ze zo snel niet aan namen verbinden. De café-eigenaar wordt gespeeld door Bernard Cribbins (Doctor Who, Midsomer Murders).

Hoewel de film heel duidelijk van de hand van Hitchcock is en veel typische Hitchcock elementen heeft, is het toch een vrij onvoorspelbare en orginele film. Het meest onverwacht was wel dat de moordenaar al vrij snel bekend wordt gemaakt en we de onschuldige Blaney volgen als hij de waarheid probeert te achterhalen. De film was mischien spannender geweest zonder vroege onthulling, dat een beetje in het midden werd gelaten wie het nou was, maar op deze manier was de film nog steeds spannend en vermakelijk.

Het script en de dialogen vond ik wel erg Amerikaans en Hollywood-achtig. Britten uit London zouden zulke dingen nooit zeggen, dat vonden de acteurs ook al. Uiteindelijk wilde Finch zoveel dingen aan het script veranderen dat Hitchcock geïrriteerd raakte. Verder komt de film ook een beetje ouderwets over voor 1972. Hitchcock is dan ook al erg lang in het vak en in de jaren '50 en '60 was hij nog erg vooruitstrevend. Het ouderwetsige kan ik dan opzich ook wel waarderen.

Toch probeerde Hitchcock zeker wat modernisering uit. Zo is er voor het eerst in een van zijn films naakt te zijn tijdens de moorden en is het ook een stuk meer macaber met de lijken. Als London was vervangen door Rome en er wat meer wat bloed zou vloeien zou het een film van Argento geweest kunnen zijn. Het is dan ook duidelijk dat de Italiaanse filmmaker destijds onder de indruk was van Frenzy.

De cinematografie was de hele film lang erg degelijk met enkele erg sterke uitschieters. Bijvoorbeeld het beroemde shot van de op de trap naar achter bewegende camera die zo op straat komt en andere leuk bedachte dingetjes, zoals de deur bij de rechtbank.

De muziek van Ron Goodwin was wel goed. Vooral later in de film werkte de muziek uitstekend. Henry Mancini had al eerder een soundtrack voor de film gecomponeerd, maar Hitchcock heeft die afgewezen. Bij het luisteren van de tapes werd hij kwaad en zei hij dat als hij een Bernard Hermann-soundtrack had gewild hij Bernard Hermann wel had ingehuurd. De main theme van Mancini's soundtrack is nog te vinden en persoonlijk vind ik hem vele male beter dan de uiteindelijke main theme.

Frenzy is mischien niet Hitchcock's beste film, maar toch wel erg leuk om gezien te hebben. De film is erg vermakelijk door de subtiele humor en de manier waarop Hitchcock je laat meeleven met zowel de hoofdpersoon als de moordenaar. Jammer, dat Hitchcock niet meer films maakte in de jaren '70.

"Did you know a young boy drowned the year before those two others were killed? The counselors weren't paying any attention... "

Gezien de reputatie die Friday the 13th heeft had ik erg hoge verwachtingen, maar de film was totaal anders als ik had verwacht. Sean S. Cunningham heeft toegegeven dat ze eigenlijk John Carpenter's Halloween een beetje aan het nadoen waren, alhoewel ik de setting van deze film wel een stuk beter vind is Carpenter's film toch op veel vlakken sterker.

Het acteerwerk was best aardig. Betsy Palmer, die in pas in de laatste 20 minuten komt opdagen als Mevrouw Voorhees, vond ik het toch bijzonder aardig doen als de psychopathische moordenaar. Mevrouw Voorhees is eigenlijk precies het tegenovergestelde van Meneer Bates uit Psycho (een zoon die de dubbele persoonlijkheid van zijn moeder heeft. Vond het een erg sterke wending op twee punten na, namelijk dat het een beetje onwaarschijnlijk is dat een oudere vrouw al die tieners heeft afgeslacht en ten tweede dat ik natuurlijk de befaamde slasher-helt Jason verwachte! Voor de duidelijkheid, Jason Voorhees zit helemaal niet in Friday the 13th. Dat was toch wel een negatieve verassing. De film heeft ook volledig de toon van Halloween, die dan pas in de laatste 5 minuten door die zombie omslaat.

De film kwam een beetje moeizaam op gang maar als het eenmaal avond is zit de sfeer er aardig in. De kills waren zeker niet onaardig en Tom Savini heeft weer prima werkt afgeleverd met de gore. Het verhaal is prima al weet ik zeker dat er veel meer in had gezeten.

De muziek van Harry Manfredini vond ik erg sterk. Totaal in tegenstelling met de meeste van dit soort horrorfilms heeft de film een mooie orkestrale soundtrack, met een paar mooie synthesizers ertussen om een prettig sfeertje te creëren.

Nee, Friday the 13th is een prima horrorfilm voor wat het is maar is niet zo goed als ik had verwacht en zeker niet beter dan de gemiddelde slasher uit die tijd. Misschien dat de vervolgen, waar Jason wel in zit, beter zijn of het zelfde niveau weten te behalen. Al is de reeks natuurlijk enorm uitgemolken met zelfs een belachelijk SF-vervolg.

Leuk om een keer gezien te hebben en ongetwijfeld een heerlijke film voor Halloween-avond.

"I told the others, they didn't believe me. You're all doomed. You're all doomed."

Waardeloos vervolg op Friday the 13th. Waar ik het eerste deel erg sfeervol vond en erg vermakelijk is dit deel een beetje saai. Bij de eerste vond ik het jammer dat Jason er niet in zat maar nu we hier dan eindelijk oog in oog komen te staan met de beroemde slasher-killer vind ik het eigenlijk enorm tegenvallen.

In de eerste tien minuten van de film zien we hoe Adrienne King falsh-backs krijgt naar de gebeurtenissen uit het vorige deel en vervolgens word vermoord. 5 jaar later is er een nieuw zomerkamp tegenover het oude cystal lake en het moorden begint opnieuw...

Vrijwel elk sequel-cliché word gebruikt in dit vervolg. In het begin hoopte ik op een verandering van setting maar dat bleek niet het geval te zijn. Het verhaal is ook erg magertjes, en bovendien klopt het niet met het eerste deel. In het eerste deel sloeg Mrs. Voorhees aan het moorden omdat haar zoontje was verdronken en ze er gestoord van was geworden, maar hier word verteld dat ze Jason gewoon heeft opgevoed en dat Jason toekeek toen zijn moeder werd onthoofd en daarom wraak neemt... Het slaat natuurlijk allemaal nergens op. Waar Jason zijn reputatie vandaan haalt is me ook een raadsel, want we krijgen hem wel te zien in deze film maar zeer magertjes. Nog steeds geen hokey-masker maar een of andere zak met gaten, natuurlijk gewoon gepikt uit de film The Town That Dreaded Sundown.

Ook de kills waren maar magertjes. Er is aardig wat opbouw maar uiteindelijk zijn de kills erg kort. Ook de gore was maar magertjes, Tom Savini werkte toendertijd namelijk aan een andere film: The Burning (een film die trouwens veel beter is dan deze).

Nee, echt een tegenvaller. Duidelijk alleen gemaakt om meer geld te verdienen, er zijn zogenaamde rip-off's van de eerste film die beter zijn dan dit vervolg. Misschien dat ik het derde deel nog eens ga bekijken maar verwacht niet dat die het eerste deel weet te evenaren.

"I have just been fired because nobody wants to see vampire killers anymore, or vampires either. Apparently all they want to see are demented madmen running around in ski-masks, hacking up young virgins."

Horrorliefhebber Charley Brewster ontdekt dat zijn nieuwe buurman een vampier is, maar niemand gelooft hem. Dus besluit hij om beroemd b-film acteur en vampierjager Peter Vincent om hulp te vragen.

Dan eindelijk deze film eens bekeken en ik moet zeggen dat het heel anders was als ik had verwacht. Het mag dan een horror-komedie zijn, de film is niet flauw en de focus licht niet op de humor, wel is de film nogal luchtig qua het aanpakken van de vampier.

William Ragsdale is wel aardig in de hoofdrol en het verdere acteerwerk was ook zeker niet slecht. Roddy McDowall (bekend van zijn rol in de Planet of the Apes-films) speelt Peter Vincent, een personage dat letterlijk een mix is van Peter Cushing en Vincent Price (maar heeft wel een eigen karakter, Cushing en Price waren geen fraudeurs). Geweldig dat Britse accent en die typische uitspraken. Mooi eerbetoon aan de gotische horror-films van de jaren '50 en '60. Op tv zien we trouwens ook een gedeelte uit de film Scars of Dracula met Christopher Lee.

Terminator-componist Brad Fiedel bewijst even mooi dat hij ook wat anders kan als een stoere elektronische sf-score maken. Fright Night heeft namelijk een mooie mysterieuze elektronische score die de film een mooi sfeertje meegeeft. Ook de 80s (pop)muziek was erg leuk.

De film is erg mooi opgenomen en de beelden waren behoorlijk sfeervol. Richard Edlund, die eerder al werkte aan films als Star Wars, Poltergeist en Ghostbusters, heeft de special effects verzorgd en die waren dan ook uitstekend. Het ene effect is beter gelukt dan het andere maar het waren allemaal erg gave animatronics en on-camera werk. Technisch staat Fright Night nog steeds als een huis.

Vond de sex-scène wel een beetje ongepast gezien Amanda Bearse pas 20 was en Chris Sarandon al in de 40, denk ook niet dat als de film nu gemaakt zou zijn dat zo gedaan zou zijn. Wat ik aan het eind van de film erg kon waarderen is dat de vampier nog een aantal keer weg loopt uit de zon en de staak uit zijn hard trekt. Daar kon ik me bij de oude films soms een beetje aan ergeren, daar blijven ze namelijk soms gewoon staan.

Tom Holland's debuut en ook meteen zijn beste film, als je het mij vraagt. Child's Play vond ik toch wel een stuk minder. Vooral de combinatie van gotische elementen en de typische 80s horror maakte deze film voor mij goed. Misschien niet het beste verhaal maar toch was het een erg vermakelijke film.

The Frighteners is de eerste Amerikaanse film van Peter Jackson. Het is een heel ander soort humor als we van zijn Braindead gewend zijn, dat zal wel te maken hebben met de inmening van Back To The Future-regisseur Robert Zemeckis.

Een een dorp overlijden steeds meer mensen door een hartstilstand. Frank Bannister heeft na een auto-ongeluk de gave gekregen om de doden te zien. Hij trommelt geesten op om te gaan spoken bij mensen zodat hij als spokenjager geld kan verdienen. Als een FBI-agent een bovennatuurlijk element vermoed bij de sterfgevallen is Bannister echter hoofdverdachte.

Het is eigenlijk een soort Ghostbusters dus, maar dan net even anders. Michael J. Fox speelde aardig en de spoken deden het ook wel leuk. Zo hadden ze de drillsergeant uit Full Metal Jacket opgetrommeld voor de film. Jeffrey Combs (Re-Animator) mocht de FBI-agent zo gek maken als hij zelf wilde en zo doende is het best een grappig personage.

Uiteindelijk heeft de film best een leuk verhaal. Alleen de effecten zijn niet alles. De geesten zien er voor een groot gedeelte best aardig uit, maar sommige dingen waren gewoon veel te ambitieus. Met name de geesten die uit de muur komen en andere grootschalige CGI zag er erg nep uit en deed denken aan computerspellen uit die tijd.

Al met al leuk voor een keertje.

"Humans are such an easy prey."

Een middagje alleen thuis en ik had spontaan zin in een goede cult horror uit de 80s. Vond toevallig dit, een erg mooie blue-ray restauratie. Bij het zien van de poster was ik al overtuigd,

Een erg gave horror van Gordon met een goed sfeertje. Daar draait het bij cult-horror immers grotendeels om, al moet ik toegeven dat ik hem behoorlijk spannend vond.

Jeffrey Combs doet het aardig als de hoofdpersoon (die later niet de hoofdpersoon blijkt maar de tegenspeler van Crampton). Barbara Crampton (de echte hoofdpersoon) doet het misschien wel iets beter (en ziet er niet slecht uit). Verder zitten er een hoop mindere acteurs in maar toch vond ik het acteerwerk nergens bijzonder storend.

Voor een budget van $4,500,000 vind ik dat de filmmakers er een hoop uit hebben kunnen halen. Carpenter kon met $1,000,000 al een film als The Foq maken maar toch. Het is best een ambitieuze film en ik zou liegen als ik zou zeggen dat hij niet gedateerd overkomt maar het ziet er wel schitterend uit.

Ik vind het wel wat hebben al die jaren '80 effecten. Geen CGI maar heel veel siliconen, nepbloed en animatronics. Dat roze/paarse licht dat vaak gebruikt word in de film heeft ook iets aparts, vult het scherm in ieder geval mooi. Het is hier niet zoals in Carpenter's The Thing waar niets gedateerd overkomt en de effecten anno 2015 nog mee zouden kunnen, maar heel slecht is het ook weer niet. Zeker gezien het budget vind ik het erg goed gedaan (The Thing had ruim 10,000,000$ meer). Bij het uitbarsten van de pijnappelklier vond ik wel dat ze erg goed de menselijke huid hebben na weten te maken en het eten van hersenen ziet er ook erg goed.. nou ja... realistisch uit.

De muziek geeft het sfeertje ook wat meer kracht bij, goede combinatie van orkestrale en elektronische muziek om een spannende atmosfeer te creëren. Goed werk van Richard Band (die voor een hele boel cult-films heeft gecomponeerd).

De seksuele aspecten hoefde van mij niet zo, het voegt niets toe en is het enige dat de goede sfeer negatief beïnvloed, bovendien kun je de film dan moeilijk serieus nemen. Het valt allemaal wel mee, we zien niet zoveel, tenminste in de versie die ik heb gezien. In de Unrated-cut komen veel meer intensere scènes voor, met nog ambitieuzere effecten (dus waarschijnlijk ook minder goed gelukt). In ieder geval is dat het enige slechte aspect aan deze cult film naar mijn mening. Laat je er vooral niet door tegenhouden.

Als je een liefhebber bent van de wat oudere horror en niet vreemd bent met cult-films dan is dit er een die je gezien moet hebben.

The Whip and the Body van Mario Bava was een van de weinige minder bekende films met Christopher Lee die ik heb kunnen vinden.

De verstoten zoon Kurt Menliff (Lee) keert na jaren weer terug bij het kasteel van zijn familie. Hoewel zijn vader hem officieel vergeeft koestert de hele familie haat jegens hem. Dan wordt hij vermoord en de dader kan ieder van hen zijn. Maar van wie zijn de modderige voedstappen en de zware lach die s ’nachts door het kasteel galmt?

Christoper Lee is natuurlijk altijd de beste acteur in dit soort films, hier speelt hij wederom zijn rol met volle overtuiging. Erg jammer vond ik alleen dat zijn mooie zware stem compleet verloren is gegaan in de dubbing. Volgens mij is hij zelfs gedubd door een Amerikaan, want bepaalde uitspraken kunnen nooit door een Brit zijn gesproken. Het verdere acteerwerk was ook niet slecht. Al was die vader wel een behoorlijke mis-cast, alleen de smerige baard maakte hem ouder als de rest.

Had van te voren niet heel grote verwachtingen voor de film. Voornamelijk door de titel, die een film die puurt om martelingen draait suggereert. Uiteindelijk is de film meer een romantisch spookverhaal met enkele moorden en een paar zweepslagen.

Mario Bava weet echt hoe je een film lekker sfeervol moet opnemen. The Whip and the Body is visueel echt een meesterwerkje. Een schitterende avondhemel aan het strand met een paart dat naar het silhouet van een kasteel galoppeert. De clair-obscur belichting maakte het mooie kasteel tot een veel sfeervollere en grimmigere setting. En dan is de cinematografie ook nog uitstekend.

Aangezien veel Gotische horror (en films überhaupt) in de jaren ‘50 en ‘60 gewoon helemaal belicht werden is Bava zijn tijd ver vooruit met zijn impressionistische kleurgebruik en beperkte belichting.

Mooie soundtrack die vooral bij het Romantische aspect past en zelfs een beetje in je hoofd blijft zitten.

Al met al een goede Gotische horror van Bava. De dialogen waren een beetje matig en het was jammer dat Lee gedubd was door iemand anders, maar het plot was wel aardig en visueel is de film werkelijk schitterend. Ik denk dat ik Bava’s oeuvre maar eens helemaal moet gaan afwerken.

Een aanrader voor liefhebbers van Gotische horror.

"Alright, listen up, people. Our fugitive has been on the run for ninety minutes. Average foot speed over uneven ground barring injuries is 4 miles-per-hour. That gives us a radius of six miles. What I want from each and every one of you is a hard-target search of every gas station, residence, warehouse, farmhouse, henhouse, outhouse and doghouse in that area. Checkpoints go up at fifteen miles. Your fugitive's name is Dr. Richard Kimble. Go get him."

Harrison Ford is Dr. Richard Kimble die ervan word verdacht zijn eigen vrouw te hebben vermoord. Niemand gelooft zijn eigen verklaring over een man met een kunstarm die het gemunt had op zijn leven en hoe zijn vrouw's laatste woorden "Richard... He's trying to kill me.." niet over hem gingen maar tegen hem bedoeld waren. Hij veroordeeld tot de doodstraf en word samen met andere veroordeelde naar een gevangenis gebracht maar onderweg verongelukt hun bus en weet Kimble te ontsnappen vast besloten de echte moordenaar te vinden. US-Marshall Samuel Gerard word belast met de taak om Kimble weer de cel in te krijgen maar begint langzamerhand ook te twijfelen aan diens schuld.

Harrison Ford in topvorm, hij speelt Kimble met overtuiging. Verder waren ook Tommy Lee Jones en Jeroen Krabé erg goed. Goede acteerprestaties. Vooral Ford is erg cool is deze film. Ook erg mooi als hij de drang niet kan weer staan om zijn beroep af en toe uit te voeren en in het ziekenhuis even een jochie helpt met een diagnose.

Een sterk verhaal en goede cinematografie. Ook goede soundtrack die de spanning versterkt.

Al met al is The Fugitive een erg goede thriller.

"I am Gunnery Sergeant Hartman, your senior drill instructor. From now on you will speak only when spoken to, and the first and last words out of your filthy sewers will be "Sir". Do you maggots understand that?"

Mijn derde film van Stanley Kubrick.

Full Metal Jacket is te verdelen in twee delen. In het eerste deel van de film zien we hoe generaal Hartman op onmenselijke wijze een groep rekruteren opleid tot volwaardige mariniers en hoe een wat zwaardere kadet het hier in het bijzonder zwaar mee heeft. In het tweede deel van de film volgen we Joker die in Vietnam zit als militair-journalist en met een peloton meetrekt tijdens het Tet-offensief.

Het acteerwerk in de film is sterk. R. Lee Ermey speelde vooral een goede rol als de onmenselijke generaal Hartman, hij schijnt een groot deel van zijn dialogen te hebben geïmproviseerd. Ook was Kubrick (die hem eerst niet voor de rol wilde casten) erg onder de indruk van zijn acteerwerk. Ermey kon namelijk al zijn scènes in 1 of 2 takes doen, behalve de Jam-donut scène die 37 takes koste. Verder blonk ook Matthew Modine uit als Joker, toch wel de hoofdpersoon van de film. En natuurlijk Vincent D'Onofrio als Gomer Pyle, die het in het begin van de film erg zwaar te verduren heeft.

In het begin krijgen we niet veel achtergrond van de pergonages en moeten we vooral lange tijd naar het roepen van Hartman luisteren. Pas na een tijdje komt de film wat meer opgang en krijgen we wat drama tussen Joker en Gomer Pyle. De tweede helft in Vietnam vond ik toch zeker net zo sterk, vooral omdat er toen ook wat meer leven in de brouwerij kwam. De film is uitstekend opgenomen en de cinematografie is misschien wel het sterkste punt van de film. Verder waren de effecten in het tweede gedeelte van de film ook erg goed uitgevoerd. Uitstekende explosies en sterf-scènes.

Verrassend genoeg is de hele film opgenomen in het Verenigd Koninkrijk, slechts één shot komt van een echte militaire academie in de VS. De ruïnes uit de scène met de sluipschutter zijn eerder gebruikt in de verfilming van 1984 (als je goed kijkt zie je ook reclame borden van Britse en Franse merken).

De eerste helft van de film heeft erg weinig soundtrack. Kubrick maakt vooral gebruik van de popmuziek uit die tijd, en dat werkt op het ene moment beter als op het andere. De muziek in het tweede deel van de film, gecomponeerd door Vivian Kubrick (Kubrick's dochter), was gelukkig wel erg sterk en werkte goed tijdens de dramatische scènes.

Al met al een zeer goede film van Stanley Kubrick. Maar toch, behalve de manier waarop de training word gebracht en de ironie die Kubrick er af en toe in stopt, niet heel anders dan andere films over de Vietnam oorlog. Platoon (van een jaar eerder) vond ik een stuk beter, mede omdat de drama daar ook wat beter is uitgewerkt.

Op het eerste gezicht lijkt Funny Games een slasher te worden zoals we al zo vaak hebben gezien. Niets is echter minder waar, want de poster en introductie zijn best misleidend. Funny Games is nog eerder een Home-invasion, maar toch ook weer niet.

Een Oosterijks gezin komt aan bij hun vakantiehuisje. Ze worden lastig gevallen door twee opdringerige tieners en dan veranderd hun vakantie in een heuze nachtmerrie.

De combinatie van Opera, metal en geweld doet natuurlijk nogal Argentoësk aan en de opbouw van het verhaal is dan weer erg Hitchcockiaans. De film is ook weer een goed voorbeeld van het Resevoir Dogs-effect. Vrijwel alle schokkende momenten zijn namelijk buiten beeld en toch geeft de film de indruk heel erg schokkend te zijn.

De grap is dat Michael Haneke vind dat hij helemaal geen Horror-film heeft gemaakt. Hij ziet zijn film als een aanklacht tegen de manier waarop geweld in de media wordt gebracht. Vandaar dat het personage Paul ook vaak de vaak de zogenaamde vierde muur breekt om het publiek toe te spreken "Vinden we het nog vermakelijk?".

Al met al is Funny Games een erg aparte film. Enerzijds hebben we het ultra-realistische acteerwerk van Ulrich Mühe en Susanne Lothar en anderzijds de haast komische Paul en Peter die zelfs de vierde muur doorbreken. Al met al een interessante film over sadisme, die ook vrij realistisch is. Als twee jongeren met een golfclub je vakantiehuisje binnen lopen en de heer des huizes kreupel slaan sta je volstrekt machteloos.

"...and what a culture can't assimilate, it destroys."

Naar dit wat minder bekende werk van Brian De Palma was ik erg nieuwsgierig geworden. Onlangs heb ik de film op DVD in handen weten te krijgen. Deels vond ik het erg tegenvallen en deels ben ik zeer blij dat ik de film heb gevonden.

The Fury is eigenlijk een heel vreemde film. Net als De Palma's eerdere film Carrie is het onderwerp van de film telekinese, maar de film pakt het heel anders aan. Mij deed de film af en toe denken aan The Dead Zone maar in het bijzonder aan Scanners. De film is qua verhaal en stijl in grote lijnen vergelijkbaar. Bovendien worden hier ook bloedneuzen veroorzaakt door gedachten.

Peter Sandza, werknemer bij een geclassificeerde overheids instantie, is samen met zijn zoon (die beschikt over bovennatuurlijke gaven) in het midden oosten. Hij word er ingeluisd door een collega, Ben Childress, die hem voor dood achterlaat en zijn zoon ontvoerd om experimenten op te doen. Ondertussen ontdekt Gillian Bellaver in Amerika dat ze over telekinetische gaven beschikt. Ze ziet gebeurtenissen uit het verleden en kan mensen laten bloeden als ze boos of bang is. Sandaza krijgt hier lucht van en probeert met haar in contact te komen in de hoop zijn zoon te vinden, ondertussen zit Ben Childress hem op de hielen en gaat Gillian naar een speciale inrichting voor hersenonderzoek waar ze mentaal contact krijgt met Sandza's zoon Robin.

Het acteerwerk was wisselend, dan was het erg slecht en dan weer erg sterk en emotioneel. Amy Irving (die eerst ook in Carrie speelde) speelt hier min of meer de hoofdrol, en is best goed. Ook Kirk Douglas (die er hier al oud uitzag) deed het wel aardig, maar voor zijn status had hij zeker beter gekund. John Cassavetes (eerder de echtgenoot uit Rosemary's Baby) had ook een prima rol als bad-guy. Verder maakt Daryl Hannah hier haar debuut in een (heel) klein rolletje. Een diepte punt was toen Sandza kleren stal bij een familie in een appartement en twee agenten dwong om hem te vervoeren, die vreemde humor die in die scènes zit vloekt ontzettend met de sfeer van de film.

De muziek van John Williams vond ik erg sterk. De Palma gaf hem de opdracht om Bernard Herrmann's stijl van Hitchcock's films een beetje te imiteren. Helaas is de audio van de film waardeloos, de muziek is vaak nauwelijks hoorbaar en word zelfs zelden gebruikt. Ook zijn geluidseffecten veel te zacht en zijn de typische jaren '70 schreeuwen enorm schel. Een verademing vond ik dan ook toen de muziek tijdens de aftiteling te horen was.

De film is kwalitatief erg inconstant. De Palma is een uitmuntend filmmaker, dat heeft hij meerdere malen bewezen. Sommige scènes zijn dan ook op een geniale manier opgenomen, zoals de slow-motion ontsnapping, en andere zijn weer bijzonder knullig opgenomen, zoals de belabberde studio-opnames in de auto's. Toch is The Fury juist om die enkele stukjes met uitstekende cinematografie het kijken waard. Helemaal aan het eind zit een scène waardoor mijn waardering meteen drastisch omhoog ging, de geweldige enorme overkill van een bloedfontein als John Cassavetes (letterlijk) van binnenuit explodeert. Net als de beroemde exploderende-hoofd-scène uit Scanners haalt ook deze mijn lijst van beste filmmomenten. Ik vermoed dat halverwege het budget is opgeraakt of dat er problemen waren tijdens een fase van de productie, in ieder geval had een heleboel eruit geknipt moeten worden en opnieuw geschoten. In deze film had zoveel meer kunnen zitten.

Al met al vind ik The Fury moeilijk te beoordelen. Op bepaalde punten is de film erg vaag en teleurstellend ter wel hij op andere punten juist weer erg sterk is. Voornamelijk de tweede helft van de film is het kijken waard. Het verhaal is niet perfect en had zeker beter uitgevoerd gekund maar het concept en de sfeer is fantastisch.

Aanrader liefhebbers van Scanners, Carrie en The Dead Zone.