The Fury (1978)

Midaad thriller met veel drama gehalte die vooral wat te lang duurt.

Het verhaal op zich is zeker niet slecht en heeft wel de nodige sfeer en gevoel voor detail maar oogt tegenwoordig nogal gedateerd. Wanneer de verhalen van Gillian en Robin beginnen samenkomen wordt het allemaal wat interessanter maar het hele telekinese gebeuren vind ik wat ondermaats, hiervoor zou ik eerder Scanners aanraden.

2,5*

Goede thriller van DePalma. Hij blijft een regisseur met een erg herkenbare stijl (bvb die slowmotions tijdens actiescènes) en hij had al van meet af aan de ambitie om in de voetsporen van "de Hitch" te treden. Dat is hem slechts één maal gelukt in mijn ogen met Blow Out. Hier blijft hij wat in de bovennatuurlijke sfeer van Carrie hangen met een film die inderdaad inspirerend moet gewerkt hebben voor Cronenberg's Scanners.

Een vader wil zijn telepatisch begaafde zoon redden uit de klauwen van een organisatie die van hem een oorlogswapen wil maken. Hij wordt daarbij geholpen door Gillian, die over dezelfde gaven beschikt. Het einde is nog best onverwacht eigenlijk, en de toon is redelijk sinister. Het acteerwerk is niet top te noemen, maar wordt wel gevaloriseerd door De Palma's regiestijl. De massa heeft deze film nooit echt kunnen smaken. Ik vond 'm dus wel goed te doen, met enkele pakkende (actie)scènes.

geniale scène zoals alleen De Palma dat kan : Gillian sees it all!

Gisteren herzien en weer de volledige speelduur aan het scherm gekluisterd gezeten. Fantastische film, een beetje een combo tussen Carrie (bovennatuurlijke elementen) en Blow Out (paranoia).

De typische beeldtaal van DePalma is weer ruimschoots aanwezig, daarenboven overstijgt deze film zijn genregenoten ook door de geloofwaardige karakterontwikkeling en het sterke acteerwerk. Vooral Douglas is fenomenaal, zeker in de momenten waarin zijn gevoelige kant naar voren komt (het verhaal dat hij vertelt over zijn zwemwedstrijd met zijn zoon is prachtig).

De lange slow-motion scène waarin Gillian ontsnapt is geniaal, cinema op z'n puurst. Een enorm complexe en lange choreografie, waarin van alle dingen tegelijk gebeuren; toch glashelder verteld. En dat zonder geluid (enkel muziek). Dit is het soort scène waardoor DePalma zich voor mij bij de allergrootsten bevindt.

De eindconclusie in een van de laatste scènes van ex-agent Peter Sandza is erg zwart en deprimerend en past dan ook precies in de tijdsgeest van toen.

Een 8!

The Fury is De Palma's opvolger op zijn klassieker Carrie, en naast Body Double een van de bekendere titels die ik nog niet had gezien. Wederom met Telekinese, en ook Amy Irving is weer van de partij. Niet vervelend, want ze heeft een leuk gezicht om naar te kijken. Het niveau van Carrie haalt The Fury wat mij betreft niet, al is een iets minder indrukwekkende De Palma nog steeds een genoegen om te zien. Scènes als deze zijn toch een stukje filmisch genieten. En ik vind het nog steeds een genoegen hoe De Palma Slow-motion gebruikt.

Peter Sandza (Kirk Douglas) is een ex-agent die op zoek is naar zijn zoon Robin. Robin is vanwege zijn telepathische gaven ontvoerd door een oude vriend van van Peter, Ben Childress (John Cassavetes). Tijdens zijn zoektocht stuit Peter op Gillian Bellaver, een meisje die dezelfde gave heeft als zijn zoon.

De 112 minuten zijn net iets teveel voor deze film als je het mij vraagt, maar het is alsnog een ruime voldoende.

3,7

Redelijke horror/thriller. Leuk voor een keer keer, maar echt bijzonder vond ik het allemaal niet.

Goed. Verwarrend en onduidelijk plot (waarom die jongen kidnappen ? Waarom komt plots Irving in beeld ?) maar enkele schitterende De Palma scenes (de flashbacks gefilmd als een backscreen projectie voor een drive inn cinema, de slow mo sequentie met de dood van Snodgress) en fatalistisch einde zodat we niet op onze honger moeten zitten qua film beleving. Net zoals in het latere Blow out zijn de personages (zowel de goeden als de slechten) tragisch en lopen recht hun noodlot tegemoet. Met een score van John Williams (die veel gemeen heeft met enkele Bernard Herman's scores) wordt het melodramatisch element opgepompt tot een explosie van doem.

The fury is duidelijk wisselvallig maar zelfs een mindere De Palma is cinema om van te smullen.