The Fury (1978)

Films van De Palma boeien mij altijd enorm. Ook deze weer met een typische De Palma sfeer. Mooi gefilmd (de slow motion scene!!!) en lekker spannend. John Williams componeerde de heerlijke muziek. Voor Snake Eyes werd Ruijichi Sakamoto erbij gehaald om te componeren. En wie goed luistert kan met gemak horen dat Sakamoto 1 specifiek herkenbaar thema van Williams heeft overgenomen en er iets aan toegevoegd heeft. 4 sterren

Meest teleurstellende film van de meester, mooi geschoten maar vaak erg saai en onlogisch. 2,5*

De film kent enkele schitterende scenes, maar helaas is het meerendeel te traag en niet boeiend genoeg. Visueel gezien zit het meestal wel snor bij De Palma, maar verhaaltechnisch gezien ontbreekt het er nog wel eens aan helaas...

2,5*

The Fury wil niet altijd en overal boeien maar deze Hitchcockiaanse film is zeker goed te hebben. Bovengemiddeld.

Om de zoveel maanden zet ik me weer eens neer voor een De Palma en ik geef graag toe dat dat me nog nooit tegengevallen is. In het slechtste geval vind ik z'n films "degelijk". The Fury is weer zo'n film waarvan ik blij ben dat hij in m'n DVD-kast staat. Wat zeker niet wil zeggen dat het een meesterwerk is, want er zijn toch een aantal zaken waar het serieus mank loopt. Typisch voor De Palma: de warrige storytelling. Gelukkig beperkt dit zich tot het eerste uur, wat ik trouwens het zwakste deel van de film vond. Heeft ook te maken met enkele oubollige pogingen tot humor, waaronder die hele scène in het appartement van dat omaatje en de compleet onzinnige achtervolging met de twee agenten. Maar wanneer de film losbreekt en de basale verhaallijn komt bovendrijven, zien we een hele andere De Palma aan het werk. Een regisseur die er film na film in slaagt om op papier aantrekkelijke scènes nog aantrekkelijker te maken door z'n visuele flair. Het is geen Dressed to Kill, Carrie of Scarface, maar er zijn toch een flink aantal scènes bij om duimen en vingers af te likken. Met name dan de stukken waarin Gillian gebruik maakt van haar speciale gave. Enig minpunt bij dit alles is de nogal duffe soundtrack van John Williams.

The Fury is een naar horrormaatstaven vrij lange film (sommige stukken konden wat mij betreft zomaar geknipt worden), maar dat wordt goed opgevangen door het feit dat in het tweede uur het verhaal zich op een vlotte en onderhoudende manier afwikkelt én door de goed uitgewerkte personages en dito vertolkingen. Kirk Douglas is ok, maar het is vooral Amy Irving die een waar genot is om naar te kijken. Kleine domper hierbij is de ietwat overdadige finale die op papier erg spectaculair is, maar qua uitvoering toch wat te wensen overlaat. Desalniettemin een must see voor zij die de "horrorist" in De Palma kunnen waarderen.

Boeiende en grotendeels spannende film van De Palma. Grotendeels omdat ie wat mij betreft wel een minuut of 20 korter had gemogen. Sommige scenes worden veel te lang uitgesponnen of hadden er helemaal niet in gehoeven. Bv als ze in het park een hondje gaan uitlaten. Breekt gewoon de spanning en is dus jammer.

Acteerwerk van Irving is geweldig. Ook de rest is goed gecast. De sfeer is top mede dankzij de erg mooie soundtrack van Williams. Het einde is goed, maar misschien net iets teveel over de top.

Al met al zeker genoten van deze film. 4*

Whoah!! Af en toe moet ik deze weer eens opzetten deze De Palma.

In de vierde (?) herkijk.

Paranormale thriller vol met vreemde scenes zoals een minuten durende scene in slow-motion.

Geweldige soundtrack ook.

En Kirk Douglas, John Cassavetes, Amy Irving en Carrie Snodgress samen in een jaren zeventig film...amazing!

Jaren zeventig Eredivisie!!

Visueel minder interessant vergeleken met ander werk van Brian DePalma. Ook het verhaal boeit zeker niet altijd. Zo duurt het veel te lang voordat de twee verhaallijnen (Kirk Douglas en Amy Irving) bij elkaar komen. De scene waarin Amy Irving ontsnapt uit het huis, is typisch DePalma en erg mooi gedaan. Maar met 1 mooie scene alleen redt deze film het niet.

Redelijke thriller met bovennatuurlijke elementen, niet één van Brian De Palma's betere films, maar wel interessant en vermakelijk. De cast is prima; het voornaamste probleem van de film is de lengte. Er had zeker een half uur uitgekund. Bepaalde scenes duren veel te lang of zijn volledig overbodig. Neem bijvoorbeeld de autoachtervolging uit het begin- niemand zou deze scene missen wanneer deze uit de film geknipt zou zijn. Het voegt niets toe. Visueel pakt De Palma minder spectaculair uit dan in zijn latere films, al zijn er hier en daar wel wat coole shots. Vooral de lange slowmotion scene waarbij Amy Irving ontsnapt uit het huis is erg mooi gedaan. En dat extreem bloederige eindshot blijft natuurlijk geweldig.

Geweldig entertaining. De Palma stelt niet vaak teleur, zeker niet in deze fase van zijn carrière. The Fury wisselt meermaals van verschillende soorten thriller. Spionage, actie, bovennatuurlijk, horror. Lang niet elke scène werkt, maar het merendeel wel en er zitten echt geweldige momenten in. De slowmotion scene, het laatste shot, diverse achtervolgingsscènes. Af en toe is het weer om je vingers bij af te likken. 4 sterren voor opnieuw een bijzonder stijlvol en onderhoudend werkje.

Leuk vermaak, zoals De Palma ze wel vaker maakt, en dat laatste is positief bedoeld.

The Fury is moeilijk in een genre vast te plakken, want er komen zoveel verschillende elementen voorbij, dat je er aan een handvol nog niet genoeg lijkt te hebben. Er zitten hier en daar wel wat mindere fases in, maar over het algemeen is het erg leuk om naar te kijken. Douglas speelt een prima rol, maar ik was vooral verrast door Cassavetes, die ik nog nooit een slechterik had zien spelen, maar dat ook prima doet.

De sfeer is sterk, de aankleding stijlvol en dat geldt ook voor een paar van elkaar losstaande scenes, die vooral ook erg goed gefilmd zijn. Richting het einde zakt het wel een klein beetje in, mede ook omdat De Palma het hier en daar wat te langgerekt heeft gemaakt. Het einde is dan wel weer bijzonder sterk. Ik houd in ieder geval wel van zijn films. Het mist vaak net iets om het een echte topper te maken, zoals hier ook het geval is, maar is bijna altijd vermakelijk en kent ook altijd wel wat filmische hoogstandjes.

3,5*

De Palma, een meisje met een gave, het horror labeltje. Dat schept bepaalde verwachtingen. Ik kan me in ieder geval goed voorstellen dat je je kan verslikken in The Fury als je het ingaat met die bescheiden voorkennis. Zonder ook trouwens. Het is een enigszins grillige film die gaandeweg verschillende genres aandoet. In het Midden Oosten opent het zich als een soort spionage thriller.

In Chicago verandert de toon in een lichtvoetig, dartel gebeuren, gekenmerkt door de scènes rondom de familie Knuckles en beide agenten. Daarna lijkt het zich toe te spitsen op iets waar iemand als Pakula in die jaren wel raad mee wist, terwijl ondertussen De Palma's vorige film steeds meer in het vizier komt. Een bonte mengelmoes die wonderwel overeind blijft, al mist het zo wat focus.

Irving kan er weinig aan doen dat haar Gillian het net niet haalt bij wat Spacek eerder voor elkaar kreeg, ze krijgt eenvoudigweg minder om handen. Douglas snoept per slot van rekening ook screentime op. Hij lijkt hier helemaal niet op z'n plaats, maar hij heeft wel een bepaalde charme om er mee weg te komen. Wanneer hij vertelt over het zwemmen met zijn zoon, heeft ie het te pakken.

De tranen komen minder overtuigend over. Dat mist het dan wel, een bodem om dat soort dingetjes op te laten landen. Het is vooral op individuele momenten dat De Palma toeslaat. Wat hij op beeld tovert is af en toe een genot om naar te kijken, helemaal wanneer hij met de bovennatuurlijke zaken in de weer kan gaan. In toenemende mate, want een spetterende finale, die heeft het.

"...and what a culture can't assimilate, it destroys."

Naar dit wat minder bekende werk van Brian De Palma was ik erg nieuwsgierig geworden. Onlangs heb ik de film op DVD in handen weten te krijgen. Deels vond ik het erg tegenvallen en deels ben ik zeer blij dat ik de film heb gevonden.

The Fury is eigenlijk een heel vreemde film. Net als De Palma's eerdere film Carrie is het onderwerp van de film telekinese, maar de film pakt het heel anders aan. Mij deed de film af en toe denken aan The Dead Zone maar in het bijzonder aan Scanners. De film is qua verhaal en stijl in grote lijnen vergelijkbaar. Bovendien worden hier ook bloedneuzen veroorzaakt door gedachten.

Peter Sandza, werknemer bij een geclassificeerde overheids instantie, is samen met zijn zoon (die beschikt over bovennatuurlijke gaven) in het midden oosten. Hij word er ingeluisd door een collega, Ben Childress, die hem voor dood achterlaat en zijn zoon ontvoerd om experimenten op te doen. Ondertussen ontdekt Gillian Bellaver in Amerika dat ze over telekinetische gaven beschikt. Ze ziet gebeurtenissen uit het verleden en kan mensen laten bloeden als ze boos of bang is. Sandaza krijgt hier lucht van en probeert met haar in contact te komen in de hoop zijn zoon te vinden, ondertussen zit Ben Childress hem op de hielen en gaat Gillian naar een speciale inrichting voor hersenonderzoek waar ze mentaal contact krijgt met Sandza's zoon Robin.

Het acteerwerk was wisselend, dan was het erg slecht en dan weer erg sterk en emotioneel. Amy Irving (die eerst ook in Carrie speelde) speelt hier min of meer de hoofdrol, en is best goed. Ook Kirk Douglas (die er hier al oud uitzag) deed het wel aardig, maar voor zijn status had hij zeker beter gekund. John Cassavetes (eerder de echtgenoot uit Rosemary's Baby) had ook een prima rol als bad-guy. Verder maakt Daryl Hannah hier haar debuut in een (heel) klein rolletje. Een diepte punt was toen Sandza kleren stal bij een familie in een appartement en twee agenten dwong om hem te vervoeren, die vreemde humor die in die scènes zit vloekt ontzettend met de sfeer van de film.

De muziek van John Williams vond ik erg sterk. De Palma gaf hem de opdracht om Bernard Herrmann's stijl van Hitchcock's films een beetje te imiteren. Helaas is de audio van de film waardeloos, de muziek is vaak nauwelijks hoorbaar en word zelfs zelden gebruikt. Ook zijn geluidseffecten veel te zacht en zijn de typische jaren '70 schreeuwen enorm schel. Een verademing vond ik dan ook toen de muziek tijdens de aftiteling te horen was.

De film is kwalitatief erg inconstant. De Palma is een uitmuntend filmmaker, dat heeft hij meerdere malen bewezen. Sommige scènes zijn dan ook op een geniale manier opgenomen, zoals de slow-motion ontsnapping, en andere zijn weer bijzonder knullig opgenomen, zoals de belabberde studio-opnames in de auto's. Toch is The Fury juist om die enkele stukjes met uitstekende cinematografie het kijken waard. Helemaal aan het eind zit een scène waardoor mijn waardering meteen drastisch omhoog ging, de geweldige enorme overkill van een bloedfontein als John Cassavetes (letterlijk) van binnenuit explodeert. Net als de beroemde exploderende-hoofd-scène uit Scanners haalt ook deze mijn lijst van beste filmmomenten. Ik vermoed dat halverwege het budget is opgeraakt of dat er problemen waren tijdens een fase van de productie, in ieder geval had een heleboel eruit geknipt moeten worden en opnieuw geschoten. In deze film had zoveel meer kunnen zitten.

Al met al vind ik The Fury moeilijk te beoordelen. Op bepaalde punten is de film erg vaag en teleurstellend ter wel hij op andere punten juist weer erg sterk is. Voornamelijk de tweede helft van de film is het kijken waard. Het verhaal is niet perfect en had zeker beter uitgevoerd gekund maar het concept en de sfeer is fantastisch.

Aanrader liefhebbers van Scanners, Carrie en The Dead Zone.

Taaie De Palma.

Z'n werk is zeker niet altijd goed, maar doorgaans is het toch wel wat swingender dan dit. Vond het vooral in lijn met de "horror"films die ik ken uit de late Jaren '70. Kil, traag en alles behalve spannend.

Acteerwerk is aan de magere kant. Douglas lijkt een parodie van zichzelf (vooral die beginscene) en Stevens weet nooit iets bedreigends uit te stralen. Irving doet het dan nog het best, maar ook zij is meer van de grote gebaren dan dat ze echt iets engs over zich heeft.

Plotje zwiert zowat alle richtingen uit het eerste uur, daarna kalmeert het wat en neemt het thriller/horror deel de overhand. 't Is alleen dan dat het allemaal wat saai wordt. De Palma weet het hele telekinese gebeuren niet echt spannend in beeld te brengen en het tempo komt nooit boven schoorvoetend uit.

Twee uur is veel te lang voor een film als deze. Gelukkig zit er nog een explosief einde aan, maar verder is het een droge, onspannende, bijna komische thriller die weinig tot niks te bieden heeft. De Palma blijft semi-hit & miss wat mij betreft. Deze is een duidelijke miss.

1.5*

Wisselvallige film die aardig begint waarbij het verhaal zich concentreert op de ontsnappende Douglas. Naarmate de film vordert ligt de nadruk steeds meer op de speciale krachten van zijn zoon en die meid. Erg sterk zijn die scenes meestal niet. Richting de climax zitten er een paar aardig geschoten scenes in, zoals we van De Palma ook wel gewend zijn, de climax zelf is dan weer slecht en te melo dramatisch.

Oei, oei. Hier gaat De Palma voor mij de eerste keer uit de bocht. En de reden is heel eenvoudig door de lange speelduur. Die is namelijk een halfuur te lang voor een film met deze inhoud. Als het ware zou je deze film bijna kunnen zien als een vervolg op Carrie, waarin Sue (Irving in Carrie) hier de bovennatuurlijke krachten heeft overgenomen van Carrie. Dit wordt volgens mij ook gesuggereerd aan het einde van de film Carrie, als ik me goed herinner. Alleen zou ze hier dus haar naam veranderd moeten hebben naar Gillian. Met een kleine verandering past hij het concept van Carrie eigenlijk gewoon aan. Deze keer geen telekinese van voorwerpen maar springen de bloedvaten van mensen waarmee Gillian in contact komt.

De soundtrack vond ik erg bekend in de oren klinken. Toch mist deze film echt de sfeer van veel andere De Palma films en is het ook gewoon nergens spannend. Het is echt traag op z'n jaren '70. Zeker niet mijn geliefde periode op filmgebied tot nu toe. Het bloed dat gebruikt wordt bij de doden is wel zwaar overdreven, nu dat vind ik op zich niet erg maar ik vond het er deze keer opvallend slecht uitzien. De acteerprestaties zijn ook niet benoemenswaardig. Ik vond het verhaal ook vrij onduidelijk en vaag. Mijn oordeel is dat Carrie ontzettend veel beter is.

DePalma's visuele panache kwam nooit beter tot zijn recht dan in deze complexe, maar immer boeiende horrorthriller waarin - net als in Carrie - een jongvolwassen vrouw met telekinetische gaven centraal staat. Een jaar geleden is Robin [Andrew Stevens] tijdens een strandbezoek met zijn vader, ex-CIA agent Peter [Kirk Douglas] ontvoerd door oud-collega Childress [John Cassavettes], die Robin wil inzetten als wapen voor de geheime dienst. Het lukt Childress echter niet om Peter uit de weg te ruimen. Wanneer Peter via zijn CIA-contacten de eveneens telekinetische Gillian [Amy Irving] op het spoor komt, hoop hij via haar te kunnen achterhalen waar zijn zoon is, ondanks dat Childress en zijn mannen hem constant op de hielen zitten.
John Farris verwerkte zijn eigen roman tot een scenario en slaagt erin de complexe structuur van het verhaal (waarin Peter en Gillian elkaar pas in het laatste kwart ontmoeten) op overtuigende manier te vertalen naar het witte doek. Het verhaal is goed te volgen, de karakterisering zijn goed uitgewerkt en in een tijdperk waarin actiescènes vaak snel gemonteerd en onoverzichtelijk zijn, is het heerlijk om vast te stellen hoe effectief DePalma lange shots in slow-motion gebruikt om de dramatiek van die actiescènes te versterken. De special effects zijn prima en John Williams toont eens temeer aan dat hij eind jaren '70 op het top van zijn kunnen was met een uitstekende score.

De film is een aangename zit. Daar moet je overigens wel wat voor doen. Het advies is om niet al te kritisch te zijn over toevalligheden en spontane samenlopen van omstandigheden. Met het uitschakelen van je kritische vermogen, lukt zo’n aangename zit heel goed. Als je eenmaal berust in het feit dat de meeste handelingen niet grondig zijn doordacht, maar de factor geluk een grote rol speelt in deze film, dan is het allemaal goed te doen.

De film kent twee hoofdlijnen die uiteindelijk samenvallen. De ene hoofdlijn is een actieve die bestaat uit een fit uitziende Kirk Douglas die op zoek is naar zijn gekidnapte zoon. In de andere lijn heeft Amy Irving het moeilijk als paranormaal begaafd talentje. Die twee lijnen hebben elkaar nodig, maar voordat de twee lijnen kunnen samenvallen, stapelt het ene toeval zich op het andere toeval. De kans op meligheid wordt dan groot. Bij mij althans. Daar moet je je dus tegen wapenen.

Genieten dus! Een aantal scènes ziet er werkelijk fantastisch uit. Onder de regie van Brian de Palma gebeuren wonderschone dingen. Neem de openingsscène. Een actievolle scène, waarin veel dingen gelijktijdig gebeuren. In Slow motion en zonder geluid. Prachtig. Of de scène waarin Amy Irving de straat oprent. Wederom in Slow motion en met een camera die tot in detail beweging en gelaatsuitdrukking van de personages vastlegt. Prachtig. Zomaar twee voorbeelden uit een scala aan prachtig geënsceneerd actiemateriaal.

Kirk Douglas doet het prima als veterane actieheld. Verder houdt het acteergeweld niet over. Er wordt veel aan overacting gedaan. Zo’n Amy Irving bijvoorbeeld. Bij de minste tegenslag zijn meteen de ogen wijd opengesperd en voorziet zij zich van een overdreven gepijnigde gelaatsuitdrukking, En ze is niet de enige. Anderen doen het ook. Nee, het acteerwerk is echt maar zozo.

Gelukkig hield ik mij een film lang aan mijn eigen advies om mijn kritische vermogen los te laten en te focussen op cinematografie, actie en Douglas. Die maken de film tot een vermakelijke kijkervaring.

Goede thriller van DePalma. Hij blijft een regisseur met een erg herkenbare stijl (bvb die slowmotions tijdens actiescènes) en hij had al van meet af aan de ambitie om in de voetsporen van "de Hitch" te treden. Dat is hem slechts één maal gelukt in mijn ogen met Blow Out. Hier blijft hij wat in de bovennatuurlijke sfeer van Carrie hangen met een film die inderdaad inspirerend moet gewerkt hebben voor Cronenberg's Scanners.

Een vader wil zijn telepatisch begaafde zoon redden uit de klauwen van een organisatie die van hem een oorlogswapen wil maken. Hij wordt daarbij geholpen door Gillian, die over dezelfde gaven beschikt. Het einde is nog best onverwacht eigenlijk, en de toon is redelijk sinister. Het acteerwerk is niet top te noemen, maar wordt wel gevaloriseerd door De Palma's regiestijl. De massa heeft deze film nooit echt kunnen smaken. Ik vond 'm dus wel goed te doen, met enkele pakkende (actie)scènes.

The Fury is De Palma's opvolger op zijn klassieker Carrie, en naast Body Double een van de bekendere titels die ik nog niet had gezien. Wederom met Telekinese, en ook Amy Irving is weer van de partij. Niet vervelend, want ze heeft een leuk gezicht om naar te kijken. Het niveau van Carrie haalt The Fury wat mij betreft niet, al is een iets minder indrukwekkende De Palma nog steeds een genoegen om te zien. Scènes als deze zijn toch een stukje filmisch genieten. En ik vind het nog steeds een genoegen hoe De Palma Slow-motion gebruikt.

Peter Sandza (Kirk Douglas) is een ex-agent die op zoek is naar zijn zoon Robin. Robin is vanwege zijn telepathische gaven ontvoerd door een oude vriend van van Peter, Ben Childress (John Cassavetes). Tijdens zijn zoektocht stuit Peter op Gillian Bellaver, een meisje die dezelfde gave heeft als zijn zoon.

De 112 minuten zijn net iets teveel voor deze film als je het mij vraagt, maar het is alsnog een ruime voldoende.

3,7