menu

Francesco, Giullare di Dio (1950)

Alternatieve titels: Francis, God's Jester | The Flowers of St. Francis

mijn stem
3,51 (53)
53 stemmen

Italië
Drama
75 minuten

geregisseerd door Roberto Rossellini
met Aldo Fabrizi, Fra' Severino Pisacane en Peparuolo

Fragmentarisch gemaakte film over het leven van de Franciscanen en een portret van Franciscus van Assisi. In 9 hoofdstukken wordt het verhaal verteld van het begin van de Franciscaner orde tot aan de preken van de volgelingen.

zoeken in:
avatar van Ramon K
4,5
25 Mei komt deze film volgens mij op dvd uit (MoC) en ik kan haast niet wachten! Dit enthousiasme heb ik allemaal te danken aan ene Martin Scorsese, die een paar scene's uit deze film toonde in zijn Il Mio Viaggio in Italia, een docu over de klassieke Italiaanse cinema. Scorsese toonde een aantal fragmenten uit deze film, maar 1 scene is wel zo bijzonder dat Fransesco, Giullare di Dio meteen met stip op nr 1 in mijn to-see-wish-list is terechtgekomen. In de betreffende scene ontmoet Francesco een melaatse. Nimmer heb ik zo'n oprechte compassie voor een medemens op het witte doek zien verschijnen. Ontieglijk ontroerend! Meesterlijke scene, pure schoonheid. Heb het fragment al een keer of zes gezien; ik kan er geen genoeg van krijgen.

cempaka
Als kind ben ik eens in Assisi geweest, waar ik van een monnik een gebedsplaatje kreeg. Daarop stond Franciscus afgebeeld pratend met een wolf, terwijl er op zijn schouder een vogeltje rust. Deze afbeelding heb ik jarenlang gekoesterd. Dankzij het bericht van Ramon las ik dat er een film over Franciscus was gemaakt. Die wilde ik dus meteen zien en bestelde...

Het is een prachtige film met veel mooie scènes. Een leuke en ook ontroerende scène vond ik het uit elkaar gaan van Francesco en de monniken. De liefste scène Franciscus biddend tussen de vogeltjes. De mooiste die met de melaatse… en hier sluit ik me volledig aan bij Ramon’s woorden:
Nimmer heb ik zo'n oprechte compassie voor een medemens op het witte doek zien verschijnen. Ontieglijk ontroerend! Meesterlijke scene, pure schoonheid.

Voordat Franciscus de melaatse ontmoet huilt hij als zijn hart tot God bidt en hij huilt vlak nadat hij met de melaatse contact heeft gemaakt. En hier voel je het huilen uit diepe liefde voor al wat leeft.

Onmiddellijk gaf ik 5*, maar er is een scène die mij enorm stoort en dat is die van de onwetende monnik met het varken. Nou, dit vond ik echt zo vreselijk en het maakt me nog boos en droevig. En om deze scène moest er gewoon toch een ½* af. Deze had Rossellini er voor mij uit mogen laten en misschien beter de verwijderde scène van Franciscus met de prostituee er in.

avatar van Ramon K
4,5
maar er is een scène die mij enorm stoort en dat is die van de onwetende monnik met het varken.


Ik geef toe dat ik die scene ook wat minder vind, maar dat minpuntje verbleekt bij al dat moois. Deze film toont naastenliefde op zijn puurst en mooist. Hopelijk krijgt de film meer aandacht door de Masters of Cinema-release (R2) en de Criterion-release. En laat nu please ook de rest van Rossellini's oeuvre eens op dvd verschijnen.

cempaka
Maar in een film over naastenliefde is dit niet zomaar een minpuntje. Ik weet niet hoe waarheidsgetrouw de film is, maar ik denk niet dat, terwijl het varken het uitgilt van de pijn, Franciscus alleen tegen de monnik gezegd zou hebben zijn verontschuldigingen te maken aan de boze boer. Hij zou meehuilen met het varken en aan de monnik duidelijk maken welk leed hij het arme dier heeft aangedaan en hem hier iets aan laten doen (de monnik denkt dat de varken gilt omdat deze God wil bedanken!?). Rossellini laat bij deze toch belangrijke gebeurtenis de figuur Franciscus verstoken zijn van naastenliefde. Daarom werd ik boos en droevig, want zo kan het niet gegaan zijn. Vooral ook niet omdat Franciscus bekend staat om zijn grote liefde voor dieren.
Dit herinnert me aan Bom Yeoreum Gaeul Gyeoul Geurigo Bom waar Ki-duk Kim laat zien hoe de oude monnik het onwetende jongetje leert voelen welk een leed hij 3 kleine wezentjes heeft aangedaan, en daarmee zichzelf. Dit kan de monnik alleen overbrengen omdat hij zelf direkte verbondenheid voelt met al het leven om hem heen.
En dit geldt natuurlijk ook voor een regisseur.

avatar van Ramon K
4,5
Maar in een film over naastenliefde is dit niet zomaar een minpuntje.


Maar je vergeet nu wel even dat die ene broeder die varkenspoot wil bemachtigen voor een zieke broeder. Pure naastenliefde. De bedoeling is dus vreselijk positief, ook al is het dierlijk leed een negatief gevolg. Ik denk dat die humane bedoeling zwaarder weegt dan dat dierlijke leed voor Fransiscus. En dan kan ie nog steeds een grote connectie hebben met dier en natuur...

cempaka
Nee, dat was ik niet vergeten. Maar toen ik die scène zag vroeg ik me af of dit wel op deze wijze werkelijk had plaatsgevonden of dat dit een invulling is van de regisseur, want dat dit zo gegaan zou zijn kan ik me dus niet voorstellen… vandaar dat ik eerder al zei dat ik liever had dat Rossellini deze scène eruit gelaten had…

avatar van Ramon K
4,5
Maar toen ik die scène zag vroeg ik me af of dit wel op deze wijze werkelijk had plaatsgevonden of dat dit een invulling is van de regisseur,


Weet ik eigenlijk niet. Ik ga het een keer nazoeken. Bij de dvd die ik heb zit ook nog een boekje over de film. Binnenkort maar eens doorlezen.

4,0
Ik vond het een mooie film (een niet-gelovige zijnde). De film heeft een speels karakter, maar bevat inderdaad een aantal erg mooie scenes. De afkeer van de scene met het varken deel ik niet. Ik vond het juist wel een grappige scene, waarin bovendien het onderscheid tussen goed willen doen en goed doen aangestipt wordt.

Dustyfan
Wat mij betreft een wat al te devote film over Franciscus en zijn volgelingen/ monniken in de vroege Middeleeuwen, niet mijn ding.
Helaas kan ik de waardering voor de schoonheid van beelden zoals hier eerder geuit, niet delen. Ik vond het weinig bijzonder in beeld gebracht, met heel irritante 'tussenteksten' als dieptepunt. Ik dacht nog met een jaren '30 film te maken te hebben (0,0 voorkennis), maar in 1950 kon dit echt veel beter.
Ten slotte vond ik het acteerwerk erg houterig, toneeltje spelende mannen in lompen zijn voor mij niet interessant genoeg. Snel vergeten.

1,0*

FisherKing
Tja, die kan en moet beter. Wat Cempaka al aanhaalde en ik kan er nog wel tientallen voorbeelden aanhalen, waarom het allemaal niet klopte. Enorme tegenvaller eigenlijk. Wat wil Rossellini hier bewijzen ?

Dat mensen Humaan zijn ?
Dat door de Fransicaners mensen humaner zijn geworden ?

Film die filosofisch dus alle planken misslaat, want dat komt er helemaal niet uit. Wat er wel uit komt, zijn broeders in verwarring zonder sturing....


En dat vond ik wel erg karig.

Ook vind ik die hoofdstukken-indeling wel erg jaren-1920's.
9 hoofdstukken lees ik. Voor mijn gevoel waren het er 204.

3* hele kleine sterretjes.

avatar van Ramon K
4,5
Die negatieve commentaren van jullie komen geheel onverwacht moet ik bekennen, vooral omdat fk andere neo-realistische films wel heel erg goed vindt. Ik vind de kritieken ook een beetje flauw:

Wat mij betreft een wat al te devote film over Franciscus en zijn volgelingen/ monniken in de vroege Middeleeuwen,


Devote film? Rossellini schildert de meest volgers van Fransiscus af als nogal simpele, soms domme en tamelijk naieve mannen. Wel met het hartje op de goede plaats natuurlijk en met een grote liefde voor de mens, maar verre van mensen zonder gebreken. Juist zeer oprecht.

Ik vond het weinig bijzonder in beeld gebracht,


Zoals bijna alle films binnen dat neo-realisme. De poezie komt vaak voort uit de simpele registratie van de gebeurtenissen. Schoonheid door eenvoud.

met heel irritante 'tussenteksten' als dieptepunt.


Erg flauw commentaar. De 9 segmenten worden ingeleid door 9 kleine teksten. Wat is daar nu irritant aan? Best logisch voor een film die geen narratief heeft en bestaat uit vignetten.

Ten slotte vond ik het acteerwerk erg houterig, toneeltje spelende mannen in lompen zijn voor mij niet interessant genoeg. Snel vergeten.


Allemaal amateurs. 1 van de kenmerken van het neo-realisme. Voor een neo-realistische leek een begrijpelijke kritiek, voor iemand die er bekend mee is een beetje flauw om het nu wel aan te dragen... maar goed.

Wat Cempaka al aanhaalde en ik kan er nog wel tientallen voorbeelden aanhalen, waarom het allemaal niet klopte.


Kom maar op met die voorbeelden dan. Zelfs de scene die me eerst stoorde is me nu volkomen duidelijk. Rossellini toont ons nogal simpele volgers van Fransiscus, die humaniteit voorop laten staan, maar niet zonder gebreken blijven omdat ze de leer ooit nogal eens te letterlijk volgen, in al hun naiviteit en enthousiasme.

Wat wil Rossellini hier bewijzen ?


Ik denk dat ie niets wil bewijzen. Ik denk dat Rossellini's film een heel logisch antwoord is op de verschrikkingen van WOII; hij toont ons humaniteit en naastenliefde.

Eigenlijk heel logisch hoor en er komt weinig filosofie aan te pas.

Wat er wel uit komt, zijn broeders in verwarring zonder sturing....


Niet verward (ze laten zich in elk segment leiden door humanisme), eerder wat dom en naief.

FisherKing
Misschien moet je dit gewoon niet kijken na het briljante La Leggenda del Santo Bevitore van Olmi. Alles zal dan tegenvallen

Dustyfan
Allereerst: het zou wat overzichtelijker zijn als je de commentaren van mij en van FK een beetje uit elkaar zou houden, en niet op een hoop zou gooien zoals hier. Want nu geef je feedback aan FK op basis van quotes uit mijn commentaar.

Ik ben niet bekend met het 'neo-realisme' of welke stroming dan ook, omdat ik nooit in stromingen en genres denk en er niet goed mee uit de voeten kan.
Wat ik zie, kan ik wel of niet waarderen en daar schrijf ik dan een stukkie over. Stromingen en genres zijn mijn stiel niet.

Met 'devoot' bedoel ik 'alles voor God en God voor alles', die volledige overlevering aan de almachtige. Daar kan ik niet zoveel mee. Dat die mannen tegelijkertijd ook nog dom, naief, en goedbedoelend en weet ik veel allemaal zijn. Ok. Is zo. En dat gaat prima samen. Maar mij sprak het niet aan.

'Schoonheid door eenvoud' kan ik meestal ook wel waarderen. Maar ik vond deze film qua beeld vooral erg lelijk, doordat nachtelijke scenes erg licht waren en dagscenes vaak juist erg donker. Bovendien vond ik de lichtcontrasten niet mooi. Te fel vaak naar mijn smaak.
De 9 segmenten worden ingeleid door 9 kleine teksten. Wat is daar nu irritant aan?

Die teksten vertelden vantevoren al wat er in de komende scenes stond te gebeuren. Die stijl van vertellen spreekt me niet aan. Ik vind het vervelend.
Allemaal amateurs. 1 van de kenmerken van het neo-realisme. Voor een neo-realistische leek een begrijpelijke kritiek, voor iemand die er bekend mee is een beetje flauw om het nu wel aan te dragen... maar goed.

Er spelen wel vaker amateurs in films. De werken van Ken Loach zitten er vol mee. En ja, zoals ik al zei: ik ben niet bekend met termen als 'neo-realisme' en de kenmerken er van. Stromingen, genres en bepaalde vastgelegde stijlen (?) interesseren me niet zo.

De laatste 3 quotjes komen uit het commentaar van FK, die mag hij beantwoorden.

avatar van Ramon K
4,5
Allereerst: het zou wat overzichtelijker zijn als je de commentaren van mij en van FK een beetje uit elkaar zou houden, en niet op een hoop zou gooien zoals hier. Want nu geef je feedback aan FK op basis van quotes uit mijn commentaar.


Nee toch? Ik mag toch aannemen dat jullie zelf weten op wie een bepaalde aangehaalde quote betrekking heeft?

Ik ben niet bekend met het 'neo-realisme' of welke stroming dan ook, omdat ik nooit in stromingen en genres denk en er niet goed mee uit de voeten kan.


Ok. Ik heb 't dus over de rits Italiaanse films uit die tijd, die gekenmerkt werden door hun sociale thema's, hun realistische feel, laag budget (vaak), acterende amateurs, op locatie gefilmd etc. Films van vooral De Sica, Rossellini, Visconti (beginperiode), Fellini (beginperiode).... Films als Umberto D of Roma, citta aperta en Ossessione. Er werd daar(vooral in de bijrollen) niet immer vlekkeloos geacteerd. Daarom vind ik je kritiek op het acteerwerk van de 'volgers' een beetje flauw (het waren echte monniken zonder acteerervaring). Bovendien vind ik het acteerwerk persoonlijk niet eens zo slecht en helpt de 'dubbing' (teksten later ingesproken) nu ook niet echt.

Met 'devoot' bedoel ik 'alles voor God en God voor alles', die volledige overlevering aan de almachtige.


Ik had je deels verkeerd begrepen, maar toch vind ik het rare kritiek bij een film die gaat over Fransiscus en zijn volgers. Is een film over Scientologie slecht omdat de personages hun 'religie' zo slaafs volgen?

Daar kan ik niet zoveel mee. Dat die mannen tegelijkertijd ook nog dom, naief, en goedbedoelend en weet ik veel allemaal zijn. Ok. Is zo. En dat gaat prima samen. Maar mij sprak het niet aan.


Sprak het jou dan absoluut niet aan dat die mannen ondanks hun dommigheid in elk segment wel humaniteit voorop lieten staan? Want die menselijkheid sprak mij nu juist zo aan in deze film, vooral in de scene met die melaatse.

'Schoonheid door eenvoud' kan ik meestal ook wel waarderen. Maar ik vond deze film qua beeld vooral erg lelijk, doordat nachtelijke scenes erg licht waren en dagscenes vaak juist erg donker. Bovendien vond ik de lichtcontrasten niet mooi. Te fel vaak naar mijn smaak.


Niks van gemerkt eigenlijk. Niet meer of minder licht/donker dan een Umberto D eerlijk gezegd. Maar eigenlijk bedoelde ik ook iets anders met 'schoonheid door eenvoud'. Een close-up van Fransiscus die met verwonderde blik naar een vogeltje op zijn vinger kijkt is van universele schoonheid, of het beeld nu in kleur is, in zwart-wit, wat overbelicht of onderbelicht of wat anders. Maar misschien sta ik hier wel volkomen alleen in.

Die teksten vertelden vantevoren al wat er in de komende scenes stond te gebeuren. Die stijl van vertellen spreekt me niet aan. Ik vind het vervelend.


Tsja. Ik zie enkel een simpele aankondiging van een segment. Maar goed, jij vond het schijnbaar te spoilerig.

Dustyfan
Ramon K schreef:

Nee toch? Ik mag toch aannemen dat jullie zelf weten op wie een bepaalde aangehaalde quote betrekking heeft?

Dat kunnen we gelukkig nog wel. Maar wat ik bedoel is, dat je FK aanspreekt op een quote van mij. Hij weet, anders dan ik, veel meer over dingen als neo-realisme en dergelijke. Maar goed, zand daarover...

Ok. Ik heb 't dus over de rits Italiaanse films uit die tijd, die gekenmerkt werden door hun sociale thema's, hun realistische feel, laag budget (vaak), acterende amateurs, op locatie gefilmd etc. Films van vooral De Sica, Rossellini, Visconti (beginperiode), Fellini (beginperiode).... Films als Umberto D of Roma, citta aperta en Ossessione. Er werd daar(vooral in de bijrollen) niet immer vlekkeloos geacteerd. Daarom vind ik je kritiek op het acteerwerk van de 'volgers' een beetje flauw (het waren echte monniken zonder acteerervaring). Bovendien vind ik het acteerwerk persoonlijk niet eens zo slecht en helpt de 'dubbing' (teksten later ingesproken) nu ook niet echt.

Juist ja. Van de films die je hier noemt heb ik niet alles, maar toch aardig wat gezien. Als ik deze film daarmee mag vergelijken qua stijl en thema, dan is mijn opvatting daarmee bevestigd dat deze film stukken beter gekund had. Umberto D. om een voorbeeld te noemen, vond ik meesterlijk!
Erg leuk dat de volgers echte monniken waren die als amateurs in de film meespeelden, maar dan nog had het wat mij betreft beter gemogen.
Misschien was het in 1950 nieuw om met amateurs te werken? Weet ik niet. Maar ik heb toch echt betere amateur-acteurs aan het werk gezien, zoals bijvoorbeeld in "Cristo Si È Fermato a Eboli" uit 1979 van Francesco Rosi, waarin een heel dorp met amateur-acteurs meedoet. Toen ik dat achteraf vernam, was ik enorm verbaasd daarover omdat het acteerwerk juist zo goed was.


Ik had je deels verkeerd begrepen, maar toch vind ik het rare kritiek bij een film die gaat over Fransiscus en zijn volgers. Is een film over Scientologie slecht omdat de personages hun 'religie' zo slaafs volgen?

Je hebt wel een punt hier. Ik denk dat dit onderwerp wellicht 'mijn thema' niet is. Slaafsheid is niet mijn ding. Dat krijg je als je zonder voorkennis aan een film begint, zoals ik meestal doe.


Sprak het jou dan absoluut niet aan dat die mannen ondanks hun dommigheid in elk segment wel humaniteit voorop lieten staan? Want die menselijkheid sprak mij nu juist zo aan in deze film, vooral in de scene met die melaatse.

Nee, dat sprak me niet zo aan, ik vond het eerder een beetje vervelend. De omhelzing met de melaatse vatte ik meer op als: "Ik durf de lepralijder wel aan te raken, want God beschermt me." Dat vind ik stuitend. Mijn idee is meer: "God heeft je gezond verstand gegeven om te bedenken dat zoiets onverstandig is." Na die scene was ik vooral benieuwd of de monnik ook ziek zou worden... Maar laat ik niet teveel afdwalen in dit soort overdenkingen.
'
Niks van gemerkt eigenlijk. Niet meer of minder licht/donker dan een Umberto D eerlijk gezegd. Maar eigenlijk bedoelde ik ook iets anders met 'schoonheid door eenvoud'. Een close-up van Fransiscus die met verwonderde blik naar een vogeltje op zijn vinger kijkt is van universele schoonheid, of het beeld nu in kleur is, in zwart-wit, wat overbelicht of onderbelicht of wat anders. Maar misschien sta ik hier wel volkomen alleen in.

Ja, sorry.


Tsja. Ik zie enkel een simpele aankondiging van een segment. Maar goed, jij vond het schijnbaar te spoilerig.

Ja, ik vond het te spoilerig inderdaad. De verrassing gaat er dan wel van af.

avatar van Ramon K
4,5
Erg leuk dat de volgers echte monniken waren die als amateurs in de film meespeelden, maar dan nog had het wat mij betreft beter gemogen.


Ik ben het helemaal met je eens dat het acteerwerk in Umberto D stukken beter is dan hier. Maar je beeldspraak mbt het acteerwerk hier en de daarbijkomende 1* doen vermoeden dat het om een verschil van dag en nacht gaat en daar ben ik het absoluut niet mee eens.

Nee, dat sprak me niet zo aan, ik vond het eerder een beetje vervelend. De omhelzing met de melaatse vatte ik meer op als: "Ik durf de lepralijder wel aan te raken, want God beschermt me." Dat vind ik stuitend. Mijn idee is meer: "God heeft je gezond verstand gegeven om te bedenken dat zoiets onverstandig is." Na die scene was ik vooral benieuwd of de monnik ook ziek zou worden... Maar laat ik niet teveel afdwalen in dit soort overdenkingen.


Jezus! Dat vind ik wel een erg vergezochte overdenking. Fransiscus valt nB huilend op de grond na die omhelzing. Pure medelij! Ik zie niet hoe je het anders op kan vatten, maar goed...

Ja, sorry.


Daar hoef je je niet voor te verontschuldigen hoor! Ik heb een zwak voor regisseurs die ervoor kiezen om films te maken over hoop, menslievendheid, natuur, verlossing etc. Op dat moment wordt een bepaald 'beeld' belangrijker voor me dan de visuele afwerking daarvan, omdat het 'beeld' an sich dan al een bepaalde spirituele (ik moet oppassen met dat woord) emotie bij me oproept. Voor de rest is 't me duidelijk.

5,0
ik heb zelden zoiets moois mogen aanschouwen. De vrede en de rust, de onschuld, het geven om een ander, de natuur. Het is allemaal zo puur. Ik kan me moeilijk voorstellen dat iemand dit niet goed kan vinden.

avatar van kos
3,0
kos
Als je je wenkbrauwen al fronst bij het idee van Jezus dat je je andere wang moet toekeren als iemand je slaat, dan ken je deze mannen hier nog niet.
Volkomen opgeslokt door barmhartigheid en een liefde voor de medemens, die door Rossellini zelfs gebracht wordt als grenzend aan het naieve en stompzinnige (die Broeder Ginepro ).

Die kant van de film is vrij opmerkelijk, omdat doorgaans dit soort heiligen (weet trouwens totaal niet wat er waar of niet waar is) echt als Heiligen worden afgeschilderd zonder enige vorm van nuance.
Het voordeel is dat je echt het idee hebt dat je naar echt mensen zit te kijken, mannen die ondanks hun enorm goede wil en hart zelf vaak niet eens weten wat ze aan het doen zijn.
Opmerkelijk werk wel dit, al is het niet helemaal mijn ding.

Even voor de goede orde :Fellini en Rossellini baseerden zowel de vorm als de inhoud van deze film keurig op de Fioretti di San Francesco uit de 14-eeuw.Een anonieme verhalenbundel die gewoon integraal te lezen is op internet en die ons leert dat de titels van de verhaaltjes uit de film keurig uit het boek zijn overgenomen,evenals alle verhalen zelf.Ook het naieve,boerse,volkskomische sfeertje is zeer geslaagd naar de film getransponeerd.Dat wat betreft enkele niet te scherpe kritieken hiervoor.
Ter zake:F&R hebben wel de minst miraculeuze verhalen uit de verzameling gebruikt en directe goddelijke interventie wordt niet getoond,wat logisch is voor een werk van 2 atheisten.Opvallend is de voorname rol die San Ginepro in veel vd verhalen speelt,de film had bijna naar hem vernoemd kunnen worden.Overigens was die Ginepro de snuggerste van het stel,de communegek heette Giovanni.
Kritiek op acteerwerk van een stel echte Franciscaners is natuurlijk volslagen van de pot gerukt als je bedenkt dat de karakters juist aandoenlijk moeten overkomen,wat vooral de grenzeloos incompetente,hakkelende Ginepro wonderwel gelukt.Wie liever Mickey als heilige nar ziet,heeft een andere film tot zijn beschikking .
Meest geslaagde verhaal is dat van Nicolaio,een Felliniaans aandoende farce met een vermakelijke Aldo Fabrizi,wel een beroepsacteur dus.Hier geen neo-realisme maar wat bijna een goedkope fantasy spoof lijkt te zijn,geregisserd door F. zelf wellicht?
Cinematografisch was het niet zo bijzonder,uit de slot take had meer gehaald kunnen worden.Maar de scène met de uccellini was natuurlijk prachtig en bezorgde me toch een brok in de keel...niet verder vertellen!

avatar van John Milton
2,5
Ik heb Franciscus van Assisi altijd een van de meest sympathieke religieuze figuren gevonden. En ik kan mijn atheïstische inborst, wetenschap en dergelijke best even opzij zetten voor een film en proberen mee te gaan in het verhaal. Maar dit is wel heel religieus. Te, voor mij. Dit is geen film over mensen, maar mensen en hun relatie met God. Ik zie de personen bijna niet meer. Dan mag er nog zo'n mooie compassie zijn, ik kan daar niet echt naar kijken. Het is iets waar we op MM niet over mogen discussiëren, en misschien is dat maar goed.

avatar van Flavio
3,0
Een film die je moeilijk los kan zien van de inhoud, en ik kan me goed voorstellen dat dit voor religieuze mensen een prachtige film is. Ik vond de film op zijn tijd ook wel mooi, maar echt diepgeraakt werd ik niet- af en toe wekte de argeloosheid van de monniken zelfs wat wrevel op.

De monniken waren naief, om het zacht uit te drukken, en de wat koddige Ginepro spande wel de kroon. Dat leverde wel enkele licht-komische scenes op, met de varkenspoot, het koken van soep voor 15 dagen, en natuurlijk de scene bij de soldaten. Ademt de hele film een serene vroomheid uit, de scene met Nikolao en zijn leger van woestelingen is haast operette-achtig (ook dankzij de de pruiken en snorren), een welkome afwisseling na alle overpeinzingen over naastenliefde.

De monniken kwamen soms wel wat kinderlijk over, als ze weer eens met z'n allen blijmoedig kwamen aanrennen, half struikelend over hun pij, en dat ze op het laatst ieder hun eigen weg gaan- het is alsof je je 10-jarige uit huis zet. Half vrezend dat ze op de brandstapel zijn beland of krepeerden in een of andere woestemij wilde ik even opzoeken hoe het hen verging, maar googelend op namen als Juniper en Bernardus kwam ik met name op het spoor van verschillende bieren.

avatar van baspls
3,5
Francesco, Giullare di Dio is gebaseerd op 14e eeuwse verhalen uit het leven van Sint Fransiscus en volgt deze naar de letter. Fransiscus heeft toestemming van de Paus gekregen om in armoede te leven en gaat met zijn eerste 11 volgelingen op pad.

Roberto Rossellini maakte de film in Neo-realistische traditie, met amateurs als acteurs voor authenticiteit en op daadwerkelijke locaties. De monniken zijn gespeeld door echte Franciscanen die geen betaling wensten voor werk.

Door de opdeling in hoofdstukken werd de film een beetje fragmentarisch en het is ook wel duidelijk dat dit niet de meest ter verbeelding sprekende episode uit het leven van St. Fransiscus was. Desalniettemin was het geestig om te zien hoe een kloosterorde onwennig moet beginnen.

Gast
geplaatst: vandaag om 04:02 uur

geplaatst: vandaag om 04:02 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.