Francesco, Giullare di Dio (1950)

Als je je wenkbrauwen al fronst bij het idee van Jezus dat je je andere wang moet toekeren als iemand je slaat, dan ken je deze mannen hier nog niet.

Volkomen opgeslokt door barmhartigheid en een liefde voor de medemens, die door Rossellini zelfs gebracht wordt als grenzend aan het naieve en stompzinnige (die Broeder Ginepro ).

Die kant van de film is vrij opmerkelijk, omdat doorgaans dit soort heiligen (weet trouwens totaal niet wat er waar of niet waar is) echt als Heiligen worden afgeschilderd zonder enige vorm van nuance.

Het voordeel is dat je echt het idee hebt dat je naar echt mensen zit te kijken, mannen die ondanks hun enorm goede wil en hart zelf vaak niet eens weten wat ze aan het doen zijn.

Opmerkelijk werk wel dit, al is het niet helemaal mijn ding.

Een film die je moeilijk los kan zien van de inhoud, en ik kan me goed voorstellen dat dit voor religieuze mensen een prachtige film is. Ik vond de film op zijn tijd ook wel mooi, maar echt diepgeraakt werd ik niet- af en toe wekte de argeloosheid van de monniken zelfs wat wrevel op.

De monniken waren naief, om het zacht uit te drukken, en de wat koddige Ginepro spande wel de kroon. Dat leverde wel enkele licht-komische scenes op, met de varkenspoot, het koken van soep voor 15 dagen, en natuurlijk de scene bij de soldaten. Ademt de hele film een serene vroomheid uit, de scene met Nikolao en zijn leger van woestelingen is haast operette-achtig (ook dankzij de de pruiken en snorren), een welkome afwisseling na alle overpeinzingen over naastenliefde.

De monniken kwamen soms wel wat kinderlijk over, als ze weer eens met z'n allen blijmoedig kwamen aanrennen, half struikelend over hun pij, en dat ze op het laatst ieder hun eigen weg gaan- het is alsof je je 10-jarige uit huis zet. Half vrezend dat ze op de brandstapel zijn beland of krepeerden in een of andere woestemij wilde ik even opzoeken hoe het hen verging, maar googelend op namen als Juniper en Bernardus kwam ik met name op het spoor van verschillende bieren.

Francesco, Giullare di Dio is gebaseerd op 14e eeuwse verhalen uit het leven van Sint Fransiscus en volgt deze naar de letter. Fransiscus heeft toestemming van de Paus gekregen om in armoede te leven en gaat met zijn eerste 11 volgelingen op pad.

Roberto Rossellini maakte de film in Neo-realistische traditie, met amateurs als acteurs voor authenticiteit en op daadwerkelijke locaties. De monniken zijn gespeeld door echte Franciscanen die geen betaling wensten voor werk.

Door de opdeling in hoofdstukken werd de film een beetje fragmentarisch en het is ook wel duidelijk dat dit niet de meest ter verbeelding sprekende episode uit het leven van St. Fransiscus was. Desalniettemin was het geestig om te zien hoe een kloosterorde onwennig moet beginnen.