menu

The Cat and the Canary (1927)

mijn stem
3,35 (30)
30 stemmen

Verenigde Staten
Horror / Mystery
82 minuten

geregisseerd door Paul Leni
met Laura La Plante, Creighton Hale en Forrest Stanley

Twintig jaar na de dood van miljonair Cyrus West worden zes van zijn familieleden door Cyrus' advocaat bij elkaar gebracht voor de erfenisverdeling. Helaas blijkt alleen Annabelle de enige rechtsgeldige erfgename. Er is echter een tweede testament opgemaakt, mocht Annabelle de volgende dag "gek" verklaard worden door een dokter. Als de dienstmeid vertelt dat ze van een geest een boodschap ontvangen heeft dat één van de familieleden die avond zal sterven, gaan de poppen pas echt aan het dansen.

zoeken in:
avatar van Mug
4,0
Mug
Voorloper van de "het spookt in een groot landhuis waar op 1 avond veel mensen blijven overnachten" genre.

Deze eerste verfilming van The Cat and the Canary (grote hit op de toneelplanken) is een effectieve horror-film met prachtige shots, spinnenwebben, schaduwen op de muren, geesten, een enge dienstmeid (genaamd Mammy Pleasant, hihi), geheime gangen, een bonte verzameling van [nu, cliche] personages, verdwenen sieraden en lijken, etcetera.

Tegelijkertijd is deze film ook een klucht. Het humor-aspect ligt er te dik bovenop, en dat is zo nu en dan irritant. Maar toch, zeer goed vermaak. Liefhebbers van Scooby Doo: aanrader.

Martha Mattox als Mammy Pleasant zet een zeer memorabele rol neer. Haar rol/personage wordt later ge-eerd in Young Frankenstein als Frau Blücher *gehinnik*.

Sneakerjeans29
Deze zoek ik nog,maar is hier niet nog niet verkrijgbaar,zover ik weet.

avatar van Halcyon
Universal-klassieker over een groepje erfgenamen die in het afgelegen landhuis van hun overleden familielid in spanning gehouden worden over wie de erfenis zal opstrijken. De film is een combinatie van thriller met vele intriges en metafysische horror. Wie allergisch is aan tekstbordjes en expressief acteren moet hier niet aan beginnen. Zoveel jaren later is The Cat and the Canary vooral interessant omwille van de opmerkelijke stijl. Shots van de lange gangen en vele donkere hoekjes in het huis, gehuld in sepiatinten, ijskoud blauw of zelfs een eenmalige opflakkering in helrood, creëren een sinistere atmosfeer. Ook het camerawerk draagt bij aan de visuele stijl die vermoedelijk als inspiratiebron gold voor latere, soortgelijke films zoals The Uninvited en The Haunting. De film heeft een spanningsboog die lang aanhoudt, maar naar het einde toe inzakt omdat je de ontknoping al van redelijk ver ziet aankomen.

avatar van alexspyforever
3,5
Voor een vroege silent spookhuisfilm is dit wel een goeie. De regisseur weet vooral spanning goed af te wisselen met de nodige dosis humor waarin de niet zo bijster dappere Paul (of alleszins toch niet in het begin) en de tante een groot aandeel in hebben. Het verhaal is simpel en de karakters hoewel niet zo erg uitgediept vormen een leuk ensemble. De film moet het vooral hebben van de duistere setting en enkele beelden vond ik toch wel heel knap gemaakt, een soort van special effects in de jaren 20.

avatar van Roger Thornhill
4,0
Als zeer groot liefhebber van de versie van dit verhaal uit 1939 met Bob Hope (toen nog aan het prille begin van zijn carrière) en de prachtige Paulette Goddard heb ik deze versie van Paul Leni ongewild toch bekeken als een voorloper daarvan, terwijl dít natuurlijk het origineel is (en het sjabloon voor de talloze old dark en/of haunted house-films sindsdien). Ik blijf een voorkeur houden voor die latere versie, maar deze is toch ook sterk, met z'n nog altijd behoorlijk hoge tempo, z'n komische rol voor Creighton Hale (inclusief Harold Lloyd-bril), de onderhoudende drukke climax en vooral z'n bijzonder indrukwekkende sets.

avatar van John Milton
3,5
Deed mij ook direct aan Lloyd denken idd

Ik dacht de 1939 versie te hebben liggen thuis, maar het bleek deze te zijn. Toch die andere maar eens opsnorren. Die dienstmeid is idd echt creepy as hell, trouwens. Alleen het loopje al.

avatar van Richard_Voorhees
2,5
Mijn introductie met langspeelfilms uit het silent era. Het is even wennen, zo met de bordjes, maar de continue muzikale omlijsting weet wel te intrigeren. Daarnaast is het acteer werk een stuk expressiever dan dat bij gewone speelfilms. Een beetje cartoonesk, maar het werkt wel om het gevoel van het moment over te brengen.
Jammer genoeg heeft het verhaal wel erg weinig om handen en prikt de geoefende kijker er zo doorheen, waardoor de twist al van verre zichtbaar is.
Wel moet ik de regisseur nog complimenteren voor de hier en daar effectieve shots van creepy, cobwebbed hallways. Daarnaast is de casting van de dienst meid een geweldige geweest, want zij weet overtuigend angstaanjagend over te komen.
Al met al heb ik me redelijk weten te vermaken met deze film. Natuurlijk is deze film voor tegenwoordige begrippen flink gedateerd, maar dat mag de pret niet drukken.

avatar van Boeikens
3,0
"Don't interrupt me, I think I am thinking"

Bij silents is het niet altijd even makkelijk de aandacht erbij te houden maar bij deze viel dit nog redlijk mee

Na een wat flauwe intro (ik vreesde al) krijgt men al gauw een idee van de sfeersetting die komen zal. Donkere gangen,creepy decors, vage lichtinval, de uitsraling van Mammy Pleasant en die Dr... samen met een zeer goede mimiek en passende muziek is het inlevingsgevoel geslaagd.
Memorabel ook dat "onder het bed moment en die lichtschijn op die bril "
De tekstbordjes zijn niet overdreven, net voldoende qua inhoud en het tempo is afwisselend net als actie en tussendoorse humor.

Samen met de "Happy End- scène" goed voor 3*

avatar van baspls
3,0
The Cat and the Canary is een bijzonder sfeervolle silent van Paul Leni.

Het is duidelijk dat het stuk op een toneelstuk is gebaseerd want zo voelde het ook aan. Vond de humor die in de film verwerkt is een beetje out-of-place. Het verhaal is echter lekker mysterieus en de setting erg mooi. Ook vind ik dat er goed met schaduwen en special effects is gewerkt. Heel veel zie je er echter niet van door het wazige beeld.

De muziek had niet veel met het beeld te maken, leek eerder alsof iemand zijn playlist klassieke muziek onder de film had gezet. Vond het echter wel bijzonder leuk dat Toccata e Fuga van Bach en Danse Macabre van Camille Saint-Saëns waren gebruikt, gaf de film een soort Efteling sfeertje.

Zou het leuk vinden om mischien een duisterdere, serieuzere remake te zien, maar alle remakes hebben komedie als genre dus dat is jammer. Leuke silent om een keer gezien te hebben, Altijd leuk die spinnenwebben-sfeertjes.

avatar van Flat Eric
3,0
Altijd leuk dit soort films. Silents moeten het hebben van de sfeer, muziek, licht en schaduwtechnieken en het overdreven acteerwerk (iets te dramatisch achteruit deinzen, dat werk).
Een huis, een erfenis, creepy butler/dienstmeid en verborgen gangen en deuren zijn dé ingrediënten die het interessant maken.
Wel spannend maar geen horror. Alhoewel ik de griezelige hand wel sfeervol eng vond.

avatar van joolstein
4,0
Deze film kan gezien worden als de moeder van alle mysterie-"haunted" huis-films. Erfgename LaPlante en gezelschap brengen de nacht door in een behekst huis. Gemaakt door de in Duitsland geboren Paul Leni Van hem heb ik eerder The Man Who Laughs (1928) gezien en net als in die film, bezit deze ook de donkere atmosfeer, horror-elementen en de nodige humor. Met name het visueel was het verbluffend, wapperende gordijnen, lange enge gangen, cinematografische technieken, spinnenwebben. Dit komt natuurlijk mede door het camerawerk van cineast Gilbert Warrenton. Opvallend was dat veel met beeld werd verteld en er maar weinig tekstkaarten waren. Leni laat er ook geen gras over groeien want de verwanten arriveren snel op het landhuis voor de laatste wens van miljonair Cyrus West. Waarnaar de "The Cat" zijn spel kan gaan spelen. Door het whodunit-vraagstuk zal men volgens de maatstaven van nu het eerder een thriller noemen dan een horror. Echter door sommige elementen en de sfeer vond ik het nog best eng. Het acteerwerk was in de jaren '20 natuurlijk ook anders. Het kwam in deze film erg naturel over en helemaal niet zo toneelachtig. En dan de huishoudster die was in deze film misschien wel de echte horror. Tjonge wat een engerd. Wederom een erg mooie en fijne silent van regisseur Paul Leni.

Gast
geplaatst: vandaag om 06:04 uur

geplaatst: vandaag om 06:04 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.