Meningen

Berlijn is in de greep van een kindermoordenaar van wie elk spoor ontbreekt. De huiszoekingen van de politie zijn zo grondig dat de georganiseerde misdaad niet meer kan functioneren. Daarom besluiten de lijders van misdaadnetwerken zelf achter de moordenaar aan te gaan.

Met M schreef Fritz Lang een stukje filmgeschiedenis. De film mag dan ruim 80 jaar oud zijn, de zoektocht naar de moordenaar is op uiterst moderne manier behandelt. Op zeer filmische wijze is het onderzoek in beeld gebracht. De vingerafdrukken, de vele huiszoekingen, de impact op de maatschappij die de moorden hebben en natuurlijk de moordenaar die uit de handen van de wet en de misdaad tracht te blijven.

Peter Lorre maakt in M zijn grote doorbraak. Op briljante wijze weet hij de geestenzieke kindermoordenaar neer te zetten, met name in de officieuze rechtszaak was een hoogtepunt. Enkele jaren later zou Lorre in Engeland met Hitchcock werken, waarna hij naar Hollywood vertrok. Fritz Lang staat erom bekend dat hij niet bepaald zachtzinnig is met zijn acteurs. Lorre kreeg het dan ook zwaar te verduren, zo werd hij tientalen keren van een trap af geknikkerd en lomp in het rond gesleurd.

M werd gemaakt in een tijd dat men nog niet helemaal gewend was aan filmen met geluid. Zodoende spelen veel figuranten nog behoorlijk expressief en zijn er veel scènes zonder geluidseffecten. Dat was ook om de kosten te drukken, toen moest je namelijk betalen voor een licentie voor het geluid per lengte film. M is een van de allereerste films met een voice-over. Door de voice-over en het feit dat het geluid van het ene naar het andere shot overloopt maakt de film een moderne indruk. De absentie van een soundtrack zorgde, net als later bij Hitchcock's The Birds voor een beklemmende sfeer.

Twee jaar na het verschijnen van de film grepen de Nazis de macht in Duitsland. Tijdens de productie van M probeerden Nazi leden de film te dwarsbomen omdat ze dachten dat het een politieke film betrof (de originele titel was Moordenaars zijn onder ons). Toen bleek dat dat niet het geval was werd de film (net als Lang's eerdere werk) gewaardeerd in Nazi-kringen. Jozef Goebbels zou de film hebben geprezen voor het gebrek aan humanitair sentiment. Toen Lang twee jaar later echter alsnog kritiek op de Nazis verwerkte in Das Testament des Dr. Mabuse en een aanbod van Goebbels om propaganda films te maken afwees, moest hij vluchten.

Met name het einde haakt in op maatschappelijke vraagstukken rond geestenzieke moordenaars. Is het beter om ze preventief uit te roeien of kun je ze niet verantwoordelijk houden voor hun daden omdat ze ziek zijn. Uiteindelijk brengt het de kinderen niet terug en moeten we beter op ze letten... allemaal...

Meesterlijke film met een heerlijke Hitchcockiaanse beeldtaal en tijdloze uitwerking.

Trevor Reznik heeft een jaar lang niet geslapen. Als hij een ongeluk met een machine veroorzaakt, verdenkt hij zijn collega's ervan dat ze tegen hem samenzweren. Wordt hij gek of is er echt meer aan de hand?

Erg goed gespeeld door Christian Bale, die zo erg is afgevallen voor de film dat hij wat van een Holocaust overlevende wegheeft. De film heeft een grauwe en mysterieuze sfeer, versterkt door het grauwe kleurgebruik en de muziek van Roque Baños. Je ziet de bui al een tijdje hangen, er is iets aan de hand. Verder kent de film ook veel filmnoir en Hitchcock-achtige momenten.

Hoewel je aanvoelde dat veel dingen zich in Reznik's hoofd afspeelde, kwam de ontknoping toch wel sterk uit de hoek. Reznik heeft een jongetje doodgereden en uit schuldgevoel kan hij niet meer slapen en eten. Hij fantaseert een complot tegen zichzelf en ziet dingen die niet echt zijn. Ivan is de personificatie van zijn geweten en bestaat niet echt.

The Machinist is een sterk Mystery-Drama met een beklemmende en onwerkelijke sfeer. Aanrader.

Eentje die ik al heel lang op mijn kijklijstje had staan en nu is de Actie/Muziek-Challenge een goed excuus om hem ook eens op te zetten.

De toekomst, de snelwegen zijn het terrein van totaal geschifte bendes. De enige die hun kunnen stoppen zijn de zwart leer geklede wegpolitie. Max twijfelt om weg te gaan bij de politie, maar dan komt een bende de confrontatie met hem zoeken.

Mad Max is een nogal foute Australische Exploitatie-film. Op de maffe auto's, kostuums en Star Wars-achtig hergebruik van oude wapens na is er helemaal niet futuristisch aan. Je ziet gewoon het Australië van de jaren '70, maar gezien het beperkte budget zie ik dat wel door de vingers.

De film was beter opgenomen als dat ik had verwacht. Mooi Panavision-formaat en goede cinematografie. De snelle cuts in de editing zorgen er voor dat de film vrij modern overkomt. Wel ongelovelijk fout dat ze de snelle achtervolgingen hebben gefilmd door langzaam rijdende auto's en motors te filmen en dat dan versnelt af te spelen (iets dat Miller ook al deed in het recente Fury Road) De muziek theatrale klassieke van Brian May (Nee, niet die van Queen) paste vreemd genoeg toch wel goed onder de film.

De film heeft een paar vette achtervolgingen en brute acties, maar waar ik me een beetje over verbaasde is dat het voor een groot deel eigenlijk meer een Drama-film is. Eerst over Goose en later over Max en zijn gezien. Volgens mij wilde Miller halverwege de film ineens een Horror-film maken, een paar scènes zijn geschoten zoals Horror meestal wordt gefilmd ('That *Thing* is not Goose!, Max schrikt wakker uit een nachtmerrie en Max vriendin wordt in het bos achtervolgt).

Al met al is het wel een degelijk filmpje, hoewel het bij vlagen een beetje saai was en het een erg open einde heeft. Als Science-fiction fan hoef je de film voor de futuristische setting niet op te zetten. Een erg jonge Mel Gibson speelt een aardige hoofdrol. Grappig eigenlijk dat die jonge vogel die hier 'wel aardig' acteert later zelf beter films zou gaan regisseren.

De originele Mad Max-films moet ik nog steeds een keer kijken. Nu per toeval deze recente film eens gezien. Moet eerlijk zeggen dat ik in het begin heel slecht heb opgelet, maar volgens mij zat er ook niet heel veel plot in. Het is meer in grote lijnen het alom bekende queeste verhaal, dat we al zo vaak hebben gezien.

Nu goed qua plot was het opzich wel aardig voor een dergelijke film. Visueel vond ik hem zelfs erg mooi opgenomen. Ruim 80% van de effecten zijn practical en de CGI die er is is vrij ouderwets toegepast. Vooral de gestoorde voertuigen vond ik wel gaaf. Wat wel hinderlijk was is dat de actiescènes eeuwen lijken te duren en dat de beelden vaak langzaam zijn opgenomen en dan snel afgespeeld.

Opzich wel geinig dat een maker van Exploitatie-films, die vroeger met heel weinig heel veel kon, nu een gigantisch budget krijgt voor zijn film. Het budget van Fury Road is zo'n 750x zoveel geld als de eerste Mad Max-film heeft gekost (maar die was dan wel in Australië gemaakt).

Misschien moet ik hem nog maar een keer zien als ik alle andere Mad Max-films een keer heb gezien, maar voorlopig hou ik het op een krappe voldoende. De Oscar-aandacht is mischien wat overdreven, maar visueel is de film wel echt een heel stuk beter dan vergelijkbare films van nu.

Als haar geestelijk gehandicapte zoon wordt veroordeelt voor moord, gaat moeder opzoek naar de echte moordenaar.

Net als het eerdere Memories of Murder is Madeo een erg sterke Mystery/Thriller van Joon Ho Bong. De film is erg mooi opgenomen en aan het kleurgebruikt te zien waarschijnlijk nog op celluloid. De cinematografie was in ieder shot perfect voor dat moment in het verhaal.

De hele opbouw van de film waarin we eerst de situatie een beetje leren kennen en daarna in het moordmysterie terechtkomen was sterk gedaan. De zorgzame moeder gaat tot het uiterste om de naam van haar zoon te zuiveren en die moederlijke toewijding staat zeker centraal in de film. De scène waarin Do-Joon zich de nacht van de moord probeert te herinneren en het gezicht van de oude man ziet, is haast letterlijk een citaat uit Argento's Profondo Rosso waar iemand ook uit zijn geheugen iemand herinnert.

Een punt van kritiek dat ik heb is dat ik me afvroeg waar de moeder steeds al het geld vandaan kreeg. Het lijkt me niet dat iemand die illegale acupunctuur doet en in een gedroogde bloemenwinkel werkt zoveel geld heeft. Overigens had dit probleem makkelijk ontweken kunnen worden door Jin-tae gewoon gratis te laten werken (Do-joon was immers zijn vriend).

Niet zo sterk als Memories of Murder maar toch zeker weer een erg fijne Zuid-Koreaanse film.

Richard Attenborough kennen we natuurlijk van zijn grootschalige epische-oorlogsdrama's. Tussen A Bridge Too Far en Gandhi maakt hij echter een totaal ander soort film.

Magic gaat over goochelaar Corky. Zijn eerste solo-optreden loopt volledig de mist in, maar dan voegt hij een buikspreekpop toe aan zijn act en is hij ineens een daverend succes. Hij is zo succesvol dat een agent wil dat hij een pilot voor televisie opgaat nemen. Zodra Corky hoort dat hij daarvoor een medisch onderzoek moet ondergaan neemt hij de benen en vlucht terug naar het plaatsje waar hij is opgegroeid. Daar komt hij zijn oude jeugdliefde tegen. Erg bijzonder lijkt de truc van Corky eerst niet, maar dat veranderd snel als we zien dat zijn pop blijft spreken, ook als er niemand is om het te zien.

Anthony Hopkins speelt een bijzonder goede (dubbel)rol. Hij weet de personages van Corky en Fats goed uit elkaar te houden en de manier waarop Corky op stress reageert komt ook heel natuurgetrouw over. Natuurlijk is het wel een beetje de Hollywood-versie van schizofrenie, maar het blijft een knap staaltje acteerwerk.

Echt super spannend is de film niet, maar de opbouw is goed en het weet je aandacht lang genoeg vast te houden. De pop is niet echt eng een groot gedeelte van de tijd. Wat eerder verontrustend is, is dat Corky doorgaat met buikspreken, zelfs als hij op sterven licht. Het ultieme bewijs dat het geen act is.

De film zat goed in elkaar en was prima opgenomen. Jerry Goldsmith maakte een mooie soundtrack voor de film die al een klein beetje deed denken aan wat hij later voor Psycho II zou maken.

"Yes. The final supreme idiocy. Coming here to hide. The deserter hiding out in the middle of a battlefield."

Goede western. Gebaseerd op de Japanse-film Shichinin no Samurai en dat is ook een beetje op de film af te lezen. De Mexicaanse boeren zien er nogal Japans uit en die dorpsoudste al helemaal.

Er is erg goed geacteerd. Yul Brynner, Steve McQueen en Ali Wallach waren weer bijzonder goed.

De muziek van Elmer Bernstein was echt geweldig.

Ik ben erg benieuwd naar Return of the Seven omdat er hier maar drie overblijven.

Meer dan 10 jaar voor het verschijnen van het eerste Harry Potter-boek was er in Japan al een populair jeugdboek over een vriendelijke jonge heks, die op haar 12e (in de film 13) moet leren om zelfstandig te worden. Kiki's vliegende Koerierdienst is net als Totoro een van de meer kindvriendelijke films van Miyazaki, al zijn al zijn films natuurlijk kindvriendelijk.

Kiki is een typische Miyazaki-film. Zijn interesse in de Europese cultuur, vliegen, luchtschepen en de kinderlijke verbeeldingskracht zien we allemaal terug in deze film. De film speelt zich af in een fictieve Europese stad in een alternatieve jaren '50 waarin de twee wereldoorlogen nooit hebben plaats gevonden. Ter inspiratie voor de decors is Miyazaki met enkele tekenaars naar Zweden afgereisd. Toch herkende ik vooral veel Duitse, Zwitserse en Italiaanse invloeden in de bouwstijlen en ornamenten.

Opgroeien is een belangrijk thema van de film. De reden dat Kiki niet meer met Jiji kan praten is namelijk niet het verliezen van haar krachten, maar dat ze volwassener is geworden.

De animatie was zoals altijd bij Ghibli van topniveau. Schitterende achtergronden en uitstekende karakter-animatie. Zoals gebruikelijk is de film aangekleed met een mooie score van Joe Hisaishi.

Dit is typisch zo'n film waarbij ik het jammer vind dat ik hem niet heb gezien toen ik jonger was. Nu vroeg ik me soms toch een beetje af waarom ik in mijn eentje een kinderfilm aan het kijken ben. Mocht ik ooit kinderen krijgen heb ik in ieder geval een grote voorraad ijzersterke jeugdfilms voor ze klaar liggen. Kiki's vliegende Koerierdienst is weer een uiterst charmante film van Miyazaki. Mooi ingetogen verhaal, nergens overdreven of flauw.

Malpertuis is een dromerige, surrealistische en enigszins absurdistische Gothische Horror-film van Harry Kümel. Matroos Jan keert naar jaren weer terug naar zijn familie in Gent. Hij verneemt dat zijn oom Cassavius op sterven ligt en dat daarom de voltallige familie zich in Malpertuis heeft verzameld, wachtend op zijn dood en hun erfenis. Het huis Malpertuis is een eindeloze doolhof en Jan is vastbesloten het geheim ervan te doorgronden. Gebaseerd op het boek van de Gentse schrijver Jean Ray.

Harry Kümel wilde het boek al lange tijd verfilmen maar kon dit pas na het succes van de Vampier-film Daughters of Darkness. Malpertuis werd al snel een ambitieus internationaal project. Franse acteur Mathieu Carrière speelt de hoofdrol van de film en verder speelt ook Jean-Pierre Cassel een rol. De Britse actrice Susan Hampshire speelde diverse vrouwelijke rollen in de film. En tot slot heeft Kümel zijn idool Orson Welles gevraagd voor de rol van Cassavius. Welles accepteerde de rol, maar was een ramp om mee te werken. Hij was regelmatig dronken en nam de regie van zijn eigen scènes vaak over. Daarnaast gaf hij continu de indruk ieder moment weg te kunnen lopen van de film.

De productie van de film verliep een beetje zoals bij de Italianen, veel verschillende nationaliteiten op de set. De regisseur was Vlaams, de crew voornamelijk Frans en Engels. Twee acteurs zijn Engels, een aantal Frans en de rest Vlaams. Tijdens de opnames werd voornamelijk Engels en wat Frans gesproken. Omdat de film echter grotendeels door Vlaamse filmbonden is gefinancierd werd de film in het Vlaams gedubd voor hij werd uitgebracht.

Tijdens de post-productie ontstond er onenigheid tussen Kümel en editor Richard Marden (Hellraiser) over de montage. Kümel monteerde zelf de Vlaamse versie van 119 minuten en Marden maakte de Engelse en Franse versie van 100 minuten die op Cannes zijn vertoond. De Vlaamse versie is dus langer en heeft daarmee ook wat meer samenhang qua verhaal. De stemmen doen een beetje aan als in een tekenfilm, maar het went al gauw. Een nadeel is dat deze versie nauwelijks muziek heeft en Welles en Hampshire zijn gedubd. De Cannes-versie zit erg vreemd in elkaar qua montage (personages verschijnen uit het niets) maar heeft wel de originele stemmen van de meeste acteurs en een prachtige sfeervolle soundtrack van Georges Delerue.

De film is opgenomen in Gent en Brugge, erg mooi in beeld gebracht door cinematograaf Gerry Fisher (Highlander, Exorcist III). Gent wordt een labyrintische spookstad en het Malpertuis een oneindige vesting. Op veel vlakken wordt de film een soort dromerig geheel en de manier waarop het gefilmd is helpt daarbij enorm. Enerzijds is de film vooral een familie-drama met wat erotiek, maar anderzijds is het ook veel gotische horror.

Uiteindelijk blijkt Jan tot twee keer toe de hele geschiedenis te hebben gedroomd, maar aan het einde blijkt hij toch niet van Malpertuis verlost te zijn. De ontknoping dat alle familieleden eigenlijk Griekse goden zijn, gevangen genomen door Cassavius van een Grieks eiland en door diens assistent in menselijke gedaantes gevangen. Enerzijds klopt het door de subtiele aanwijzingen in de film, maar anderzijds is mij onduidelijk waarom Cassavius zo'n hekel aan ze heeft gekregen en waarom ze zich gedragen als een kleinburgerlijke familie die koste wat het kost een erfenis wil bemachtigen.

Al met al een erg bijzonder Belgische film van Kümel. Je wordt als kijker in de mysterieuze sfeer gezogen naar deze spookachtige droom, of eerder nachtmerrie.

"I couldn't be fonder of you if you were my own son. But, well, if you lose a son, it's possible to get another. There's only one Maltese Falcon."

Als Sam Spade op onderzoek uitgaat naar de mysterieuze dood van zijn partner privë-detective Archer, raakt hij verwikkeld in de strijd om een bijzonder kostbaar beeltje.

The Maltese Falcon is een goede film noir van John Huston. De achtergrond van het valkenbeeld waar het in de film om te doen is intrigeerde me al meteen. Een geschenk van de Maltezer Kruisvaders aan Karel V dat op zee door een zeerover is gestolen. De film had af en toe ook een beetje een Indiana Jones-achtige sfeer (mannen bezeten om een artefact in handen te krijgen en dergelijke). Had dat ook eigenlijk helemaal niet verwacht.

Het acteerwerk van de film was sterk en ook wel typerend voor die tijd. Opvallend is dat personages soms heel snel praten. Ondanks dat de film een hoop dialogen heeft wordt het nergens saai en blijft het boeien. Humphrey Bogart was erg goed in de hoofdrol van de norse detective. Naast hem vond ik ook Peter Lorre het erg leuk doen.

De film is prima opgenomen, niet heel bijzonder op dat gebied. Overgangen en muziek soms een beetje gedateerd. Al had de muziek wel een leuk sfeertje. De nacht-opnames waren ook mooi gedaan.

Prettige kennismaking met de films van John Huston. Deed me een beetje denken aan Chinatown van Roman Polanski (waar hij een van de hoofdrollen vertolkt). Onderhoudende film met goed plot. Aanrader.

A Man for All Seasons verteld het verhaal van de christelijke Humanist, jurist en staatsman Sint Thomas More. Wanneer Hendrik VIII tegen de autoriteit van de Paus ingaat en zijn huwelijk met Catharina van Aragon wil laten ontbinden neemt More afstand van zijn functies. Tot op het allerlaatste moment weigert More om de autoriteit de vorst over de Engelse kerk te erkennen en blijft hij een verdediger van het Katholicisme.

Het acteerwerk is bijzonder goed. Niet alleen vertolkt Paul Scofield de rol meesterlijk, we zien ook John Hurt in zijn eerste grote rol, Orson Welles als Kardinaal Wolsey, Nigel Davenport, Leo McKern en Robert Shaw. Cinematografisch zit de film ook goed in elkaar. Op een erg sterke manier gebruik gemaakt van historische locaties en op een monumentale manier vastgelegd.

Een ingetogen historische vertelling van een bewonderenswaardige man die voor principes blijft staan.

Redelijke film.

Ik vond dit wel heel anders als de oude Superman-films. Ook lijkt mij dat er weinig overeenkomt met de strips en dat echte fans deze film niet kunnen waarderen.

Christopher Reeve blijft voor mij de enige echte Superman, niemand anders zou de rol moeten spelen. Russell Crowe was wel erg goed, maar Marlon Brando is natuurlijk een veel betere Jor-El. Michael Shannon doet zijn best als Zod maar is mij niet bombastisch genoeg, Terence Stamp kan zo heerlijk schreeuwen: KNEEL DOWN BEFORE ME!!.

Die CGI is mij allemaal iets té, ze doen niet eens hun best alles geloofwaardig te laten lijken. De Actie voelt heel erg random aan en past totaal niet bij een Superman-film. De veranderingen vind ik ook niet erg goed.

Toch nog redelijke film, wel vermakelijk. Zo tenenkrommend was het nou ook weer niet. Geef mij maar de oudere Superman-films. Ik vond zelfs Supergirl uit 1984 nog vele male beter dan dit.

"Forgiveness is between them and God. It's my job to arrange the meeting."

Had eigenlijk verwacht dat Man on Fire een nogal overgewaardeerde film zou zijn, maar heb hem op aanraden van een vriend toch bekeken. Vind de top 250 misschien wat teveel van het goede maar het is toch wel een erg goede film.

Als ex-soldaat John Creasy bij een oude vriend in Mexico langsgaat krijgt hij een baan aangeboden als bodyguard voor het dochtertje van rijke mensen. Langzaam ontstaat er een band tussen Creasy en het meisje. Maar dan gaat het helemaal mis...

Denzel Washington speelt een sterke rol als Creasy. Vond hem bijzonder sympathiek in de scenes met Pita en erg cool en rauw in de latere actie-scénes. Dakota Fanning doet het erg goed voor haar leeftijd. Christopher Walken heeft een leuke rol, oud-militair pas wel bij hem. Giancarlo Giannini vond ik ook erg goed als de Mexicaanse politiebaas. Hij verteld in de film dat hij enkele jaren eerder werkte als hoofd ven Interpol in Rome, in Hannibal van grote broer Ridley Scott speelt hij een inspecteur in Florence. Het feit dat goede buitenlandse acteurs meespelen onderscheid Man on Fire ook wel van de gemiddelde actiefilm.

Een remake van Man on Fire (1987) en gebaseerd op het boek van A.J. Quinnell. Goed wraak-verhaal, vooral omdat het in het begin eigenlijk een drama film is. Toch is de film niet vrij van clichés en is het verhaal vrij voorspelbaar. Het religieuze ondertoontje dat er (vooral in het midden) toch wel onder zit vond ik wel een mooie toevoeging.

Man on Fire is erg mooi opgenomen. De cinematografie vond ik bijzonder sterk en deed me ook erg denken aan Hannibal. Al vond ik dat het af en toe wat te snel is ge-edit en al die flash-backs en stilstaande beelden hadden nou ook niet perse gehoeven. Visueel is het dan wel weer erg mooi. Tony Scott heeft de color grading ontdekt en hij gebruikt het erg goed.

Heb het idee dat Scott een heleboel muziek wilde gebruiken voor de film. In de film zijn een heleboel muzieknummers door elkaar ge-mixt en even kort te horen. Dat had wat minder gekund, vooral als er wat door elkaar heen te horen is is het een beetje storend. Overgangen zijn ook niet altijd even subtiel. De soundtrack van Harry Gregson-Williams was wel zeker niet slecht en werkte erg goed.

Alles bij elkaar vind ik Man on Fire samen met Top Gun tot nu toe de beste film van Tony Scott. Het is een erg vermakelijke actie-film met uitstekend acteerwerk, een prima plot en mooie beelden.

Aanrader.

De Scandinaviërs flikken het weer. Een ijzersterke en super spannende Mystery / Thriller. Eerder al series als The Bridge en The Killing en films als Nattevagten gezien.

Journalist Mikael Blomkvist wordt door grootindustrieel Henrik Vanger ingehuurd om de verdwijning van zijn nichtje Harriet in de jaren '60 te onderzoeken. Met de hulp van hacker Lisbeth ontdekt hij voor het eerst in 40 jaar nieuwe aanwijzingen in de zaak.

Män Som Hatar Kvinnor begint aan de ene kant als een brave detective met een journalist die een oude moord onderzoek en aan de andere kant als een erg rauw drama over het leven van Lisbeth. Uiteindelijk vermengen de twee verhalen zich en ontstaat een erg spannende en meeslepende thriller.

De film is mooi geschoten, deed erg denken aan The Bridge qua kleurgebruik en uitstraling. De remake van David Fincher lijkt mij een beetje overbodig, het enige dat beter zou kunnen zijn is de cinematografie.

Ik heb vrijwel niets aan te merken op de film, mischien had de ontknoping langer mogen duren en het verhaal daarna wat korter. Ook ben ik het wel eens met de kritieken dat de shockerende elementen een beetje overbodig waren voor het verhaal. Maar storend is dat absoluut niet.

Met name het mysterie rond Harriet boeide me, uiteindelijk mischien jammer dat ze gewoon nog in leven bleek. En ook ergens jammer dat we Martin niet veel in actie hebben gezien.

Al met al een bijzonder goede Zweedse film die van begin tot einde blijft boeien.

"If you ever get hungry, our garden back home is full of snails. We tried everything to get rid of them. We never thought of a Frenchman!"

Remakes die door de zelfde regisseur als het origineel worden geregisseerd blijf ik apart vinden. Meestal is de reden dat het origineel in een andere taal als Engels is opgenomen of dat de regisseur erg ontevreden over het origineel was. Hier is het echter alleen omdat Hitchcock aan zijn contract moest voldoen en geen idee had voor een nieuw project. Eerder was er in 1941 al een plan voor een Amerikaanse remake van Hitchcock's The Man Who Knew Too Much uit 1934, maar dat ging toen niet door. Tegen François Truffaut vertelde Hitchcock dat het origineel was gemaakt door een amateur en de remake door een professional, toch vind hij het origineel beter omdat dat minder gepolijst was.

Een chirurg en zijn vrouw - een bekende zangeres - zijn samen met hun zoontje op vakantie in Marokko. Een fransman helpt hen bij een incident in de bus. Later komt deze fransman met een mes in zijn rug naar hen toe op een marktplein en fluistert hij de chirurg de details van een politieke aanslag in Londen in. Om het echtpaar het zwijgen op te leggen wordt hun zoontje ontvoerd...

James Stewart speelt weer een prima hoofdrol. In het begin kwam hij een beetje vervelend over, maar dat maakt hij weer goed met de luchtige humor en overtuiging waarmee daarna speelt. Doris Day weet de rol van bezorgde moeder ook uitstekend te vertolken.

De cameo van Hitchcock is deze keer erg moeilijk te spotten, in de scène met de acrobaten staat hij helemaal links met zijn rug naar de camera toen (een man met een zwart pak en een kalend hoofd). Dit keer heeft echter niet alleen Hitchcock een cameo maar ook zijn vaste componist. Bernard Herrmann en het London Symphony Orchestra zijn namelijk te zien in de geniale concert-scène.

De manier waarop het verhaal wordt verteld wordt is weer typisch Hitchcock. Je zit er meteen helemaal in en de suspense werkt uitstekend. De film begint eerst luchtig en een beetje mysterieus en wordt uiteindelijk steeds spannender. Door de aankondiging over de bekkens in het begin van de film leef je eigenlijk de hele tijd naar de concert-scène toe. En werkelijk alles aan die scène is perfect, uitstekende suspense. 12 minuten lang is er geen enkele dialoog, alleen muziek en ruim 124 mooie shots.

Dat de vrouw van de Priester-Huurmoordenaar zich uiteindelijk bedenkt vind ik niet zo vergezocht als veel mensen beweren. Het was immers een religieuze vrouw en een klein jongetje doden is heel wat anders dan een ambassadeur om het leven brengen.

De cinematografie is weer uitstekend. Alleen het gedeelte in Marokko was duidelijk in een studio en voor projectie-schermen opgenomen, Londen kwam (logisch) veel realistischer over. De film had alweer zo'n heerlijke Kuifje-achtige sfeer. De beelden in Marokko deden me ook erg denken aan De Krab met de Gulden Scharen en als we de chirurg en zijn vrouw door Kuifje en de Kapitein vervangen en het zoontje door een oude vriend van Kuifje had het ook net zo goed een album kunnen zijn.

The Man Who Knew Too Much is weer een heerlijke Hitchcock die van begin tot einde weet te vermaken. Hoe meer films ik zie van de Master of Suspense, hoe meer ik zijn stijl leer waarderen.

In Manchester by the Sea neemt regisseur Kenneth Lonergan een opzet die op een heel clichématige en melodramatische manier uitgevoerd zou kunnen worden. Hoe vaak hebben we niet gezien hoe een outsider terugkeert naar de plek waar hij vandaan komt en een groot verlies moet verwerken. Lee wordt echter nergens overdreven emotioneel en de personages gaan zich ook niet ineens als heiligen gedragen. Sterker nog, eigenlijk zijn Lee en Patrick best wel eikels. De zoekt ruzie in bars en de ander heeft doodleuk twee vriendinnetjes. Toch leef je wel degelijk met hen mee, wat mede te danken is aan het sterke acteerwerk.

Ben doorgaans niet zo'n fan van Casey Affleck maar hier en in The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford vond ik hem wel sterk. Je kunt je voorstellen hoe verbaast ik was om Matthew Broderick tegen te komen in een film als deze, maar hij was toch wel sterk gecast in de rol van Christelijke huisvader.

De cinematografie van de film was misschien niet heel erg indrukwekkend, maar omdat deze niet heel erg aanwezig was, leidde het ook geen aandacht af van het acteerwerk. Vond het ook geslaagd hoe er klassieke muziek in de film verwerkt zit.

Al met al een onverwacht sterke film, omdat het een erg meeslepend drama was.

Manhattan Baby is een film van Lucio Fulci die ik al langere tijd wilde zien, voornamelijk door de ontzettend sfeervolle poster. Ik had echter grote moeite met het vinden van de film, totdat alexspyforever zo vriendelijk was om hem naar me te sturen .

Een Egyptoloog is samen met zijn vrouw en dochter in Egypte als hij een mysterieuze tempel opgraaft. Tijdens de opgraving raakt hij zijn zicht kwijt. Zijn dochter krijgt een oud amulet van een oude bedelaar. Eenmaal terug in New York gebeuren er vreemde dingen in het appartement van de Egyptoloog. Zou zijn dochter zijn bezeten door een oud Egyptisch kwaad?

Manhattan Baby – een vrij domme titel die enkel naar de setting van de tweede helft van de film verwijst – valt het best te omschrijven als een soort combinatie van The Exorcist en The Awakening. Ook heeft de film een aantal elementen geleend van Poltergeist – bijvoorbeeld wanneer het jongetje verdwenen is en op de spiegel “Help me, Daddy” verschijnt.

Het acteerwerk was – zoals de ervaren Fulci kijker ook wel zou verwachten – niet veel soeps en sommige dialogen waren tamelijk bizar. Dat irritante snotjoch uit A Blade in the Dark heeft hier weer een rolletje, dit keer geen schel hoog stemmetje in de nasynchronisatie maar toch weer een irritant gozertje. Het meisje deed nog haar best maar kwam toch niet echt over.

Het concept van de film sprak mij wel aan. Ik heb altijd al een fascinatie gehad voor het oude Egypte, en Mummie-vloeken en reïncarnatie verhalen kunnen – mits ze goed zijn uitgewerkt – bijzonder sfeervol zijn. Het verhaal liep hier echter een beetje van de hak op de tak en de amateur Egyptoloog zou uit de dialogen kunnen opmaken dat de screenwriters geen enkele kennis van de oud Egyptische cultuur hebben. Het zogenaamde symbool van het kwaad is namelijk gewoon een variant op het oog van Horus, en dat is eerder een gelukssymbool.

De film is dan wel weer bijzonder degelijk opgenomen in mooi 2,39:1-formaat. Zowel Egypte als New York waren sterk in beeld gebracht. Zoals we van Fulci gewend zijn zitten er heel veel zooms en close-ups in. De opticals zagen er super fout en goedkoop uit, freaky blauwe 80s lazers. De muziek van Fabio Frizzi paste af en toe niet heel goed bij de film en viel vaak in herhaling, zaten we een paar aardige tracks tussen die me aan de zombiefilms van Fulci deden denken.

Voor Fulci’s doen zat er vrij weinig gore in de film. Vrijwel helemaal aan het einde worden we toch getrakteerd op enkele toffe kills als een man door tot leven gewekte opgezette vogels wordt opgevroten en een dode oppasser door een muur wordt gedrukt.

Toch wel een tegenvaller deze Fulci, had een veel sfeervollere film verwacht. Verder was ik teleurgesteld dat het bezeten meisje niet door het nachtelijke New York ging dwalen (wat we naar aanleiding van de poster wel zouden mogen verwachten). Vermakelijke b-film, maar toch echt een tandje minder dan de zombiefilms van Fulci.

"It's just you and me now, sport. And I'm going to find you, God damn it."

Lang getwijfeld maar uiteindelijk toch besloten om eerst deze te kijken en daarna pas Red Dragon.

Het acteerwerk is helemaal in orde. William Petersen is een prima hoofdpersoon maar Brian Cox is toch wel een heel stuk minder als Anthony Hopkins. Zijn versie van Hannibal mist de hele uitstraling die hij in latere films heeft. Stel dat Hopkins hier al in gespeeld zou hebben zou het waarschijnlijk de beste van alle Hannibal films zijn geweest. Frankie Faison die de cipier speelt in de inrichting van Lecktor (in de andere films Lecter) is de enige acteur die in alle Hannibal-films speelt.

De hand van Michael Mann is duidelijk herkenbaar. Prachtige beelden en erg goede cinematografie. Heerlijk al die typische 80s locaties. Dan ook nog de mooie Analoge Synthesizers waar Mann zo dol op is. Erg sterke soundtrack van The Reds en Michel Rubini, die de film een goede spanning en sfeer weten mee te geven.

Het verhaal is goed. De rol van Hannibal is wel erg klein in het verhaal, nog veel kleiner als in The Silence of the Lambs. Een sterke en spannende thriller. Alleen aan het einde, tijdens de actie, is de editing wat minder. Maar dat zie ik door de vingers.

Al met al een erg sterke film van Mann, samen met The Keep een van zijn beste. Ben benieuwt of Red Dragon dat kan evenaren.

Net als voorganger Jean de Florette is Manon des Sources weer een prachtig Frans drama met een heerlijk pittoresk sfeertje.

10 jaar na de dood van Jean zijn de Soubeyran's aardig rijk geworden van de bloemen die ze met zijn bron hebben verbouwt. De dochter van Jean woont echter nog in de omgeving en als Ugolin verliefd op haar wordt ontstaat het gevaar dat aan het licht komt wat ze destijds hebben gedaan.

Daniel Auteuil en met name Yves Montand vertolken hun rollen opnieuw prachtig. Daarnaast was de mooie Emmanuelle Béart ook sterk als Manon.

De film is weer schitterend opgenomen. Niet te veel poespas maar ook nergens flets of saai. De prachtige muziek van Jean-Claude Petit met mondharmonica van Toots Thielemans maakt het helemaal af.

Door het tragische einde krijgt het eerste deel een geheel nieuwe betekenis en gaan we de oude Papet door een geheel ander daglicht zien. Jean was zijn zoon, zijn enige kans om zijn Soubeyran-erfgoed over te dragen en dankzij hem is hij dood.

Er gebeurt niet heel veel, maar toch gaat de film nergens vervelen. Ik heb een zwak voor dit soort sfeervolle drama's. Je waant je echt even in de Provence.

Een student Geschiedenis met marathon-aspiraties wordt zijn hele leven achtervolgt door de zelfmoord van zijn vader die werd beschuldigt tijdens de heksenjachten van McCarthy. Zijn broer werkt in het geheim voor een overheidsorganisatie. Een organisatie die om Nazi oorlogsmisdadigers te kunnen opsporen een regeling maakt met de voormalige SS-tandarts Szell. Wanneer echter Szell's broer overlijd tijdens een auto-ongeluk loopt de zaak helemaal uit de hand...

Dustin Hoffman speelt een prima hoofdrol als de sociaal onhandige student die zich ineens in een totaal bizarre situatie bevind. Roy Scheider zet ook een prima spion neer. Het is echter Laurence Olivier die het meeste indruk maakt als Szell. Olivier had destijds kanker en de artsen zijden dat hij binnen korte tijd zou overlijden, daarom nam hij de rol aan zodat hij een erfenis kon nalaten aan zijn kinderen en kleinkinderen. Iedere draaidag had hij een hoop pijnstillers nodig om zijn rol te kunnen spelen. Totaal onverwacht genas hij echter en heeft hij nog tot 1989 geleefd.

Het personage van Szell is natuurlijk gemodelleerd naar de beruchte Josef Mengele. Die heette alleen niet De Witte Engel door zijn witte haar, maar door de lange witte labjas die hij altijd droeg. Toevallig kwam de echte Mengele 3 jaar na deze film op vrij bizarre omstandigheden om het leven: hij verdronk namelijk in zijn eigen zwembad, men zegt door een hartinfarct.

Aan de ene kant heeft Marathon Man veel weg van New Hollywood-films als The French Connection en Taxi Driver. De zelfde haast documentaire stijl af en toe en het gebruik van de steadycam bijvoorbeeld. Maar aan de andere kant zou dit haast een film van Alfred Hitchcock kunnen zijn omdat de film geniaal naar momenten toe werkt en een aantal heel erg sterke momenten van suspense heeft.

Marathon Man is een onverwacht spannende suspense-thriller die weliswaar hier en daar een beetje suspension of disbelief vergt, maar dat goed maakt door heel vermakelijk te zijn en een paar briljante scènes te hebben.

"Ik ben heel even met m'n vrouw in gesprek, pisvlek!"

Een keer een goede nederlandse film voor de verandering!

Vond dit een erg leuke, maar toch echt nederlandse, comedy met een goed drama-gehalte.

Uitstekende muziekkeuze, mooi opgenomen, goed geacteerd.

Beste nederlandse film die ik in tijden heb gezien en ik heb me prima vermaakt.

Die Rotterdammers waren werkelijk geniaal.

Die Waerachtige ende Seer Wonderlycke Historie van Mariken van Nieumeghen Die Meer dan Seven Jaren met den Duvel Woonde ende Verkeerde

Mariken is een boerenmeisje uit Nijmegen. Op een dag ontmoet ze een acteur genaamd Moenen en gaat met hem mee op reis naar Den Bosch en Antwerpen. Als Moenen echter beschuldigt wordt de pest naar Antwerpen gebracht te hebben blijft Mariken niet ongeschonden.

Bij Paul Verhoeven's Flesh and Blood werd destijds geklaagd over de "beestachtige verkrachtingsscènes", die mensen hebben deze film van Jos Stelling duidelijk niet gezien. Stelling schetst een rauw beeld van de middeleeuwen met smerige horigen die elkaar voor een stuiver doodsteken, een overal aanwezige pest met overal met puisten bezaaide lijken en verkrachtingen, orgies en losbandige feesten in de kroeg. Dat Stelling ook een aantal erotische films heeft geregisseerd verbaast me eigenlijk niets, want Mariken van Nieumeghen is ondanks de literaire basis eigenlijk een pure exploitation-film.

Wat me tegenviel was dat Nijmegen maar een kleine rol speelde in het verhaal en we niet eens bekende gebouwen uit de stad te zien krijgen. Het overgrote deel van de film speelt zich af in een kroeg in Antwerpen. Er zijn zoveel kastelen en oude gebouwen in Nederland en België, eigenlijk zonde om dan zo eenzijdig in locatie te blijven. Het lag ook gewoon aan het verhaal natuurlijk, want dat speelde zich gewoon op weinig locaties af. De vertelvorm in een 'terugblik op het sterfbed' was goed gevonden, alleen zijn er uiteindelijk te grote sprongen in het verhaal en gebeurde er voor mij gewoon te weinig.

Overigens gaat het historische boek heel anders. Moenen is daar geen man, maar de duivel zelf en Mariken's oom weet haar te redden waarna Mariken naar een Klooster in Maastricht gaat en haar zonden worden vergeven. Ik snap wel dat Stelling niet voor deze sprookjesachtige en moralistische opzet heeft gekozen, maar een meer realistische invalshoek.

Het camerawerk was wel erg sfeervol (ook goed rekening gehouden met het 4:3-aspect ratio) en duidelijk ook door historische schilderkunst geïnspireerd. De film voelde overigens ook aan als een tot leven gewerkt schilderij van Jheronimus Bosch, met name het gebruik van schaduw in de nachtscènes was goed gedaan.

Al met al een prima Historische film van Nederlandse bodem. Qua toon zowat het tegenovergestelde van De Leeuw van Vlaanderen en toch ook heel anders als De Vliegende Hollander (maar wel net zo toneelachtig). Camerawerk was goed verzorgd, acteerwerk van de totaal onbekende acteurs redelijk en de rauwe middeleeuwse setting erg gedurfd voor de jaren '70. Echter heeft de film teveel gebreken om echt te overtuigen. Ben wel benieuwt naar Elckerlyc van Stelling.

Geinig filmpje. De hond maakt het vooral erg leuk en zielig af en toe.

Verder is het zeker niets bijzonders.

Marnie is een van de laatste films van Alfred Hitchcock en vormt het einde van de meest succesvolle periode in zijn carrière. De film flopte niet, maar leed wel onder negatieve reviews. Na The Birds heeft Hitchcock nooit meer een groot commercieel succes kunnen maken.

Marnie is kleptomaan, ze reist van stad naar stad en zoekt werk bij grote bedrijven, om vervolgens de kas leeg te roven en een andere identiteit aan te nemen. Als ze bij Rutland & Co solliciteert herkend de eigenaar van het bedrijf haar van toen ze werkte voor een zakenrelatie. Als ze eenmaal de diefstal heeft gepleegd confronteert hij haar...

Er gaan veel verhalen de ronde over hoe de samenwerking tussen Tippi Hedren en Hitchcock verliep tijdens de productie van Marnie. Het is in ieder geval zeker dat de twee grote ruzie kregen en nooit meer met elkaar wilde samenwerken. Toch vind Hedren Marnie wel haar beste rol en ze speelt dan ook zeker niet slecht. Met name later in de film weet ze het overtuigend te brengen. Sean Connery deed het ook wel goed, al was zijn rol verder niet heel erg bijzonder. Ik kan me voorstellen dat men destijds meer van hem had verwacht, zijn charisma komt in ieder geval wel goed over.

Het duurt even voordat de film opgang kwam, maar zoals we van Hitchcock wel kunnen verwachten, weet de film de aandacht prima vast te houden. Echt seks zit niet in de film, maar voor 1964 maakt Hitchcock het al aardig bond. Zo krijgen we een verkrachting voorgeschoteld en in de flash-back scène ook prostitutie. De manier waarop het jeugdtrauma in de film naar voren komt doet me heel erg denken aan de films van Dario Argento, waar de moordenaar eigenlijk altijd een jeugdtrauma heeft. Ik durf met enige zekerheid te zeggen dat Argento destijds Marnie heeft gezien en dat de film hem heeft geïnspireerd voor Profondo Rosso.

De film is weer mooi geschoten en er zaten een aantal gave close-ups in. Het straatje in Baltimore was ook een schitterend set-stuk en de scènes op paard waren sterk in beeld gebracht. De laatste keer dat Bernard Herrmann met Hitchcock samenwerkte. Nadat Hitchcock zijn score voor Torn Curtain weigerde is Hermann voor bekende Hitchcock-fans zoals Brian De Palma muziek gaan maken.

Hitchcock maakt in de film meerdere verwijzingen naar Edgar Allan Poe. Marnie's achternaam is Edgar en alle locaties die in de film zijn genoemd zijn woonplaatsen van de 19e eeuwse schrijver. Het thema over psychologisch trauma is ook typisch Poe. In een interview heeft Hitchcock ooit gezegd dat de verhalen van Poe hem hebben geïnspireerd voor zijn Suspense-films.

Hitchcock heeft een cameo als iemand die uit een hotelkamer komt aan het begin van de film. De relatie tussen de hoofdpersoon en haar moeder is typerend voor Hitchcock en ook de Freudiaanse-motieven zie je vaak in zijn werk terug.

Marnie is mischien niet een van Hitchcock's beste films, maar ook zeker geen slechte. De film heeft een prima uitgangspunt en is weer mooi in beeld gebracht. Heel spannend wordt de film nergens, maar boeiend blijft het wel.

Erg mooie film. Net als bij The Adventures of Tintin, The Polar Express en The Owls of Ga-Hoole is CGI hierbij nog lang niet zo slecht. Mooi verhaal. Redelijke stemmen. Beter dan ik had verwacht.

"If we are going to have a secret project called "Elrond", then I want my code name to be "Glorfindel"."

Gister met twee vrienden spontaan bedacht om maar eens naar Ridley Scott's nieuwe film te gaan. The Martian past weer prima in het rijtje van goede moderne "Sciencefiction", waar ook Interstellar en Gravity bij horen. Wel was de film een stuk luchtiger als ik had verwacht en was de toon een beetje afwijkend van Scott's gebruikelijke werk.

Astronaut Mark Watney, een van de allereerste mensen die voet zet op Mars, word tijdens een storm door een brok steen geraakt. De rest van de expeditie moet in alle haast evacueren en laat Watney achter, ervan overtuigd dat hij dood is. Maar Watney leeft nog en moet met de beperkte middelen die zijn achtergelaten door de expeditie zien te overleven op Mars.

Matt Damon speelde een prima hoofdrol als Watney. De drama doet hij erg goed en je leeft ook mee met z'n personage. Toch hadden er wat meer emotionele momenten in gekund, ik begrijp dat Watney een goede training heeft gehad maar hij blijft wat mij betreft af en toe net iets te rustig. Sean Bean was een erg prettige verassing. Wat doet een Brit bij NASA? Ik heb geen idee. Toch vond ik zijn personage een leuke toevoeging aan de film, die de situatie op de grond een stuk interessanter maakte. Ook echt een geniaal moment toen er zowaar een verwijzing naar Lord of the Rings werd gemaakt. Jeff Daniels speelde ook wel goed. Hij speelt de directeur van Nasa en ze proberen een beetje om van hem een egoïstische "bad-guy" te maken, maar dat lukt erg slecht omdat hij als het erop aan komt toch weer steeds een hoop op het spel zet voor de astronauten (bovendien springt hij niet eens uit z'n vel als z'n orders worden genegeerd)

Een prima plot dat ondanks de drama en claustrofobische aspecten nog best luchtig word gebracht. Het is allemaal niet heel verrassend of onvoorspelbaar en vaak vraag ik me ook af hoe reëel sommige theorieën zijn (een ruimteschip/basis afdekken met en stuk zeil en tape bijvoorbeeld...). Maar het was zeker niet slecht van Scott. Er had iets meer gedaan mogen worden met hoe iemand zich gedraagt als hij vrijwel zeker z'n dood te gemoed gaat. En de situatie op aarde had wat interessanter gekund, bovendien hoefde dat hele media gebeuren van mij sowieso niet.

Visueel is The Martian toch wel het sterkst. Prachtige cinematografie van Scott en zelfs de 3D was eigenlijk best aardig bij het Mars-landschap en de gewichtsloosheid (Gravity heb ik niet in 3D gezien). De ruimte en Mars zagen er echt erg sterk uit, geen herhalende computergegenereerde rode brij maar een echt realistisch beeld van hoe het eruit zou zien. Het enige wat er op aan te merken viel was dat het misschien een beetje te zanderig was. Trouwens zaten er een paar leuke kleine knipoogjes naar 2010: The Year We Make Contact in, met de beelden van het roterende ruimtestation. En de schachten van de ruimteschepen deden me denken aan die van 2001: A Space Odyssee en Alien (maar dan veel lichter en schoner natuurlijk).

De muziek van Harry Gregson-Williams vond ik erg sterk. Een sterke orkestrale score die spanning maar ook luchtigheid uitstekend weet over te brengen. Bovendien dacht ik een aantal erg mooie kleine knipoogjes naar de klassieke SF-sounds van Jerry Goldsmith en James Horner te horen. Ook erg grappig die Disco-muziek, al hadden ze beter gewoon de originele platen kunnen draaien en niet deze aangepaste versies. Vooral Starman van David Bowie paste natuurlijk stiekem wel perfect bij de film. Ikzelf hou wel van disco (voornamelijk elektronisch), maar ik snap goed dat mensen het een beetje teveel vonden.

Al met al een zeer leuke en uitermate vermakelijke blockbuster van Ridley Scott. De luchtigheid en de knipoogjes tussen door maakte het nog leuker. Alleen vond ik dat hele Iron Man-gedoe erg slecht, ten eerste heb ik niets met Iron Man (waarom niet gewoon vliegen als Superman?) en ten tweede hou je je op zo'n enorm cruciaal moment natuurlijk niet bezig met dergelijke lariekoek. Ik moest trouwens de hele tijd denken aan de film Silent Running toen ik The Martian zag.

Conclusie: The Martian moet je echt gezien hebben, niet de allerbeste film van de laatste tijd maar is het zeker waard.

Nu ik al zoveel oudere horror-klassiekers heb gezien, begin ik voor de volledigheid ook eens 'moderne klassiekers' erbij te pakken. Dat valt me regelmatig toch wel tegen en juist daarom was deze Franse Martyrs een erg prettige verassing. Een verassing is sowieso een goed woord voor deze film, want waar het op uitloopt zie je echt aankomen in het begin.

De jaren '70. Lucie is maanden lang ontvoerd en mishandelt geweest, waarna het haar gelukt is om te ontsnappen. Als ze 15 jaar later denkt haar ontvoerder in een krantenartikel te zien is ze uit op wraak...

Martyrs begint meteen als een bijzonder spannende film en kent eigenlijk nauwelijks rust. Van de akelige flashbacks van Lucie naar de kijharde slachtig van de familie van wat achteraf de ontvoerders blijken te zijn en een akelig wezen dat in Lucie's hoofd ontstaat. De film gaat vrijwel alle aspecten van het horrorgenre af; spanning, angst, schrikmomenten, gore, schockfactor...

En dan komen we bij de tweede helft en slaat de film meer om in een Cronenberg-achtige sciencefiction over een organisatie die mensen systematisch martelt om een martelaar te vinden, iemand die kan vertellen over 'the afterlife'. Een bizarre omslag waar ik even moeite mee had, maar uiteindelijk toch wel werkt. Al vond ik de eerste helft van de film wel net wat indrukwekkender.

Minder aan Martyrs is de hand-held-look van het camerawerk die zo kenmerkend is voor moderne (Horror-)films. Soms kwam het van pas voor de schrikmomenten, maar het slaat nergens op om dingen bewust zo onduidelijk in beeld te brengen. Bij de trackingshots werkte dit wel erg goed om de spanning te versterken. Ook de muziek werd functioneel gebruikt en zorgde voor de nodige schrikmomenten. Het enige wat ik echt miste in deze film was sfeerversterking, maar daar is het misschien ook niet het type horror-film voor.

Een prettige verassing. Een vermakelijke, spannende en vrij brute horror van Franse origine.

Black Sunday of The Mask of Satan verteld het verhaal van een heks die in de 17e eeuw ter dood veroordeeld is. De vloek leeft nog steeds onder de mensen en als een arts en zijn assistent de tombe verstoren beginnen de afstammelingen van de heks door haar aanwezigheid geplaagd te worden. Gebaseerd op het verhaal Viy van Nikolaj Gogol.

Barbara Steele en Mario Bava schijnen heel slecht met elkaar overweg te hebben gekund tijdens de productie, deels had dat er mischien mee te maken dat Steele geen woord Italiaans sprak en Bava nauwelijks Engels. Desalniettemin vind ik dat ze hier een sterke dubbelrol neerzet, zowel de kwaadaardige heks als de mooie prinses weet ze goed te vertolken. Ook de andere rollen vond ik best redelijk vertolkt, al helemaal als je bedenkt dat de Italiaanse cast tijdens de opnames Engels moest spreken.

La Maschera del Demonio is een bijzonder sfeervolle Italiaanse Gotische horror. De studio-sets zien er bijzonder echt en sfeervol uit, compleet met spinnenwebben. Er zijn ook lekker veel verschillende sets gebruikt, in plaats van steeds weer dezelfde te gebruiken. Door het zwart-wit wordt de film alleen maar sfeervoller en duisterder. Voor die tijd zaten er ook wel gave transformatie scènes en effecten in en de opening was al meteen lekker bruut.

De film heeft ook een erg orginele kijk op Vampirisme. Oorspronkelijk zouden de heks en haar helper hoektanden inkrijgen, maar Bava besloot om die weg te laten. Daarnaast is het ook een van de weinige films die zich echt in Oost-Europa lijkt af te spelen, met Oosters-Orthodoxe kruizen, Russische letters en mensen met Russische namen. Die Javutich leek bij vlagen ook erg op Vlad de Spitser (de orginele Dracula).

De versie die ik keek (The Mask of Satan) is de Uncut versie met oorspronkelijke Engelse dub en orginele Italiaanse soundtrack van Roberto Nicolosi. De Amerikaanse versie (Black Sunday) heeft een latere, dramatischere dub en soundtrack van Les Baxter. Verder zijn er nog een hoop Britse versies, maar daar is een heleboel uitgeknipt. Black Sunday vind ik overigens - ondanks dat het heel pakkend is - een waardeloze titel voor een film als deze, het speelt zich niet eens op Zondag af. Zou beter passen bij Giallo of Slasher, die zich op een zondag afspeelt.

De film is de derde Italiaanse horror-film met geluid, Mussolini had het genre namelijk verboden. De scènes in de tombe inspireerde Richard Donner voor de begraafplaats -scène in The Omen en Francis Ford Coppola voor zijn versie van Dracula (Grappig, want toevallig moest ik aan die films denken).

De dialogen komen er mischien niet heel erg natuurlijk uit en het verhaal (hoewel sfeervol) is vrij simpel, maar toch vind ik La Maschera del Demonio een van de aller beste Gotische horror-films. De originaliteit, de heerlijke atmosfeer en het feit dat het nergens langdradig, overdreven of nep wordt maken dit tot een echte aanrader.

"Sic transit gloria mundi"

De Satanistische Prins Prospero nodigt een grote groep edelen uit op zijn kasteel. Als in de dorpen rondom het kasteel de rode dood uitbreekt is iedereen aan zijn genade overgeleverd...

De eerste keer dat Roger Corman in Engeland een film opneemt, er spelen dan ookveel Britse acteurs in de film. Jane Asher (destijds het vriendinnetje van Paul McCartney) speelde een prima rol, daarnaast vond ik ook Patrick Magee het goed doen. En uiteraard speelde Vincent Price zijn rol ook weer goed.

Een keer geen 19e-eeuws decoor maar het middeleeuwse Italië. De grote sets die voor de film zijn gebouwd zagen er indrukwekkend uit, al was het interieur niet helemaal Historisch correct naar mijn idee. Had eigenlijk verwacht dat het iets donkerder en sfeervoller zou zijn, met spinnenwebben en dergelijke. Maar de grote ruimte waar de acteurs zich in bewegen blijft indrukwekkend.

Het verhaal van Poe waar de film op is gebaseerd is erg kort en ik vind dat Corman er een geslaagd verhaal omheen heeft weten te bedenken met verwijzingen naar enkele andere verhalen van Poe. Moest ook een aantal keer denken aan Det Sjunde Inseglet van Bergman.

De film is opgenomen in mooi widescreen-formaat en de kleuren komen goed over. Het begin is sfeervol en verder is het gemaskerde bal ook erg sterk opgenomen.

Alles bij elkaar weer een erg vermakelijke Poe verfilming van Roger Corman. Al vind ik dat hij films heeft gemaakt die meer sfeer hadden, qua plot en sets is dit wel een van de betere. Een must-see voor liefhebbers van klassieke horror.

"I HAVE THE POWER!!!"

Erg leuke film. Als ze een iets groter budget hadden gehad had er wellicht meer in gezeten. En dat ter wel ze al een groot deel van Superman IV's budget hadden gebruikt.

Dolph Lundgren is echt erg slecht als He-man, hij lijkt wel erg goed maar het acteerwerk is niet al te best. Ook is het erg goed te zien/horen dat zijn stem later is opgenomen.

Frank Langella is een geweldige Skeletor en misschien wel het grootste pluspunt van de hele film. Zijn manier van prater is erg intimiderend en hij doet het echt erg goed. Hij zet Skeletor neer als misschien wel de beste Bad-guy ooit. Want dat is het hem ook bij Darth Vader zit er diep van binnen nog wat goeds bij Skeletor of The Horned King niet die doden hun eigen mannen en deinzen echt nergens voor terug. Zijn masker en kostuum zijn ook erg goed gemaakt al had ik de ruimte rond zijn ogen zwart gemaakt om hem nog iets duisterder te laten lijken.

Billy Barty, Meg Foster, Jon Cypher, Christina Pickles en James Tolkan waren ook erg goed. Courteney Cox, Robert Duncan McNeill en Pons Maar waren matig maar niet zo slecht.

De muziek van Bill Conti (die wel erg van Star Wars is gepikt) vond ik wel heel erg goed.

De kostuums van Julie Weiss waren niet slecht, vooral die van Skeletor was erg goed.

Het verhaal van David Odell die ook werkte aan The Dark Crystal vond ik ook erg goed. Al moet ik zeggen dat het erg duidelijk is dat het door geldgebrek is gewijzigd.

Ik vind de openings-scène en alle stukken op Eternia helemaal geweldig. Maar in "de echte wereld" word alles een beetje vaag en knullig. Ik had liever een film gezien die zich helemaal op Eternia afspeelde. De effecten op Eternia waren wel erg goed en de sets waren erg mooi gemaakt.

Al met al een toch wel erg leuke film maar het had veel beter kunnen zijn.