menu

The Man Who Knew Too Much (1956)

Alternatieve titel: De Man Die Te Veel Wist

mijn stem
3,48 (601)
601 stemmen

Verenigde Staten
Misdaad / Thriller
120 minuten

geregisseerd door Alfred Hitchcock
met James Stewart, Doris Day en Bernard Miles

Een typisch, enigszins naïef Amerikaans gezinnetje is op vakantie in Marokko met hun tienjarige zoontje Hank. Ze worden bij toeval betrokken bij een internationaal complot. Hun zoon wordt daarna ontvoerd om hen het zwijgen op te leggen. Door de ontvoering van Hank raken ze plotseling verstrikt in een net van intriges en moord. Deze versie is een 'remake' van Hitchcocks eigen film uit 1934.

TRAILER

https://www.youtube.com/watch?v=C9tDAo9NnS4

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
avatar van chiel
4,0
Nee hoor, criterion komt met een blu-ray release van de eerste verfilming uit 1934.

Dick2008
Brix schreef:
Wat mij minder kan bekoren zijn de vele studio opnames, die "buiten"spelen, en de duidelijk herkenbare achtergrond projecties.
Op de DVD, die overigens van prima beeldkwaliteit is, zijn die beelden nog te harden.


De dvd's van Universal zijn vaak van prima beeldkwaliteit dus daar dan ook niets dan lof over. Wel zullen dit zaken wat sneller opvallen, bij de ene oude film wat meer dan bij de ander. Maar voor een film uit 1956 ??. Misschien viel me dat vroeger wat minder op, dat weet ik niet meer.

Ik heb me er nog maar eens aan gewaagd, op zich wel leuk om James en Doris in deze film nog eens te zien, maar dat was het dan ook wel. Niet aan mij besteed, misschien vroeger aardig om hem een keer gezien te hebben maar nu niet meer, erg trage ook lange film. En een zeer vervelend laatste gedeelte maar daar heb ik het hier al over gehad.


(Wat ik over en bij Psycho schreef vind ik nou nog steeds en dat is:

Dick2008 schreef:
Ik ben niet zo'n liefhebber van thriller/horror, maar deze film biedt wat dat betreft voldoende, maar ook weer niet teveel spanning om hem om de zoveel tijd weer eens te zien en ik blijf deze met Topaz de beste van Hitchcock vinden. 4.0.


(Bericht van 3 mei 2010))

5,0
Geweldige Hitchcock, heb enorm genoten. James Stewart zet zoals altijd een prachtige acteerprestatie neer en ook Doris Day doet het zeer goed, de kritiek naar haar kant toe kan ik dan ook bij lange na niet plaatsen. Mooie sfeer in het eerste deel van de film en de chemie in het gezin. Fraaie setting (Marokko/Londen) en een goede dosis humor is in de film verwerkt.

I.t.t. velen wist het tweede deel mij ook te bekoren. Goede spanningsopbouw, geweldige scènes in de Albert Hall en ook een mooi einde hoe het lied Que sera voor een hereniging tussen ouders en kind zorgt.

Een van de betere Hitchcocks imo.

avatar van chiel
4,0
Nu heb je de versies alweer verward, Dogie! De criterion-release betreft de versie uit 1934.

avatar van jipt
4,0
Sterke thriller van Hitchcock, wat heeft die man toch een geweldige films gemaakt. 4*

avatar van gauke
3,5
gauke schreef:
Hitchcocks blijven altijd leuk. Natuurlijk is de ene wat beter dan de andere.


Een goede en onderhoudende thriller, die de gehele speelduur bleef boeien en waarin een onschuldig man per abuis informatie over een internationaal complot kreeg. Spannende scènes werden onderbroken door komedieachtige gedeeltes. De film kende bedrieglijke plots en goede dialogen. De muziek speelde een belangrijke rol en Doris Day zong haar succesnummer "Que sera sera".

avatar van missl
4,0
Veel spanning, mooie beelden en een vleugje humor. Dit is weer een goede Hitchcock! (Mijn vorige Hitchcock was forgein correspondent en die viel tegen)

avatar van 93.9
4,0
Scene bij de piano is onvergetelijk. Goede fim.
Helaas vind ik James Stewart verschrikkelijk..

3,5
TMP
Zeer degelijke thriller van Hitchcock. Het gedeelte in Marokko is het meest interessant. Hitchcock weet de spanning echter goed genoeg vastgehouden tot het einde. Sommige scènes, waaronder die in de Royal Albert Hall, hadden wel iets korter gemogen. Acteerwerk is in orde, James Stewart is weer eens goed op dreef.

avatar van baspls
4,0
"If you ever get hungry, our garden back home is full of snails. We tried everything to get rid of them. We never thought of a Frenchman!"

Remakes die door de zelfde regisseur als het origineel worden geregisseerd blijf ik apart vinden. Meestal is de reden dat het origineel in een andere taal als Engels is opgenomen of dat de regisseur erg ontevreden over het origineel was. Hier is het echter alleen omdat Hitchcock aan zijn contract moest voldoen en geen idee had voor een nieuw project. Eerder was er in 1941 al een plan voor een Amerikaanse remake van Hitchcock's The Man Who Knew Too Much uit 1934, maar dat ging toen niet door. Tegen François Truffaut vertelde Hitchcock dat het origineel was gemaakt door een amateur en de remake door een professional, toch vind hij het origineel beter omdat dat minder gepolijst was.

Een chirurg en zijn vrouw - een bekende zangeres - zijn samen met hun zoontje op vakantie in Marokko. Een fransman helpt hen bij een incident in de bus. Later komt deze fransman met een mes in zijn rug naar hen toe op een marktplein en fluistert hij de chirurg de details van een politieke aanslag in Londen in. Om het echtpaar het zwijgen op te leggen wordt hun zoontje ontvoerd...

James Stewart speelt weer een prima hoofdrol. In het begin kwam hij een beetje vervelend over, maar dat maakt hij weer goed met de luchtige humor en overtuiging waarmee daarna speelt. Doris Day weet de rol van bezorgde moeder ook uitstekend te vertolken.

De cameo van Hitchcock is deze keer erg moeilijk te spotten, in de scène met de acrobaten staat hij helemaal links met zijn rug naar de camera toen (een man met een zwart pak en een kalend hoofd). Dit keer heeft echter niet alleen Hitchcock een cameo maar ook zijn vaste componist. Bernard Herrmann en het London Symphony Orchestra zijn namelijk te zien in de geniale concert-scène.

De manier waarop het verhaal wordt verteld wordt is weer typisch Hitchcock. Je zit er meteen helemaal in en de suspense werkt uitstekend. De film begint eerst luchtig en een beetje mysterieus en wordt uiteindelijk steeds spannender. Door de aankondiging over de bekkens in het begin van de film leef je eigenlijk de hele tijd naar de concert-scène toe. En werkelijk alles aan die scène is perfect, uitstekende suspense. 12 minuten lang is er geen enkele dialoog, alleen muziek en ruim 124 mooie shots.

Dat de vrouw van de Priester-Huurmoordenaar zich uiteindelijk bedenkt vind ik niet zo vergezocht als veel mensen beweren. Het was immers een religieuze vrouw en een klein jongetje doden is heel wat anders dan een ambassadeur om het leven brengen.

De cinematografie is weer uitstekend. Alleen het gedeelte in Marokko was duidelijk in een studio en voor projectie-schermen opgenomen, Londen kwam (logisch) veel realistischer over. De film had alweer zo'n heerlijke Kuifje-achtige sfeer. De beelden in Marokko deden me ook erg denken aan De Krab met de Gulden Scharen en als we de chirurg en zijn vrouw door Kuifje en de Kapitein vervangen en het zoontje door een oude vriend van Kuifje had het ook net zo goed een album kunnen zijn.

The Man Who Knew Too Much is weer een heerlijke Hitchcock die van begin tot einde weet te vermaken. Hoe meer films ik zie van de Master of Suspense, hoe meer ik zijn stijl leer waarderen.

avatar van eRCee
4,0
Vind het net één van de beste thrillers van Hitchcock. Niet alleen is de suspense volop aanwezig, maar dit wordt gegoten in een aantal majestueuze scenes waarin alles samenkomt wat Hitchcock aan visuele verteltechniek in huis heeft. Met name dan natuurlijk de ontknoping in de Royal Albert Hall. The man who knew too much weet ook nadien de spanning nog moeiteloos vast te houden (waarbij de trappenscene teruggrijpt op Notorious). Wat anderen benoemen als plotgaten zijn volgens mij geloofwaardigheidsdetails, maar daar barst het van in het oeuvre van Hitchcock. Geloofwaardigheid interesseert hem niet, vandaar ook dat hij nooit van z'n greenscreens is afgestapt. Het gaat, in tegenstelling tot wat velen denken, ook niet om het verhaal. Bij Hitchcock draait alles om het effect, om het bespelen van de kijker. En dat effect is hier wat mij betreft heel erg geslaagd.

avatar van Fisico
3,5
De momenteel wekelijkse Hitchcock op TV is een ware zegen. Fijn om verder te kunnen kijken dan zijn twee beroemste producties Psycho en The birds. Ook deze thriller was erg vermakelijk en tot op het einde spannend. De film is opgebouwd in twee delen: Marokko en Londen.

De film komt traag op gang en komt pas echt los vanaf de moord. De beelden en de sfeer in Marokko waren geweldig, al meen ik begrepen te hebben dat er opgenomen werd in een studio. Toch besteedt Hitchcock veel aandacht aan de plaatselijke cultuur en algemene gebruiken (gesluierde vrouwen en het voorvalletje op de bus,de eetgewoonten in het restaurant, de erg mooie rit met paard en koets naar het hotel, het nachtelijke Marrakech, enz...).

De spanning wordt opgedreven en verder gezet in Londen. Eerst bij de taxidermist, maar later ook in de kerk en uiteindelijk bij the Albert hall. Doris Day doet het geweldig en het liedje "Que sera sera" is voor mij nu voor eeuwig verbonden aan deze film en haar stem. Ook James Stewart vond net als in "Rear window" ik erg goed.
Hier en daar wel wat plotgaten. Behalve de opdrachtgever en de moordenaar zelf kon niemand weten wanneer het fatale schot ging plaatsvinden. Ook het vinden van de kleine jongen James Stewart die de deur inbeukt was vrij onrealistisch, laat staan dat hij zich al fluitend hoorbaar kon maken. En ofwel heb ik iets gemist, maar ik kan me niet herinneren dat McKenna wist dat hij zich naar The Albert Hall moest begeven toen hij bijkwam.

Desalniettemin een genietbare film met een leuke eindscène. Op naar de volgende Hitchcock!

avatar van IH88
4,0
geplaatst:
"You English intellectuals will be the death of us all."

Eén van Hitchcock’s beste films. The Man Who Knew Too Much is een kleurrijke, spannende en humoristische spionagethriller zoals alleen Hitchcock die kan maken. Dat de man nooit een James bond film heeft gemaakt blijft verbazingwekkend, want met deze film laat hij weer eens zien hoe goed hij is in het maken van dit soort spionagefilms.

Het eerste gedeelte in Marokko zorgt voor een rustige en sfeervolle opbouw van het verhaal, en het samenspel tussen Stewart en Doris Day is zeer vermakelijk om naar te kijken. Het acteerwerk van Miles, De Banzie en Nalder als de bad guys mag ook niet onvermeld blijven. In het tweede gedeelte in Londen wordt de spanning opgevoerd, en de kerkscene en de scènes tijdens een concert in het Albert Hall theater zijn niet alleen hoogtepunten in de film, maar ook hoogtepunten in het gehele oeuvre van Hitchcock.

avatar van Gerlof1378
3,5
Sterke thriller naar de hand van Hitchcock, met een goed verhaal en idem cast en mooi camera werk. Echt een thriller waar je gelijk inzit en ja hij is een klassieker dus neem de tijd om in het verhaal te komen, voor de rest zeg ik kijk ze.

avatar van Dievegge
4,5
In deze politieke thriller moet een aanslag op een buitenlands staatshoofd voorkomen worden. Het land is fictief; de vlag bestaat niet. De spanning wordt opgedreven door de tijdsdruk. Ze hebben slechts een beperkte tijd om de aanslag te verhinderen en om hun kind te redden. De klok tikt, de hectiek neemt toe. Er zijn ook grappige momenten om de spanning te verlichten: de opmerking over slakken, James Stewart die niet weet waar hij z'n lange benen moet laten, de scène met de opgezette wilde dieren.

De titel slaat in eerste instantie op Louis Bernard, die vermoord wordt omdat hij te veel weet. James Stewart speelt een toevallige held. Het emotionele karakter van z'n vrouw (Doris Day) ziet hij als een nadeel, maar uiteindelijk zal dat een voordeel blijken. Ook mevrouw Drayton ontwikkelt een band met het kind, hoewel ze bij de slechteriken hoort. De Oostenrijker Reggie Nalder ziet er angstaanjagend genoeg uit om de gewetenloze huurmoordenaar te spelen dankzij die brandwonden op z'n gezicht. Een schoonheidsfoutje is dat twee figuranten achter Doris Day lopen op weg naar de Royal Albert Hall maar vóór haar aankomen. Misschien hebben ze een binnenweg genomen.

Marrakesh biedt een mooier decor dan de versie uit 1934, met dromedarissen, acrobaten en een drukke markt. In Londen is een dubbeldekker te zien. Ambrose Chapel was een kerk in Brixton in Zuid-Londen. Sets op locatie werden gecombineerd met studio-opnamen, soms voor een scherm met bewegende beelden. De muziek is geïntegreerd in de intrige. Que Sera, Sera dient als herkenningselement tijdens de ontknoping. In Arthur Benjamins cantate Storm Clouds moet die ene bekkenslag het geluid van het pistoolschot camoufleren. De naam Bernard Herrmann staat op een affiche en hij is te zien als dirigent. Voor een beperkt aantal scènes schreef hij originele muziek in z'n herkenbare stijl.

Terwijl de schurken ontsnappen uit Ambrose Chapel, staat Doris Day tegelijk te wachten aan de voorkant. Eén camerashot toont twee dingen tegelijk, zodat de kijker meer weet dan de personages. Een gelijkaardig shot zou Hitchcock twee jaar later in Vertigo gebruiken. De finale is een grootschalige, woordeloze montage in Royal Albert Hall, met een steeds snellere afwisseling tussen verschillende simultane gezichtsstandpunten. Het is meeslepend, grappig, stijlvol en voldoende geloofwaardig om niet te gaan muggenziften.

Gast
geplaatst: vandaag om 17:23 uur

geplaatst: vandaag om 17:23 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.