The Man Who Knew Too Much (1956)

James Stewart speelt weer meesterlijk!

Je wordt tijdens de film door Hitchcock steeds op het verkeerde been gezet.

Leuk weetje: Doris Day kreeg een Oscar voor het (nu nog steeds erg populaire) nummer 'Que Sera, Sera'.

James Stewart.... Die man tilde menig film naar een hoger niveau. Ontzettend Amerikaans, maar in oude Hollywoodfilms zijn er niet zo veel met zijn uitstraling. Altijd fijn om naar te kijken.

Naast Stewart tilde de Royal Albert Hallscene deze film ondanks een wat flauw scenario tot boven het gemiddelde.

3.0*

Een van de beste herzieningen die ik ooit bij een film heb gehad. Want deze film van Hitchcock blijkt gruwelijk ondergewaardeerd wat mij betrefd. De eerste keer vond ik het een aardig filmpje, bij de tweede kijkbeurt heb ik toch wel genoten.

De Royal Albert Hall scène is veel beter dan ik me herrinnerde en vreemd genoeg vond ik hem dit maal ook erg spannend, ondanks dat ik wist hoe hat afliep.

Toch was het een andere scène die het wat mij betrefd het hoogtepunt van de film was. Dit is de scène waarin Stewart naar het adres gaat van Ambrose Chapell, een man waarnaar hij op zoek is. Hitchcock haalt zijn hele trukendoos hier open om zoveel mogelijk spanning op te wekken. De achtervolging, de kop van Ambrose, de oude mannen eromheen, de locatie van een winkel waarin dieren opgezet worden (inclusief leeuwen, tijgers en zelfs zo'n zaagvis). Het leuke aan deze scène is dat er uiteindelijk niks aan de hand is en dat Ambrose helemaal niet de persoon is die Stewart zoekt. Hitchcock gebruikt zijn truukje hier perfect om de kijker op het verkeerde spoor te zetten. Nou klinkt dit niet zo bijzonder, maar nu ik wist wat er ging gebeuren kon ik er de humor van inzien en moest is er zelfs om lachen. Alle elementen, van acteurs, locatie tot het camerawerk, zijn eigenlijk erg absurd en komisch. Ook de woorden van Stewart zijn hier leuk. Misschien ben ik de enige die er de humor van inziet en was het zelfs niet grappig bedoelt. Maar het is in ieder geval nu een van mijn favoriete Hitchcockscènes.

Ook klopt de titel nauwelijks, want eigenlijk weet Stewart te weinig. Hij heeft misschien gevaarlijke informatie, maar hij lijkt ook telkens geen flauw idee te hebben wat hij moet doen. Zijn vrouw is veel slimmer, maar het leuke is dat Stewart haar eigenlijk nooit serieus neemt, waardoor hij in steeds grotere problemen komt.

Er zijn helaas wel twee grote minpunten: het slecht acterende jochie en het feit dat Stewart en Day zomaar de Albert Hall binnen kunnen lopen zonder tickets. Maar verder toch gewoon een heerlijke film. Dit zou zomaar eens een van mijn favoriete Hitchcockfilms kunnen worden. Op het moment hou ik het op 4*, maar verhoging zit er wel in.

Hele aardige film. Geen meesterwerk, wat simpel verhaal, enkele ergernissen, maar daarnaast ook enkele schitterende scènes (duidelijk waar Coppola zijn inspiratie vandaan heeft), een beetje suspence, aardige humor (vooral de dinerscène) en James Stewart. Heb me prima vermaakt ermee en de tijd vloog voorbij.

Mijn eerste Hitchcock, een zware tegenvaller

Allereerst is het tempo van de film tergend langzaam en kabbelt de film na de apotheose nog 20 minuutjes voort om te eindigen zoals het is begonnen; als een klucht.

The Man who knew too much deed me denken aan een kluchtige toneel voorstelling van een amateur toneelgroep die 1x in het jaar 4 dagen optreedt in een klein dorpje. Alle ingredienten daarvoor zijn dan ook in deze film aanwezig.

Het op het eerste oog ietwat ingewikkelde verhaal blijkt al gauw weinig voor te stellen en kent een lachwekkend plot eerst de gil van mams en dan ook nog eens dat piano/fluit stuk . Er gebeurt ook niet veel spannends, waardoor het plakkaat 'thriller' hier wel de prullenbak in kan.

De personages zijn, op James Stewart na, echt te genant voor woorden. Zowel qua acteerprestaties als inhoud. Vervelend jochie van 8 dat veel te wijze teksten moet uitkramen, moeders die de hele tijd loopt te huilen, een boef die net iets te vaak in de camera kijkt en dan die prime-minister met zijn vleeswond . Het lijken haast karikaturen van zichzelf

Verder is de film traag, cinematografisch jan modaal en nogmaals niet spannend. En wat gebeurde er nou in die winkel met de zwaardvis, moest dat grappig zijn?

Een lichtpuntje is James Stewart die wel wat van zijn rol weet te maken en dat zeer overtuigend doet.

1,5*

p.s. lelijk lied blijft dat que sera toch..

Ook deze thriller is weer gaaf. Mooie mix van humor en sfeer en muzikaal interessant. Tot mijn schande moet ik bekennen dat ik niet wist dat 'Que sera, sera' uit deze film komt! Ik dacht altijd dat dit nummer uit een of andere romantische zwijmelkutfilm kwam.

James Stewart is hier (zeker in het begin) grappig. Ik begin zijn status als megaster van toen te begrijpen na het zien van een aantal films van hem zijn. Hij is stoer, maar blijft toch altijd een beetje een klein schalks jongetje.

Doris Day vind ik nèt Ronald Koeman met een jurk aan, maar ze acteert hier goed (maar haar personage is wel wat irritant) en, aangezien ze moet zingen, ook goed gecast.

Al met al vond ik het een heel onderhoudende film.

Feijenoord-fan???

Weer een typische Hitchcock film. En ik heb wederom van zijn film genoten. Het is weer een lekker spannend en boeiend verhaaltje. Gewoon 2 uur lang spanning en niet al te veel eromheen. Gebeurtenissen zijn niet spectaculair en qua actie is het ook niet zo speciaal. Maar het heeft wel weer wat. Muziek is weer van hoog niveau voegde erg veel toe aan de film. En ook het liedje door Doris Day was erg mooi, kende het natuurlijk wel maar ze zong het echt goed. Ervanuit gaande dat ze het zelf zong.

James Stewart is als vanouds goed. Gewoon een rol die hem lekker ligt omdat het een rol is die hij eigenlijk wel vaker heeft gedaan. En ja Doris Day is echt super.

4*

De 6de Hitchcock film en ook deze is me weer prima bevallen!

Valt me op dat deze Hitchcock niet bij iedereen geliefd is, zelf vond ik hem van het zelfde niveau als bijvoorbeeld Vertigo.

Mede door James Stewart die vaker te zien is in Hitchcock films en iedere rol leuk weet te acteren, ook Doris Day deed het zo slecht nog niet, maar gaf ook niet echt een meerwaarde aan deze film, vind haar leuker in comedy films.

Kortom: weer een goede thriller van Hitchcock die zeker niet onder doet voor de grotere namen.

4 sterren! een waardige Hitchcock!

Deze was laatst op tv, maar ik heb 'm niet af kunnen kijken. Ik vond 'm behoorlijk slecht. Ik weet niet of dat ligt aan de stijl van filmmaken, of gewoon puur aan deze film. Ik heb me echt zitten ergeren aan sommige debiele en veels te doorzichtige dialogen en/of plotwendingen. Ook het acteerwerk was maar zwakjes (de ene keer belachelijk overdreven, de andere keer totaal emotieloos), terwijl Stewart en Day toch wel grote namen waren volgens mij.

Ik kan me goed voorstellen dat dit in 1956 heel wat was, maar dat hoop ik eerlijk gezegd niet, want dan ben ik bang dat films uit die tijd mij niet zullen kunnen bekoren.

Prima film van Hitchcock en in ieder geval een stuk beter dan de versie uit 1934, waar Hitchcock dus zelf ook niet tevreden mee was. Hitchcock maakt daarnaast graag gebruik van James Stewart en in deze film werkt dat wederom prima. Af en toe komt hij enigszins onnozel over in deze film en dat maakt de film zelfs op sommige momenten grappig. Verder is het verhaal deze keer ook wat beter uitgewerkt en daarnaast heeft de film gewoon een prima sfeer, iets waar Hitchcock sowieso altijd wel goed in is. Verder zitten er wel wat aardige spannende momenten in, al is het soms misschien een tikkeltje vergezocht, vermakelijk is het zeker.

3,5*

Weer een typische Hitchcock. Doorsnee gezin die wat overkomt en opeens een heel spannend leven krijgen.

Het verhaal komt wat langzaam op gang, maar na die moord kan het beginnen! Meer vragen dan antwoorden en bijna altijd wel wat te beleven.
Het dramagehalte is wat mij betreft iets te hoog om leuk te zijn en sommige scènes worden wat te lang gerekt. Dan heb ik het overigens niet over die scène in Albert Hall, want die is geweldig. Het moment dat het wapen langzaam in beeld komt. Ademloos en weer ouderwets genieten.

Het einde was jammer genoeg een beetje een anti-climax. Zo zit je te kijken en zo is het afgelopen.
Een leuke, vermakelijke film, maar hij heeft beter gemaakt.

3,5*

Mijn 10e Hitchcock alweer, het gaat wel lekker snel de laatste tijd. Met The Man Who Knew Too Much maakte Hitchcock een remake van zijn eigen film. Ik het nooit het origineel gezien, maar na het zien van deze film sta ik ook niet echt te trappelen.

De film begint rustig, en pas na de moord op Louis Bernard begint er vaart in de komen. Verhaal is prima, lekker mysterieus en goed te volgen. Al moet ik wel zeggen dat de film niet echt hele speciale momenten heeft (op de Albert Hall scene na dan)

James Stewart blijft gewoon een geweldige acteur, lekker onnozel en nonchalant. Ook in deze film doet hij het prima. Op Doris Day valt ook heel weinig aan te merken. Natuurlijk blinkt zij uit met het wereld beroemde liedje Que sera sera . Het is al vaker gezegd, maar dat jongetje was inderdaad erg irritant. Verder duurden sommige scenes iets te lang. En is de film een tikje ongeloofwaardg(zoals dat James Stewart en ook Doris Day gewoon de Albert Hall binnenkonden zonder een kaartje)

Verder wel gewoon een vermakelijke film. Maar ik heb wel betere films van Hitchcock gezien.

3*

Wederom zo'n thriller-topper van Hitchcock . James Stewart en Doris Day zijn verwikkeld in een mysterieus plot waarbij een moord beraamd wordt en ondertussen ook hun zoontje is ontvoerd. Soms wordt het enigszins grappig door Stewart, maar spanning overheerst gelukkig. Deze wordt opgevoerd tot een lange zenuwslopende scene tijdens een concert in de Albert Hall. Daarna gaat de film iets te lang door, maar goed dat terzijde. Ik heb me prima vermaakt met deze film .

Teleurstelling na het zo geweldige origineel. Er is 3 kwartier toegevoegd, maar waar dat in is gaan zitten is nauwelijks duidelijk. Echt spannend wil het helaas allemaal niet worden.

2*.

Ik vond het een zeer sterke misdaad / thriller met spannende momenten.

Vooral de albert hall scene was ijzingwekkend.

Ook de scenes in Marokko waren mooi.

Het acteerwerk is prima en wat verwacht je van stewart nog meer.

4 sterren

Het was zeker de moeite om deze film te bekijken. De beelden zijn misschien al wat gedateerd, maar het verhaal is zeker de moeite. Natuurlijk is ook de cast de moeite: James Stewart (Rear Window).

En dan nog het liedje "Que Sera Sera" komt blijkbaar uit deze film.

Zonder twijfel een van de zwakste Hitchcock-films. Het verhaal is aan de magere kant, wordt nergens echt spannend en ook het acteerwerk is niet om over naar huis te schrijven. Jammer bovendien dat het bekroonde "Que Sera Sera" niet een keer volledig gezonden wordt door Doris Day.

Zeer degelijke thriller van Hitchcock. Het gedeelte in Marokko is het meest interessant. Hitchcock weet de spanning echter goed genoeg vastgehouden tot het einde. Sommige scènes, waaronder die in de Royal Albert Hall, hadden wel iets korter gemogen. Acteerwerk is in orde, James Stewart is weer eens goed op dreef.

"If you ever get hungry, our garden back home is full of snails. We tried everything to get rid of them. We never thought of a Frenchman!"

Remakes die door de zelfde regisseur als het origineel worden geregisseerd blijf ik apart vinden. Meestal is de reden dat het origineel in een andere taal als Engels is opgenomen of dat de regisseur erg ontevreden over het origineel was. Hier is het echter alleen omdat Hitchcock aan zijn contract moest voldoen en geen idee had voor een nieuw project. Eerder was er in 1941 al een plan voor een Amerikaanse remake van Hitchcock's The Man Who Knew Too Much uit 1934, maar dat ging toen niet door. Tegen François Truffaut vertelde Hitchcock dat het origineel was gemaakt door een amateur en de remake door een professional, toch vind hij het origineel beter omdat dat minder gepolijst was.

Een chirurg en zijn vrouw - een bekende zangeres - zijn samen met hun zoontje op vakantie in Marokko. Een fransman helpt hen bij een incident in de bus. Later komt deze fransman met een mes in zijn rug naar hen toe op een marktplein en fluistert hij de chirurg de details van een politieke aanslag in Londen in. Om het echtpaar het zwijgen op te leggen wordt hun zoontje ontvoerd...

James Stewart speelt weer een prima hoofdrol. In het begin kwam hij een beetje vervelend over, maar dat maakt hij weer goed met de luchtige humor en overtuiging waarmee daarna speelt. Doris Day weet de rol van bezorgde moeder ook uitstekend te vertolken.

De cameo van Hitchcock is deze keer erg moeilijk te spotten, in de scène met de acrobaten staat hij helemaal links met zijn rug naar de camera toen (een man met een zwart pak en een kalend hoofd). Dit keer heeft echter niet alleen Hitchcock een cameo maar ook zijn vaste componist. Bernard Herrmann en het London Symphony Orchestra zijn namelijk te zien in de geniale concert-scène.

De manier waarop het verhaal wordt verteld wordt is weer typisch Hitchcock. Je zit er meteen helemaal in en de suspense werkt uitstekend. De film begint eerst luchtig en een beetje mysterieus en wordt uiteindelijk steeds spannender. Door de aankondiging over de bekkens in het begin van de film leef je eigenlijk de hele tijd naar de concert-scène toe. En werkelijk alles aan die scène is perfect, uitstekende suspense. 12 minuten lang is er geen enkele dialoog, alleen muziek en ruim 124 mooie shots.

Dat de vrouw van de Priester-Huurmoordenaar zich uiteindelijk bedenkt vind ik niet zo vergezocht als veel mensen beweren. Het was immers een religieuze vrouw en een klein jongetje doden is heel wat anders dan een ambassadeur om het leven brengen.

De cinematografie is weer uitstekend. Alleen het gedeelte in Marokko was duidelijk in een studio en voor projectie-schermen opgenomen, Londen kwam (logisch) veel realistischer over. De film had alweer zo'n heerlijke Kuifje-achtige sfeer. De beelden in Marokko deden me ook erg denken aan De Krab met de Gulden Scharen en als we de chirurg en zijn vrouw door Kuifje en de Kapitein vervangen en het zoontje door een oude vriend van Kuifje had het ook net zo goed een album kunnen zijn.

The Man Who Knew Too Much is weer een heerlijke Hitchcock die van begin tot einde weet te vermaken. Hoe meer films ik zie van de Master of Suspense, hoe meer ik zijn stijl leer waarderen.

Vind het net één van de beste thrillers van Hitchcock. Niet alleen is de suspense volop aanwezig, maar dit wordt gegoten in een aantal majestueuze scenes waarin alles samenkomt wat Hitchcock aan visuele verteltechniek in huis heeft. Met name dan natuurlijk de ontknoping in de Royal Albert Hall. The man who knew too much weet ook nadien de spanning nog moeiteloos vast te houden (waarbij de trappenscene teruggrijpt op Notorious). Wat anderen benoemen als plotgaten zijn volgens mij geloofwaardigheidsdetails, maar daar barst het van in het oeuvre van Hitchcock. Geloofwaardigheid interesseert hem niet, vandaar ook dat hij nooit van z'n greenscreens is afgestapt. Het gaat, in tegenstelling tot wat velen denken, ook niet om het verhaal. Bij Hitchcock draait alles om het effect, om het bespelen van de kijker. En dat effect is hier wat mij betreft heel erg geslaagd.

De momenteel wekelijkse Hitchcock op TV is een ware zegen. Fijn om verder te kunnen kijken dan zijn twee beroemste producties Psycho en The birds. Ook deze thriller was erg vermakelijk en tot op het einde spannend. De film is opgebouwd in twee delen: Marokko en Londen.

De film komt traag op gang en komt pas echt los vanaf de moord. De beelden en de sfeer in Marokko waren geweldig, al meen ik begrepen te hebben dat er opgenomen werd in een studio. Toch besteedt Hitchcock veel aandacht aan de plaatselijke cultuur en algemene gebruiken (gesluierde vrouwen en het voorvalletje op de bus,de eetgewoonten in het restaurant, de erg mooie rit met paard en koets naar het hotel, het nachtelijke Marrakech, enz...).

De spanning wordt opgedreven en verder gezet in Londen. Eerst bij de taxidermist, maar later ook in de kerk en uiteindelijk bij the Albert hall. Doris Day doet het geweldig en het liedje "Que sera sera" is voor mij nu voor eeuwig verbonden aan deze film en haar stem. Ook James Stewart vond net als in "Rear window" ik erg goed.
Hier en daar wel wat plotgaten. Behalve de opdrachtgever en de moordenaar zelf kon niemand weten wanneer het fatale schot ging plaatsvinden. Ook het vinden van de kleine jongen James Stewart die de deur inbeukt was vrij onrealistisch, laat staan dat hij zich al fluitend hoorbaar kon maken. En ofwel heb ik iets gemist, maar ik kan me niet herinneren dat McKenna wist dat hij zich naar The Albert Hall moest begeven toen hij bijkwam.

Desalniettemin een genietbare film met een leuke eindscène. Op naar de volgende Hitchcock!

"You English intellectuals will be the death of us all."

Eén van Hitchcock’s beste films. The Man Who Knew Too Much is een kleurrijke, spannende en humoristische spionagethriller zoals alleen Hitchcock die kan maken. Dat de man nooit een James bond film heeft gemaakt blijft verbazingwekkend, want met deze film laat hij weer eens zien hoe goed hij is in het maken van dit soort spionagefilms.

Het eerste gedeelte in Marokko zorgt voor een rustige en sfeervolle opbouw van het verhaal, en het samenspel tussen Stewart en Doris Day is zeer vermakelijk om naar te kijken. Het acteerwerk van Miles, De Banzie en Nalder als de bad guys mag ook niet onvermeld blijven. In het tweede gedeelte in Londen wordt de spanning opgevoerd, en de kerkscene en de scènes tijdens een concert in het Albert Hall theater zijn niet alleen hoogtepunten in de film, maar ook hoogtepunten in het gehele oeuvre van Hitchcock.

In deze politieke thriller moet een aanslag op een buitenlands staatshoofd voorkomen worden. Het land is fictief; de vlag bestaat niet. De spanning wordt opgedreven door de tijdsdruk. Ze hebben slechts een beperkte tijd om de aanslag te verhinderen en om hun kind te redden. De klok tikt, de hectiek neemt toe. Er zijn ook grappige momenten om de spanning te verlichten: de opmerking over slakken, James Stewart die niet weet waar hij z'n lange benen moet laten, de scène met de opgezette wilde dieren.

De titel slaat in eerste instantie op Louis Bernard, die vermoord wordt omdat hij te veel weet. James Stewart speelt een toevallige held. Het emotionele karakter van z'n vrouw (Doris Day) ziet hij als een nadeel, maar uiteindelijk zal dat een voordeel blijken. Ook mevrouw Drayton ontwikkelt een band met het kind, hoewel ze bij de slechteriken hoort. De Oostenrijker Reggie Nalder ziet er angstaanjagend genoeg uit om de gewetenloze huurmoordenaar te spelen dankzij die brandwonden op z'n gezicht. Een schoonheidsfoutje is dat twee figuranten achter Doris Day lopen op weg naar de Royal Albert Hall maar vóór haar aankomen. Misschien hebben ze een binnenweg genomen.

Marrakesh biedt een mooier decor dan de versie uit 1934, met dromedarissen, acrobaten en een drukke markt. In Londen is een dubbeldekker te zien. Ambrose Chapel was een kerk in Brixton in Zuid-Londen. Sets op locatie werden gecombineerd met studio-opnamen, soms voor een scherm met bewegende beelden. De muziek is geïntegreerd in de intrige. Que Sera, Sera dient als herkenningselement tijdens de ontknoping. In Arthur Benjamins cantate Storm Clouds moet die ene bekkenslag het geluid van het pistoolschot camoufleren. De naam Bernard Herrmann staat op een affiche en hij is te zien als dirigent. Voor een beperkt aantal scènes schreef hij originele muziek in z'n herkenbare stijl.

Terwijl de schurken ontsnappen uit Ambrose Chapel, staat Doris Day tegelijk te wachten aan de voorkant. Eén camerashot toont twee dingen tegelijk, zodat de kijker meer weet dan de personages. Een gelijkaardig shot zou Hitchcock twee jaar later in Vertigo gebruiken. De finale is een grootschalige, woordeloze montage in Royal Albert Hall, met een steeds snellere afwisseling tussen verschillende simultane gezichtsstandpunten. Het is meeslepend, grappig, stijlvol en voldoende geloofwaardig om niet te gaan muggenziften.

Het is alweer een aantal jaren geleden dat ik een Hitchcock heb gezien, en aangezien er geen bal op de tv was had ik deze film nog met Doris Day. Ik heb deze dvd uit een Hitchcock box getrokken en in de blu ray speler geduwd.

Wat kan je ervan zeggen. Een ietwat standaard misdaad potje, die Hitchcock ook al eerder in de 1934 versie van deze film heeft gemaakt, op wat wijzigingen betreft locaties en personages na.

Hitchcock gooit af en toe humor in de film, want spanning kan niet 90 minuten lang vastgehouden worden volgens Hitchcock's eigen filosofie. Hier ligt wel de kracht van Hitchcock. Spannend vind ik het zelden worden in zijn films, ook in the Man Who Knew Too Much niet. Maar zijn luchtige onderbrekingen zijn welkom en brengen net even wat luchtigheid mee die de (voor de rest stoffige film) hard nodig heeft. Ook de af en toe mooie shots (vooral de derde akte) zijn af en toe om door een ringetje te halen.

De vertolkingen van Stewart en Day dragen een steentje bij aan de film. De eerste vertolking van de classic Que Sera, Sera is daarnaast ook het vermelden waard.

3,0*

Mijn 16e Hitchcock en zeer onverwacht, mijn eerste onvoldoende . Ik heb het gevoel dat het origineel uit de jaren 30 veel beter is. Dat ga ik binnenkort testen om te vergelijken.

Het grote probleem vind ik dat de film niet realistisch is. Het acteren begint stroef en wordt nooit meer dan modaal, de gebeurtenissen zijn gewoon niet logisch en er kloppen dingen niet (telefooncel op vliegbaan, stervende man die een adres geeft terwijl kind nog niet ontvoerd was en opeens hangt James aan de kerktoren). Ook draaien de emoties soms 180 graden. Ten slotte eindigd de film erg abrupt.

Deze film heeft wel mooie plaatjes, bijzondere locaties (studios) en een unieke scène met het concert. Het liedje van Doris Day kan me gestolen worden.

Eén van mijn geliefkoosde Hitchcock-film al was het maar voor de weergaloze thrillerscène naar het einde toe.

Ook best aangenaam de verwarringen en misverstandjes die naar de ontknoping leiden en daarin kan Hitchcock beslist rekenen op James Stewart en ook Doris Day. Zoals altijd is er een vleugje humor en in het slot wat sentimentaliteit en heel zeker te vermelden is de knappe muziek.

Eigenlijk vind ik deze remake beter dan de oorspronkelijke. Hitch wist wat hij deed.

The Man Who Knew Too Much behoort zeker niet tot de buitencategorie der Hitchcock films maar is ondanks dat toch op zijn minst onderhoudend te noemen.

Het overgrote deel van de werken van de 'Master of suspense' heb ik in de loop der jaren toch wel gezien maar de oorspronkelijke versie uit 1934 hoort daar helaas niet bij.Dat vergelijkingsmateriaal heb ik dus niet maar dat maakt,denk ik voor de uiteindelijk waardering van deze film niet zoveel uit.

Het verhaal over een Amerikaans echtpaar dat,mede beroepshalve een reis maakt door West-Europa en Noord-Afrika en daar op een wat knullige en niet al te geloofwaardige manier betrokken raakt bij een internationale samenzwering verloopt vlot,kent best een aantal spannende momenten maar is verder niet echt groots te noemen.Gelukkig wordt het genoemde echtpaar gespeeld door James Stewart en Doris Day,die spelen niet alleen beiden sterk en overtuigend maar tevens behoren de scenes tussen de echtelieden tot de beste van de film.Wel jammer dat het tweetal niet echt een tegenstander van formaat hebben in The Man Who Knew Too Much want dat had de film zeker een flinke kwaliteitsinjectie gegeven.

Nu moeten we het doen met de fraaie kleurbeelden,wat redelijk sterke plotwendingen en het al eerder genoemde prima acteerwerk van de beide hoofdrolspelers.Daarbij zou je met een beetje goede wil nog de regie van Alfred Hitchcock zelf kunnen noemen maar die heeft toch ook vrij regelmatig ook een kwalitatief betere prestatie neergezet.

Blijft over,een erg boeiende en aangename thriller die zeker de moeite waard is maar tegelijkertijd niet verder komt dan een goede subtopper in het oeuvre van de oude meester.

Goede Hitch. Heeft wat tijd om in gang te komen en het decor op te zetten, maar eens dat is gebeurd, wacht het publiek in het tweede uur een spannende complot-thriller met een heerlijke climax in de Albert Hall. James Stewart was duidelijk een favoriet acteur van Hitchcock; hoeveel keren heeft die man niet in zijn films gespeeld? Maar de echte verrassing was voor mij Doris Day. Meestal zijn echtgenotes verplichte toevoegingen in die oude films, maar hier neemt ze een volwaardige rol in het verhaal.

Met deze film toont Hitchcock opnieuw dat hij de meester van suspence is. Het verhaal is op zich niet slecht, maar in de handen van Hitchcock wordt het een sterke thriller. Voor de verandering draait het rond een gezin ipv een liefdesverhaal. Qua verhaal geef ik hier niets prijs, daarvoor moet u de film maar zien.

In het begin worden we als kijker meegesleurd in personages die er verdacht uit zouden zien. Ook al weet je niet of dat zo is, of wat er zich afspeelt. Gaandeweg speelt vooral de tijdsdruk mee, het is een echte thriller geworden. Met als hoogtepunt de scène in Albert Hall met enkel de muziek en geen dialogen. Prachtig!

Hitchcock kan de spanning vasthouden zodat het een spannende film wordt. Visueel is het niet altijd wat je van hem zou verwachten, al zijn er toch genoeg goeie camerashots. Stewart heeft al beter gedaan, maar blijft een vakman. Altijd een plezier om hem aan het werk te zien. En vooral Doris Day is best goed hier.

Met The Man Whjo Knew Too Much draaide Hitchcock 22 jaar na zijn gelijknamige film uit 1934 een Amerikaanse remake. In de befaamde serie interviews met François Truffaut zei Hitchcock er het volgende over: "Let's say the first version is the work of a talented amateur and the second was made by a professional”.

Twee bekkens die tegen elkaar worden geslagen, geven een geweldig kabaal. In het begin van de film werkt een symfonieorkest toe naar een muzikaal hoogtepunt dat wordt beklonken met het harde geluid van twee bekkens die met vuur tegen elkaar worden geketst. Het crescendo wordt zodanig expliciet in beeld gebracht dat je als kijker weet dat dit muzikale hoogtepunt ergens in het verloop een belangrijke rol zal gaan spelen. Een schitterende aanzet die op zich al spannend is en verwachtingen schept.

Tot het zover is, bouwt de film op Hitchcockiaanse wijze continu spanning op. Spanning die zich natuurlijk ook eens op grootste wijze zal moeten ontladen. De weg die naar dat hoogtepunt toewerkt is een aangename. Hier en daar verlopen scènes weliswaar wat krampachtig teneinde opeenvolgende gebeurtenissen en gedragingen van de personages logisch in het verhaal te laten passen, maar de spanning blijft op niveau. En dan is daar het moment. De ontlading die alle lijntjes bij elkaar brengt en de kijker met een tevreden gevoel moet vullen, wordt teleurstellend verkwanseld. Dat ligt niet aan de scène. Die is grandioos. Het ligt aan zijn placering in de film.

Een schitterende apotheose in de Royal Albert Hall is in de eerste versie het aangename slotakkoord. In deze film is de scène (die duidelijk blijk geeft van Hitchcocks’ ervaring in het stomme filmgenre) ook weergaloos en had wat mij betreft het absolute uitroepteken moeten zijn.. De film heeft in tegenstelling tot de eersteling echter nog een afsluitend hoogtepunt. Een aanvulling op de finale. Een kleine finale. Het effect van de fameuze scène in de Royal Albert Hall wordt er weliswaar niet geheel door teniet gedaan, maar het enigszins pathetisch aandoende slot is eigenlijk overbodig en steekt maar bleekjes af bij de echte finale.

James Stewart is een fijne lead. Doris Day past beter in een vrolijke musical. “Que Sera Sera (Whatever will be)“. Brr. Het lied dat met hetzelfde effectbejag wordt ingezet als de twee bekkens. Maar dan sentimenteel en met minder impact. En natuurlijk gezongen door Day. Een ander effect had het nummer ook. Ik betrapte mijzelf dat ik het afschuwelijke nummer daags na de film in onbewaakte ogenblikken aan het neuriën was.

Hitchcock recyclet Hitchcock is een film met fijne suspense, een aardig verhaal en enkele schitterende scènes. Het is ook een film met Doris Day en een zwak einde.

Leuke Hitchcock, duidelijk beter dan de eerste versie, maar nog wel ver verwijderd van zijn beste films. Tot mijn verrassing is dit pas de allereerste film met Doris Day die ik zag. Opvallend toch, voor zo'n bekende naam. Ik had zo mijn bedenkingen maar het viel me mee eigenlijk, ze vormt een prima koppel met Stewart. Hitch neemt de tijd om het verhaal uit de doeken te doen, en dat werkt best goed, leuke locaties ook, maar vind het anno 1956 eigenlijk niet meer kunnen voor zo'n grote titel, dat veelvuldig gebruik van achtergrondprojecties. Dat is iets waar Hitchcock sowieso wel een handje van heeft, maar hier maakt hij het wel heel bont. Het haalde me toch wel geregeld even uit de film, zeker als het volstrekt onnodig was, zoals bij die act op een plein in Marrakesh.

De plot is wat vaag, en de film leunt vooral op enkele losse scenes die op zichzelf prima zijn, zoals die scene bij de taxidermist en ook de aanloop daarnaartoe en de lange scène in de Albert Hall. Al vond ik het wel weer vreemd dat de would-be-moordenaar nog even Doris Day aanspreekt- maar langetermijnplanning was in zijn geval ook niet nodig.

Een remake van een origineel dat door Hitchcock gemaakt werd in 1934 en dat in die tijd zijn reputatie verstevigde zowel bij de Britten als aan de andere kant van de Oceaan. Het is te lang geleden dat ik het origineel gezien heb om daar iets zinnig over te zeggen. Deze remake kon ik me nog beter voor de geest halen en blijkt ook nog beter dan ik eerst dacht. Het bevat suspense maar toch ook verbazingwekkend veel humor: de eetscene in Marrakesh, het gevecht bij de taxidermist, de terugkeer in de laatste scene. En tussendoor nog wel wat dingetjes. Draagt alleen bij aan mijn appreciatie.

Het is wel typisch jaren ‘50 maar we kunnen niet verwachten dat films niet op één of andere manier gedateerd zijn. De relatie tussen Doris Day en Jimmy Stewart is eentje van onderwerping aan de man. Zij is degene die haar zangcarrière heeft opgegeven om Jimmy te volgen. Hij is degene die zich als echtgenoot én arts erg paternalistisch opstelt door haar kalmeermiddelen voor te schrijven alvorens haar slecht nieuws te brengen. Wat ook niet wil zeggen dat dergelijke relaties niet realistisch zouden kunnen zijn. In elk geval vind ik Day en Stewart hier een heel overtuigend koppel.

Muziek speelt een grote rol in de film en dat wordt al duidelijk bij de opening credits. De score van Bernard Herrmann is - behalve die opening - vrij discreet maar toch prachtig aanwezig. Doet al denken aan de score van Vertigo. De scene in Royal Albert Hall bevat een cameo van de music maestro. Heel fijn dit. Het muziekstuk is hetgeen ook al gebruikt was in de originele movie. Herrmann had de kans om zijn eigen stuk te schrijven voor de Hall maar was zo in bewondering voor het stuk van Arthur Benjamin (net zoals hemzelf een Jood trouwens) dat hij dat aanbod afsloeg. Dan is er ook nog de vers geschreven classic Que Sera, Sera eerst gehaat door Doris Day, maar wel het grootste succes uit haar carrière.

De film heeft een goeie plot waarin alle elementen van de productie goed op hun plaats vallen. Ik zie het niet als een meesterwerk maar toch wel als bijna perfect entertainment.

hitchcock challenge # 15