The Man Who Knew Too Much (1956)

Een stuk(je) beter dan ik had verwacht. Deze film staat toch bekend als een mindere Hitchcock, maar toch is het in vrijwel ieder opzicht een bovengemiddelde thriller. Het verhaal is prima, acteerwerk idem (op Doris Day na), en de spanning wordt erg sterk opgebouwd. Minpuntjes zijn het nummer van Doris Day - daar werd ik op den duur wel gek van - en haar acteerprestaties (het zoontje Hank vond ik ook niet zo sterk), maar in zijn geheel een aangename film. Ruime 3,5*

En alsof Hitchcock niks anders te doen heeft tovert hij weer een geniaale film op het scherm.

Het orgineel is al een persoonlijke favoriet van mij mede dankzij Peter Lorre's rol maar vooral vanwege de zeer goede sfeer die Hitchcock de film mee geeft. Uiteraard ben je bij iedere remake bang dat de sfeer van het orgineel niet aanwezig is, maar dat had Hitchcock prima onder controle. De film wist hetzelfde gevoel omhoog te halen. Daarvoor al hulde.

Maar dan komt er ook nog eens dat verhaal.bij. Machtig, grotesk en bijzonder spannend. De film is een heerlijk klassiek stukje misdaad en voldoet aan alle verwachtingen. Hitchcock toont weer aan de master of suspense te zijn. Ook weet John Michael Hayes weer een geweldig screenplay te toveren. Spontaane goedlopende grappige dialogen die bijzonder natuurlijk aandoen plus het perfect omschrijven van de scéne's. Thank god dat Hayes en Hitchcock vaker hebben samengewerkt.

Het acteerwerk... subliem. Simpelweg subliem. James Stewart werkt zijn rol (zoals gewoonlijk) niet heel veel anders uit dan zijn andere rollen, neemt niet weg dat hij de kwaliteiten heeft om een hele film lang te boeien en om een hele film lang de aandacht er bij te houden. Hij is een acteur met charisma en karakter en daarmee siert hij al zijn rollen. Perfect sarcasme en ook in deze film toont hij aan een geweldig gevoel voor humor te hebben. Doris Day siert haar rol ook. Ze is geen meesterlijk actrice maar ze siert de film ontzettend met haar aanwezigheid. Vooral met het nummer "Que Sera, Sera". Het geeft de film iets mee en word op meerdere momenten geniaal gebruikt. Ook haar performance hierbij is subliem. De badguy was wel amusant, maar helaas heeft Hitchcock Peter Lorre uit zijn orgineel niet meegenomen.

Weer een meesterwerk van de meester. Een absolute klassieker:

4,5*

Aanvankelijk leek 'The Man Who Knew Too Much' de beste Hitchcock te worden die ik tot nog toe heb gezien, ware het niet van de nogal flauwe oplossing in de schouwburg (een doodgewone kreet zowaar) en het totaal ongeïnspireerde half uur dat daar nog op volgt. Het tart alle filmische conventies om nog verder te gaan met een film nà de absolute apotheose, een traag opgebouwde spanningsboog die resulteert in een hele resem acties - die helaas nog steeds geen oplossing weet te bieden voor hét probleem (waar is Hank?)...
Freud heeft het dan over een geniaal eind, ik over een slot dat het misdaad-genre alle oneer aandoet: zelfs een gangster breng je met een zekere elegantie om, en toch niet via een überlogisch(e) duw(tje) in de rug? Een (irritant) element dat 'The Man Who Knew Too Much' meer dan een half punt kost.
2,15*

Vandaag gezien, en de film bevalt me wel. Op het einde wel een beetje langdradig, dat wel. Goed geacteerd en een typische Hitchcocksfeer die niet na te maken is, denk ik. Ik vond zowel Stewart, Day alsook het kind goed acteren, echt wel. Mooie locaties ook. Onderhoudende film, al heb ik toch al sterkere Hitchcock's gezien.

***1/2

Ja hoor...............

Nuance in het stemsysteem, dat streven we toch allemaal na?

Vroeger gezien en wat me is bijgebleven dat op de manier hoe Que sera sera wordt gezongen helpt ze haar eigen meest bekende liedje naar de knoppen.

Hele aardige film. Geen meesterwerk, wat simpel verhaal, enkele ergernissen, maar daarnaast ook enkele schitterende scènes (duidelijk waar Coppola zijn inspiratie vandaan heeft), een beetje suspence, aardige humor (vooral de dinerscène) en James Stewart. Heb me prima vermaakt ermee en de tijd vloog voorbij.

Hele goede Hitchcock film. Ik heb hem vandaag gezien en ik vond het een spannende film. Vooral het einde met die muziek was zeer spannend en goed gedaan.

Doris Day en James Stewart doen weer flink hun best en dat is te zien, je leeft met ze mee dat ze hun zoon kwijt zijn en dat ze hem terug willen vinden.

Ook de spanning in de film was goed (alleen niet zo spannend als in de The Birds en Rear Window), ik heb me best vermaakt.

Hitchcock is een meester in misdaadthrillers maken, dus ook een goede beoordeling: 4,0 sterren.

Mijn eerste Hitchcock, een zware tegenvaller

Allereerst is het tempo van de film tergend langzaam en kabbelt de film na de apotheose nog 20 minuutjes voort om te eindigen zoals het is begonnen; als een klucht.

The Man who knew too much deed me denken aan een kluchtige toneel voorstelling van een amateur toneelgroep die 1x in het jaar 4 dagen optreedt in een klein dorpje. Alle ingredienten daarvoor zijn dan ook in deze film aanwezig.

Het op het eerste oog ietwat ingewikkelde verhaal blijkt al gauw weinig voor te stellen en kent een lachwekkend plot eerst de gil van mams en dan ook nog eens dat piano/fluit stuk . Er gebeurt ook niet veel spannends, waardoor het plakkaat 'thriller' hier wel de prullenbak in kan.

De personages zijn, op James Stewart na, echt te genant voor woorden. Zowel qua acteerprestaties als inhoud. Vervelend jochie van 8 dat veel te wijze teksten moet uitkramen, moeders die de hele tijd loopt te huilen, een boef die net iets te vaak in de camera kijkt en dan die prime-minister met zijn vleeswond . Het lijken haast karikaturen van zichzelf

Verder is de film traag, cinematografisch jan modaal en nogmaals niet spannend. En wat gebeurde er nou in die winkel met de zwaardvis, moest dat grappig zijn?

Een lichtpuntje is James Stewart die wel wat van zijn rol weet te maken en dat zeer overtuigend doet.

1,5*

p.s. lelijk lied blijft dat que sera toch..

Spannende en avontuurlijke thriller uit de koker van Hitchcock. Inmiddels beter dan het origineel. Goed.

Hitchcocks blijven altijd leuk. Natuurlijk is de ene wat beter dan de andere.

Ook deze thriller is weer gaaf. Mooie mix van humor en sfeer en muzikaal interessant. Tot mijn schande moet ik bekennen dat ik niet wist dat 'Que sera, sera' uit deze film komt! Ik dacht altijd dat dit nummer uit een of andere romantische zwijmelkutfilm kwam.

James Stewart is hier (zeker in het begin) grappig. Ik begin zijn status als megaster van toen te begrijpen na het zien van een aantal films van hem zijn. Hij is stoer, maar blijft toch altijd een beetje een klein schalks jongetje.

Doris Day vind ik nèt Ronald Koeman met een jurk aan, maar ze acteert hier goed (maar haar personage is wel wat irritant) en, aangezien ze moet zingen, ook goed gecast.

Al met al vond ik het een heel onderhoudende film.

Feijenoord-fan???

Jup. Snap alleen de link met het lied niet, of moet je daar een stadionganger voor zijn?

Ajaxieden misbruiken dit lied toch altijd voor hun vage doeleindes...

Dat lied is hier vooralzo lelijk door d belachelijke uitspraak van Doris Day. In het Frans is ie wel mooi hoor...

Een bijna perfecte film tot aan het flauwe half uur dat er op het einde nog is aangeplakt...

Niet de meest briljante film uit de Hitchcock-doos, maar toch is de hand van de meester herkenbaar in enkele prachtige composities; vooral de gordijn/pistool scène was van een ongekende schoonheid.

Vanavond een documentaire over Doris Day. (The girl next door).

Close up - Doris Day superstar

18.25 Ned.2

Weer een typische Hitchcock film. En ik heb wederom van zijn film genoten. Het is weer een lekker spannend en boeiend verhaaltje. Gewoon 2 uur lang spanning en niet al te veel eromheen. Gebeurtenissen zijn niet spectaculair en qua actie is het ook niet zo speciaal. Maar het heeft wel weer wat. Muziek is weer van hoog niveau voegde erg veel toe aan de film. En ook het liedje door Doris Day was erg mooi, kende het natuurlijk wel maar ze zong het echt goed. Ervanuit gaande dat ze het zelf zong.

James Stewart is als vanouds goed. Gewoon een rol die hem lekker ligt omdat het een rol is die hij eigenlijk wel vaker heeft gedaan. En ja Doris Day is echt super.

4*

pardon? doris day aan 't zingen in 'n hitchcock? de dvd is naar me onderweg met de post, maar dit zet wel even 'n domper op mijn enthousiasme!!

'T is wel één van de bekendste filmsongs uit de filmhistorie (Que sera, sera)....

Dat ze het liedje zingt in de film, prima. Is Doris Day's meest bekende liedje. Maar het irriteerde me wel op de manier waarop het in de film werd gebruikt.

Op het moment dat de film uitkwam, was het liedje nog niet bekend hoor, dat is het geworden door deze film, waarvoor het geschreven is. Het is op een originele manier gebruikt ook, vind ik. Zoals je kunt spreken van "functioneel naakt", is het liedje functioneel in het verhaal.

Ik heb de film nog steeds niet gezien (dus eigenlijk moet ik m'n mond houden), maar 't feit alleen al dat doris (burp, kokhals) day in een hitchcock speelt! paniek!

afijn, julie andrews van 'the sound of music' speelde ook in 'torn curtain' en dat viel achteraf ook 100% mee.

Haha! inderdaad! 1-0 voor Baggerman!

De film viel me vooral tegen omdat ik nogal hoge verwachtingen had. In tegenstelling tot de eerste versie miste ik totaal het 'film noir'-sfeertje. Het leek, mede door Doris Dee-ze-maar-niet-mee en het schattige ventje, meer op een gezellige walt disney voor heel de familie dan op een Hitchcock.

Jammer, want er zaten ook veel goede momenten in. Komt hij dus toch nét met 'n halve ster onder de score die ik de oude versie (met Peter Lorre!!) heb gegeven...

De 6de Hitchcock film en ook deze is me weer prima bevallen!

Valt me op dat deze Hitchcock niet bij iedereen geliefd is, zelf vond ik hem van het zelfde niveau als bijvoorbeeld Vertigo.

Mede door James Stewart die vaker te zien is in Hitchcock films en iedere rol leuk weet te acteren, ook Doris Day deed het zo slecht nog niet, maar gaf ook niet echt een meerwaarde aan deze film, vind haar leuker in comedy films.

Kortom: weer een goede thriller van Hitchcock die zeker niet onder doet voor de grotere namen.

4 sterren! een waardige Hitchcock!

Deze film heeft zijn momenten die Hitchcock-waardig zijn (de moord in Marokko, de hele spanningsopbouw met het orkest) maar er zitten scènes en personages in waarvan je je af vraagt wie dat in godsnaam heeft goedgekeurd. Het lijkt wel alsof het Hitchcock na de belangrijkste climax (de moordpoging op de premier) het wel zo'n beetje gehad had met de film. Zo zitten we met de premier die na zijn aanslag gewoon lekker verder gaat met zijn dag alsof er niets gebeurd is ("ach, het is maar een vleeswond") en een erg abrupt einde dat qua humor (denk dat dat de bedoeling was) de plank compleet mis slaat. Jammer.

De Hitchcock-film die er al die tijd in geslaagd was nog ongezien te blijven door ondergetekende. Overigens de film uit 1934 ook niet gezien, maar die hele oude Hitchcocks vind ik zowiso wat minder.

Deze staat te boek als een wat mindere Hitchcock, maar daar heb ik echt niks van gemerkt.

Weer de nodige intriges en schitterende scenes rond de kerk en in de Royal Albert Hall, die behoorlijk klassiek Hitchcock-niveau zijn.

Grootste meedein-hit uit de jaren vijftig (Que Sera Sera) blijkt hier zelfs gewoon onderdeel van de plot uit te maken.

Gewoon zeer goed Hitchcock -niveau.

Degelijke film, die scène in de Albert Hall was briljant. Er zaten wel wat onwaarschijnlijke dingen in en het eind had een hoog olifant-met-een-lange-snuit-gehalte. Het is een wonder dat ze hun zoon levend terugkregen. De hele film zijn ze doodsbang voor die criminelen, maar op het eind duwt Ben er ff eentje de trap af terwijl ie onder schot staat. En hoe wist hij eigenlijk dat hij in de Albert Hall moest zijn?