Alternatieve titel: Vagabond, afgelopen maandag om 23:26 uur
De vorige film die ik van Agnès Varda had gezien was Le Bonheur en gevoelsmatig kunnen deze niet verder uit elkaar liggen. Vrolijk wordt je allerminst van de situatie waarin Mona zich bevindt, maar het is wel een film geworden die me vanaf het begin heeft kunnen meeslepen. Over de achtergrond van Mona komen we weinig te weten en we worden meteen in de laatste weken van haar leven gedropt.
De kracht van de film zit hem voor mij in twee zaken. Ten eerste wordt de film nooit sentimenteel. Varda heeft Mona nooit als een zwakke vrouw voorgesteld die door pech in de situatie is beland waar ze nu zit. Mona is een vrouw die haar eigen keuzes heeft gemaakt, soms sterk en soms zwak overkomt, maar eigenlijk nooit echt medelijden opwekt. Veel regisseurs zouden haar in de slachtofferrol duwen om zo makkelijk op het sentiment in te werken.
Mona ontmoet verschillende mensen die vooral aanvoelen als echte mensen. Sommigen slagen erin om een band met haar te scheppen zoals de vrouwelijke professor en de Tunesische gastarbeider. Sommigen willen haar wel helpen, maar willen dan zo snel mogelijk van haar verlost zijn. Maar bovenal voelt het allemaal menselijk en geloofwaardig aan. Ze hebben ook allemaal hun mening klaar over Mona die gedeeld worden in kleine interview momentjes. Erg leuk gedaan en ook hier komen typische menselijke trekjes naar boven. Sommigen hebben hun mening al klaar over Mona o.b.v. een vluchtige interactie en sommigen laten ook meer het achterste van hun tong zien in de interviews, zoals de vrouwelijke professor die vindt dat Mona stinkt, maar hier niets over durft te zeggen.
Ik vermoed dat deze film nog eventjes in mijn hoofd gaat blijven rondhangen en hoewel het einde van Mona reeds gekend is in het begin, is de weg daar naartoe erg meeslepend.
Als tussendoortje kan ik deze typische Britse komedie best wel smaken. De overval op de goudtransportwagen is leuk gedaan, maar de film komt echt op een hoger niveau wanneer alles fout begint te lopen op de top van de Eiffeltoren.
De scène waar Dutch en Pendlebury de Eiffeltoren naar beneden lopen, is een heerlijke scène. Ik werd er zelf draaierig van. Ook in de hele achtervolging naar de verkochte Eiffeltorentjes zitten erg leuke momenten, zoals wanneer het tweetal wordt opgehouden aan de douanecontrole.
Dat duo Dutch-Pendlebury wordt overigens op een erg amusante manier neergezet door Alec Guinness en Stanley Holloway. Het is er duidelijk aan te zien dat ze er erg veel zin in hadden en de chemie tussen hen is zeker aanwezig. Het zijn twee sympathieke kerels die nog nooit iets verkeerd hebben gedaan in hun leven, wat het extra leuk maakt om de mannen te volgen in hun activiteiten.
Spionagefilms zullen waarschijnlijk nooit echt iets voor mij worden. Meestal wordt er geprobeerd om de kijker de hele speelduur lang bezig te houden met een complex plotje en is het meeste daarvan na een paar dagen al vergeten.
Ook hier steekt het plot complex in elkaar, maar het is alvast boeiend genoeg voor de hele speelduur waarbij Leamas een pion op een schaakbord is die alle richtingen uit kan. Toch zal dit hele verhaaltje binnenkort bij mij voor een groot stuk uit het geheugen zijn. Daarvoor is het allemaal niet memorabel genoeg.
Daarom heb ik me toch vooral bezig gehouden met alles er rond. Richard Burton zet hier een heel erg sterke prestatie neer. Met zijn doorleefde indruk en zijn erg cynische houding geeft hij een stevige impuls aan de film. De film ziet er ook stijlvol uit die prachtige in zwart-wit is geschoten.
Na Zerkalo wist ik dat ook deze Solyaris geen eenvoudige film zou worden om te doorgronden. Hoewel de muur tussen mij en deze film iets minder dik is als bij Zerkalo, heb ik me toch bijna 3 uur lang zitten afvragen waar ik naar aan het kijken was.
Meer dan een man die in een ruimtestation hallucinaties krijgt over zijn overleden vrouw en haar gaandeweg als een echte persoon begint te behandelen, heb ik er niet in gezien. Voor de kijkers die graag filosoferen over levensvragen en allerhande, kunnen hier best aan hun trekken komen. Voor de anderen rest er een lange zit.
De aankomst op het ruimtestation begint best mysterieus en wekte toch wat interesse op. We hadden immers een erg taai begin opzitten op aarde (die hele autoscène komt toch erg vreemd voorbij in deze film). Jammer genoeg zakt de film verder in op het ruimtestation en de vormgeving is bovendien ook nog eens erg saai. Buiten wat filosofische dialogen valt er weinig te zien. Ik vermoed dat Tarkovsky echt niets voor mij is.
Het was een alweer een hele tijd geleden dat ik nog eens een film had meegepikt in de cinema, maar een bevriende Scream-fan had me toch kunnen overtuigen om mee te gaan. Was het de moeite waard om de trip te maken naar de cinema?
Voor een deel wel. Dit zevende deel probeert vooral de nostalgische snaar bij de fans te raken met heel wat verwijzingen naar vooral de eerste film. De openingsscène in de Stu Macher’s house, dat dienst doet als een Airbnb, ademt één en al nostalgie uit en mag zich zeker een geslaagde opening van de film noemen. Er komen nog wat verwijzingen naar het eerste deel naar boven met o.a. het liefje van Sidney’s dochter die via het raam binnenvalt. Sydney’s dochter heet ook nog eens Tatum, vernoemd naar haar vriendin die stierf in de garagepoort. Langs de andere kant had ik na een tijdje wel genoeg van de verschillende randpersonages die het niet konden laten om Sydney er nog eens aan te herinneren welk verleden ze met zich meesleept.
Maar de ultieme nostalgische kick komt er in de vorm van Stu. Ik had al vernomen dat hij opnieuw zijn opwachting zou maken en was wel benieuwd geworden hoe dit uiteindelijk tot uiting zou komen. De insteek rond AI en het gebruik van deepfake video’s om Stu terug tot leven te wekken, is wel een leuke invalshoek, al wordt er wel nog wat twijfel gezaaid of het wel degelijk het werk van AI is of Stu echt nog in leven is.
Waar Scream natuurlijk om draait zijn de kills en de ontmaskering van Ghostface. Wat betreft het eerste is Scream 7 behoorlijk geslaagd. De scène met de tapkraan steekt er zeker bovenuit, evenals de openingsscène. Ook de scène waar de eerste killer wordt vermoord door de geweldige entree van Gale Wearhers is er eentje die de spanning serieus weet op te drijven met o.a. het moment in de panic room.
Wat het tweede betreft, faalt de film wel in mijn ogen. Uiteindelijk hebben we 3 killers aan het werk gezien, maar het is toch teleurstellend wie het juist zijn. De buurvrouw, de dokter die haar opgevangen heeft in de psychiatrische instelling en een of andere eenzaat uit diezelfde instelling. Echt overtuigend vond ik het niet wanneer de motieven uit de doeken werden gedaan. Ook met het oeverloos uitleggen van alle motieven mag men eens gaan stoppen in deze reeks.
Scream 7 was een tijd lang op weg om een solide 3.5* te worden. Het nostalgische gevoel doet aardig zijn werk en qua spanning en kills zit het zeker op niveau. Het einde is dan weer teleurstellend en haalt de rest van de film zo naar beneden.
Alternatieve titel: Throne of Blood, 27 februari, 00:49 uur
Dat Kurosawa mooie films kan maken, wist ik al en deze Throne of Blood behoort misschien wel tot één van zijn mooiere films die ik tot nu toe gezien heb. De film straalt een enorm donker sfeertje uit en de scènes in spinnenweb bos en de scène op het einde met het bewegend bos zien er ongelofelijk mooi uit. Visueel weet Kurosawa andermaal te imponeren.
Alleen deed het verhaal mij misschien wat te weinig om er een echte hoge score aan te geven. Uiteindelijk is het maar een doorsnee verhaal over verraad tussen 2 bevriende Samurai om de troon van het kasteel. Het wordt wel goed opgesmukt met de geest die de toekomst voorspelt aan de 2 strijders en hiermee de strijd om de troon aanzwengelt. Die scènes met de geest in het bos zien er trouwens erg knap uit.
Een kleine stoorzender voor mij was de vrouw van Mifune die wel erg makkelijk wegkomt met haar manipulatief gedrag. Mifune doet het ook weer op zijn typische wilde en schreeuwerige manier, maar ik kan zijn stijl wel appreciëren. Al bij al dus weer een geslaagde Kurosawa dat vooral op visueel vlak erg de moeite is.
William Wyler is een regisseur die hoog aangeschreven staat bij mij. The Best Years of Our Lives, Ben-Hur, The Roman Holiday zijn allen topfilms, maar hier sloeg hij toch de plank mis.
Het verhaal is te oppervlakkig, te voorspelbaar en te sentimenteel om er van te kunnen genieten. Het verhaaltje rond de onmogelijke liefde vanwege klassenverschillen hebben we ondertussen al vaker gezien en Wyler slaagt er niet om daaraan iets extra’s toe te voegen.
De scènes die zich op de heide afspelen, zien er wel mooi uit en zeker de scènes waar het regent/stormt geven extra sfeer, maar verhaaltechnisch blijft het allemaal te vlak. Cathy is niet meer dan een opportunistische jonge vrouw die liever trouwt met een rijke man dan haar echte liefde te volgen. Pas wanneer Heathcliff plots als een rijke man terugkomt, heeft ze spijt van haar keuze.
Dan zijn er nog de dialogen die zelden naturel aanvoelen. Bij momenten zijn ze zelfs tenenkrommend slecht, zoals wanneer Heathcliff op het sterfbed van Cathy smeekt dat ze hem als een geest zou blijven lastigvallen. Laurence Olivier vind ik nochtans een erg goede acteur, maar hier laat hij zich toch ook stevig vangen aan een potje overacting, maar dat mag van de hele cast gezegd worden.
Geen al te beste film van William Wyler en na 5 goede tot erg goede films is dit dan de eerste tegenvaller van hem.
Alternatieve titel: In the Woods, 24 februari, 18:45 uur
Destijds was Rashômon mijn kennismaking met Kurosawa en kreeg die meteen een 4*. Ondertussen heb ik al wat meer van de man gezien, maar ik was benieuwd of deze nog zo hoog ging scoren als bij de eerste kijkbeurt.
Dat er niet veel regisseurs zijn die onweer en regen zo goed als Kurosawa in beeld kunnen brengen, wist ik ondertussen al, maar het blijft toch een genot om dit in zijn films te zien. De hevige regenbui bij de Rashômonpoort waar de 3 mannen zitten, past perfect als sfeerelement om de verschillende verhalen te ondersteunen.
Hoe de vork nu juist aan de steel zit, blijft ook op het einde nog onduidelijk. Iedereen zal ook wel zijn/haar eigen interpretatie van de verhalen hebben en dat maakt de hele opzet van Kurosawa geslaagd. Ikzelf vermoed dat de waarheid het dichtste aanleunt bij de getuigenis van de man in de tempel en dat de andere getuigen hun verhaal hebben aangepast naargelang hun gevoelens en hoe zij zich de feiten willen herinneren.
Tajômaru, die heerlijk wordt gespeeld door Mifune, wilt zich voordoen als een stoere bandiet die de man heeft vermoord in een titanenduel, maar in werkelijkheid heeft hij hem vermoord in een klungelig gevecht. De vrouw voelt zich schuldig voor de dood van haar man en voor haar voelt het alsof zij hem vermoord heeft. De vermoorde man, wiens verhaal wordt overgebracht door een medium, vindt dat hij gefaald heeft als echtgenoot en voor hem voelt het aan alsof hij zichzelf heeft vermoord. Mogelijks zit ik er volledig naast, maar daar schuilt wat mij betreft de sterkte in van Rashômon.
Enkel het einde waar de baby als vondeling gevonden wordt, had voor mij niet gehoeven. De bedoeling van Kurosawa om aan te tonen dat er toch goedheid in de mens schuilt, is wel duidelijk, maar was nergens voor nodig wat mij betreft. In ieder geval heb ik erg genoten van deze herziening en mijn oorspronkelijke score blijft makkelijk overeind.
Alternatieve titel: The Testament of Dr. Mabuse, 23 februari, 22:21 uur
Toch weer een bijzondere film van Fritz Lang. Het heeft wat kenmerken van M met het politieonderzoek, maar het voelt ook helemaal anders aan qua sfeer. Het heeft iets duisters, mysterieus (de scènes waar de bende hun instructies krijgen door de stem achter het gordijn) en bij momenten ook wat horrorachtig.
Gelukkig komt Fritz Lang niet te pas en te onpas met de geestverschijningen van Dr. Mabuse. Hij komt maar een paar keer tevoorschijn en als we hem om de paar minuten zouden zien, zou het enge en mysterieuze er snel af zijn. Voor een film uit 1933 zien de geestverschijningen er trouwens erg knap uit, maar dat geldt eigenlijk voor de hele film.
Misschien is de speelduur wel net iets te lang voor een dergelijke film. De romance tussen Kent en Lilli voegt weinig toe aan het geheel en daar had wat ingekort mogen worden, maar dat neemt niet weg dat het hele script straf en origineel is uitgewerkt.
Toch wel een bijzondere film deze L'Avventura. Ik had La Notte al gezien, dus ik wist dat ik me kon verwachten aan een film die niet altijd even makkelijk te doorgronden zou zijn, maar het is alvast beter dan La Notte geworden.
Het is vooral op visueel vlak dat Antonioni me volledig wist te bekoren. De natuurshots op het vulkaaneiland in het eerste deel zien er prachtig uit en er wordt ook een mysterieuze, dromerige sfeer gecreëerd door de verdwijning van Anna. Verder in de film laat Antonioni ook prachtige locaties zien van Italië met de prachtige gedecoreerde huizen en idem dito bouwwerken. Ook de zwart-wit fotografie ziet er hier erg knap uit.
Waar de film mij verhaaltechnisch erg kon bekoren in het eerste deel, zwakt dat een beetje af in het tweede deel waar de zoektocht naar Anna verder gaat op het vasteland. Het afstandelijke gevoel dat ik bij La Notte had, kwam ook hier terug naar boven. De zoektocht naar Anna lijkt een bijzaak geworden te zijn. Hoewel Sandro en Claudia nog op verschillende plaatsen naar haar gaan zoeken, zijn ze in de eerste plaats bezig met hun gevoelens voor elkaar. Claudia probeert eerst nog om haar gevoelens opzij te zetten, vanwege haar vriendschap met Anna, maar mettertijd geeft zij ook toe aan haar gevoelens en wordt Anna zowat helemaal vergeten. Behalve het afstandelijke gevoel dat ik bij momenten ondervond, had de film misschien ook beter tot zijn recht gekomen met een iets kortere speelduur.
Een scène die er wel uitspringt wanneer ze terug op het vasteland zijn, is de scène waar Monica Vitta wordt aangestaard door een grote groep mannen in de straat. Geen idee wat Antonioni hier juiste mee bedoelde, maar het was wel een scène die opvallend was op de juiste manier. In ieder geval is ze een beeldschone actrice en wist ze mij wel aan het scherm gekluisterd te houden.
Het personage van Sandro houdt me ook nog altijd bezig. Het is niet meteen iemand waar je sympathie voor gaat hebben. Hij wisselt de ene vrouw in voor de andere (zelfs Claudia moet dit op het einde ondervinden) en hij straalt weinig warmte uit. Het opzettelijk omstoten van het inktpotje draagt alvast niet bij om zichzelf sympathieker te maken, maar wat mij betreft ook een wat overbodige scène van Antonioni om zijn punt te maken. Maar hoeft een personage per definitie sympathie op te wekken? Niet noodzakelijk en het zal ook de bedoeling zijn geweest van Antonioni om zo nog meer vervreemding te creëren.
L'Avventura blijft nog altijd wat door mijn hoofd spoken. Het lijkt me ook wel een film die ik wat sneller dan normaal zal herzien. Er valt behoorlijk wat in te ontdekken en misschien had ik me aan een iets andere verloop van de film verwacht. L'Avventura of de zoektocht heeft een veel ruimere betekenis dan enkel de zoektocht naar Anna, de zoektocht naar zichzelf, het omgaan met verlangens, e.d.
Het is een tijdje geleden dat ik nog eens een goede avonturenfilm heb gezien en Fitzcarraldo mag zich zeker een goede avonturenfilm noemen. Hoewel het eerste uur redelijk taai is om door te komen waar het hele plan van Fitzcarraldo om een operagebouw te bouwen in de jungle wordt opgezet.
Vanaf het moment dat het schip te water gaat, krijgen we een knappe en bij momenten spannende film te zien. Ik was erg benieuwd hoe de hele opzet om het schip over de berg te krijgen, zou uitgevoerd worden en Herzog heeft er echt knappe scènes van gemaakt.
Ik ben absoluut geen opera fan, maar nergens heb ik de bombastische muziek als enerverend ervaren. Het is vooral een erg goede ondersteuning voor de scènes die zich afspelen op de rivier. Het geeft toch iets extra heroïsch met zich mee en vooral tijdens de scène waar het schip terecht komt in de stroomversnelling heeft dit een geweldige meerwaarde.
Wie nog zo’ meerwaarde is, is Klaus Kinski. Hij heeft al zo’n geweldige voorkomen met zijn goudkleurige haren, maar hij weet zijn waanzinnige obsessie om een operagebouw in de jungle te bouwen erg sterk neer te zetten. Uiteindelijk blijkt zijn hele onderneming een maat voor niets geweest te zijn, maar het einde waar hij alsnog zijn opera van Caruso te zien krijgt in de jungle is een mooie afsluiter.
Fijne avonturenfilm dus van Herzog en wat mij betreft een heel stuk beter dan Aguirre.
Al bij al ben ik nog vrij aangenaam verrast door deze The Housemaid. Het is geen sinecure om origineel en onvoorspelbaar uit de hoek te komen in dit genre, maar Paul Feig is daar nog redelijk goed in geslaagd.
Dat er met Nina iets grondig fout zit, wordt al snel duidelijk met de machtsspelletjes die ze met Millie speelt. Het getreiter wordt steeds erger, maar Millie kan geen kant op, want indien ze haar job verliest, moet ze terug naar de gevangenis. Ook het gedrag van Andrew is niet helemaal normaal hoe hij het gedrag van zijn vrouw met de mantel der liefde bedekt, maar alarmerend is het nog niet helemaal.
De plottwist waar duidelijk wordt dat Nina zelf het slachtoffer is van de machtsspelletjes van Andrew en dat Millie als een soort vervangstuk dient om zelf vrij te komen, is best goed gedaan. Ergens voel je natuurlijk dat Andrew ook iets verborgen houdt, maar het ontvouwt zich best goed met wat sadistische momentjes.
Amanda Seyfried speelt hier best sterk als de bitcherige Nina met psychologische problemen. Het is zeker geen eenvoudige rol om in de val te trappen van overacting, maar ze doet het over de ganse lijn foutloos. Sydney Sweeney langs de andere kant is natuurlijk een hype en het is duidelijk waarom, maar echt sterk acteren, vind ik haar nu ook niet doen.
Een film die volledig binnen de verwachtingen valt.
Alternatieve titel: The Butcher, 20 februari, 20:47 uur
Qua voorspelbaarheid zal je waarschijnlijk niet snel een thriller/moordmysterie vinden waar de clues op voorhand zo duidelijk zijn. Maar toch weet Chabrol er nog een degelijke thriller uit te halen.
Aangezien het snel duidelijk is dat Paul de seriemoordenaar is, wordt de focus verlegd van “wie is de moordenaar?” naar “gaat Helen Paul verraden?”. Op dat vlak weet Chabrol er nog een interessant einde aan te breien, waarbij Helen het bewijsstuk in de vorm van de aansteker niet aan de politie bezorgt. Ook het einde blijft open, want zal Helen na de dood van Paul ooit de waarheid vertellen?
Gelukkig speelt het zich allemaal af in een typisch Frans dorpje. Dergelijke moordmysteries komen toch beter tot zijn recht op het platteland en Chabrol weet er wel iets sfeervols van te maken met de plensbui op de begrafenis, de bruiloft,...
Voorspelbaarder ga je ze niet rap zien in dit genre , maar toch, maar toch… Chabrol weet er wel iets tofs uit te halen.
Alternatieve titel: De Wereld volgens Garp, 19 februari, 23:10 uur
Van tijd tot tijd is het wel eens aangenaam om een film zoals The World according to Garp te zien. Het is er eentje die gezapig voortkabbelt met een rustige ondertoon. Nergens wordt het vervelend, maar behalve het einde waar we 2 aanslagen te zien krijgen op Garp en zijn moeder zijn er ook geen echte pieken in deze film.
De cast doet het erg prima hier. Ondanks dat de film bekend staat als eentje van Robin Williams heb ik toch vooral genoten van Glenn Close en John Lithgow. In het eerste deel komt Glenn Close het beste uit de verf als verpleegster die het wil maken als feministische schrijfster. Eens ze gesetteld is in haar commune wordt haar rolletje toch wat dunner. John Lithgow komt dan prominenter in beeld als de boomlange transgender en zet echt wel een aangename rol neer.
Toch waren er een paar dingetjes die me tegenvielen. Zo komt één van de zonen van Garp en Helen om het leven door een wel zeer bizar ongeluk, maar dit wordt amper vermeld. Enkel wanneer Garp terug kan praten, zegt hij dat hij Walt mist. Toch best vreemd om zo’n gebeurtenis amper of niet aan te halen. Ook dat momentje waar Garp naar één van zijn zonen roept dat hij moet oppassen voor de onderstroom van de zee en oogcontact maakt met zijn moeder, wetende dat zij hem daar ook voor waarschuwde toen hij kind was, voelt erg geforceerd aan.
Al bij al is het wel een prima filmpje voor een doordeweekse avond. Het kijkt als een treintje dat rustig voorbij rijdt.
Alternatieve titel: Quay of the Goldsmiths, 19 februari, 07:29 uur
Dit is mijn vierde van Clouzot en de eerste drie waren uitgedraaid op stevige scores van 4* met Les Diaboliques als mijn favoriet. Het was dan tijd om verder wat van zijn oeuvre te ontdekken.
Deze Quai des Orfèvres haalt niet het niveau van de andere films die ik van hem heb gezien, maar het is nog altijd een zeer degelijke film geworden. Vooral qua sfeerzetting weet Clouzot andermaal sterk uit de hoek te komen. Niet dat ik veel met de Franse chansons heb, maar alle randactiviteiten rond het theater, de aanstekelijke chansons,… het geeft wel een zekere charme aan de film.
Het plot is op zich redelijk standaard, maar Clouzot weet het wel aardig uit te werken. Bij Les Diaboliques had ik al het gevoel naar een Hitchcock te kijken en ook nu zijn er links en rechts momentjes die je in een Hitchcock film kan aantreffen. Het moment waar de inspecteur het blad met het adres van Brignon gebruikt als aansteker is zo’n heerlijk moment, maar evengoed de scène waar Maurice zijn aanwezigheid in het theater probeert te gebruiken als alibi is een spannende scène.
Verder zien we een cast op niveau met vooral Louis Jouvet die opvalt als de inspecteur die kort op de huid zit van de verdachten. Goede film dus alweer van Clouzot.
Empire of the Sun leek me een interessante film om nog eens werk te maken om de laatste ongeziene Spielbergs af te werken. Zeker ook door de aanwezigheid van de jonge Christian Bale, maar de verwachtingen werden niet echt ingelost.
Dat Spielberg mooie en verzorgde films kan maken, wist ik al langer en fraai uitgevoerde scènes zien we hier regelmatig op het scherm voorbij komen. De scène met de aanval op het vliegveld springt er tussenuit, maar evengoed zijn de groots opgezette massascènes de moeite waard om te zien.
Alleen werd ik nooit echt geraakt door deze film (op uitzondering van het laatste deel waar Jim de hartmassage uitvoert op de Japanse jongen en hierbij even zichzelf in hem ziet. Alsook de hereniging met zijn ouders is een pakkend moment). Het blijft wat mij betreft te veel registratie van allerlei gebeurtenissen zonder dat er echt diepgang of emotionele verbondenheid met de karakters gecreëerd wordt.
Het personage van John Malkovich laat me wat onverschillig. Langs de ene kant is hij niet sympathiek genoeg om met hem te kunnen meeleven, maar hij wekt nu ook niet meteen aversie op. Het is zo’n personage dat wat doelloos meeloopt. Ook met het personage van Christian Bale had ik moeite om echt mee te leven, ondanks zijn prima acteerwerk (al kon hij regelmatig irritant overkomen).
Gelukkig komt het vakmanschap van Spielberg vaak genoeg bovendrijven om enkele fraaie scènes af te leveren, want anders was het een onvoldoende geweest.
Alternatieve titel: De Straat der Verleiding, 15 februari, 22:35 uur
Fritz Lang weet goede film noirs te maken, al vond ik The Woman in the Window toch nog wat beter. De cast is voor het grootste deel hetzelfde als in die film met o.a. Edward G. Robinson die het weer erg goed doet deze keer als een naïeve man die als een brok valt voor de femme fatale van dienst, Joan Bennett. Hij weet zijn karakter toch weer op een sympathieke manier neer te zetten door zo naïef en hulpeloos over te komen. Ook Dan Duryea heeft hier een rol als Johnny en hij zet hier ook weer zo’n gluiperig en slecht personage neer, waardoor zijn onterechte ter dood veroordeling nog rechtvaardig aanvoelt.
Het plot zelf is op zich weinig spectaculair, maar Lang weet het wel prima uit te werken. Vooral naar het einde toe weet Lang het niveau serieus op te tillen met Chris die Kitty vermoord, maar Johnny ervoor laat opdraaien. Het is vooral de wroeging waarmee Chris worstelt dat sterk wordt uitgewerkt met de stemmen die hij voortdurend hoort. Het einde waar hij als dakloze zijn schilderij ziet verkocht worden in de galerij geeft toch wel een erg zuur gevoel. Wat dat betreft past het wel erg goed in een film noir.
Geslaagde film noir opnieuw van Fritz Lang en nu moet ik maar eens beginnen aan zijn werken uit zijn beginjaren.
Alternatieve titel: The Specials, 15 februari, 17:30 uur
Hors Normes is zeker en vast een geslaagde film van het duo Nakache-Toledano. Een echte drama/komedie zou ik het niet echt noemen, maar eerder een volwaardig drama. Er waren wel enkele momenten die me een glimlach bezorgden (vb. Wanneer Bruno hopeloos aan het daten gaat), maar misschien niet talrijk genoeg om er een luchtige drama van te maken.
Het is toch vooral een inkijk op het leven van een groep zwaar hulpbehoevende jongeren en hun hulpverleners. De kritiek op de maatschappij dat er voor deze personen te weinig aandacht is, komt erg sterk over. Wat dat betreft is de boodschap van het regisseursduo dus wel geslaagd. Het voelt in ieder geval erg geloofwaardig en naturel aan wat we allemaal te zien krijgen.
De cast doet het erg goed en er is niemand die uit de toon valt, maar het is vooral Vincent Cassel die er bovenuit steekt met zijn energieke en liefdevolle personage. Zeker de scène op het einde waar hij de inspecteurs toch even op hun plaats zet, komt hard binnen.
Lost Highway stond bij mij al geruime tijd op de herzieningslijst. Mijn stem dateert al van 15 jaar geleden en behalve de scène op het feest met de mystery man kon ik me er weinig van herinneren. Toevallig was de laatste film die ik gezien had The Last Seduction met Bill Pullman, wat een signaal kon zijn om Lost Highway nog eens te bekijken.
Lost Highway is naar mijn mening de film die het dichtste aanleunt bij Mulholland Drive qua opzet en verloop van de film. We krijgen een mysterieus verhaal te zien waar fantasie en realiteit door elkaar gemengd worden, maar er zijn best ook wat verschillen op te merken. Lost Highway voelt een heel stuk donkerder aan dan Mulholland Drive.
Het begint overigens erg sterk met de videotapes die voor erg veel spanning zorgen en er is ook een beklemmend gevoel aanwezig door de setting van het huis waar amper ramen aanwezig zijn. Het eerste deel is best nog rechtlijnig en naar Lynch’ normen makkelijk te volgen, maar vanaf het moment dat Fred in de gevangenis transformeert naar Pete maken we toch weer kennis met de hersenkronkels van Lynch.
Ik heb niet alle puzzelstukjes kunnen leggen, maar de basis lijkt me op het eerste zicht wel duidelijk. Het knappe is dat we volgens mij nooit echt de waargebeurde feiten te zien krijgen, maar dat alles fantasie (het deel met Pete) of hints zijn naar wat er echt gebeurd is. Pete is volgens mij niets meer of minder dan de fantasie/droom van Fred zoals hij zichzelf zou willen zien. Namelijk een jonge, aantrekkelijke man die zijn vrouw wel kan bevredigen. Het deel met Fred zit dan weer vol hints naar de moord die hij gepleegd heeft op zijn vrouw en de pornoproducent vanwege zijn jaloezie.
Bill Pullman doet het hier gelukkig een heel stuk beter dan in The Last Seduction, maar het is toch vooral Patricia Arquette die hier opvalt met haar dubbelrol als femme fatale. Ze heeft een ongelofelijke aantrekkingskracht in deze film en weet het niveau serieus de hoogte in te jagen. Er zijn ook nog sterke bijrollen die opvallen van Robert Blake als de creepy mystery man en die van Robert Loggia als Mr. Eddy.
Verdient Lost Highway dan geen verhoging naar 4.5*? Niet echt, want daarvoor mis ik toch wat scènes die er afzonderlijk bovenuit steken. De ontmoeting tussen Fred en de mystery man op het feest en de scène met het bumperkleven zijn individueel erg sterke scènes, maar naar mijn gevoel waren er iets te weinig scènes van dat niveau die me echt konden imponeren.
In ieder geval heb ik me toch weer geamuseerd met deze Lost Highway en het blijft toch speciaal om te vertoeven in de geest van David Lynch.
Linda Fiorentino is nu niet meteen een actrice die bij mij een belletje deed rinkelen of waar ik al veel van gezien heb en dat is best jammer, want ze doet het hier uitstekend. Je mag gerust zeggen dat deze film helemaal rond haar draait. Ze komt enorm verleidelijk over en ze weet iedere scène naar haar toe te trekken.
Peter Berg doet het niet onaardig als de naïeve speelbal van Bridget, maar kwam een tikkeltje tekort om het niveau van de film langs zijn kant op te tillen. Ik had ook meermaals het gevoel naar een lookalike van Kevin Bacon te kijken, maar dat terzijde. Bill Pullman heeft soms wel wat last van overacting, maar gelukkig was zijn screentime wat beperkter.
Het verhaal zelf zit overigens erg leuk in elkaar, waarbij Bridget een heel plot op poten zet om Mike haar echtgenoot te laten vermoorden. Dat zij uiteindelijk wegkomt met de moord op haar echtgenoot en Mike hiervoor laat opdraaien, zorgt ook nog eens voor een passend einde. Wat ook bij de film past, is de jazzy soundtrack die erg aanwezig is. Het zorgt ervoor dat de film noir sfeer nog wat extra aanwezig is.
Ondertussen ben ik aan mijn 13e van Billy Wilder aanbeland en ik vermoed dat ik de beste films van de man wel gezien heb. Toch leek deze Sabrina me erg interessant door de aanwezigheid van Audrey Hepburn.
En Audrey Hepburn straalt weer in deze film zoals ik van haar gewend ben en zet weer een erg charmant personage neer. De transformatie die ze ondergaat van een onzekere jonge vrouw (ze probeert zelfs zelfmoord te plegen vanwege de onbeantwoorde liefde van David) tot zelfzekere vrouw is erg knap gedaan. Humphrey Bogart en William Holden zijn prima tegenspelers en Holden is misschien wel de leukste in de rol van vrouwenverslinder. Cary Grant had blijkbaar de rol van Linus geweigerd, wat wel jammer is. Ik denk dat hij net wat beter in deze rol had gepast.
De film zelf is vooral het eerste uur erg sterk. De humor komt goed tot zijn recht en we krijgen een aantal erg leuke scènes te zien. Vanaf het moment dat Linus zich gaat moeien in de relatie tussen Sabrina en David en zelf Sabrina wilt versieren, wordt het een tikkeltje te langdradig. Misschien ook wat te voorspelbaar, al maakt het einde wel veel goed waarbij Linus alsnog naar de boot vertrekt om samen met Sabrina naar Parijs te gaan.
Fijne en vermakelijke film opnieuw van Wilder. Misschien zitten er wat mindere momenten in het tweede uur, maar de aanwezigheid van Audrey Hepburn is altijd een pluspunt.
Degelijk filmpje van Park Chan-wook, maar iets bijzonders heb ik niet echt opgemerkt. De film steunt vooral op het mysterieus voorkomen van oom Charlie en zijn onbekend verleden. Het houdt de kijker wel een tijdje zoet, maar de hele ontrafeling van zijn mysterieus verleden biedt weinig nieuws onder de zon (de oom heeft duidelijk psychische problemen, heeft als kind gruwelijke feiten gepleegd door zijn jonger broertje levend te begraven en vermoordt zijn broer om contact te kunnen hebben met zijn nichtje).
Het grootste euvel van deze film is de matige acteerprestatie van Matthew Goode. Op geen enkel moment was ik echt in de ban van zijn personage en hij is er niet in geslaagd om het niveau van de film op te tillen. Dergelijke personages zijn gebaat bij acteurs die hun personage een psychopatisch randje kunnen bezorgen waar je als kijker schrik van krijgt, maar dat had ik op geen enkel moment bij Matthew Goode. Alhoewel, de scène waar hij afstapt op de telefooncel waar de tante van India staat, weet hij wel iets beangstigend uit te stralen, maar dat was ook het enige moment.
Park heeft er anderzijds wel een erg verzorgde en visueel knappe film van gemaakt, maar jammer dat de film op bepaalde punten tekort schiet, want anders was dit een topper geweest.
Alternatieve titel: Black Rain, 11 februari, 22:12 uur
Toch een lichte tegenvaller deze The Last Wave. De film weet nochtans goede punten te scoren qua sfeer, want de bizarre natuurverschijnselen en de regen die constant in de film aanwezig zijn, leveren wel een mysterieus sfeertje op. Ook de soundtrack past hier heel erg goed bij.
Jammer genoeg heb ik zelden op het puntje van mijn zetel gezeten. Van de droomscènes van David had ik meer verwacht, want beklijvend wordt het nooit. Het is toch vooral een verhaaltje dat wordt afgeraffeld zonder dat er echt spanning gecreëerd wordt. Enkel een momentje zoals wanneer één van de dochters opmerkt dat Charlie voor het huis staat, zorgt voor wat opwinding.
Verder wordt de film gekenmerkt door veel symboliek en spiritualiteit van de Aboriginals en een naderende apocalyps, maar echt intrigerend vond ik het nooit worden.
Safe is best een trage film, maar achteraf gezien had ik daar in het eerste deel het minste last van. We maken kennis met Carol die gaandeweg last begint te krijgen van hoestbuien, kortademigheid en allerhande allergische reacties. Het is vooral hier dat de film boeiend blijft met de opbouwende spanning rond de ziekte van Carol.
Eens aangekomen bij de commune zakt de film stevig in elkaar. Carol glijdt alsmaar verder af en raakt meer en meer geïsoleerd, ondanks ze zelf zegt dat het beter met haar gaat. Echt interessant werd het nooit meer en ik heb toch een aantal keren op de klok gekeken, wat nooit een goed teken is.
Het moet wel gezegd worden dat Julianne Moore hier een geweldige prestatie neerzet. De angst voor alles wat er met haar aan de hand is, zet ze op een erg geloofwaardige manier neer. Het goede eerste deel en Moore’s acteerprestatie zorgen dan toch voor een voldoende.
Alternatieve titel: Dekalog I, 8 februari, 23:00 uur
Kieslowski wist me al eerder te bekoren met onder meer de Trois Couleurs trilogie, dus moest ik ooit eens aan de Dekalog reeks beginnen.
Niet dat dit eerste deel een tegenvaller is, maar het heeft me niet over de hele lijn weten te overtuigen. Het hele vraagstuk rond geloof vs wetenschap wordt te voorspelbaar gebracht. Vanaf het moment dat Pawel zijn schaatsen krijgt en de vader de berekening rond de dikte van het ijs ingeeft op de computer, was het al vrij duidelijk hoe de overige 30 minuten zouden ingevuld worden.
Desondanks is het dramagedeelte wel sterk genoeg om er makkelijk een voldoende aan te geven. De vader-zoon relatie is kort, maar intens en het einde waarin Pawel uit het water wordt gehaald, is erg aangrijpend. Ook de scène waarin de vader eerst nog zorgeloos lijkt te zijn en vertrouwt op zijn berekening, maar naarmate de tijd vordert toch begint te beseffen dat hij fout kon zijn, is sterk gedaan.
Degelijk begin dus van de reeks en ben benieuwd wat er nog te ontdekken valt in deze reeks.
Het minste wat je kan zeggen van L’Argent is dat het een intrigerende film is. Met enkel Pickpocket en A Man Escaped (beide kregen van mij een score van 3*) heb ik nog niet al te veel van Bresson gezien, maar de stijl van deze film is erg interessant. Ik kan me ook niet echt herinneren dat die twee films een gelijkaardige stijl hadden, dus een herziening kan er wel eens van komen.
Hetgeen meteen opvalt, is het emotieloos acteren. Ik geloof niet dat ik ooit een film heb gezien waar er nog minder emoties getoond worden, maar op een bepaalde manier werkt het wel. Bresson legt zo toch vooral de focus op alle gebeurtenissen die plaatsvinden, want we krijgen toch best veel criminele feiten te zien (oplichting met valse biljetten, de winkelassistent die sjoemelt met de prijzen, moorden,…).
En het is ook de manier waarop Bresson al die gebeurtenissen registreert. We krijgen erg veel close-ups van bepaalde handelingen te zien, zoals van de handen wanneer er geld wordt overgedragen. Op een bepaalde manier is het toch fascinerend om het allemaal te zien.
Bijzondere film van Bresson. Zeker geen film dat in de categorie feelgood thuishoort, want we krijgen een erg negatief beeld van de mens geschetst door Bresson, maar niettemin is het wel boeiend wat hij ons voorschotelt.
Alternatieve titel: The Bitter Tears of Petra von Kant, 7 februari, 16:28 uur
Neen, dit was geen meevaller van Fassbinder. Nochtans vond ik Angst Essen Seele Auf en vooral Die Ehe der Maria Braun goede films, maar hier ben ik op geen enkel moment in de film gekomen.
Het begint met een enorm lange en saaie openingsscène met het gesprek tussen Petra en haar nicht Sidonie. Het karakter van Petra wordt geschetst met o.a. haar stukgelopen huwelijk en haar hulpje die ze op een verschrikkelijke manier behandelt. Een fijn mens die je al het geluk toewenst, is ze zeker niet.
Wanneer Hanna Schygulla haar intrede maakt als Karin hoopte ik dat het wat interessanter ging worden, maar dat werd niet echt waargemaakt. Nochtans is ze wel een erg goede actrice en wist ze indruk te maken in Die Ehe der Maria Braun, maar de relatie tussen haar en Petra kon de film nooit naar een hoger niveau tillen. Ik voelde in ieder geval de verliefdheid van Petra voor Karin op geen enkel moment. Ook het laatste deel waarin Petra zich geen houding kan geven vanwege haar liefdesverdriet en uiteindelijk toch tot inkeer komt en zich verontschuldigt bij haar moeder en huishoudhulp, vond ik maar weinig geloofwaardig.
Neen, dit is het niet geworden. Op zich is het idee rond de macht/liefdesverhouding wel een goed uitgangspunt, maar de uitwerking laat de wensen over. Er is toch nog een positief punt dat te benoemen valt en dat is het claustrofobisch sfeertje dat tot stand komt, daar de hele film zich in dezelfde ruimt afspeelt. Ook het kleurgebruik en het schilderij dat steeds op de achtergrond te zien is, zijn best speciaal. Verder is het toch vooral een erg saaie film.
Fijn verfrissend filmpje van Woody Allen. De film voelt heel erg nostalgisch aan en het is ook een ode aan ‘de film’ door de scènes die zich allemaal afspelen in de cinemazaal.
Het is ook wel best een originele film met wat er allemaal gebeurt rond Jeff Daniels' filmpersonage dat uit het scherm stapt. Sowieso is het altijd leuk om een film in de film te hebben, maar Allen doet er erg leuke dingen mee. Vooral de manier waarop de acteurs in de film blijven zitten en niet meer verder kunnen door Tom Baxter’s afwezigheid, is erg leuk gedaan, maar ook de reacties van de bioscoopbezoekers op deze situatie zijn best grappig.
Het einde kan me ook wel bekoren. Allen kiest er niet voor om er een einde aan te breien waarbij Cecilia met ofwel Tom Baxter of de echte acteur Gil Sheperd verder gaat. Ze kiest in eerste instantie wel voor Gil Sheperd, maar hij vertrekt alsnog wanneer Tom Baxter terug in de film zit en Cecilia komt terug in de cinemazaal te zitten voor een nieuwe film. Een erg passend einde eigenlijk om de liefde aan de film nog eens te onderstrepen.
Ook de cast doet het hier prima met Mia Farrow als een wat onschuldig typetje dat het niet getroffen heeft met haar echtgenoot en haar job, maar toch plezier uit het leven haalt door naar de cinema te gaan. Jeff Daniels zag ik toevallig eerder deze week in Terms of Endearment waar hij toch wat tegenviel in een meer dramatische rol. Hier vond ik hem toch beter op zijn plek in een wat meer lossere rol waarin hij zich kan uitleven.
Toffe Woody Allen alweer waarin de sfeer, nostalgie en liefde voor de film centraal staan.
Raising Arizona is een fijne vroeger Coen film dat ideaal is als vermakelijk tussendoortje, maar echt meer is het ook niet geworden.
Het is een film met hoogtes en laagtes waar goede momenten worden afgewisseld met zwakkere tussenstukken. De scènes met Glen en Dot (Frances McDormand) voegen weinig toe aan de film en zijn zelfs redelijk irritant. Het is zo’n typische film die dan af en toe eens opflakkert, bijvoorbeeld wanneer de twee broers via de riool ontsnappen uit de gevangenis of wanneer Cage een doos luiers steelt en een hele achtervolging ingezet wordt.
Op uitzondering van Glen en Dot zijn de personages best geslaagd wat je wel van een Coen film mag verwachten. Vooral Leonard Smalls is een leuke toevoeging met zijn wilde verschijning op de motor, maar ook Nicolas Cage en Holly Hunter weten de film goed te dragen als koppel dat een baby ontvoert.
Gezien het oeuvre van de Coens is dit geen bijzondere film, maar wel prima als klein tussendoortje.
Alternatieve titel: Met Hart en Ziel, 4 februari, 22:14 uur
Zo nu en dan probeer ik eens een klassieker te zien dat destijds stevig in de prijzen viel en deze Terms of Endearment leek me wel interessant vanwege de sterrencast.
En dat deze film stevig wat Oscars in de wacht mocht slepen, verbaast me niets, want het voelt typisch Amerikaans aan met de hele familiesituatie en we krijgen een behoorlijk sentimenteel einde te zien met de sterfscène van Emma.
Alleen vond ik het over heel de lijn niet speciaal genoeg om er een topper in te zien. Het voelt iets te doorsnee aan met Emma en Flap die beide overspel plegen en Emma’s moeder die een avontuurtje beleeft met de buurman. Het zijn toch vooral die komische momenten tussen Jack Nicholson en Shirley MacLaine die erbovenuit steken. Debra Winger kon me ook wel overtuigen, maar bij Jeff Daniels had ik niet het gevoel dat die hier op zijn plaats is in een dramafilm.
Slecht of vervelend wordt het op geen enkel moment, maar het mist toch dat tikkeltje extra om boven soortgelijke films uit te stijgen. Het is dan toch vooral de cast die het de moeite waard maakt.
Ik ben toch wat op mijn honger blijven zitten bij deze film noir van Orson Welles. De film noir is over het algemeen een genre waar ik niet de grootste fan van ben. De sfeer kan ik meestal wel smaken, maar ze hebben vaak de neiging om zichzelf in de voeten te schieten door een slecht uitgewerkt, oninteressant of ingewikkeld plot.
Niet dat het plot rond de moord op George Grisby en de twist dat Miss Bannister hem heeft doodgeschoten ingewikkeld in elkaar zit, maar het voelt nogal doorsnee aan, waardoor de kans groot is dat ik het binnen enkele dagen al vergeten ben. De rechtbankscène voelt wel heel erg vreemd aan in deze film, want het werd bij momenten een echte klucht (Arthur Bannister die als verdedigende advocaat van O’Hara zichzelf oproept als getuige en zichzelf begint te ondervragen, de rechter die ook weinig serieus is en de juryleden die voortdurend aan het lachen zijn). Geen idee wat Orson Welles hiermee allemaal bedoelde.
Gelukkig is er nog een lichtpuntje in de vorm van Rita Hayworth. Een erg knappe verschijning, maar ze weet haar rol als femme fatale ook erg goed neer te zetten. Orson Welles vond ik nu niet meteen een memorabele prestatie neerzetten. Gelukkig zijn er wel nog voldoende mooie visuele momentjes, zoals de spiegelscène op het einde om nog net een voldoende aan deze film kwijt te raken.
Deze Nightcrawler stond ook alweer een tijdje op de herzieningslijst en wat voor een straffe herziening is het geworden.
Het moet zowat de beste acteerprestatie van Jake Gyllenhaal zijn die ik al gezien heb. Zijn obsessie voor het filmen van slachtoffers van ongelukken en misdaden kent geen grenzen. Het begint met het binnensluipen van een woning waar een misdrijf is gepleegd om zo de bewoners beter te kunnen filmen. Daarna verplaatst hij zelf een slachtoffer van een auto ongeluk, maar zijn gedrag begint stevig te escaleren met het saboteren van het busje van zijn concurrenten en met het eerste hoogtepunt van de film wanneer hij als eerste ter plaatste is bij een driedubbele moord en binnensluipt om de slachtoffers te filmen. Het moreel besef is dan al lang verdwenen bij hem.
Jake Gyllenhaal zet zijn personage op zo’n straffe psychopatische manier neer dat ik er zelf schrik van kreeg. Als een echte junkie gaat hij op zoek naar nog meer miserie om zijn verslaving te stillen. Zijn verslaving wordt dan ook nog eens gevoed door de sterk acterende Rene Russo die onder druk staat om hogere kijkcijfers te halen. Ook de business praatjes die Jake Gyllenhaal steeds verkondigde aan zijn werknemer Ricard kon ik wel appreciëren vanwege het cynisme.
Nightcrawler is dan ook nog eens een erg sfeervolle en donkere film. Nachtelijke scènes in L.A. staan vaak garant voor sfeer, maar Dan Gilroy weet er dan ook kundig gebruik van te maken. Vooral de laatste achtervolgingsscène is er eentje om duimen en vingers van af te likken, maar de hele film is op dat vlak genieten geblazen.
Ik had het niet helemaal verwacht, maar ben stevig weggeblazen bij deze herziening. Spanning en sfeer zijn alom tegenwoordig en Jake Gyllenhaal zet een verbluffende prestatie neer. Er mag een halfje bij.
Ik durf me ondertussen best een grote fan te noemen van Audrey Hepburn. Ze is niet alleen een prachtige verschijning die enorm veel klasse uitstraalt, maar ze weet haar rollen ook altijd op een uiterst charmante wijze neer te zetten.
Niet dat deze film het niveau haalt van films zoals The Roman Holiday of Charade, maar dit moet waarschijnlijk wel haar bekendste film zijn en een echte verrassing is dat niet. De gebruikelijke clichépaden worden lustig bewandeld (man en vrouw die verliefd worden, maar vrouw durft niet toe te geven, de eindscène in volle regen waar ze toch samenkomen), maar storen doet het allerminst, want aan alles voel je dat dit met zoveel plezier werd gemaakt en de feelgood spat van het scherm.
Dat Audrey Hepburn hier de ster van de film is als de losbandige, energieke en erg charmante Holly Golightly hoeft niet te verbazen, maar George Peppard is een goede tegenspeler en de chemie tussen beide zit erg goed. De scènes waar ze op allerlei plaatsen komen in de stad (Tiffany’s, de bibliotheek, het winkeltje waar ze iets proberen te stelen) behoren tot de leukste momenten van de film. De Japanse bovenbuur die been en steen klaagt over de overlast is een geslaagde toevoeging. Het levert Audrey Hepburn nog wat extra munitie op om haar levendige personage in de verf te zetten.
Zeker en vast een geslaagde feelgood. Het heeft wat lang geduurd vooraleer ik deze klassieker van Audrey Hepburn heb gezien, maar het ontgoochelde allerminst. Misschien ontbreekt het toch aan iets echt speciaals om er een hogere score aan te geven.
Het duo Powell/Pressburger staat garant voor interessante films. A Matter of Life and Death is een echte topper en ook The Red Shoes mag er wezen en hoewel Black Narcissus mij niet helemaal beviel, is het toch wel een opmerkelijke film te noemen.
Deze I Know Where I'm Going! Is nu ook niet meteen een topper geworden, maar het heeft wel een aantal goede punten die de film de moeite waard maken. Het is vooral een erg sfeervolle film geworden door alles wat zich afspeelt op het eiland. De mist die vaak aanwezig is, de storm op zee, de Schotse landschappen en haar kastelen,.. het zorgt toch voor een aangename en sfeervolle prent en de scène waar ze de storm trotseren met het bootje ziet er ook erg goed uit.
Alleen mist de romance tussen Joan en Torquil toch de nodige peper en zout. Joan mag dan wel de koppige doorzetter zijn die niet al haar emoties tentoon spreidt, toch kwam het einde waarbij ze elkaar kussend vaarwel zeggen niet echt geloofwaardig over.
Alternatieve titel: De Vrouw in het Venster, 1 februari, 14:11 uur
Na een mindere film noir gezien te hebben met The Lady from Shanghai van Orson Welles ben ik opnieuw voor een film noir gegaan, maar dit neigt meer naar een Hitchcockiaanse thriller.
Vanaf het moment dat Richard Wanley met het lijk in zijn auto begint rond te rijden om hem te dumpen, krijgen we een thriller voorgeschoteld die recht uit het oeuvre van Hitchcock kan komen. Het hele ritje naar de dumpplaats in het bosje is er eentje vol suspense waarbij Wanley op ieder moment op heterdaad kan betrapt worden. Maar het absolute hoogtepunt van de film is ongetwijfeld wanneer Wanley terug naar de dumpplaats keert met zijn bevriende openbare aanklager als een soort van vriendendienst. Heerlijk stukje cinema is dat. Ook de scène voordien waarin ze in de lounge de verdwijning van de man bespreken en Wanley zich meermaals dreigt te verspreken, is een suspensvolle scène.
Dat het einde waarbij alles een droom blijkt te zijn en Wanley dus geen zelfmoord heeft gepleegd voor gemengde gevoelens zorgt bij een deel van de kijkers is begrijpelijk. Al vind ik het een prima einde, want ik hoopte toch dat Wanley zeker niet gepakt zou worden door de politie. Edward G. Robinson weet zijn personage dan ook op een erg goede en sympathieke manier neer te zetten. Zelfs wanneer hij op een koelbloedige manier het lijk moet dumpen, verliest hij daar niets van. Joan Bennett is ook erg goed in de rol van femme fatale.
Prima thriller van Fritz Lang dat Hitchcockiaans aanvoelt en ik ben nu toch echt benieuwd om meer uit zijn oeuvre te ontdekken.
