Alternatieve titel: Public Enemy Number One (Part 1), afgelopen maandag om 22:04 uur
Goede misdaadfilm en bij vlagen zelfs erg sterk, maar ik had niet het gevoel naar iets uitzonderlijks te kijken dat zo’n hoge score kan verklaren.
Al is Vincent Cassel wel erg sterk op dreef en bewijst nogmaals dat hij voor mij één van de beste Franse acteurs is. Als gangster komt hij ontzettend bedreigend over, maar ook de momentjes waar hij de brave huisvader is, zijn wel tof om te zien. Al gaat hij wel eens stevig uit de bocht door zijn vrouw te bedreigen met een pistool in haar mond. Heerlijke scène is dat.
Verder ga ik toch vooral de ontsnapping van Mesrine en zijn kompaan uit de gevangenis herinneren, want qua spanning zat ik zeker op het puntje van mijn stoel. Ook de scène nadien wanneer ze terugkeren naar de gevangenis om andere gevangenen te helpen ontsnappen, mag er zeker zijn.
Al waren er hier en daar ook wat momenten die tegenvielen zoals de moord op Depardieu en zijn handlanger. Daar kon toch veel meer mee gedaan worden dan gewoon iemand die komt binnenwandelen en hen afknalt. Ook krijgen we niet te zien hoe Mesrine de eerste keer in de gevangenis belandt.
In ieder geval ben ik wel benieuwd naar het tweede deel, maar dit komt net een tikkeltje tekort om een topper te zijn.
Danny Boyle is er niet in geslaagd om de film boven het doorsnee niveau te laten ontstijgen. Vooral omdat je toch al snel het gevoel hebt dat je dit al vaker hebt gezien. Een ruimtemissie die ervoor moet zorgen dat de mensheid kan overleven, problemen die ontstaan aan de infrastructuur van het ruimteschip, morele discussies tussen de bemanningsleden,… Al moet wel gezegd worden dat de film er visueel er erg mooi uitziet. Vooral met de beelden van de zon en Mercurius.
Het laatste deel van de film neemt wel een vreemde wending wanneer de kapitein van het vorige ruimteschip opduikt als een soort zombie en de overgebleven bemanningsleden wilt vermoorden. Op zich brengt het wel wat extra spanning met zich mee. Vooral wanneer Cillian Murphy verneemt dat er nog een extra bemanningslid aanwezig is en op zoek gaat naar deze persoon, maar ik had niet het gevoel dat dit in deze film paste.
Niet dat ik me hiermee verveeld heb, maar bovengemiddeld wordt het nooit echt.
Na lang wachten heb ik me eindelijk gewaagd aan één van Hollywood’s grootste klassiekers en achteraf gezien had ik hem gewoon veel sneller moeten zien.
De lange speelduur van 4 uur vliegt best snel voorbij en ziet er anno 2026 nog steeds prachtig uit met het kleurgebruik. Vooral in het eerste deel waar de burgeroorlog nog volop bezig is, krijgen we een aantal prachtige scènes te zien. Atlanta dat in vuur en vlam staat, Scarlett die met paard en kar onderweg is naar Tara, het beeld van de honderden doden en gewonden in het treinstation,… soms verbaasde het me om naar een film uit 1939 te kijken.
Vivien Leigh zet hier ook een erg sterke prestatie neer als Scarlett. Scarlett’s transformatie van onschuldig kind tot een dappere vrouw die de plantage van haar ouders wilt bereiken met Melanie en haar kind in de koets tot de egocentrische vrouw die geld boven alles stelt om haar plantage te redden, is dan ook uiterst interessant om te volgen. Ook Clark Gable kan me zeker bekoren als Rhett die op een schijnbaar nonchalante manier de burgeroorlog weet door te komen.
Alleen gaat het laatste uur van de film een beetje te veel in overdrive. Verschillende personages gaan plotseling dood, maar vooral de manier waarop kon me niet echt bekoren. Het ongeboren kind van Scarlett sterft na een miskraam nadat ze van de trap viel net nadat Rhett wenste dat zij een ongeluk zou krijgen. Ook de dood van Scarlett’s en Rhett's dochter zie je al aankomen wanneer ze wilt gaan springen met haar pony en de pony daarbij over een hek valt. Toevallig ook op dezelfde manier Scarlett’s vader overleed.
Niettemin is dit gewoon een mooie film en een terechte klassieker met één van de beroemdste filmquotes die tot op het einde wordt bewaard. Ook de reactie van Scarlett is wel mooi om te zien dat ze toch nog hoopvol blijft dat Rhett op een dag zal terugkeren.
Alternatieve titel: Bad Guy, afgelopen zaterdag om 16:42 uur
Van de 5 films die ik tot nu toe gezien had van Kim Ki-duk scoorde er geen enkel lager dan 3.5*, maar dit is wel de minste geworden tot dusver.
Ik werd op geen enkel moment echt meegesleept in de relatie tussen de zwijgzame pooier en het meisje. De pooier is gewoon niet interessant genoeg, want behalve voortdurend de vechtersbaas uithangen en op miraculeuze wijze een aantal moordaanslagen overleven, heeft hij niets te bieden. Blijkbaar is het zwijgzame personage iets wat vaker in zijn films voorkomt (The Isle, The Bow), maar dit personage is een stuk minder interessant.
Ook het personage van de studente die in de prostituee gedwongen wordt, mist me niet echt te raken. Hier was het vooral een gebrek aan geloofwaardigheid die haar de das omdeed. De manier waarop ze gedwongen werd om als prostituee te werken door de portemonnee truc vond ik nogal makkelijk gaan en was ook nogal ver gezocht. Dat ze van de ene moment op het andere wel gewillig aan het raam ging staan, ging er bij mij ook moeilijk in.
Tegenvallertje deze Kim Ki-duk. Enkel de sfeervolle scènes van de rosse buurt en de mooie scène op het strand weten de film nog iets mee te geven.
Sterk drama dit met vooral het sterke acteerwerk van Michelle Williams en Ryan Gosling dat het niveau nog wat de hoogte induwt.
Films over relaties die op de klippen lopen, hebben we al vaker zien voorbijkomen, maar Blue Valentine weet zich zeker te onderscheiden. De afwisseling tussen de flashbacks naar de periode waar het allemaal nog goed ging tussen Dean en Cindy en het heden waar de relatie stukloopt, is erg goed gedaan.
Al had ik wel gehoopt om iets te zien van de tussenfase waar het juist fout liep tussen Dean en Cindy. Als kijker krijg je toch eerder het gevoel dat Cindy iets meer schuld treft door Dean keer op keer af te wijzen (de scène in de hotelkamer is overigens erg sterk), maar misschien trof Dean evenveel schuld in het stuklopen van de relatie.
Niettemin is dit een boeiend drama met ijzersterk acteerwerk, maar net geen topper in mijn ogen.
The Square stond al een tijdje op mijn to-see lijst, aangezien Östlund me erg wist te bekoren met Triangle of Sadness en ook deze is weer een schot is de roos.
Er worden heel wat thema’s aangehaald in deze film gaande van kunst, media, egoïsme en individualisme in de samenleving en nog veel meer. Niet dat dit belangrijk is voor mij, want ik ben zelden op zoek naar thematiek in films, maar Östlund is erin geslaagd om er een uiterst boeiend kijkstuk van te maken voor de volle 2 uur 30.
Ieder scène op zich heeft iets fascinerends en unieks. Het begint al met die scène waar Christian het omstandereffect weet te overwinnen en daar ontzettend trots op is, maar het blijkt dat dit een truc was om zijn GSM en portemonnee te stelen. Datzelfde omstandereffect komt later in de film terug bij misschien wel de beste scène waar een Russische acteur een act als aap opzet in een feestzaal en daarbij een vrouw probeert te verkrachten. Het duurt een tijdje vooraleer iemand in actie schiet en de aapman aanvalt, maar sowieso is de hele scène erg ongemakkelijk om te zien.
Tussendoor krijgen we nog een heel aantal sterke scènes te zien zoals de bizarre condoomdiscussie tussen Anne en Christian, Christian die door het jongetje op zijn plaats wordt gezet voor de valselijke beschuldiging van diefstal, de PR-mannetjes die hun pitch doen voor het marketingfilmpje, Christian die een excuusfilmpje maakt voor de jongen maar al snel zijn verantwoordelijkheid van zich afwimpelt, het interview met Julian dat voortdurend onderbroken wordt door de man met het Tourette syndroom, de chimpansee die doodgewoon rondwandelt in het appartement van Anne,…
2e van Östlund en weer eentje die erg goed binnenkomt.
Films die zich voor het grootste deel in dezelfde ruimte afspelen, hebben toch altijd iets speciaals en Claude Miller heeft er hier een boeiend kijkstuk van gemaakt.
De sfeer wordt vanaf het begin goed neergezet met dat typische muffe politiebureau en de hevige regen dat tegen de ramen klettert. Ook fijn dat het zich allemaal afspeelt met de eindejaarsfeesten op de achtergrond, wat wel leuk afsteekt met de serieuze toon van de ondervraging.
Die ondervraging van Ventura is uiterst boeiend om te volgen met sterke en scherpe dialogen en goed acteerwerk van Ventura en Serrault. Al ontbrak er nog wel iets extra’s om mij echt op het puntje van mijn stoel te krijgen.
Het einde kan me echter niet helemaal overtuigen. De valse bekentenis van Serrault komt niet geloofwaardig over en de ontknoping waarbij de echte dader wordt gevonden door de bebloede wagen met een nieuw slachtoffertje in de koffer vond ik nogal makkelijk.
In ieder geval is het wel een uiterst boeiende film, maar met een beter uitgewerkt einde had dit een echte topper geweest.
Over het algemeen ben ik niet de persoon voor documentaires, maar deze is anders wel prima gemaakt. Het is vooral door het tijdsbeeld, de sfeer rond de mijnwerkersstad en de countrymuziek van de inwoners zelf dat de documentaire mij nog kon blijven boeien tot het einde.
Dat het een belangrijke documentaire is, is wel duidelijk met de sociale strijd die geleverd wordt, maar even boeiend vond ik het niet altijd. Al was het moment van de begrafenis van de man die werd neergeschoten best wel aangrijpend.
In het eerste uur van de film was ik helemaal mee met de humor die keer op keer erg goed werkt. Robert Downey Jr. speelt zijn loserachtig typetje voortreffelijk en de combinatie met Val Kilmer werkt erg goed. De scènes waar Kilmer Downey keer op keer weet neer te halen met zijn opmerkingen zijn heerlijk om te zien.
Ook duiken er een aantal lijken op die de film nog een mysterieus en spannend tintje meegeven. Vooral die scène aan het meer waar Kilmer het lijk uit de auto gaat halen in het water is erg tof.
Jammer genoeg wordt dat erg goede eerste uur voor een groot stuk teniet gedaan doordat de film zich gaat vergalopperen in het plot. Het plot rond de moorden neemt stevig de bovenhand en de humor verdwijnt voor een groot stuk naar de achtergrond. Het wordt allemaal wat lang gerekt, waardoor het toch wat harken wordt naar het einde toe.
Een film die me toch gemengde gevoelens bezorgt. Op audiovisueel vlak is dit zeker een gelaagde film. Het is een lange adrenalinerush waarbij er serieus wordt overdreven met het bloedvergieten en de stevig toegetakelde lichamen.
De boksscènes zien er erg fraai uit en hoewel de soundtrack niet meteen mijn ding is, past dit wel in het geheel om die adrenalinerush kracht bij te geven. Ook de blauwtinten werken zeker sfeerverhogend.
Verder heb ik me toch vooral verveeld met de driehoeksverhouding en het wordt absurder hoe langer de film duurt. Vooral het gedoe met het piercen van de vrouw vond ik maar erg vreemd.
Niet meteen een film die ik een tweede keer ga opzetten, maar het is nu ook niet slecht over de hele lijn gezien.
Alternatieve titel: I'm Still Here, 11 oktober, 12:22 uur
Ik was deze film volledig blanco ingegaan en op basis van de hoge notering deze film een kans gegeven en het helpt wel om op voorhand niets te weten over het leven van Rubens en Eunice Paiva.
Het eerste deel is nog erg luchtig met de kinderen die veel tijd doorbrengen op het strand en één van de dochters die in Londen gaat studeren, maar er zijn ook momenten dat het militaire regime zich laat opmerken in het straatbeeld, wat toch voor een onderhuidse spanning zorgt.
Die luchtige sfeer verdwijnt volledig wanneer de vader wordt opgepakt door het regime en nadien ook de moeder en één van de dochters. Niet dat de film echt heel spannend is, op uitzondering van de scène waar ze worden opgepakt en verhoord. Er komen ook geen gruwelijke scènes in voor van martelingen, maar de pijn en leegte die de ‘verdwijning’ van de vader achterlaten, worden wel erg goed in beeld gebracht. Fernanda Torres zet daarin een sterke rol neer als de moeder die haar gezin bij elkaar probeert te houden.
De tijdsprongen op het einde dreigen de film wat te lang te rekken, maar anderzijds was het wel mooi om te zien hoe het overlijdenscertificaat van Rubens zo belangrijk was voor Eunice om het te kunnen afsluiten.
Ik had van deze Kurosawa toch een tikkeltje meer verwacht, al ligt dat zeker en vast niet aan het visuele. De beelden van de Siberische natuur en vooral van de besneeuwde landschappen zien er prachtig uit. Vooral de scène waar Dersu en de kapitein het hoge gras aan het kappen zijn en Dersu nadien het leven van de kapitein redt, springt er toch wel bovenuit.
Qua verhaal miste ik toch een beetje peper en zout om echt meegesleept te worden. We hebben het uiteindelijk al vaak zien voorbijkomen in films waarbij er een vriendschap ontstaat tussen twee mensen uit een totaal verschillend milieu, maar hier werd ik nooit echt ontroerd door hun vriendschap. Pas wanneer Dersu’s zicht verslechtert, wordt het emotioneler. Hij beseft dat zijn leven in de natuur op die manier erg moeilijk wordt en gaat mee met de kapitein naar de stad.
Dersu Uzala is anders wel een erg fijn personage. Zo’n klein mannetje die een is met de natuur. Ik had nooit het gevoel naar een acteur te kijken, maar naar een echte persoon van vlees en bloed.
Normaal zou ik hier 2.5* of 3* aan geven, maar op cinematografisch vlak is dit wel een klasse film, waardoor de score hoger uitkomt.
Alternatieve titel: I'm the Angel of Death: Pusher III, 10 oktober, 01:31 uur
Bij deze heb ik de trilogie afgewerkt en deze is een stapje vooruit na het tweede deel. De keuze om Milo de centrale figuur van de film te maken, is een goede zet van Refn. Ik vind hem in de eerste twee films een erg sterk karakter en dat maakt hij ook waar in de hoofdrol.
Pusher 3 is terug lekker zenuwslopend zoals dat in het eerste deel het geval was. Milo probeert zich als een voorbeeldige burger te gedragen. Hij gaat naar bijeenkomsten voor zijn drugsverslaving en organiseert een feest voor zijn dochter, maar tussendoor houdt hij zich toch bezig met drugszaken.
Die combinatie tussen het privégedeelte en de harde wereld waarin Milo zit, maakt de film erg boeiend om te volgen. Zeker wanneer de drugsdeal fout begint te lopen met ‘King Kong’ Mohammed en de slachtpartij van de Poolse crimineel. Het volledig laten leeglopen van die man is toch het meest gore uit de reeks doordat het zo expliciet in beeld wordt gebracht.
Goede afsluiter van de trilogie. Beter dan het tweede deel, maar misschien toch een tikkeltje minder dan het eerste deel.
Prima film van Nicholas Ray dat een kruising is tussen drama, romantiek en misdaad. Het is vooral de naïviteit van het jonge koppel dat de film bijzonder maakt.
Het contrast tussen de donkere en harde wereld waarin Bowie en Keechie terecht zijn gekomen en hun onschuldigheid en onervarenheid wordt sterk neergezet door Nicholas Ray.
Misschien is het wat te voorspelbaar. Zeker naar het einde toe wanneer Bowie wordt opgewacht door de politie en dan het loodje legt, maar dit is gewoon een genietbare film.
Naked was nog zo’n film die toe was aan een herziening, want veel kon ik me er niet meer voor de geest halen. Dat is achteraf gezien niet zo vreemd, want een echt verhaal zit er niet in.
2 uur lang zitten we naar een gitzwarte man te kijken die een enorme cynische blik heeft op het leven, maar David Thewlis doet dat wel uitstekend. Hij is meer dan fascinerend genoeg om 2 uur te vullen met de cynische dialogen die hij aanknoopt met verschillende mensen. Voor een landloper is hij niet alleen erg bijdehand, maar beschikt hij ook over heel wat kennis, waardoor zijn personage nog wat interessanter wordt. De beste stukken van de film zijn sowieso die met de nachtwaker in het verlaten gebouw en de ontmoeting met de andere dakloze die zijn vriendin loopt te zoeken.
Maar er zitten nog interessante figuren in deze film, zoals Sandra die op het einde thuiskomt van haar reis. Zij is de enige ‘normale’ persoon met een ‘normaal’ leven en een carrière en dat maakt het contrast met de andere personages erg boeiend om te zien. Al krijgt ze wel zowat een zenuwinzinking door het zien van de levensstijlen van de andere personen. Die huiseigenaar Jeremy bijvoorbeeld is wel iemand met veel geld, maar is ook een erg verknipt persoon (waarvoor ik eigenlijk nog meer afschuw had dan voor Johnny) en Sophie en Louise zijn ook geen al te stabiele personen.
Een herziening die nog een stuk beter is uitgevallen dan verwacht. De score van 3.5* gaat met een halfje naar boven.
Films die zich afspelen rond een campus of high school scoren bij mij doorgaans maar gemiddeld en dat is ook het geval voor deze Lost and Delirious. Al weet Léa Pool er wel een aangenaam en lichtvoetig sfeertje in te brengen in het eerste deel van de film.
Vanaf het moment dat Victoria met Paulie betrapt wordt door haar zuster wordt de film een heel pak dramatischer. Een film over onmogelijke liefde en schaamte vanwege een relatie komt regelmatig voorbij, maar hier werd ik niet helemaal door gepakt. De manier waarop Paulie volledig doordraait doordat haar liefde voor Victoria niet beantwoord wordt, komt te geforceerd over. Hoewel het einde met de zelfmoord van Paulie voorspelbaar was, heeft Léa Pool hier wel een mooie eindscène van gemaakt met de roofvogel.
Na een matige Imitation of Life en een al even matige All That Heaven Allows is dit mijn derde film van Douglas Sirk en opnieuw is dit een erg soapachtige melodrama, maar wel iets beter dan die twee andere films.
Het is best een vlotte film geworden met een heerlijk warm kleurgebruik. Alleen had het einde wat mij betreft niet gerekt moeten worden met het rechtbankgedeelte waar Mitch gered wordt door Marylee die terecht staat voor de dood van Kyle.
Die Marylee, gespeeld door Dorothy Malone is overigens het grote pluspunt van deze film. Ze zet haar personage op een heerlijk ongeremde en verleidelijke manier neer en de scènes waar zij in meespeelt, behoren tot de betere van de film.
Rock Hudson is zo’n acteur die me niet ligt. Net zoals in All That Heaven Allows speelt hij hier weer zo’n gladde en afgeborstelde type. Het komt niet echt naturel over wat hij allemaal doet en ook het acteerwerk van Robert Stack is niet goed genoeg. Vooral de scènes (en dat zijn er wel wat) wanneer dronken is, zijn niet al te best.
Ik heb me zeker niet verveeld met deze film, maar na drie films van Douglas Sirk denk ik niet dat hij helemaal een regisseur is voor mij.
Prima politiefilm dit. Het verhaal is niet heel bijzonder, maar best wel onderhoudend. Maar het is vooral die typische donkere sfeer die ik vooral link met de politiefilms van de jaren ‘70 dat het de moeite waard maakt om hem te zien.
Die achtervolgingsscène is wat mij betreft een terecht geroemde scène. San Francisco is sowieso al één van de beste locaties met die steile straten om zo’n achtervolging in beeld te brengen, maar vooral wanneer er geswitcht wordt om de achtervolging te volgen vanuit het perspectief van de bestuurder is het heerlijk om te zien.
Prima film dus, al bezorgt Steve McQueen me wel een dubbel gevoel. Langs de ene kant komt hij wel cool over als de eigenwijze agent die zijn zin doet en iedereen tegen de schenen schopt, maar zijn gelaatsuitdrukkingen zijn nogal eendimensionaal, waardoor hij geregeld wat van zijn coolheid verliest.
Alternatieve titel: Good Bye, Dragon Inn, 4 oktober, 13:52 uur
Ik wilde deze film van Ming-liang Tsai al een tijdje een kans geven, maar ik had een vermoeden dat dit iets te arthouse-achtig kon worden voor mij en dat is ook zo gebleken.
De hele opzet van Tsai is duidelijk en het groezelige, melancholische sfeertje dat gecreëerd wordt in de bioscoop komt goed tot zijn recht. Al is het inhoudelijk gewoon niet boeiend genoeg om 80 minuten mee te vullen. De meeste scènes deden me helemaal niets zoals het minutenlang staren op de lege zitjes van de bioscoop of het hoofdpersonage dat minutenlang staat te plassen tussen 2 andere mannen. Ook het manke vrouwtje dat tergend traag een trap oploopt, is nu niet meteen de meest boeiende cinema.
Hoewel de sfeerzetting zeker in orde is, heeft deze film me nooit kunnen raken.
Dit derde deel is eentje geworden die tussen de twee zit. Beter dan Dawn of the Dead, maar minder dan Night of the Living Dead.
Net zoals in het eerste deel focust de film zich meer op de groepsdynamiek. Ook nu lopen de spanningen hoog op binnen de groep militairen en de wetenschappers, maar het voelt bij momenten wat te geforceerd aan. Vooral door het matige acteerwerk kreeg de film nooit dat spannende gevoel zoals in de eerste film.
De zombies zien er wel beter uit als die uit het tweede deel en er zit wat meer variatie in het uiterlijk van de zombies. Ook het gore ziet er weer beter uit en de claustrofobische sfeer in de ondergrondse bunker komt vrij goed tot zijn recht.
Hoewel het nooit echt spannend is, is het nog een degelijke afsluiter van de trilogie.
Het is nog maar mijn tweede film van Yimou Zhang na Raise the Red Lantern en deze is me toch beter bevallen. Het is vooral op visueel vlak dat de film mij erg weet te bekoren. Zhang zorgt voor veel afwisseling in het kleurgebruik, zoals met de verfbaden en de zijdedoeken, maar ook het gebruik van de blauwe en gele kleurfilter zijn erg mooi om te zien. Het geeft toch een heerlijk rustgevend gevoel.
Qua verhaal weet te film mij ook voor een groot deel te overtuigen. Ondanks dat de thema’s vrij standaard zijn (liefde, haat, ontrouw) weet Zhang er een mooi en boeiend drama van te maken. Naar het einde toe wordt het ook best bijzonder met de begrafenisceremonie en de zoon die in zijn tienerjaren zit en moordlustig wordt (hij probeert één van de dorpelingen te vermoorden en vermoordt zijn echte vader). Ik kreeg toch wel kriebels van die jongen.
Fraai gemaakte film van Zhang in ieder geval, maar toch mist de film nog iets extra om mij echt volledig weten te raken.
Alternatieve titel: On Body and Soul, 28 september, 22:18 uur
Ik had op voorhand al links en rechts iets gelezen over deze film, maar niet dat het te symbolisch of diepgaand is geworden. Het is wel een bijzonder liefdesverhaal geworden tussen twee aparte figuren. Een vrouw met een autismesyndroom die moeite heeft om sociale contacten te leggen en een oudere man met een kreupele arm die de liefde reeds heeft opgegeven.
Op één of andere manier heeft de film mij altijd in de greep kunnen houden. De gezamenlijke dromen van Maria en Endre geven de film natuurlijk iets extra boeiends om op verder te bouwen. Dat Maria en Endre door die dromen steeds meer en meer naar elkaar toegroeien, was mooi om te zien gezien hun persoonlijkheden. Ook het einde weet zeker te overtuigen met Maria die eerst een zelfmoordpoging onderneemt door haar pols over te snijden, maar alsnog gered wordt door een telefoontje van Endre en nadien de twee die uiteindelijk een soort van koppel vormen.
Boeiende film. Misschien net niet genoeg om een echte topper te zijn, maar misschien verandert mijn mening nog bij een herziening.
Dit is zo’n typische dertien in een dozijn misdaadfilm geworden, waarvan ik het vermoeden heb dat het grotendeels door AI is (mee) geschreven. De ene cliché volgt de andere op zoals de uitgebluste rechercheur die als enige overtuigd is van een bepaald spoor. De dief is een zwijgzame, mysterieuze man zonder verleden die probeert om zo snel mogelijk een bepaald bedrag binnen te halen zodat hij kan stoppen. Ook start de mysterieuze man een (onnodige) romance met een (onbelangrijke) vrouw om de speelduur wat te rekken.
Nergens vernieuwend en erg clichématige film. Povere 2.5*
Met Short Cuts had ik al een goede mozaïek film gezien van Altman en mozaïek films hebben toch altijd iets speciaals, maar dit is jammer genoeg net iets minder geworden.
Er zitten gewoonweg te veel karakters gepropt in deze film om echt goed uit de verf te komen. Sommige zijn natuurlijk best interessant om te volgen zoals de fragiele Barbara Jean en de vals zingende Sueleen Gay. De manier waarop ze tegen beter weten in toch een carrière probeert uit te bouwen, is tragisch om te zien met als dieptepunt wanneer ze gedwongen wordt om een striptease act te doen. Verder waren de andere personages niet al te boeiend om te volgen.
Daarnaast is de countrymuziek niet bepaald mijn favoriete genre. Voor een film van ongeveer 100-120 minuten zou dit nog prima te doen zijn, maar nu duurde sommige muzikale scènes iets te lang.
Ondanks dat de film goed gemaakt is en het tijdsbeeld goed uit de verf komt, is het bij momenten wat te saai.
Het is al een lange tijd geleden dat ik nog iets nieuws gezien had van Besson, maar dit is een fijne ontdekking geworden. Het zal in de eerste plaats bijblijven omwille van het visuele. Besson heeft er een mooie, stijlvolle film in zwart-wit van gemaakt. Parijs wordt op die manier prachtig in beeld gebracht en ieder shot is wel de moeite waard om te zien.
Ook de combinatie Debbouze/Rasmussen is opvallend omwille van het verschil in lengte en ze slagen erin om de hele film naar hun hand te zetten. Debbouze speelt zo’n nerveus typetje die de hele tijd letterlijk en figuurlijk klein wordt gehouden door Rasmussen en zij is toch wel een prachtige verschijning.
Qua verhaal wist het mij wel 2/3 van de film erg te boeien. De film is bij momenten grappig en de extra touch van fantasy maakt er een leuk geheel van, maar naar het einde toe komt de kers op de taart er niet echt. Het is net iets te voorspelbaar en het einde waarbij Angela haar vleugels verliest wanneer André haar probeert tegen te houden, wist me niet helemaal te pakken.
Ik kan niet zeggen dat ik me verveeld heb met deze film die draait rond een driehoeksverhouding op een nieuwsredactie. Het is erg onderhoudend en bij momenten best grappig, maar hoogstaand wordt het op geen enkel moment. Daarvoor heb ik toch iets teveel het gevoel gehad naar een lange aflevering uit een soap te zitten kijken.
Een aantal scènes springen er wel bovenuit, zoals Brooks die zich te pletter zweet als hij zijn debuut maakt als nieuwslezer, maar ook de scène in het begin waar Joan Cusack een heus parcours moet afleggen om een tape op tijd af te leveren, was erg leuk gedaan.
Fijn filmpje, maar een echte hoogvlieger zou ik het niet noemen.
Na het prima eerste deel wilde ik niet al te lang wachten met het vervolg, maar deze Pusher II is toch net iets minder.
Mads Mikkelsen ruilt zijn kleinere rol uit de eerste film in voor de hoofdrol en doet dat met verve. Zijn hele voorkomen past perfect bij de loser die hij dient voor te stellen.
Op audiovisueel vlak heeft Refn er opnieuw een knappe film van gemaakt, maar toch moet deze onderdoen voor het eerste deel. De film concentreert zich meer op het karakter van Tonny die zich terug in de gunst van zijn vader probeert te werken en ondertussen ook zelf een vader blijkt te zijn, terwijl het eerste deel een heftiger en zenuwslopender verhaal voorschotelde. Ik miste hier het gevoel dat het ieder moment verkeerd kon aflopen met het hoofdpersonage zoals in het eerste deel.
Al vallen er wel enkele sterke scènes te bewonderen, zoals de scène op het feest waar we dicht op de huid van Tonny zitten en de scène waar Kurt de Kut de drugs per ongeluk door de WC spoelt.
Zeker geen verkeerde film, maar het eerste deel was toch wat beter.
Ik heb me kostelijk vermaakt met deze Franse ‘70 roadmovie. Gérard Depardieu en Patrick Dewaere stelen hier echt wel de show. Op sommige momenten zit je met walging te kijken naar de streken die ze uithalen. Vooral met de treinscène met de jonge moeder laten ze zien wat voor vieze jongens het wel niet zijn, maar op andere momenten zit je toch met een erg grote glimlach naar die twee te kijken. Dat Dewaere een tijd lang kreupel liep door een schotwonde in zijn kruis was al erg grappig, maar vooral de reactie van de twee mannen toen die nieuwe jongen als eerste erin slaagde om het meisje te laten klaarkomen, was echt geweldig om te zien.
Tegenwoordig zou ik het snel vergeten, maar Depardieu had echt een enorme uitstraling. De manier waarop hij zich doorheen de film beweegt, praat,.. is van een groot charismatisch gehalte. Dan heb je met Patrick Dewaere een prima 2e man. Op het eerste zicht lijkt hij eerder het sulletje van de twee, in vergelijking met Depardieu, maar eigenlijk is hij van hetzelfde hout gesneden.
Ook de bijrollen worden allemaal erg goed ingevuld met Jeanne Moreau die op bizarre wijze zelfmoord pleegt nadat ze een wilde nacht heeft beleefd met de twee mannen, haar schuchtere zoon die eveneens vrijkomt uit de gevangenis en later de cipier neerschiet. Maar de opvallendste bijrol is die van Miou-Miou. Ze lijkt allesbehalve een eigen wil te hebben in deze film. Iedereen die wilt, maakt gebruik van haar en de twee komen steeds bij haar terug, maar gaandeweg weet ze letterlijk en figuurlijk helemaal te ontdooien. Pas achteraf had ik ze herkend, maar erg tof om de jonge Isabelle Huppert hier aan het werk te zien.
Een roadmovie die een zalige Franse ‘70 sfeer weet uit te stralen met die pure rebelsheid, grappige maar ook wansmakelijke momenten en sterke acteerprestaties. Allemaal ingrediënten die hiervan een heerlijke film maken.
Ik denk dat ik met verkeerde verwachtingen deze film heb aangevat, want een horror heb ik er niet in kunnen ontdekken.
Aanvankelijk leek het mij nog interessant te kunnen gaan worden wanneer de filmmaakster de slasher-franchise nieuw leven probeert in te blazen. Hiervoor gaat ze zelf naar de plaats waar de film werd opgenomen waar ook de ster uit de eerste film tegenwoordig woont, maar de ode aan de ‘80 slasher komt er nooit echt uit. Daarvoor wordt de film te pretentieus wanneer de film begint te draaien rond thema’s als identiteit en seksualiteit.
Het helpt ook niet meteen dat de bloedsplattereffecten gewoon belachelijk gedaan zijn. De scènes waar Little Death verschijnt, zijn op die manier van een pover niveau. Gelukkig weet Gillian Anderson de film nog wat ruggengraat te geven met haar personage dat gebaseerd is op Norma Desmond uit Sunset Blvd.
Alternatieve titel: The Sweet Life, 19 september, 21:16 uur
Eindelijk ben ik toegekomen om de bekendste film van Fellini en misschien wel van de hele Italiaanse cinema te zien. De lange speelduur van 3 uur nodigt niet meteen uit om deze even tussendoor te bekijken, maar het is zeker en vast geen straf geworden om 3 uur lang naar Mastroianni en de Romeinse high society te kijken.
Een echt verhaal heb ik er wel niet in kunnen terugvinden. Het is allemaal erg fragmentarisch met Marcello die tal van feestjes afschuimt, maar de levendigheid die Fellini in deze film gestoken heeft, is wel een enorm plezier om naar te kijken. Ook de tal van mooie vrouwen die de revue passeren, geven zoveel cachet aan deze film. Anita Ekberg steekt er wel bovenuit met haar onbevangen karakter om meer van Rome te ontdekken met als hoogtepunt de scène in het Trevifontein.
Het is niet alleen maar glitter en glamour dat op het scherm passeert. De film is bij momenten ook donker met o.a. één van Marcello’s vrienden die zichzelf en zijn twee kinderen van het leven berooft, de moeilijke relatie tussen Marcello en zijn verloofde Emma en de overdosis van Emma.
Het is ook zo’n film met behoorlijk wat thematiek en symboliek met de eindscène op het strand waar alles eigenlijk prachtig samenkomt, maar het is wel één van Fellini’s meest toegankelijke film die ik gezien heb en ook meteen zijn beste.
Alternatieve titel: De Man Die Te Veel Wist, 19 september, 13:44 uur
Deze Hitchcock was weer eens toe aan een herziening, want buiten het nummer Que sera Sera, het uitje naar Marokko en dat Hitchcock een MacGuffin gebruikte om de film te voorzien van spanning was er niet zo heel veel van blijven hangen.
Vooral het eerste deel dat zich afspeelt in Marokko is ijzersterk. Er zit meteen erg veel mysterie in de film, er lopen verschillende louche types rond en niemand blijkt te zijn wie je denkt dat hij is.
Het tweede deel in Londen durft bij momenten al eens te vertragen, maar we krijgen wel een aantal erg sterke scènes voorgeschoteld door Hitchcock. Vooral de scène tijdens het concert in het Albert Hall gebouw is erg spannend en dat Doris Day de boel bij elkaar schreeuwde om de aanslag te verijdelen, kwam toch als een verrassing binnen. Maar niet enkel die scène is erg sterk, ook die scène waar er verwarring ontstaat rond de naam Ambrose Chapel is typisch Hitchcock en erg tof om te zien.
Fijne herziening van deze Hitchcock en de score mag blijven staan.
In vergelijking met de versie van James Cameron is dit een veel compactere versie over het zinken van de Titanic. Tijdens het eerste deel wordt er geen tijd genomen voor een romantisch verhaal en ook voor andere subplotjes wordt er geen tijd besteed. Het gaat vooral over de klasseverschillen tussen de mensen aan boord en de manier waarop ze zich gedragen na de aanvaring met de ijsberg. Zowat iedereen gaat er op een typische Britse manier rustig mee om.
Het zinken van het schip wordt in Cameron’s versie uiteraard spectaculairder gebracht, maar voor een film van 1958 staan de special effects zeker nog overeind.
Alternatieve titel: The Raid, 17 september, 23:16 uur
Een actiefilm die doet wat een actiefilm moet doen, is een prima omschrijving van deze film. De introductie duurt een schamele 5 minuten voordat het SWAT-team het appartement bestormt en nadien valt het geen moment stil.
De actiescènes zien er goed uit met als hoogtepunt het gevecht tussen dat kleine mannetje en de twee broers. De hereniging tussen de twee broers was ook het enige subplotje dat eraan werd toegevoegd, want voor de rest is het in 1 rechte lijn naar het einde toe.
Als tussendoortje is dit een actiefilm die vlotjes binnengaat.
Variety is een film die het grotendeels van de sfeer moet hebben. De groezeligheid van de pornobioscoop en bij uitbreiding van heel New York worden op een erg sterke manier in beeld gebracht.
Dat groezelige van New York komt vooral sterk tot uiting wanneer Christine besluit om één van de klanten van de bioscoop te achtervolgen nadat ze door hem werd achtergelaten op een honkbalwedstrijd. Toch kon er nog net een tikkeltje meer gedaan worden met de spanning tijdens deze achtervolgingen. Niet dat ze effectief hoefde betrapt te worden door Louie, maar er kon misschien nog iets meer mee gespeeld worden.
Sandy McLeod zet ook een sterke prestatie neer als Christine die zich meer en meer verliest in het wereldje van de porno. De manier waarop ze met haar vriend Mark praat door pornoscènes tot in de detail te beschrijven en hoe ze zich op het einde kleedt, maakt wel duidelijk dat ze helemaal geobsedeerd is geraakt.
Goed gemaakte film die hier amper aan 20 stemmen raakt. Interessant ook dat het hoofdpersonage van zo’n film door een vrouw vertolkt wordt, al lagen er nog wat kansen om er een echte topper van te maken. Ook het einde zorg niet echt voor een climax waarbij Christine Louie opbelt om af te spreken, maar verder de kijker in het ongewisse laat.
Alternatieve titel: The World of Kanako, 17 september, 01:05 uur
Halverwege heb ik de film toch even moeten afzetten en mijn toevlucht gezocht naar de Dafalgans, want na een halfuur had ik al bonsende hoofdpijn. Het tempo en de montage zijn van een snelheid die niet bij te houden zijn. Vaak had ik geen idee wat er precies aan het gebeuren was. Komt erbij dat de film vreselijk lawaaierig is en de personages gewoon onuitstaanbaar zijn.
Je moet er maar van houden, maar dit is echt niet mijn ding.
Alternatieve titel: Pale Flower, 16 september, 19:33 uur
Achteraf gezien had ik het gevoel dat er meer had ingezeten in deze film. Dat het stijlvol gemaakt is met de mooie zwart-wit fotografie, daar ben ik het zeker mee eens.
Alleen miste ik de nodige peper en zout om het niveau van de film omhoog te duwen. Het verhaal bleef naar mijn gevoel te lang hangen zonder echte diepgang te creëren. De liefdesaffaire tussen Muraki en Saeko leek aanvankelijk nog interessant te worden met o.a. de gokspelletjes, maar het deed me over het algemeen erg weinig. Er ontbrak toch iets in hun verhouding om er echt iets speciaals van te maken.
Daarnaast wordt er ook een Yakuza verhaal verteld over twee rivaliserende bendes, maar dat blijft over het geheel toch erg pover. Al is het einde wel goed gedaan met de moord van Muraki op de leider van de rivaliserende bende en het open einde rond de ware identiteit van Saeko.
Stijlvolle film, dat zeker en vast, maar met een beter script had dit best een sterke film kunnen zijn.
Ondanks dat het verhaal rond de gijzeling van het Israëlisch team erg gekend is, is dit een goed gemaakte film geworden. Door het verhaal te vertellen vanuit het oogpunt van de regiekamer van de sportdienst krijgen we een boeiende film te zien over deze gebeurtenis.
De grote lijnen zijn natuurlijk gekend, maar door het verhaal vanuit dit perspectief te vertellen, komen er heel wat details aan bod. Bijvoorbeeld dat men er vanuit ging dat de gijzelaars bevrijd zouden zijn, maar dat later de bevestiging kwam dat ze neergeschoten werden op de luchthaven.
Desondanks is het geen echte nagelbijter geworden. Met dit soort films komt het euvel dat het verhaal te gekend is toch snel bovendrijven. Enkel de verwarring rond de vrijlating/executie op het einde zorgde voor wat suspense in de film.
Hoe dan ook is het een interessante film om eens gezien te hebben.
Alternatieve titel: A Judgement in Stone, 15 september, 19:34 uur
La Cérémonie leek me een interessante film te kunnen worden vanwege de aanwezigheid van Sandrine Bonnaire en Isabelle Huppert. Twee actrices die ik al erg goede dingen heb zien doen en ook hier leveren ze erg sterke prestaties neer.
Sandrine Bonnaire wist me een aantal keren te raken op de momenten dat haar analfabetisme haar in moeilijkheden bracht. Nochtans leek de familie waar ze werkte zeker begripvol te kunnen zijn voor haar situatie, maar haar schaamte hiervoor valt ook te begrijpen.
Vanaf het moment dat ze bevriend wordt met Jeanne laat ze zich helemaal manipuleren door haar en begint ze zich tegen de familie te keren. Het gruwelijk einde kwam dan ook erg hard binnen (al had het jachtgeweer beter uit beeld gebleven om een groter shockeffect te creëren). De familie verdiende dit zeker niet en kwam nog redelijk sympathiek over ondanks de bourgeoisie trekjes. Daarom bezorgde het einde me toch een erg kil gevoel.
Tweede film die ik van Chabrol gezien heb na een degelijke Le Boucher, maar dit is nog van een iets hoger niveau. Ook Bonnaire en Huppert bevestigen het goede van hetgeen ik van de twee dames al gezien heb.
Alternatieve titel: The Beasts, 14 september, 23:53 uur
Op voorhand moest ik bij het lezen van de omschrijving van de film heel hard denken aan Jean de Florette. Achteraf gezien zijn er heel wat gelijkenissen tussen de twee films met het Franse koppel landbouwers dat aanzien wordt als indringers binnen de gemeenschap en de aanhoudende pesterijen die tot een hoogtepunt escaleren.
Rodrigo Sorogoyen heeft goed naar Jean de Florette gekeken, maar hij heeft gelukkig ook goed zijn eigen accenten gelegd en er een spannend geheel van gemaakt. Ik ben sowieso te vinden voor dit soort films waar ruzies en onenigheden steeds verder escaleren tot er een bepaalde grens wordt overschreden.
De opbouw wordt prima verzorgd met enkele prangende momentjes waar het al eens fout kon afgelopen hebben tussen Antoine en zijn buurmannen, maar het is toch vooral het einde dat sterk is. Olga lijkt zichzelf meer en meer te verliezen in haar zoektocht naar het lichaam van Antoine en wanneer ze de camera terugvindt, lijkt gerechtigheid ook te kunnen zegevieren. Die hoop lijkt wel eerst de kop te worden ingedrukt, aangezien de camerabeelden niet kunnen teruggehaald worden. Het zorgt voor een erg bitter gevoel dat de twee broers weer vrijuit lijken te gaan, maar gelukkig wordt het lichaam van Antoine alsnog gevonden, waardoor er toch nog gerechtigheid lijkt te komen.
Prima film dus, maar 4* kan ik er niet aan geven. Daarvoor heb ik toch iets teveel met Jean de Florette in mijn achterhoofd naar deze film zitten kijken.
De film is zeker goed gemaakt met een interessante invalshoek over D-Day. Zeker als je dergelijke (en belangrijke) zijverhalen over de oorlog niet kent, is dit zeker een interessante film om eens gezien te hebben.
Al blijft het natuurlijk een historische biopic waarvan de afloop gekend is, waardoor enige spanning of verrassingen ver weg blijven. Het is misschien ook allemaal net iets te mooi gemaakt om er een beklijvende oorlogsfilm van te maken die voor een lange tijd gaat bijblijven.
