Logboek

stem geplaatst

Voor een tussendoortje is dit nog een degelijke politiethriller, maar meer is het ook niet geworden. Vooral omdat ik nooit het gevoel had dat het echt spannend werd. Ik ben in ieder geval nooit tot op het puntje van mijn stoel geraakt.

Al is het wel best een sfeervolle film geworden dat me bij momenten aan Se7en deed denken. Het plot is ook lekker mysterieus gebracht waarbij een man (schijnbaar met geheugenverlies) d.m.v. hypnose andere mensen aanzet tot het plegen van moorden. De film probeert niet al te veel te verklaren en blijft ook op het einde wat vaag met de serveerster die waarschijnlijk de volgende moord gaat plegen doordat de rechercheur de ‘hypnosekrachten’ heeft overgenomen.

Mits meer spanning had dit echt een topper kunnen worden, maar nu blijft het een film die door het goede plot en de mysterieuze sfeer overeind blijft.

3*

Eerst en vooral, wat een geweldige rol van Barbara Bouchet. Ze is niet alleen een prachtige vrouw om naar te kijken, maar ze weet ook iedere scène waar ze in meespeelt naar een hoger niveau te tillen. Haar eerste scène waarin ze de jongen naakt verleidt, is natuurlijk een kennismaking die kan tellen, maar ook daarna speelt ze een belangrijke rol.

Verder heeft Fulci toch redelijk wat in deze Giallo who-dunnit weten te verwerken, waardoor het een boeiende zit is geworden. Het zijn niet zomaar moorden die gepleegd worden, maar wel gruwelijke kindermoorden waarvan gedacht wordt dat er zwarte magie en voodoo achter zit. Ook de kerk wordt erbij betrokken doordat de moordenaar de priester blijkt te zijn, nadat Fulci eerst nog enkele andere kandidaat-moordenaars de revue heeft laten passeren. In het katholieke Italië moet dit toch gedurfd geweest zijn in de jaren ‘70.

Tof ook dat Fulci kiest voor de heerlijke Italiaanse plattelandsetting en alles samengenomen, is het een geslaagde kennismaking geworden met Fulci.

3.5*

Een komedie zou ik deze Stroszek nu niet meteen noemen, maar eerder een tragisch verhaal over een onbeholpen figuur die samen met een vriendin en zijn buurman iets van zijn leven probeert te maken in Amerika. Al heb ik wel moeten lachen met de veiling van de stacaravan en wanneer Bruno en Scheitz na hun overval gewoon naar de supermarkt aan de overkant van de straat gaan.

Het is vanaf de aankomst van het drietal in Amerika dat de film echt begint los te komen. Aanvankelijk lijkt alles goed te verlopen met de nieuwe baantjes die Bruno en Eva hebben kunnen krijgen, maar uiteindelijk is hun leven niet beter als die in Duitsland. Eva moet zich terug laten prostitueren om aan geld te komen en verlaat ze zelfs Bruno. Ook de stacaravan wordt in beslag genomen, waardoor Bruno en Scheitz helemaal aan de grond zitten. Ik had het wel te doen met de twee mannen die zich op geen enkel moment konden behelpen in het Engels. Op die manier wordt de American Dream door Herzog als een illusie voorgesteld.

Tijdens het kijken had ik ook meer het gevoel dat ik naar een documentaire aan het kijken was dan naar een speelfilm. Ergens zal het ook te maken hebben met het acteerwerk van vooral Bruno S. Want het lijkt zo’n figuur die recht van het straat gehaald is en geen typische acteur is. Ook Scheitz zet een apart maar leuke bijrol neer als de oude buurman van Bruno, evenals Eva als de vriendin van Bruno die als enige kan communiceren in het Engels en daardoor belangrijk is voor de twee mannen.

Ik wist niet op voorhand wat te verwachten van deze Stroszek, maar het is een zeer goede meevaller geworden. Voorlopig houd ik het op een 3.5*, maar het lijkt me zo eentje die bij een volgende kijkbeurt hoger kan eindigen.

3.5*

Deze zombiefilm is me toch beter bevallen dan ik op voorhand had gedacht. De zombies zijn net wat dynamischer en minder hersenloos dan de zombies uit pakweg The Walking Dead, want ze zijn nog slim genoeg om bijvoorbeeld een ruit van de auto in te slaan met een steen en zijn bij momenten nog best snel op de been. Dat maakt van hun toch iets interessantere figuren.

Een groot deel van de film draait rond de verschillende personages die zich schuil houden in het huis en de interne spanningen die tussen hen ontstaan. Het zorgt voor een lekkere claustrofobische spanning en het blijft onvoorspelbaar welke acties de personages nemen. Vooral Cooper is het probleemgeval binnen de groep die voor de nodige onrust zorgt.

De toevoeging van de radioberichtgevingen en de nieuwsuitzendingen vond ik overigens ook goed gedaan. Voor niemand was het duidelijk wat er juist gaande was. Er werd gesproken over massamoorden of massahysteries en het is beetje bij beetje dat er meer info verspreid wordt. En natuurlijk het einde waar Ben verkeerdelijk als zombie aanzien wordt en wordt neergeschoten, is een erg bitter einde.

Op naar de volgende zombiefilms van Romero.

3.5*

Erg sobere en rustige film. Niet dat deze film echt in mijn straatje ligt, maar ik heb nog best kunnen genieten van het eerste deel met de jonge Yu en Yoseke. De stiltes tussen de twee jonge scholieren was best mooi op sommige momenten en de manier waarop ze rond elkaar blijven draaien is ook realistisch voor twee tieners. De scène waar ze voor het eerst kussen en Yoseke wegloopt, is dan ook de mooiste scène van de film wat mij betreft.

Het tweede deel dat zich 17 jaar later afspeelt, doet het minder voor mij. Visueel waren de scènes aan het water ook mooier en het einde kan me ook niet echt overtuigen met Yoseke die in het ziekenhuis belandt door een messteek en Yu die komt fluisteren dat ze van hem houdt. Echt bijzonder vond ik het tweede deel met de volwassen Yu en Yoseke niet meteen.

Dit is niet helemaal mijn ding, maar er kan nog wel een 3* aan uitdelen.

3*

Geen slecht werkje van Buñuel, maar het behoort zeker niet tot zijn betere films. Een lange tijd vond ik het allemaal niet zo heel bijzonder met de jaloerse trekjes van Francisco wanneer zijn vrouw contact heeft met een andere man (het dansen met zijn advocaat of de man in het hotel tijdens hun huwelijksnacht).

Het is meer in het tweede deel dat de echte Buñuel komt bovendrijven en er meer thrillerelementen aan te pas komen. Eerst probeert Francisco Gloria nog af te schrikken door met losse flodders op haar te schieten, maar daarna komt de eerste echte moordpoging in de klokkentoren. In het slot van de film weet Buñuel er nog wat surrealistische momenten er aan toe te voegen met Francisco die helemaal de weg kwijt is en zich verbeeldt dat de mensen in de kerk hem uitlachen.

Ook mijn 10e van Buñuel heeft me niet verveelt, maar er zitten betere films in zijn oeuvre.

3*

Fellini wist mij pas te overtuigen bij de vierde film die ik van hem zag met Le Notti di Cabiria en ook met deze Roma weet hij terug te overtuigen.

Ik heb tijdens het kijken niet meteen het gevoel gehad dat het de bedoeling was van Fellini om een portret te maken van Rome waarin enkel het prachtige van de stad getoond wordt. Het is vooral een film die heel veel chaos kent, maar wel op een goede manier. De restaurant scène waar de mensen buiten zitten te eten aan de tramsporen is werkelijk prachtig gemaakt. Het laat de stad zien zoals het echt was in die tijd.

De scène waar de filmploeg op de autostrade rijdt in de gietende regen is ook erg bijzonder. Het is niet de ‘mooiste’ scène om te zien, maar het brengt de stad op een andere manier in beeld. Op een bijna apocalyptische manier zou ik zeggen.

Het middenstuk met de scène in het theater vond ik dan weer wat te overdreven met de luidruchtige mannen die iedere artiest op het podium belachelijk maken. Daarna krijgen we wel een aantal betere scènes te zien, zoals die in het bordeel en de modeshow voor een groep geestelijke. De prostituees hadden wel een bijzondere manier om zich voor te stellen aan hun publiek en de modeshow die erg over the top is, maar me wel een glimlach op het gezicht heeft gebracht.

Leuke film van Fellini en nu moet ik toch eens dringend La Dolce Vita kijken.

3.5*

Eerder dit jaar werd mijn interesse gewekt door de heerlijke trailer die in de cinema getoond werd waarbij de 2 mannen kennis maken met de Passenger en Øvredal heeft al bewezen goede horrors te kunnen maken.

Door die trailer was het verloop van die openingsscène natuurlijk geen verrassing meer, maar de jumpscare blijft wel erg goed gedaan. Verder heeft Øvredal er een horror van gemaakt waar weinig op aan te merken valt. Het creepy sfeertje zit er goed in, mede doordat dat meeste scènes zich afspelen tijdens de nacht, want alleen dan laat de Passenger zich zien.

Ook een aantal jumpscares zijn van een goed niveau, zoals die op de parking en in het bos waar Maddie en Tyler naar Roman Holiday zaten te kijken. Hierdoor is het een horror geworden die zeker het kijken waard is.

3*

Mijn eerste van Pupi Avati en het is een behoorlijke kennismaking geworden. Het voelt wel iets anders aan dan de Giallo films die ik van Argento en Bava tot nu toe gezien heb.

Het deed me vooral aan Wicker Man denken met de plattelandsetting en haar vreemde inwoners die nooit het achterste van hun tong laten zien. Avati weet er op die manier een mysterieuze en bevreemdende sfeer in te krijgen.

Misschien duurt het allemaal net ietsje te lang vooraleer we naar de climax toewerken, maar het is dan wel een climax die er mag zijn. Ik werd toch ook even op het verkeerde been gezet met het idee dat Stefano gek was geworden en alles verbeeld had tot de 2 zusters in beeld komen.

3*

Soms heb je van die films waar de bedoelingen goed zijn, maar de uitwerking gewoon te plat is. Deze La Stanza del Figlio is daar zo’n voorbeeld van.

Het onderwerp over verlies van een dierbare en het rouwproces daarvan is iets wat vaker voorkomt in films, maar het moet toch één van de minste in deze soort zijn die ik ben tegengekomen. Op geen enkel moment heb ik echt kunnen meeleven met het gezin die Andrea heeft verloren.

Het acteerwerk van de hele cast is gewoon ondermaats en vooral Nanni Moretti die de rol van de vader speelt, acteert als een slappe vod. De scènes waar hij de sessies houdt met zijn patiënten hadden zijn personage wat meer diepgang kunnen geven, maar op geen enkel moment weet hij te overtuigen.

Ook de scène waar een gevecht uitbreekt op de basketbalwedstrijd van de dochter is niet alleen tenenkrommend slecht gebracht, maar ook onbegrijpelijk in het geheel. Op geen enkel moment liet de dochter echt haar gevoelens spreken en plots begon ze verschillende mensen vanuit het niets in elkaar te slaan. Als ze in de scènes daarvoor reeds haar frustraties en opborrelende woede had getoond, had ik deze scène nog kunnen begrijpen, maar nu helemaal niet.

Jammer maar helaas. Op geen enkel moment heb ik kunnen meeleven met het verdriet van de familie. Daarvoor is de hele film te veel volgens het boekje en zijn de acteerprestaties ver onder de maat.

1.5*

Typische Ken Loach film over de onderklasse van de Britse maatschappij en hoewel hij betere films gemaakt heeft, is ook deze van een degelijk niveau.

Bob is zo’n kerel die het geluk niet aan zijn kant heeft staan (zo wordt zijn busje gestolen), maar hij is ook zeker niet de snuggerste en neemt vaak de verkeerde keuzes om het communiekleed van zijn dochter te kunnen betalen. Qua drama bleef het een lange tijd best gezapig tot de loan shark het gezin van Bob komt bedreigen voor zijn openstaande schuld. Ironisch genoeg komt het geluk aan zijn kant te staan wanneer hij voor het eerst een moreel verkeerde beslissing neemt om fysiek geweld te gebruiken tegen de woekeraar die dan het leven laat door met zijn auto te crashen. Al werd ik op het einde toch ook even misleid wanneer de politie aan zijn deur stond. Niet om hem te arresteren, maar om zijn gestolen busje terug te bezorgen.

De cast doet het prima en naturel zoals een Loach film betaamt met vooral de combinatie tussen Bruce Jones en Ricky Tomlinson die leuke momenten oplevert. Ik zet deze nu niet bovenaan in zijn oeuvre, maar het is van een degelijk niveau.

3*

Mijn tweede van Céline Sciamma na Portrait de la Jeune Fille en Feu waar ik het niet in gezien had. In deze Naissance des Pieuvres zag ik het wel, maar toch blijft het wat rond de middelmaat hangen.

De typische onderwerpen voor een coming-of-age passeren hier de revue met het zoeken naar de eigen identiteit, de seksuele ontwikkeling en vriendschappen die door zwaar weer gaan. Waar ik een beetje op afknapte bij deze film was de geloofwaardigheid in de relatie tussen Marie en Floriane. Floriane is het populaire meisje die iedere jongen kan krijgen en Marie heeft een enorme obsessie voor haar. Zonder enige moeite of aanleiding wordt Marie bevriend met Floriane waaruit later de liefde ontspruit. Ook nadien vond ik de chemie en geloofwaardigheid tussen Marie en Floriane nooit een hoog niveau halen. Misschien heeft het ook te maken met de manier van acteren door Pauline Acquart die Marie speelt. Op geen enkel moment straalt ze iets van plezier uit en zelfs een kleinste glimlach heb ik bij haar niet gezien. Ik begreep eigenlijk geen enkel moment waarom Floriane enige interesse zou hebben voor Marie.

De vriendschap tussen Marie en Anne kwam wel beter uit de verf als de twee buitenbeentjes die na een tijdelijke breuk toch beseffen dat ze niet zonder elkaar kunnen. Ook wel interessant om te zien dat er nauwelijks volwassen personages aan bod komen. Hierdoor krijg je als kijker nog meer het gevoel dat heel het verhaal zich afspeelt in het universum van de tienermeisjes.

Na Portrait de la Jeune Fille en Feu de tweede van Céline Sciamma die wat onder de maat blijft.

2.5*

Bij deze kan ik nog eens een film van mijn Hitchcock-lijstje schrappen en het is een oerdegelijke geworden.

Stage Fright is op zicht niet heel erg spannend, al zitten er wel een paar spannende momenten in waar Eve haar dekmantel als dienstmeisje Doris probeert te verbergen voor inspecteur Smith. Het is een film die vooral een goed script heeft dat draait rond de valse flash-back die we in het begin te zien krijgen. Wat mij betreft een geslaagde zet van Hitchcock om zo de kijker op het verkeerde been te zetten dat Johnny niets met de moord te maken heeft.

Marlene Dietrich is hier erg goed op dreef als de zelfingenomen zangeres en Alastair Sim heeft ook een erg leuke rol als de vader van Eve die op een humoristische manier zijn dochter meehelpt in het onderzoek.

Logischerwijze gaat deze Stage Fright nergens in de toplijstjes van Hitchcock staan, maar toch is dit oerdegelijk materiaal van Hitchcock.

3*

Een herziening die toch nodig was, want veel kon ik me niet meer voor de geest halen en het is zeker een geslaagde herziening geworden.

De tocht van de kleine Sarah om terug bij haar broertje te raken die verstopt zit in het appartement is erg aangrijpend om te zien en door de vertelstructuur wordt de film nog net iets beter. Door de afwisseling van de beelden van het verleden naar het heden waar Julia haar zoektocht voert naar Sarah, is er een sterke opbouw naar de tussentijdse climax (wanneer Sarah haar dode broertje terugvindt in de kast).

Het tweede deel zorgt ervoor dat de film toch niet aan 4* komt. De afhandeling van Julia om de verschillende puzzelstukjes bij elkaar te leggen bij haar eigen familie en die van Sarah is iets te voorspelbaar. De hele zwangerschapssaga voelt ook aan als onnodige opvulling, alleen maar om de film te kunnen eindigen dat Julia haar dochter naar Sarah genoemd heeft.

Maar zeker een film die de moeite waard is door het aangrijpende verhaal.

3.5*

Goede Giallo thriller opnieuw van Argento. Vooral het eerste uur is sterk met de verschillende moorden die gepleegd worden en een aantal mooie scènes zoals de inbraak in het instituut en de moord op het treinperron. Knap hoe Argento het allemaal in beeld brengt vanuit het standpunt van de moordenaar.

Al duurt de film wel een tikkeltje te lang. Dergelijke who-dunnits komen toch het best tot hun recht met een speelduur tussen 90-100, maar gelukkig weet hij het allemaal mysterieus genoeg te houden tot het einde. Ook de moordenaar krijgen we nu nooit in beeld te zien (behalve close-ups van de ogen), terwijl we in andere Giallo films de moordenaar vaak nog zien in een zwarte leren jas en handschoenen. Dat zorgt ook nog voor een extra laagje mysterie aan de film.

Goede Giallo thriller dus opnieuw van Argento en die typische ‘70 sfeer is toch altijd tof om te zien.

3*

Zeker geen slechte film van Kenji Mizoguchi, maar dan vond ik Ugetsu Monogatari toch beter. Waar de film tekort schiet, is bij Sanshô zelf. Hij draagt nochtans de filmtitel, maar ik vind zijn rol hier toch niet al te groots. Ik had me hierbij een wreed personage voorgesteld, maar hij kwam zelden echt bedreigend over. Oké, hij houdt natuurlijk wel mensen als slaaf gevangen, maar behalve bij het brandmerken van de slaaf die probeerde te ontsnappen, had ik nooit echt een gevoel van walging tegenover hem.

Het is wat mij betreft te braaf gebracht om echt mee te leven met het treurige leven van Zushiô en Anju. Nochtans is het verhaal wel boeiend genoeg met de ontvoering van de twee kinderen die opgroeien als slaaf zonder hun ouders en Zushiô die wraak neemt op Sanshô door de slavenhandel strafbaar te maken. Ook de cinematografie is erg mooi en ik moest regelmatig toch aan Kurosawa denken.

Een film die me met gemengde gevoelens achterlaat, want er viel toch meer uit te halen met dit materiaal.

3*

Met Le Rayon Vert had ik al een erg goede zomerse Rohmer film gezien en ook deze Pauline à la Plage is een fijne, zwoele zomerfilm geworden.

In het begin vreesde ik een beetje dat Rohmer iets te veel voor de filosofische weg zou kiezen met het gesprek tussen Marion, Pierre, Henri en Pauline over hun visie op de liefde. Nadien doet Rohmer gelukkig datgene wat ik het liefst van hem zie door de film een sensuele, zwoele en zomerse sfeer te geven en zijn acteurs erg naturel te laten acteren.

Gaandeweg spelen de hormonen meer en meer op en dan vooral bij Henri die Marion bedriegt met het snoepmeisje. Het maakte het allemaal wat kluchtiger door alle personages rond dit misverstand te laten ronddraaien.

Fijne Rohmer dus die aangenaam wegkijkt door de heerlijke zomerse sfeer.

3.5*

Degelijke film van Scorsese, maar een hoogvlieger vind ik het nu ook niet. Het acteerwerk van Ellen Burstyn is over de hele lijn erg goed, maar het is ook zo’n film waar ik bij momenten een beetje indommelde.

Het waren een aantal sterke momenten die de film dan toch een makkelijke voldoende bezorgen. Harvey Keitel’s personage die van vriendelijke kerel evolueert naar een gewelddadige driftkikker zorgde voor een stevige opflakkering in de film. Erg sterk geacteerd trouwens van hem. Ook de twee collega serveersters van Alice bezorgden me een aantal keren een glimlach op het gezicht. De ene omdat wanneer het druk werd ze hysterisch begon te doen op een erg grappige manier en de andere omwille van haar grof taalgebruik.

Het zoontje van Alice begon me wel snel te irriteren en niet op de goede manier en net zoals David wilde ik hem een stevige tik uitdelen. De scènes waarin hij die mop een paar keer vertelde, waren erg vreselijk.

Al bij al is het nog een zeer degelijke Scorsese geworden met een aantal sterke momenten en een goed acterende Ellen Burstyn.

3*

Het was al een tijdje geleden dat ik nog iets van de gebroeders Dardenne had gezien en hoewel het nooit ‘leuke’ films zijn om te kijken, leveren ze doorgaans wel kwaliteit.

Dat is ook nu het geval, want Rosetta is een erg sterk en boeiend personage om te volgen. Door de manier waarop ze zich door haar uitzichtloze leven probeert te worstelen, krijg je al snel medelijden met haar. Bij de openingsscène waar ze haar ontslag al krijsend probeert ongedaan te maken, krijg je al meteen voeling met haar. Ze probeert er echt alles aan te doen om iets van haar leven te maken (ze gaat de hele dag rondlopen om werk te vinden) en ze probeert haar moeder van de drank te helpen en haar te beschermen tegen de verhuurder die haar seksueel uitbuit. Dat maakt van Rosetta een erg sterk karakter.

Maar de Dardennes hebben er nog een extra laag weten op te leggen. Ze lijkt eindelijk ook eens iets positiefs in haar leven te hebben met de vriendschap van Riquet, maar de wanhoop heeft haar toch zover gekregen dat ze twijfelt om hem uit de beek te redden om zo zijn job als wafelverkoper te kunnen inpikken. Uiteindelijk red ze hem wel, maar nadien verraad ze hem wel bij de baas voor het verkopen van zijn eigen wafels. Het einde laat dan weer een andere kant van Rosetta zien. Niet meer de strijdende Rosetta, maar een Rosetta met schuldgevoelens die het leven niet meer ziet zitten en een zelfmoordpoging onderneemt.

Dat Rosetta zo’n sterk personage is, is ook de verdienste van het erg sterke acteerwerk van Émilie Dequenne. Ook het camerawerk dat kort op de huid zit, maakt het allemaal nog intenser. Straffe film dus van de gebroeders Dardenne en de beste die ik voorlopig van hun gezien heb.

4*

De laatste tijd heb ik het Giallo genre een beetje leren ontdekken en dit is zeker een zeer degelijke film van Argento. Op zich is het verhaal een erg standaard who-dunnit, maar door de Giallo elementen is het toch net ietsje beter dan een gemiddelde who-dunnit. De moordenaar met de zwarte leren jas en handschoenen geven de moordenaar toch een tikkeltje extra stijl

De film is erg stijlvol gemaakt. Vooral de scène waar Sam de moordenaar ziet toeslaan in de galerij steekt er bovenuit. De manier waarop Sam opgesloten zat tussen de twee glazen deuren en hulpeloos moet toezien hoe de moordenaar de vrouw toetakelt, is erg knap gedaan.

De ontknoping is jammer genoeg vrij ver gezocht, waarbij een of ander zeldzame vogel waarvan er maar 1 in Italië zit, herkend werd op de afluistertape en hierdoor het spoor naar het appartement van Ranieri leidde. Nogal vergezocht dus en niet echt een geweldige ontknoping, maar verder was dit een meer dan oké who-dunnit.

3*

Het is weer een tijdje geleden dat ik nog iets van Capra gezien had en nochtans weet hij bij mij goed te scoren met een aantal 4* films zoals It's a Wonderful Life, Mr. Smith Goes to Washington en It Happened One Night. Tijd dus om nog meer van Capra te ontdekken.

Het niveau van die andere films wordt hier wel niet gehaald, maar het is nog altijd een erg fijne typische feelgood van Capra. Het zijn vooral de karakters die het gedurende de hele speelduur leuk weten te houden. Oké, het hele gegeven rond de verschillen tussen de twee families is nogal moraliserend en ondertussen best verouderd, maar het is met heel veel plezier en charme gemaakt. De Sycamores zijn nogal een bende rare snuiters met de opa die niet in belastingen gelooft, één van de dochters die al dansend door het leven gaat en op de koop toe worden er ook wildvreemde mensen in huis gehaald. De Kirby’s zijn dan weer compleet het tegenovergestelde met hun elitair gedrag.

Het contrast tussen de twee families leveren voldoende leuke momenten af, zoals de eerste ontmoeting bij de Sycamores thuis (Stewart was opzettelijk een dag eerder gekomen met zijn ouders om de ‘echte’ Sycamores te ontmoeten i.p.v. een geforceerde ontmoeting te houden) en de scènes in de gevangenis en de rechtbank.

De combinatie James Stewart - Jean Arthur vond ik al geweldig werken in Mr. Smith Goes to Washington en ook hier leveren ze aangenaam acteerwerk af (het etentje waarbij ze het bordje met het opschrift nuts draagt was erg leuk). Al is het vooral in het eerste deel dat er meer gefocust wordt op hun karakters en gaandeweg wordt die verlegd naar vader Kirby die tot inzicht komt dat geld alleen niet gelukkig maakt en uiteindelijk beslist om het huis van de Sycamores niet op te kopen.

Fijne Capra dus. Het hele gegeven rond de verschillen tussen de twee families mag dan moraliserend en best verouderd zijn, toch is het met veel charme gemaakt.

3.5*

The Fault in Our Stars is een erg lief en vertederende film. Regelmatig komen er films voorbij die zware thema’s op een luchtige en geromantiseerde manier behandelen en deze mag zich daar ook bij scharen.

Soms dreigde de film wat te sentimenteel te worden, zoals de Anne Frank huis scène met de kus en het bijhorend applaus. Dat was best tenenkrommend, maar voor de rest weet Josh Boone het wel mooi in balans te houden met mooie momenten, de nodige humor en zelfrelativerende grappen.

De film wordt ook erg sterk gedragen door Shailene Woodley en Ansel Elgort die een erg mooie en vertederende chemie uitstralen. Al vond ik het personage van August aanvankelijk wat geforceerd overkomen. Vooral de vonk tussen hem en Hazel Grace vond ik wat cliché en te gemakkelijk en zijn houding kwam aanvankelijk lichtelijk arrogant en te positief over. Gaandeweg kwam zijn personage wel beter uit de verf.

Het is een film die doet waarvoor het gemaakt is, nl. de tranen trekken bij een bepaald publiek, maar eerlijk is eerlijk. Josh Boone wist mij hiermee toch ook wel te raken.

3.5*

Ik had in het begin nog goede hoop, maar na een tijdje begon ik me hiermee toch te vervelen. De film straalt wel die heerlijke Franse charme uit die ik graag heb met die typische Franse dorpjes met gezellige caféetjes en marktpleintjes. Eustache weet op dat vlak wel een prima sfeerbeeld te scheppen.

Het verhaal zelf is een standaard coming-of-age waarbij Daniel van het platteland naar de stad verhuist en daarbij een ontwikkeling doormaakt naar de jong volwassenheid. Wanneer hij terugkeert naar het dorp van zijn oma blijkt dat hij plots een stuk volwassener is geworden dan zijn vriendjes.

Het minpunt van de film was toch het gebrek aan enige frivoliteit. De gemoedstoestand van Daniel was eerder die van een kasplantje dan die van een jongen die volop in ontwikkeling is. Hij gaf me niet meteen een reden om mee te gaan in zijn leven en na verloop van tijd begon ik me een beetje te vervelen met zijn leventje.

Geen al te beste kennismaking met Eustache. De sfeer weet hij wel goed neer te zetten, maar verder is het wat magertjes.

2.5*

Bij dit warme zomerse weer past een idem dito Italiaanse film wel. De zomerse sfeer en het plezier spatten van het scherm af en het is duidelijk dat de cast er veel plezier in had.

Die cast bestaat uit 2 hoofdrolspelers die qua karakter niet meer elkaars tegenpolen kunnen zijn. Roberto als de verlegen, introverte student en Bruno als de typische Italiaanse macho. Het contrast tussen de twee persoonlijkheden leveren genoeg leuke momenten om de film te dragen. Het zijn natuurlijk twee stereotypes, maar Vittorio Gassman en Jean-Louis Trintignant doen het wel met veel overtuiging en er zit een goede vibe tussen de twee mannen.

Ik dacht op voorhand dat de film zich meer zou afspelen in de stad Rome, maar het is daarentegen meer een roadtrip geworden en dat is wel een goede keuze gebleken. Veel van de film speelt zich af in de auto waar Bruno en Roberto rondtoeren op het Italiaanse platteland. Het enige minpuntje was het voortdurende claxonneren van Bruno dat na een tijdje begint te enerveren.

Het einde is op zijn zachtst gezegd een opvallende keuze van Dino Risi. De film ademt de hele speelduur lang een aangename feelgood sfeer uit en het einde waar Roberto om het leven komt bij het auto ongeluk is wel erg cynisch. Zeker omdat Roberto naar het einde toe zich meer onbevangen ging opstellen en contact ging opzoeken met het meisje waar hij een oogje op heeft.

Leuke film die vooral gekenmerkt wordt door de sfeer en de goede acteerprestaties.

3.5*

Deze 'My Left Foot: The Story of Christy Brown' heb ik voornamelijk de kans gegeven om nog eens iets te zien uit het oeuvre van Daniel Day-Lewis en hij stelt zeker en vast niet teleur. Het lijkt me alles behalve eenvoudig om iemand met een verlamming te spelen, maar qua geloofwaardigheid en inlevingsvermogen scoort hij wel hoog. Ook de rest van de cast is op niveau met een mooie rol die is weggelegd voor Brenda Fricker als de moeder van Christy.

Verder is het een weinig bijzondere biopic. Bij momenten wordt het een beetje saai en de humoristische momenten springen er nu ook niet meteen bovenuit, zoals wanneer ze de grap uithalen met de vrachtwagen die de steenkolen vervoert. De sterkste momenten waren die waar je als kijker je toch wat ongemakkelijker voelt, zoals de scène in het restaurant waar Christy door het rooie gaat wanneer hij verneemt dat Eileen gaat trouwen.

Geen hoogstaande biopic. Het is bij momenten wat saai verteld net zoals de flashback structuur waar weinig interessants mee gedaan wordt. Gelukkig is het acteerwerk op hoog niveau.

Kleine 3*

De muziek van Michael Jackson kan ik zeker en vast smaken, maar ik ben alles behalve een kenner van zijn biografie. In dat opzicht leek het mij wel interessant om deze film een kans te geven, maar bij een biopic weet je natuurlijk nooit welke fases en kanten uit het leven van de persoon belicht worden.

Het is een biopic die Michael Jackson vooral erg positief in het daglicht plaatst door zich te focussen op de opkomst van de Jackson 5, het begin van zijn solocarrière en de problemen die hij had met zijn vader. Ik lees links en rechts hierover kritiek omdat er geen volledig beeld wordt gegeven van Michael (inclusief zijn mindere kanten), maar dan zou je natuurlijk een paar extra uren nodig hebben.

Een aantal zaken waarvan ik geen kennis had, vond ik wel interessant om mee te krijgen uit deze film, zoals de stevige brandwonde die hij aan zijn hoofd opliep en de vele ziekenhuisbezoekjes die hij pleegde bij zieke kinderen.

Voor de rest is het een degelijk gemaakte biopic waar de muziek centraal staat en het acteerwerk van Jafaar Jackson als de volwassen Michael en Juliano Krue Valdi als de jonge Michael meer dan oké zijn.

3*

Interessante film deze La Pianiste, dat zeker en vast. Na de eerste scène en met hetgeen ik op voorhand over deze film wist, dacht ik dat we vooral naar een conflictrijke moeder-dochterrelatie gingen kijken, maar Haneke is een stuk verder gegaan.

Het personage dat Isabelle Huppert speelt, is erg complex, maar enorm boeiend om naar te kijken. Hoe verder we in de film komen, hoe meer lagen van haar persoonlijkheid naar boven komen. Gaande van een veeleisende en koude pianolerares tot een vrouw met extreme, onderdrukte seksuele verlangens. Omdat haar persoonlijkheid niet altijd duidelijk is, blijft ze op die manier ook onvoorspelbaar. De scènes bijvoorbeeld waar ze zichzelf verminkt en een vrijend koppeltje bespiedt in de drive-in kwamen erg onverwachts en maakte de film erg boeiend om te volgen.

Isabelle Huppert doet het dan ook erg sterk. Als de harde pianolerares wist ze mij toch wat kriebels te bezorgen en ook wanneer ze een onderdanige rol aanneemt in haar relatie met de jonge student weet ze erg te overtuigen. Erg straffe rol wat mij betreft.

3.5*

Kore-eda heeft me al twee keer kunnen bekoren met Aruitemo Aruitemo en Nobody Knows, maar dit vind ik toch wat minder.

Nochtans is het uitgangspunt rond de babywissel wel interessant gebracht, doordat het de vraag stelt of het mogelijk is voor de ouders om hun niet-biologische kind na 6 jaar opvoeding te kunnen afstaan. Kore-eda brengt dit allemaal op een zeer ingetogen manier, zoals de twee andere films die ik van hem heb gezien, maar hier vond ik dat er iets meer pit in had gemogen. Ik vond het bij momenten iets te ingetogen, terwijl je toch zou verwachten dat zo’n gebeurtenis voor conflictsituaties zou zorgen. Enkel wanneer de vader van het ander kindje Ryota een klap in zijn gezicht geeft na zijn voorstel om beide kinderen op te voeden, was zo’n moment waarvan ik meer zou verwachten in de film.

Ook het contrast tussen de twee gezinnen is nogal clichématig uitgewerkt. Langs de ene kant hebben we de hardwerkende, gefortuneerde vader die geen tijd heeft om met zijn zoon door te brengen. Langs de andere kant zien we een gezin waar de 3 kinderen wel op de eerste plaats komen, maar die het moeten stellen met iets minder rijkdom. In verschillende scènes laat Kore-eda zien dat het toch fijner vertoeven is bij het minder rijke gezin wanneer de twee jongens bij hun biologische ouders gaan wonen, maar het is allemaal iets te clichématig gebracht.

Iets mindere film van Kore-eda. Bij de twee andere films die ik van hem gezien heb, kon ik erg meeleven met de personages en het verhaal, maar dat gevoel had ik hier niet.

2.5*

Ik ben helemaal niet thuis in de Finse cinema en dit is wel een aparte kijkervaring geworden. Naast de sombere en grauwe sfeer valt ook het emotieloze acteren op.

Het deed me wat denken aan films van Bresson waar ook de nadruk wordt gelegd op het emotieloos acteren. Ik had er op zich weinig last van, omdat de weg vol tegenslagen van Ilona en Lauri boeiend genoeg is om te volgen. Ondanks dat ze beide hun job verliezen, blijven ze strijdvaardig naar werk zoeken en weigeren ze zelfs om een uitkering te vragen. Zelfs wanneer het eindelijk beter gaat met de opening van het restaurant lijkt het toch weer te mislukken wanneer er niemand langskomt. Toch krijgen we uiteindelijk een happy end wanneer het restaurant goed begint te draaien.

Ik ben er niet helemaal weg van, maar op een bepaalde manier toch nog interessant genoeg om in de toekomst nog iets van Kaurismäki te proberen.

3*

Annie Hall en Manhattan stonden al een tijdje te wachten op een herziening en eindelijk ben ik er toch eens aan begonnen, met Manhattan dan.

Het is niet mijn favoriete Woody Allen, maar het is nog altijd een goede Allen. Het begint al erg fijn met de monoloog van Allen waarbij de mooie beelden van New York voorbij komen. New York wordt de hele film lang knap in zwart-wit in beeld gebracht. De scène waar Allen en Keaton op het bankje zitten met zicht op de brug is een echt pareltje, maar ook de scène in het planetarium die daaraan voorafgaat, is er eentje die zeker mag vermeld worden. Zeker op visueel vlak met het schaduwwerk, maar ook de chemie tussen Allen en Keaton zit hier erg goed.

Het verhaal zelf is een typische Allen waarbij de personages op zoek gaan naar de liefde, maar tegelijkertijd ook af te rekenen krijgen met liefdesproblemen. Ook van de dialogen kan ik opnieuw genieten met Allen’s scherpe en grappige opmerkingen. Bij films van Allen zal ik niet snel luidop lachen, maar ik zat hier toch op geregelde momenten met een glimlach te kijken.

Fijne Allen dus en ik heb wel even zitten te twijfelen over een verhoging naar 4*, maar iets weerhoudt me er toch van. Na de eerste kijkbeurt was er niet veel van blijven hangen en ik denk ook na deze tweede kijkbeurt dat het een film is die niet lang gaat blijven hangen,

3.5*

Zonder enige verwachtingen deze Der Blaue Engel opgezet en uiteindelijk is het een vrij goede film geworden. Het is toch vooral het laatste deel dat me het langste zal bijblijven waarbij de alom gerespecteerde professor na 5 jaar terugkeert naar zijn stad en moet optreden als clown in Der Blaue Engel en het daar mentaal moeilijk mee heeft. Het contrast met het begin waar hij vol levenslust zit door het huwelijk met Lola Lola is bitter om te zien.

Ondanks de leeftijd van bijna 100 jaar is het ook visueel een aangename film om naar te kijken. Het groezelige en het donkere van de nachtclub wordt door Josef von Sternberg knap in beeld gebracht.

Marlene Dietrich en Emil Jannings zijn ook wel een plezier om naar te kijken. Marlene Dietrich als de cabaretzangeres Lola Lola, die duidelijk de meest sensuele van het gezelschap is naast de andere bierdrinkende voluptueuze dames. Emil Jannings, waar ik nog nooit eerder iets van gezien had, was hier wel een positieve verrassing voor mij. De manier waarop hij transformeert naar een depressieve clown als het hulpje van Lola Lola is toch overtuigend gedaan.

3.5*

Kort en krachtige film, maar bij momenten vond ik het niet altijd even goed. Bijvoorbeeld de zelfmoord van één van de zussen was een onverwachts en akelig moment, maar echt impact op het verdere verloop heeft deze gebeurtenis niet. Niemand rept er nog een woord over na de begrafenis en op die manier wordt die gebeurtenis wat onder de mat geveegd.

Ik had vooral het gevoel dat dit een film was waarin de regisseuse zoveel mogelijk voorbeeldjes wilde laten zien (aan de Westerse filmkijker) hoe het eraan toegaat in conservatieve Turkse families.

Toch kan ik er nog een voldoende aan geven. Het acteerwerk van de 5 zussen was goed en ze kwamen erg naturel over. Vooral het jongste zusje maakte indruk, maar de film wordt dan ook vooral vanuit haar standpunt getoond.

2.5*

Atom Egoyan wist al eerder een goede indruk te maken op mij met Remember en The Sweet Hereafter en vooral met die laatste liet hij zien dat hij sfeer weet te scheppen in films, maar met deze Exotica heeft hij me echt omver weten te blazen.

Het is een film zoals ik ze graag zie, waarbij de film één grote sfeerbom is. De scènes in de club Exotica springen er natuurlijk bovenuit. De trage shots, de exotische muziek, het vele groen dat aanwezig is in de club, de sensuele danseressen op de achtergrond, Eric die op een heerlijke manier met zijn trage stem de hele avond aan elkaar praat, het nummer Everybody Knows van Leonard Cohen waarop Christina danst,…. Egoyan heeft er echt een ongelofelijke sfeer ingekregen.

Maar Exotica is niet alleen erg sfeervol gemaakt, het verhaal is ook nog eens erg sterk uitgewerkt met heel veel mysterie. Het verhaal concentreert zich vooral op de belastingcontroleur Francis die duidelijk een zwaar verleden met zich meedraagt en in de stripclub troost vindt bij één van de danseressen. Veel is er in het begin nog niet duidelijk, maar het steekt ook alles behalve moeilijk in elkaar en naar het einde toe komen alle verhaallijnen tussen Francis, Christina en de DJ Eric bij elkaar. Ergens had ik wel een voorgevoel dat Francis’ vrouw en kind overleden zijn en dat de dochter van zijn broer nog steeds komt ‘babysitten’ om niet te moeten toegeven dat zijn dochter overleden is. Maar het einde waaruit blijkt dat Eric en Christina zijn overleden dochter hadden gevonden bij een zoektocht en Francis besluit om Eric toch niet te vermoorden, bezorgde me toch wel kippenvel.

Bij het schrijven van dit stukje heb ik al meteen zin om de film opnieuw op te zetten. Egoyan heeft er een echt mysterieus, sfeervol, licht erotisch meesterwerkje van gemaakt.

4,5*

Dat The Ascent een keiharde oorlogsdrama is, mag duidelijk zijn. Het eerste deel concentreert zich op de overlevingstocht van de twee partizanen die helse winterse omstandigheden moeten overwinnen en Shepitko weet de winterse landschappen mooi in beeld te brengen.

Toch is het tweede deel van de film dat me het meeste kan bekoren. De scène waar de twee mannen gevonden worden door de Duitsers in de stal is ongelooflijk spannend gebracht. Ook de ondervragingen en martelingen door de collaborateur Portnov (erg sterk geacteerd trouwens) hakken er stevig in, maar het is vooral het einde dat het meeste indruk maakt. De ophanging van de verschillende mensen waarbij Ryback is overgelopen naar de Duitsers is erg sterk in beeld gebracht. Vooral dat Ryback het schavot van zijn kameraad moet vasthouden, bezorgde me een erg koud gevoel.

Sterk Russische oorlogsdrama dat me met een behoorlijk kil gevoel achterliet.

3.5*

Na Obsession leek me dit een tweede interessante film van een jonge Youtuber om in de cinema mee te nemen en het mag duidelijk zijn dat Parsons een talentvolle filmmaker is.

De film begint al erg sterk met de found footage van mensen die vastzitten in de backrooms dat meteen een creepy en mysterieus sfeertje in de film brengt. Nadien maken we kennis met meubelverkoper Clark die zowel op professioneel als privé vlak in een moeilijke periode zit en toevallig een doorgang vindt naar de backrooms.

Parsons is er in geslaagd om me de hele tijd op het puntje van mijn stoel te laten zitten, want het is een horror die me beter ligt. De horror ligt hem vooral in de dingen die we horen en af en toe een schim van een gedaante die we opvangen. De scène waar Clark met zijn twee medewerkers op onderzoek gaan, is zonder twijfel het sterkste deel van de film, doordat dit deel gebruik maakt van de found footage technieken. Ergens is het wel jammer dat er niet meer scènes op deze manier gebracht werden, want het zorgde voor een nog beklemmendere sfeer.

Naar het einde toe begon Parsons me wel een beetje te verliezen. Hij probeert verklaringen te geven voor wat er zich afspeelt in de backrooms, nl. dat het diepere lagen zijn in het onderbewustzijn. Hoe verder men gaat, hoe meer trauma’s en slechte herinneringen naar boven komen, maar echt bijzonder vond ik het niet. Ook de grote piratenversie van Clark die hem dan verslindt, vond ik nogal wat over the top.

In ieder geval is Parsons een naam die we moeten onthouden, want hij heeft wel degelijk een gevoel voor sfeerschepping, stilering en details.

3.5*

Ongeveer een jaar geleden had ik eindelijk kennis gemaakt met Jacques Tati met een erg goede Playtime en Mon Oncle is best vergelijkbaar met Playtime.

Vooral het visuele valt bij mij opnieuw erg in de smaak. Het futuristisch huis ziet er erg stijlvol uit en Tati brengt het allemaal mooi in beeld, maar ook het eenvoudige flatgebouw waar Hulot woont, springt in het oog. De scène waar Hulot naar boven stapt naar zijn zolderkamertje is iets wat ik erg kan appreciëren van Tati. Door het wijde shot krijgen we veel details te zien wanneer Hulot naar boven gaat en geeft het een lekkere, trage, relaxte gevoel.

Qua humor kan ik begrijpen dat velen afhaken, want de grappendichtheid ligt niet meteen bijzonder hoog. Het zijn de vele kleine momentjes en details waar ik wel met plezier naar kijk. Het is ook best aan de trage kant, maar bij Tati lijkt me dat niet noodzakelijk iets slechts te zijn. Er hangt de hele film lang een aangename, rustige sfeer dat me net zoals in Playtime wel bevalt. Ook het steeds terugkerende leuke deuntje draagt bij aan die sfeer.

Tweede van Tati en hij weet me opnieuw te overtuigen, al zet ik deze wel een trapje onder Playtime.

3.5*

Degelijke oorlogsfilm met Humphrey Bogart in de hoofdrol en het valt wel op dat het nog best luchtig gemaakt is. De soldaten die elkaar vinden, vormen een bonte gezelschap van Amerikanen, Britten, een Fransman, een Italiaan en een Soedanees die de film de nodige schwung geven.

Wat de film boeiend maakt, is dat het niet louter om de gevechten gaat (pas naar het einde toe krijgen we gevechten te zien tegenover de Duitsers), maar dat het vooral gaat over het overleven in de helse omstandigheden in de woestijn.

De scènes in de woestijn zien er ook best stijlvol uit, maar over het algemeen overstijgt het nu niet meteen de degelijkheid.

3*

Klein, minimalistische film die met een beperkte speelduur toch indruk heeft gemaakt. Ousmane Sembene is erin geslaagd om de kijker met een ongemakkelijk gevoel op te zadelen. Diouana wordt eerst een job aangeboden waarbij ze voor de kinderen van een gezin moet zorgen, maar eens aangekomen in Frankrijk wordt ze nogal slecht behandeld door de vrouw des huizes. Ook de opmerkingen die de gasten maken, kwamen vrij denigrerend over.

De voice-over van Diouana die haar gevoelens en gedachten bespreekt, in combinatie met haar stilzwijgen tegenover het koppel vond ik erg goed werken. Het geeft nog meer het gevoel dat ze helemaal geïsoleerd raakt en depressief wordt. Ze had gehoopt om meer van het leven en Frankrijk te zien, maar uiteindelijk komt ze niet verder dan de keuken en eindigt het deprimerend met haar zelfmoord.

Geen vrolijke film, maar wel eentje die goed gemaakt is.

3.5*

Ik wist niet goed wat ik mocht verwachten van deze film, maar ik ben er toch aangenaam door verrast. Het eerste deel focust meer op de samenleving in Spanje van de jaren ‘60 en de manier waarop er wordt neergekeken op het beroep van de beul. Amadeo is hierin een leuk personage, want bij een beul zou je niet meteen zo’n oud, klein opaatje voorstellen.

Vanaf het moment dat José Luis, de nieuwe beul, effectief wordt opgeroepen om zijn werk te doen, wordt de film humoristischer. De verschillende momenten waarbij hij zijn werk probeert te ontlopen en vooral de eindscène waar José Luis bijna flauwvalt bij de wandeling naar de executieplaats zijn erg leuk gedaan.

3.5*

Los Amantes del Círculo Polar vond ik een tegenvallende film, maar met deze heeft Medem me wel kunnen bekoren.

Medem heeft de juiste sfeer in de film kunnen brengen met de heldere, lichte kleuren waardoor de film iets dromerigs en zweverigs krijgt, ondanks een aantal zware thema’s die erin verwerkt worden. Ook de soundtrack is goed gekozen en draagt zo bij aan het creëren van dit sfeertje.

Het verhaal hangt net zoals in Los Amantes del Círculo Polar vast aan een aantal toevalligheden, al had ik er hier wel minder problemen mee. Medem heeft er een mooi geheel van gemaakt waarbij fantasie, dromen, verleden en heden met elkaar verweven worden.

Bij een zwoele, sfeervolle film is een actrice zoals Paz Vega helemaal op haar plaats. De expliciete scènes springen natuurlijk in het oog, maar over de hele film vond ik haar erg goed acteren, net zoals de rest van de cast.

Medem weet zich te herpakken na Los Amantes del Círculo Polar en ik kan hier zeker een stevige 3.5* aan geven met misschien een verhoging in de toekomst.

3.5*

Fijne Buñuel en misschien zijn minst ‘speciale’ en meest rechttoe rechtaan film die in van hem tot nu toe heb gezien.

Buñuel slaagt er doorgaans wel in om de bourgeoisie goed neer te zetten en ook nu zijn het allemaal lompe en bekakte figuren waar je maar weinig sympathie voor kunt opbrengen. Zo zien we een oversekste echtgenoot, de vader die een vreemde fetish heeft om Celestine in botinnen te zien rondlopen, de buurman die voortdurend in oorlog is met de familie en de vrouw die met haar huwelijksproblemen bij de priester komt,… het zijn stuk voor stuk figuren die de film boeiend houden.

Het verhaal zelf is niet zo heel bijzonder en had misschien wat beter uitgewerkt kunnen worden. Het komt redelijk traag op gang en vanaf de moord op het meisje komt er pas echt een versnelling in de film. In ieder geval is het allemaal aardig gedaan, maar op lange termijn zal het waarschijnlijk niet zo’n blijvende indruk nalaten.

3*

Degelijke film van Howard Hawks, maar echt bijzonder is het nu ook niet. Het moet het vooral hebben van de sfeer, mooie decors en de regenachtige settings. Het maakt dat de film best makkelijk wegkijkt, ondanks dat het geen sterk verhaal is.

Jean Arthur is zo’n actrice die ik altijd graag bezig zie met haar fijne, naturelle uitstraling. Ook Cary Grant zie ik normaal altijd graag bezig als de praatgrage charmeur, maar hier vond ik de chemie tussen Grant en Arthur niet helemaal top. Jean Arthur valt nogal makkelijk voor Cary Grant vlak nadat ze hem niet kan uitstaan na zijn reactie op de dood van één van de piloten.

Geen echte hoogvlieger deze Only Angels Have Wings, maar gewoon een degelijke film.

3*

Het was weer een tijdje geleden dat ik nog eens een film had meegepikt in de cinema, maar de hype rond deze film en de trailers die op ons zijn afgekomen, overtuigden me wel om de gok te wagen.

En Obsession is zeker een bezoekje waard, want het is het soort horror dat me beter ligt. Eentje die echt onder de huid weet te kruipen en het tot het einde van de film weet vast te houden. Zij die gehoopt hadden op een resem jump scares zijn eraan voor de moeite (al was die waarbij Nikki het hoofd van Sarah kapot slaagt wel van een erg hoog niveau), maar in de plaats krijgen we wel een heel aantal scènes waar de spanning continue te snijden is.

Een grote verdienste daarvoor is weggelegd voor Inde Navarrette die op een erg straffe manier het geobsedeerde liefje van Bear speelt. In een mum van tijd weet ze iedere keer over te schakelen van het lieve meisje naar een beangstigende psychopaat (dat creepy lachje!) en door haar aanwezigheid heeft iedere scène een sterke spanningsboog. Bij momenten voelt het ook erg ongemakkelijk aan, zoals de scène waar ze met een groep een spelletje speelt en Bear de persoon links van hem (Sarah) moet kussen. In ieder geval een naam die we zeker moeten onthouden.

Ik heb eigenlijk maar 1 minpuntje kunnen ontdekken. Dat de wens van de vriend van Bear om een miljard dollar te krijgen ook uitkomt, was wat mij betreft nergens voor nodig. Dat de wens van Bear was uitgekomen, was dan toch niet zo uniek. Soit, Curry Barker heeft indruk gemaakt met deze erg sfeervolle horror.

4*

Het was lang geleden dat ik nog iets van Vinterberg had gezien en nochtans heb ik hem door Jagten en Festen wel hoog zitten. Druk kan het jammer genoeg niet helemaal waarmaken, maar over het algemeen is het wel een degelijke film.

Het idee van de 4 mannen om hun alcoholgebruik op een ‘wetenschappelijke’ manier te benaderen om zo hun sociale en professionele problemen bij het lesgeven op te lossen, kan als basis dienen voor een erg interessante film, maar het blijft allemaal toch iets te braaf en binnen de lijntjes. Niet dat ik me hiermee verveeld heb, want het acteerwerk van de 4 mannen is goed met Mads Mikkelsen die altijd top is (en zijn heerlijk dansje op het einde), maar het mocht gewoon iets meer zijn.

3*

Mijn vierde van Ophüls en opnieuw komt hij niet hoger dan een 2.5* of 3*. Het verhaal is redelijk dunnetjes dat bovendien nogal ongeloofwaardig overkomt waarbij de afperser verliefd wordt op zijn slachtoffer. James Mason vind ik een erg goede acteur, maar meestal ben ik hem gewend in rollen waar hij als charmeur wordt uitgespeeld met zijn prachtige dictie.

De romance die ontstaat tussen Joan Bennett en haar afperser vond ik nogal ongeloofwaardig overkomen en mocht zeker beter uitgewerkt worden. Al heeft de film wel een fijne spanningsboog die vooral door Joan Bennett op pijl wordt gehouden die voortdurend in het nauw gedreven wordt en met haar nerveuze gedoe weet ze dat goed over te brengen.

Een nipte voldoende dus.

2.5*

Een tijdje terug zag ik David Hemmings nog in Dari Argento’s Profondo Rosso en moest ik onmiddellijk terugdenken aan deze Blow-Up, waarin hij eveneens in een moordmysterie beland is. In mijn herinneringen was Blow-up een betere film dan de 2.5* die ik er ooit aan gegeven had, dus een herziening leek me wel interessant.

En ik moet deze film destijds toch serieus verkeerd ingeschat hebben, want deze keer vond ik hem wel volledig tot zijn recht komen. Antonioni heeft er een erg sfeervolle en stijlvolle film van gemaakt waarbij de Sixties elementen stevig in het oog springen. De scènes in de studio zijn enorm stijlvol gemaakt, evenals de scènes in het park zijn erg knap geschoten.

David Hemmings staat ook erg goed te acteren als een nogal arrogante fotograaf die erg vol is van zichzelf, maar wel erg passioneel zijn beroep van fotograaf uitoefent. Zo behandelt hij verschillende modellen weinig respectvol en geeft hij geld uit aan een onnozel attribuut als een propeller, maar hij doet het allemaal op een erg overtuigende manier.

Halverwege verandert de film dan in een moordmysterie en de scène waar Hemmings op zijn foto’s ontdekt dat er een man met een wapen verscholen zat in het park is er eentje die Antonioni erg spannend weet te brengen. Het is allesbehalve een standaard moordmysterie, want we komen nooit te weten wie er precies vermoord is en waarom. En het wordt nog bevreemdender wanneer Antonioni lijkt te suggereren dat er nooit een lijk in het park heeft gelegen. Dat lijd ik in ieder geval toch af uit de eindscène waar Hemmings de mimespelers ziet tennissen zonder racket of tennisbal.

Blow-Up is helemaal tot zijn recht gekomen bij deze herziening en kan ik nu wel naar waarde schatten. Waarschijnlijk had ik destijds te veel een standaard moordmysterie verwacht van deze film, maar Antonioni heeft in de plaats daarvan een erg sfeervolle, stijlvolle en bijzondere film van gemaakt.

4*

Doorgaans ben ik wel te vinden voor dergelijke realistisch gebrachte drama’s en zeker van het type Ken Loach waar ik aan moest denken, maar hier houd ik een dubbel gevoel aan over.

Iedereen staat erg realistisch te acteren, maar ik begon me na een tijdje wel te storen aan Cynthia met haar nerveuze en bij momenten hysterisch gedrag. Het mag dan wel erg realistisch zijn, toch is het niet altijd een pleziertje om er naar te kijken/luisteren. Het betere acteerwerk komt dan van Marianne Jean-Baptiste als de verloren dochter van Cynthia en Timothy Spall als de broer van Cynthia. Zij doen het gelukkig op een ingetogenere manier, maar ook de rest van de cast doet het goed.

Niet dat het verhaal van deze film het niveau van een gewone tv-drama overstijgt, toch heb ik me er zeker niet mee verveeld. De verschillende contrasten tussen de afkomsten, milieus, sociale klassen tussen de verschillende personages worden hier best goed uitgewerkt. Ook bij de climax op het verjaardagsfeest zat ik wel geboeid te kijken wanneer alle ‘geheimen en leugens’ op tafel worden gelegd.

3*

Bijzonder is het allemaal niet, deze parodie op de rockbands van de jaren '60-‘70, maar door de korte speelduur en een aantal geslaagde grappige momenten is het nog een leuke zit geworden.

De scènes zoals het optreden met de Stonehenge-miniatuur en één van de bandleden die een komkommer in folie gewikkeld uit zijn broek haalt bij de luchthaven controle zijn erg hilarisch. Nigel is toch wel de grappigste en meest opvallende figuur van de bende. Het is de dommerik van de groep, maar is ook enorm vol van zichzelf, zoals wanneer hij zichzelf met Bach en Mozart vergelijkt.

Tof om eens gezien te hebben en er zitten zeker wel geslaagde en grappige momenten in, maar de status die de film heeft, heb ik er niet echt in gezien.

3*

Op zich is het wel een interessante film geworden, maar wel eentje met twee gezichten waarbij het eerste deel me meer kon overtuigen.

De film zou eigenlijk rond Alyosha moeten draaien, maar we krijgen hem maar een handvol keren in beeld. Het eerste deel waar de focus wordt gelegd op het leven van de ouders die elk een nieuwe partner hebben, vind ik erg boeiend om te volgen. Ze zijn enkel met zichzelf bezig. Zo is de vader bekommerd dat hij ontslagen zou kunnen worden nu hij in een scheiding zit (wel een vreemde bedrijfspolitiek, maar soit) en de moeder is ook maar een egoïstisch persoon en spendeert veel tijd met haar smartphone. Ze lijken haast niet te beseffen dat Alyosha nog in hun leven is en de scène waar hij huilend achter de deur verstopt zit wanneer ze ruzie hebben, maakt dit pijnlijk duidelijk.

Vanaf het moment dat de film rond de verdwijning van Alyosha draait, krijgen we een minder boeiende film voorgeschoteld die de bekendere paden bewandelt. De zoektocht naar Alyosha in de bossen wordt wel knap in beeld gebracht, maar spannend wordt het niet echt en ik werd er ook niet echt door meegesleurd. Enkel de scène in het mortuarium waar de ouders een jongen moeten identificeren, maar Alyosha niet blijkt te zijn, blijft nog even hangen.

Ik ben niet helemaal uit mijn eindbeoordeling geraakt. Het schommelt tussen de 3* en 3.5*, maar ik geef het toch het voordeel van de twijfel. Het eerste deel was overtuigend genoeg en de sfeer blijft wel hangen. Ik denk dat dit zeker nog kan groeien bij een herziening.

3.5*

Running scared is toch iets meer geworden dan een doorsnee actiefilm. Het is een erg duistere film, zowel op visueel vlak is het erg donker als op vlak van verhaal en personages uit de onderwereld.

De vele cameratrucjes stoorden me op zich niet, maar na een tijdje heb je het natuurlijk al gezien met al die slowmotions en flash-cuts. Ik meen me te herinneren dat dit wel vaker voorkwam in de actiefilms van 20 jaar geleden.

De plottwist waarbij Joey een undercoveragent blijkt te zijn, is allerminst geslaagd. Eigenlijk totaal onnodig, maar het deel met het pedo-koppel was dan wel weer geslaagd. Eigenlijk heeft het helemaal niets met de rest van de film te maken, maar het is uiteraard erg spannend gebracht. Het geeft nog iets extra mee aan de donkere sfeer die de film al had.

Een meer dan degelijke actiefilm dus.

3*

Dat je niet veel nodig hebt om een mooie film te maken, wordt hier bewezen. Een verhaal over een jongen, zijn zusje en zijn schoenen. Meer is er niet nodig om een ontroerende film te brengen.

Het doet me veel denken aan Kiarostami's Where is My Friend's House? waarbij kinderen de film dragen en een avontuur beleven. De kinderen spelen erg naturel en ik leefde enorm met hen mee wanneer ze in de problemen kwamen wanneer de schoenen van het meisje kwijt geraakt waren. Bij de scènes waar het meisje achter de schoen loopt die in de goot is beland en de loopwedstrijd zat ik echt te hopen dat het goed zou uitdraaien voor die twee.

Tof om weer zo’n leuk filmpje uit Iran ontdekt te hebben. Het is allemaal zo eenvoudig, realistisch en met veel warmte gemaakt.

3.5*

Erg toffe film weer van Guy Ritchie. Na Snatch en Lock, Stock and Two Smoking Barrels was ik wat afgehaakt bij Ritchie na wat mindere films, maar dit is weer het betere werk.

Hugh Grant neemt ons op een erg leuke manier als verteller doorheen het verhaal. Naarmate de film vorderde, had ik steeds meer plezier aan zijn gluiperig personage, die als privédetective profijt probeert te halen uit de drugsoorlog. Dat hij op het einde het hele verhaal wil verkopen als een script voor een film is ook erg leuk gevonden.

De gekende Ritchie elementen zijn volop aanwezig met veel humor, het nodige geweld, kleurrijke personages en plot twists die ons om de oren vliegen. Colin Farrell zet ook een erg goede rol neer als de coach van een groep jonge boksers. Misschien had ik nog wat meer screentime van hem gewild, maar we krijgen nog genoeg leuke scènes in de plaats, zoals de scène in het appartement met de junkies waar een jongen uit het appartement valt en wanneer The Toddlers één van Mickey’s drugslab gaan overvallen.

Geslaagde film dus van Ritchie met zijn gekende ingrediënten, al zet ik Snatch nog een niveautje hoger, maar dat is geen schande.

3.5*

Richard linklater heeft me al aardig wat filmplezier bezorgt, maar bij deze Slacker moest ik bij momenten toch stevig op de tanden bijten om de film door te komen.

De overgangen naar de verschillende personages die we volgen, zijn telkens vlotjes gedaan. We volgen telkens een bepaalde persoon die iemand anders kruist, waarop de film verder gaat met het nieuw personage. Alleen had ik het na een halfuurtje wel gezien. De meeste van de gesprekken worden nooit boeiend en geen enkel van de personages slaagt erin om iets extra’s aan de film toe te voegen. Het zijn voornamelijk rare snuiters die we volgen die blijkbaar heel de dag werkloos rondhangen.

Nee, dit was het niet. Linklater slaagt er wel in om een leuk sfeertje in de film te brengen, maar niets van dit alles blijft hangen. Enkel de scène in het begin van de film waar een vrouw in het midden van de straat ligt en geen enkele van de omstaanders haar echt te hulp schiet (behalve dat een man haar boodschappen opraapt), was wel een leuk absurd momentje.

2*

Saul Fia zal me nog een tijdje bijblijven doordat het een erg intense filmervaring is geworden. De hele film lang zitten we kort om de huid van Saul en zien we alles vanuit zijn standpunt gebeuren. De chaos binnen het concentratiekamp wordt op die manier erg voelbaar (de lijken die als zandzakken gestapeld worden of de mensenmassa die de gaskamers binnen moet), maar anderzijds was het ook allemaal best moeilijk om te volgen. Vaak zien we niet wat er precies gebeurt en de andere personages waren amper uit elkaar te houden.

Ik miste toch ook een spanningsboog om echt op het puntje van de zetel te gaan zitten. Na verloop van tijd raak je wel gewend aan de chaos en halverwege zakte de film ook een beetje in om dan toch weer sterk te eindigen.

Ik had toch op iets meer gehoopt, maar Saul Fia komt door de intense manier van filmen nog makkelijk op een voldoende.

3*