Logboek

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 2,5 sterren

stem geplaatst

Bijzonder is het allemaal niet, deze parodie op de rockbands van de jaren '60-‘70, maar door de korte speelduur en een aantal geslaagde grappige momenten is het nog een leuke zit geworden.

De scènes zoals het optreden met de Stonehenge-miniatuur en één van de bandleden die een komkommer in folie gewikkeld uit zijn broek haalt bij de luchthaven controle zijn erg hilarisch. Nigel is toch wel de grappigste en meest opvallende figuur van de bende. Het is de dommerik van de groep, maar is ook enorm vol van zichzelf, zoals wanneer hij zichzelf met Bach en Mozart vergelijkt.

Tof om eens gezien te hebben en er zitten zeker wel geslaagde en grappige momenten in, maar de status die de film heeft, heb ik er niet echt in gezien.

3*

Op zich is het wel een interessante film geworden, maar wel eentje met twee gezichten waarbij het eerste deel me meer kon overtuigen.

De film zou eigenlijk rond Alyosha moeten draaien, maar we krijgen hem maar een handvol keren in beeld. Het eerste deel waar de focus wordt gelegd op het leven van de ouders die elk een nieuwe partner hebben, vind ik erg boeiend om te volgen. Ze zijn enkel met zichzelf bezig. Zo is de vader bekommerd dat hij ontslagen zou kunnen worden nu hij in een scheiding zit (wel een vreemde bedrijfspolitiek, maar soit) en de moeder is ook maar een egoïstisch persoon en spendeert veel tijd met haar smartphone. Ze lijken haast niet te beseffen dat Alyosha nog in hun leven is en de scène waar hij huilend achter de deur verstopt zit wanneer ze ruzie hebben, maakt dit pijnlijk duidelijk.

Vanaf het moment dat de film rond de verdwijning van Alyosha draait, krijgen we een minder boeiende film voorgeschoteld die de bekendere paden bewandelt. De zoektocht naar Alyosha in de bossen wordt wel knap in beeld gebracht, maar spannend wordt het niet echt en ik werd er ook niet echt door meegesleurd. Enkel de scène in het mortuarium waar de ouders een jongen moeten identificeren, maar Alyosha niet blijkt te zijn, blijft nog even hangen.

Ik ben niet helemaal uit mijn eindbeoordeling geraakt. Het schommelt tussen de 3* en 3.5*, maar ik geef het toch het voordeel van de twijfel. Het eerste deel was overtuigend genoeg en de sfeer blijft wel hangen. Ik denk dat dit zeker nog kan groeien bij een herziening.

3.5*

Running scared is toch iets meer geworden dan een doorsnee actiefilm. Het is een erg duistere film, zowel op visueel vlak is het erg donker als op vlak van verhaal en personages uit de onderwereld.

De vele cameratrucjes stoorden me op zich niet, maar na een tijdje heb je het natuurlijk al gezien met al die slowmotions en flash-cuts. Ik meen me te herinneren dat dit wel vaker voorkwam in de actiefilms van 20 jaar geleden.

De plottwist waarbij Joey een undercoveragent blijkt te zijn, is allerminst geslaagd. Eigenlijk totaal onnodig, maar het deel met het pedo-koppel was dan wel weer geslaagd. Eigenlijk heeft het helemaal niets met de rest van de film te maken, maar het is uiteraard erg spannend gebracht. Het geeft nog iets extra mee aan de donkere sfeer die de film al had.

Een meer dan degelijke actiefilm dus.

3*

Dat je niet veel nodig hebt om een mooie film te maken, wordt hier bewezen. Een verhaal over een jongen, zijn zusje en zijn schoenen. Meer is er niet nodig om een ontroerende film te brengen.

Het doet me veel denken aan Kiarostami's Where is My Friend's House? waarbij kinderen de film dragen en een avontuur beleven. De kinderen spelen erg naturel en ik leefde enorm met hen mee wanneer ze in de problemen kwamen wanneer de schoenen van het meisje kwijt geraakt waren. Bij de scènes waar het meisje achter de schoen loopt die in de goot is beland en de loopwedstrijd zat ik echt te hopen dat het goed zou uitdraaien voor die twee.

Tof om weer zo’n leuk filmpje uit Iran ontdekt te hebben. Het is allemaal zo eenvoudig, realistisch en met veel warmte gemaakt.

3.5*

Erg toffe film weer van Guy Ritchie. Na Snatch en Lock, Stock and Two Smoking Barrels was ik wat afgehaakt bij Ritchie na wat mindere films, maar dit is weer het betere werk.

Hugh Grant neemt ons op een erg leuke manier als verteller doorheen het verhaal. Naarmate de film vorderde, had ik steeds meer plezier aan zijn gluiperig personage, die als privédetective profijt probeert te halen uit de drugsoorlog. Dat hij op het einde het hele verhaal wil verkopen als een script voor een film is ook erg leuk gevonden.

De gekende Ritchie elementen zijn volop aanwezig met veel humor, het nodige geweld, kleurrijke personages en plot twists die ons om de oren vliegen. Colin Farrell zet ook een erg goede rol neer als de coach van een groep jonge boksers. Misschien had ik nog wat meer screentime van hem gewild, maar we krijgen nog genoeg leuke scènes in de plaats, zoals de scène in het appartement met de junkies waar een jongen uit het appartement valt en wanneer The Toddlers één van Mickey’s drugslab gaan overvallen.

Geslaagde film dus van Ritchie met zijn gekende ingrediënten, al zet ik Snatch nog een niveautje hoger, maar dat is geen schande.

3.5*

Richard linklater heeft me al aardig wat filmplezier bezorgt, maar bij deze Slacker moest ik bij momenten toch stevig op de tanden bijten om de film door te komen.

De overgangen naar de verschillende personages die we volgen, zijn telkens vlotjes gedaan. We volgen telkens een bepaalde persoon die iemand anders kruist, waarop de film verder gaat met het nieuw personage. Alleen had ik het na een halfuurtje wel gezien. De meeste van de gesprekken worden nooit boeiend en geen enkel van de personages slaagt erin om iets extra’s aan de film toe te voegen. Het zijn voornamelijk rare snuiters die we volgen die blijkbaar heel de dag werkloos rondhangen.

Nee, dit was het niet. Linklater slaagt er wel in om een leuk sfeertje in de film te brengen, maar niets van dit alles blijft hangen. Enkel de scène in het begin van de film waar een vrouw in het midden van de straat ligt en geen enkele van de omstaanders haar echt te hulp schiet (behalve dat een man haar boodschappen opraapt), was wel een leuk absurd momentje.

2*

Saul Fia zal me nog een tijdje bijblijven doordat het een erg intense filmervaring is geworden. De hele film lang zitten we kort om de huid van Saul en zien we alles vanuit zijn standpunt gebeuren. De chaos binnen het concentratiekamp wordt op die manier erg voelbaar (de lijken die als zandzakken gestapeld worden of de mensenmassa die de gaskamers binnen moet), maar anderzijds was het ook allemaal best moeilijk om te volgen. Vaak zien we niet wat er precies gebeurt en de andere personages waren amper uit elkaar te houden.

Ik miste toch ook een spanningsboog om echt op het puntje van de zetel te gaan zitten. Na verloop van tijd raak je wel gewend aan de chaos en halverwege zakte de film ook een beetje in om dan toch weer sterk te eindigen.

Ik had toch op iets meer gehoopt, maar Saul Fia komt door de intense manier van filmen nog makkelijk op een voldoende.

3*

Lukas Moodysson is een regisseur die het bij mij goed weet te doen. Van de 4 films die ik van hem heb gezien, scoren er 2 toch 4* (Lilja 4-ever en Mammoth ). Deze Fucking Åmål stond dan ook al een tijdje op mijn herzieningslijst.

Het is vooral de rauwe manier van filmen, de naturelle acteerprestaties en het realistische gevoel dat de film uitstraalt die me erg weten te bekoren. De tienermeisjes zijn personages van vlees en bloed die allen met hun issues zitten. Elin verveelt zich dood in Åmål en wilt daar het liefst zo snel mogelijk weg en Agnes die verliefd op haar is, maar verder geen vrienden heeft. Uiteindelijk worden ze beide verliefd op elkaar, maar voor Elins reputatie ligt dit gevoelig.

Moodysson houdt het allemaal erg simpel, maar less is more in dit soort van films. De eindscène is dan ook nog eens de kers op de taart. Agnes en Elin die samen de wc uitkomen en iedereen stomverbaasd laten staan, meer moet het absoluut niet zijn. De scène die daarop volgt waar ze samen nog chocomelk zitten te drinken, had voor mij niet gehoeven. Het voelde nogal overbodig aan, maar verder valt er niets op aan te merken aan deze film.

Erg mooie en realistische film en er mag zeker een halfje bij.

4*

Dat dit een belangrijke documentaire is, dat staat buiten kijf. De ongecensureerde beelden die we te zien krijgen, komen erg hard binnen. Vooral de beelden waar de jonge kinderen tevergeefs gereanimeerd worden, het babylijkje en het massagraaf zijn beelden die ik niet snel ga vergeten.

In ieder geval zijn ze er in geslaagd om de gruwelijkheden in beeld te brengen en de Russische reacties dat het allemaal fake beelden zijn met acteurs geeft een nog wrangere nasmaak.

Maar om 4* uit te delen voor enkel shockerende beelden, vind ik misschien ook wat te makkelijk. Het is niet dat ik echt iets nieuws heb geleerd of gezien met deze documentaire en dat is toch altijd mooi meegenomen bij een documentaire.

3.5*

De gelijkenissen met Casablanca zijn makkelijk te herkennen (de setting met het café, het Franse verzet,..), maar het voelt allemaal een stuk luchtiger aan. Het voelt allemaal een stuk minder serieus aan voor hetgeen in me herinner van Casablanca, waardoor ik tijdens het kijken makkelijk afstand deed van de hele vergelijking.

Howard Hawks focuste zich vooral op een heerlijke sfeerzetting i.p.v. een plotgedreven film op poten te zetten. Humphrey Bogart is altijd fijn om in dergelijke rollen bezig te zien met zijn nonchalante houding en spitsige antwoorden. Ook Lauren Bacall weet wel te overtuigen als de love interest van Bogart. Ze speelt hier niet zomaar een rol van de hulpeloze vrouw, maar wel eentje van een sterke vrouw met karakter, waardoor ze elkaar naar een hoger niveau duwden.

Erg fijne film dus van Howard Hawks. Uitzonderlijk is het niet, maar het is wel eentje die veel charme uitstraalt.

3.5*

Woman in the Dunes vond ik een erg sterke film van Teshigahara, maar hier bleef ik toch lichtjes op mijn honger zitten. Visueel is dit nochtans weer erg knap gemaakt in prachtig zwart-wit. Teshigahara weet enkele prachtige scènes op het scherm te toveren, zoals op het einde met de zelfmoordscène van de vrouw die de zee inloopt en de scène met de gezichtsloze mensenmassa. Ook de scènes die zich afspelen in de dokterspraktijk zien er erg stijlvol uit.

Alleen weet het verhaal me niet helemaal te overtuigen. Het draait grotendeels rond de man die zijn vrouw probeert te verleiden met zijn masker om zo haar ontrouw bloot te leggen. Verder spraken de filosofische praatjes van de dokter me ook niet aan. De extra verhaallijn van de vrouw wiens gezicht ook gedeeltelijk verminkt is, interesseerde me net iets meer. De ingetogenheid en realisme waarmee het gebracht werd, is knap gedaan.

Een film dus met goede punten en mindere elementen, maar een degelijke 3* kan ik er zeker nog aan geven.

3*

De positieve reacties zijn zeker te begrijpen, maar het heeft niet echt gewerkt bij mij. Het begint wel veelbelovend met een spookachtige sfeer die meteen onder de huid gaat kruipen. Adam is een eenzame man die zijn jeugdtrauma probeert te verwerken en terug in contact komt met zijn overleden ouders.

Een aantal dialogen met zijn moeder over zijn coming-out vond ik wel sterk. Ook wel een beetje grappig om te zien hoe zijn ouders zijn blijven vasthangen in het ouderwetse denken rond homoseksualiteit. Uiteindelijk steunen ze hun zoon in zijn homoseksuele relatie en willen ze dat hij verder met zijn leven gaat, maar het heeft me zelden echt weten te raken.

Jammer genoeg heeft het mij niet kunnen raken, maar qua sfeer is wel bijzonder genoeg om hier nog een voldoende aan te geven.

2,5*

Killer en grauwer kan je een film haast niet maken, lijkt me. Niet dat dit een spannende film is, maar het heeft genoeg te bieden om er toch een speciale kijkervaring van te maken.

De emotieloze benadering van de moorden van de psychopaat met de voice-over geeft iets erg creepy, maar ook het camerawerk en de soundtrack zorgen voor een erg naargeestig sfeertje.

De korte speelduur is ook wel een voordeel in dit soort films waar we in de geest van een zieke psychopaat kruipen. Ook steken er een paar scènes bovenuit die het niveau van de film een tikkeltje hoger brengen, zoals de moord op de jonge vrouw in de tunnel waar veel spuitwerk aan de pas komt of de eindscène in het tankstation waar hij gepakt wordt door de politie. De manier waarop de politie en de omstaanders staan te kijken op de kofferbak past wel als einde in deze kille film.

Stevige 3.5*

Voor een film met een behoorlijk hoge score (op weinig stemmen weliswaar) vind ik dit een erg makkelijk gemaakt dramaatje. So-won weet zich wel van soortgelijke films te onderscheiden door te focussen op de relatie tussen de vader en dochter die gruwelijk mishandeld werd i.p.v. op het zoeken naar de dader (hij werd ook meteen gevonden).

Op zich kan dit wel interessant zijn, maar het schoentje wringt bij de uitwerking van het dramagedeelte. Het wordt allemaal wat te mierzoet gebracht met de vader die terug het contact met zijn dochter probeert te herstellen door in een pak te gaan kruipen van haar favoriete tekenfilmfiguur. Het is nergens echt speciaal en ook wat te magertjes om als kapstok voor de film te dienen. Het moment waar ze alle tekeningen ziet hangen op het raam van de winkel vond ik dan nog het mooiste moment.

Matig dramaatje dat iets te veel dertien in een dozijn aanvoelt.

2.5*

Dit is toch wel een bijzondere en emotionele documentaire geworden. Aanvankelijk leek het het een documentaire te worden voor Zachary om zijn vader beter te leren kennen, maar het is meer dan dat geworden. De wending waarbij de moeder zichzelf en Zachary van het leven heeft beroofd, kwam verrassend binnen.

De documentaire is in dat opzicht erg goed gemonteerd, waarbij eerst gefocust wordt op de persoonlijkheid van Andrew en de moord op hem. De getuigenissen van de verschillende mensen leken ook niet meteen te suggereren dat ook Zachary om het leven werd gebracht door zijn moeder. Op die manier komt de shock nog iets harder binnen.

Alleen komen er misschien wat te veel mensen aan het woord. Vooral in het eerste deel als het over Andrew gaat, is het best wel lastig om alle getuigenis te volgen. Ook omdat de meeste van hen hetzelfde zegden, kwam het soms herhalend over. Niettemin is dit een goede documentaire geworden die er emotioneel stevig inhakt.

3.5*

Dit is toch weer een erg vermakelijke film van Paul Verhoeven. Het is een mengelmoes van sciencefiction - actie - satirische komedie met een romantisch sausje erover heen en het werkt erg goed.

Het eerste deel focust vooral op de romantisering van de oorlog, want de jongeren gaan het liefst van al in dienst. Met de leuke commercials wordt er dan ook opgeroepen om met zoveel mogelijk ten oorlog te gaan. Het voelt aanvankelijk ook erg highschool aan met de nodige liefdesperikelen en de ruzie tussen Rico en zijn ouders om in het leger te gaan.

De satire op het militarisme ligt er dik op en de acteurs zijn eigenlijk B-acteurs die er eigenlijk alleen maar een perfect voorkomen moeten hebben en dat onderscheidt de film van vele andere films in het genre. De insecten zien er bovendien ook nog eens geweldig uit en ook de effecten zien er meer dan degelijk uit.

Erg vermakelijk dus. Ik zet deze boven Robocop, maar nog net iets onder Total Recall.

3.5*

Mijn 4e film van Jee-Woon Kim en voor het grootste deel was het best genietbaar. Er zit snel een onderhuidse spanning in de film, al mocht het nog wel iets intenser zijn. Er wordt aanvankelijk met bovennatuurlijke elementen gespeeld, wat een aantal betere scènes oplevert, zoals de droom van één van de meisjes met de Ringu-achtige vrouw.

Alleen is het jammer dat de film dan een draai neemt met de onthulling dat Su-mi een identiteitscrisis doormaakt. Het laatste deel van de film wordt op die manier te uitleggerig wat de goede opbouw teniet doet.

Beetje jammer, want anders zat er een hogere score in, maar een 3* kan ik er nog net aan geven.

3*

Leuke film weer van Ernst Lubitsch. De 3 Russen zetten in het begin meteen de humoristische toon van de film. Het zijn natuurlijk erg stereotype personages, maar ze weten wel te vermaken met hun onderlinge ‘vergaderingen’ om dan met een ander antwoord naar buiten te komen.

De rollen van de 3 Russen verdwijnen wel een beetje naar de achtergrond wanneer Greta Garbo haar intrede maakt, maar ook zij weet zeker te overtuigen. Eerst is ze de stereotype koude, stuurse Russin, maar gaandeweg weet ze dan ook te ontdooien. De chemie met Melvyn Douglas zit op dat vlak erg goed met een aantal geslaagde scènes zoals in het restaurant.

Het is wel minder scherp als To Be or Not to Be, maar het is nog altijd een erg fijne Lubitsch.

3.5*

John Cassavetes is een regisseur die ik erg weet te waarderen. Zijn films hebben altijd iets rauws en zijn emotioneel geladen wat altijd een bijzondere kijkervaring oplevert.

Ook deze Love Streams kon me aanvankelijk erg boeien dankzij de personages en het acteerwerk van Cassavetes en Rowlands. De nachtclubscènes waar Cassavetes op zoek gaat naar vrouwen, zijn zoon die plotseling voor zijn deur staat, de emotionele rollercoaster waarin Rowlands terecht komt door haar scheiding en haar dochter die voor haar vader kiest,… het was allemaal erg boeiend, maar toch voelde ik het net wat minder dan in zijn andere films. Het hele gedoe met het kopen van een halve dierentuin van Rowlands om haar broer iets te geven waaraan hij zijn liefde kan geven, vond ik allemaal wat te veel en overdreven.

Ik heb nog een aantal films te gaan uit het oeuvre van Cassavetes, maar voorlopig is dit de film die bij mij het minste kon losmaken.

3*

Dit soort van possession horror is al een tijdje niet meer mijn soort van horror. Het is The Exorcist in een nieuw jasje gegoten, maar dat jasje heeft niets vernieuwends te bieden.

Er zitten wel een aantal gore scènes in, maar over het algemeen is er te weinig spanning aanwezig in de film. Ook wordt de finale weer wat te lang gerekt en blijft het gezin halsstarrig vasthouden dat hun dochter beter zal worden als ze thuis bij het gezin is. De clichés fnuiken de film in dat opzicht ook een beetje.

2*

Het was een alweer een lange tijd geleden dat ik deze The Butterfly Effect had gezien en de 4.5* die ik eraan gegeven had, leek me een nogal stevige score voor hetgeen ik me ervan herinnerde.

Veel stukken van de film kwamen snel terug, maar ik heb toch weer genoten van deze meeslepende emotionele rollercoaster. Ieder keer wanneer Evan zijn verleden wilt manipuleren, is de uitkomst in het heden steeds compleet anders en zorgt het voor een bonte mix aan emoties. Evan probeert telkens om de perfecte uitkomst te creëren voor zowel hemzelf als voor zijn vrienden en moeder, maar slaagt er nooit helemaal in.

Van de plotholes had ik ook deze keer geen last. Behalve dat Evan als kind zijn handen had doorprikt in de klas geen gevolgen zou hebben voor zijn toekomst, kon ik weinig zaken opmerken die het niveau van de film naar beneden zouden halen. Toch is de grote glans er na al die jaren een beetje vanaf om er nog een 4.5* aan te geven, maar een stevige 4* is het nog zeker waard.

4*

De films van Jeunet zien er altijd erg knap uit qua kleur en vormgeving, maar deze moet wel de mooiste zijn die ik tot nu toe van hem gezien heb. De scènes op het slagveld zien er adembenemend uit en afwisselend krijgen we ook zwoelere scènes te zien op het platteland bij Mathilde thuis.

De combinatie van verschillende genres, gaande van oorlog, romantiek, tot een detective verhaal is erg interessant, alleen had ik het gevoel dat het detective gedeelte soms wat onnodig de bovenhand nam. Op een erg hoog tempo worden er erg veel feiten en personages bijgehaald om de zoektocht van Mathilde naar haar geliefde te ondersteunen. Misschien had het einde waarbij Mathilde en Manech elkaar terugvinden beter gewerkt in een iets beknoptere film.

In ieder geval een geslaagde Jeunet. De scènes met Cottilard die op moordtocht is, zijn ook echte pareltjes, evenals de scène met de zeppelin in het hospitaal.

3.5*

Project Hail Mary stelt mij zeker niet teleur, maar het is niet dat deze film iets nieuws brengt. Langs de ene kant hebben we de missie van Ryan Gosling om de wereld te redden en langs de andere kant hebben we de vriendschapsband tussen Gosling en Rocky die aanvankelijk onmogelijk lijkt, maar gaandeweg sterker wordt.

Absoluut niets nieuws onder de zon dus, maar het is ook niet dat de film verveelt. De humor is van in het begin aanwezig en wordt een lange tijd aangehouden tot het ‘serieuzere’ laatste deel. De relatie die Gosling met Rocky ontwikkelt is aandoenlijk om te zien en er zitten een aantal leuke momenten tussen (fist my bump), maar zoals gezegd is deze onorthodoxe vriendschap niets nieuws. In ieder geval ben ik blij dat Rocky op geen enkel moment irritant op mij overkwam. Ryan Gosling zelf doet het ook best prima, maar het leek mij ook geen al te moeilijke rol die perfect door heel wat andere acteurs had overgenomen kunnen worden.

Visueel is de film knap gemaakt, maar meer dan een 3* kan ik hier niet aan geven. Daarvoor is het verhaal te standaard en nergens vernieuwend.

3*

Tot op een zeker hoogte was deze voorloper van The Hunger Games best vermakelijk. De introductie van het hele gebeuren werd goed gebracht en je kijkt toch altijd uit naar de eerste kills wanneer het spel echt op gang is gebracht.

Het is op vlak van die kills dat de film mij na een tijdje begon te verliezen. Ik had naar Japanse normen toch iets meer choquerende kills verwacht, maar het bleef allemaal wat braafjes. Het was allemaal te doorsnee om echt indruk te maken.

Ook de speelduur was toch wat naar de lange kant. De flashbacks en de liefdesperikelen tussen de schooljongeren doen het tempo ook geen goed.

Ik had er toch wat meer van verwacht. Het is allemaal net wat te flauwtjes.

2.5.*

Through the Olive Trees kan je omschrijven als de Iraanse versie van Truffaut's La Nuit Américaine, waarbij een filmregisseur geconfronteerd wordt met allerlei problemen bij het maken van zijn film. Een acteur die bijvoorbeeld begint te stotteren wanneer hij tegen een vrouw moet praten, waardoor een scène telkens opnieuw moet overgedaan worden, maar het gaat vooral rond de persoonlijke problemen van Hossein die Tahereh wilt huwen.

Niet dat het verhaal slecht gebracht werd, maar ik bleef toch lichtjes op mijn honger zitten met Tahereh die Hossein voortdurend negeerde op en naast de filmset. Het einde is anders wel leuk gedaan waarbij we Hossein achter Tahereh zien rennen in de verte. Wanneer Hossein bij Tahereh komt, zien haar iets zeggen tegen Hossein, waarna hij van haar weg rent, maar wat ze precies heeft gezegd, komen we als kijker niet te weten.

Kiarostami's films zien er altijd mooi en verzorgd uit, waarbij het leven op het Iraanse platteland knap in beeld wordt gebracht. Het speelt zich ook af op dezelfde plaats als Where is My Friend's House? Ook de 2 jongetjes uit die film krijgen hier een bijrolletje.

Toch kan ik er niet meer dan 3* aan geven, daar het verhaal tussen Hossein en Tahereh me niet echt wist te pakken.

3*

Leonie Benesch wist al stevig indruk op mij te maken in Heldin en dat doet ze hier nog eens over. Misschien is het nog wel een tikkeltje straffer wat ze hier doet. De rollen zijn redelijk vergelijkbaar waarbij ze onder enorme druk staat bij het uitoefenen van haar job. Qua overtuiging en geloofwaardigheid scoort ze met die 2 films hoge punten. Zeker iemand die ik goed in de gaten ga houden.

Er is een diefstallenplaag aan de gang in de school en de manier waarop Benesch haar leerlingen verdedigt is erg moedig. Ze staat voortdurend tussen twee vuren en dat wordt in verschillende scènes erg sterk uitgespeeld, zoals wanneer de leerlingen van haar klas worden gecontroleerd en het gesprek met de ouders van één van de leerlingen.

De film voelt wat mij betreft echt aan als een thriller. De ontwikkelingen met één van haar collega’s die ze op video heeft kunnen betrappen op diefstal heeft mij tot op het puntje van mijn stoel gebracht. Ook de escalatie die daarop volgt met de leerlingen is erg spannend om te volgen. Ook de muzikale ondersteuning gaf me het gevoel naar een thriller te kijken.

Sterke film met een uitmuntende Benesch die me 90 minuten lang stevig heeft vastgehouden.

4*

De reden om deze À Nos Amours een kans te geven, was toch vooral vanwege de aanwezigheid van Sandrine Bonnaire die erg veel indruk wist te maken in Sans Toit ni Loi. Ook hier staat ze sterk te acteren op een erg naturelle manier.

De film begint aanvankelijk nog op een erg zwoele manier, zoals we wel vaker in Franse films zien. De jonge Suzanne begint haar sensualiteit te ontdekken, maar de zwoele, frisse sfeer verdwijnt meer en meer uit de film wanneer de focus komt te liggen op de problematieken in het gezin. Het wordt allemaal wat donkerder met de instabiele moeder, de bezitterige broer en de vader die het gezin verlaat. Het wordt jammer genoeg wat minder met tijdsprongen die vanuit het niets komen en bepaalde ontwikkelingen die nogal vreemd aanvoelen.

Toch kan ik er nog makkelijk 3* aan kwijt door het erg aangename acteerwerk van Bonnaire en een verhaaltje dat op zich niet verveelt.

3*

Na Roma, Città Aperta is dit opnieuw een erg geslaagde Rossellini over het leven vlak na de tweede wereldoorlog, die zich deze keer in Berlijn afspeelt.

De taferelen zijn dezelfde met de troosteloze omgeving van de platgebombardeerde gebouwen en het harde leven waarin de jonge Edmund en zijn familie moeten leven. Edmund is dan ook nog eens zo’n aandoenlijk kereltje die alles doet om zijn familie te helpen, maar vaak pech kent en slecht behandeld wordt door andere mensen. Het einde is er ook eentje die indruk maakt, waarbij Edmund eerst zijn zieke vader vermoord en nadien zelfmoord pleegt uit schuldgevoel nadat hij zijn vader zag weggevoerd worden in een kist.

Door de korte speelduur bracht de film wel een erg krachtig gevoel, maar misschien was een iets langere speelduur niet verkeerd geweest. De verhaallijn rond de voormalige leerkracht van Edmund had nog wel iets interessants kunnen opleveren als het nog wat extra uitgewerkt had geweest.

In ieder geval toch weer een fraai gemaakt film van Rossellini over het leven vlak na de tweede wereldoorlog.

3.5*

Ik ben ondertussen aan mijn zesde van Michelangelo Antonioni aanbeland en ik denk dat dit de beste is die ik van hem gezien heb.

Op cinematografisch vlak is dit werkelijk een pareltje. De vele beelden van de uitgestrekte, dorre landschappen creëren een apart sfeertje. Als je enkel naar het plot kijkt rond de gestolen identiteit van de wapensmokkelaar zou je een heuse thriller verwachten, maar Antonioni heeft er op zijn eigen manier er een bevreemdende film van gemaakt. Ook de fotografie van Gaudi’s gebouwen in Barcelona geven de film nog een tikkeltje extra.

De film mag dan wel een beetje aan de trage kant zijn, maar ik heb me er zeker niet mee verveeld. De beweegredenen van David Locke om afscheid te nemen van zijn identiteit zijn niet helemaal duidelijk, maar het geeft zijn personage nog een extra mysterieus randje dat wel past in deze film. Ook geweldig om te zien trouwens hoe de hitte van het scherm spat met o.a. Jack Nicholson’s bezwete lichaam.

De eindscène is er eentje die volledig terecht gerenommeerd is vanwege het fantastische camerawerk, maar het is niet de enige scène die de moeite waard was. De scène bijvoorbeeld waar Nicholson in de hotelkamer zit en we een flashback te zien krijgen tussen hem en de echte David Robertson is ook een pareltje. Knap om te zien hoe het heden en verleden hier met elkaar verweven wordt.

Ik had al enkele goede films van Antonioni gezien, maar hij was er nog niet in geslaagd om mij te overtuigen om een 4* uit te delen. Bij de zesde poging is het dus wel gelukt.

4*

Louis Malle geldt nochtans als één van mijn favoriete Franse regisseurs (met 3 films die 4* scoren), maar dit moet de minste zijn die ik van hem gezien heb.

Ik heb de hele film lang maar weinig kunnen meeleven met Alain, die met een depressie en een alcoholverslaving kampt. In dergelijke films zou het toch de bedoeling moeten zijn om mee te leven met het personage en hopen dat hij alsnog terugkomt op zijn beslissing om zelfmoord te plegen, maar dat heb ik de hele speelduur niet gevoeld.

Het is lastig om de vinger te leggen waarom de film mij niet kon meeslepen. Komt het door het trage tempo of de dialogen met Alain’s vrienden die weinig indruk maken? Ook Maurice Ronet maakt geen onuitwisbare indruk hier.

Louis Malle’s minste film tot nu toe vrees ik.

2*

Nogal een flauw drama van Alan Parker. Het begint al met een vrij ongeloofwaardige vriendschap tussen Birdy en Al. Al is de stoere en populaire kerel uit de buurt en Birdy is de vreemde jongen uit de buurt die enkel met vogels bezig is. Dat hier zomaar een vriendschap kan ontstaan vanwege een akkefietje rond een zakmes vond ik al erg ongeloofwaardig.

Ondanks de goed acterende Modine en Cage miste ik de nodige peper en zout om echt mee te leven met hun verhaal. Met de flashbacks had veel meer kunnen gedaan worden, want echte hoogtepunten of scènes die me echt konden ontroeren, heb ik niet gezien. Het einde is één van de meest vreemde eindes die ik al gezien heb. Probeerde Parker hiermee wat humor in de film te brengen door de kijker te laten geloven dat Birdy zelfmoord heeft gepleegd door van het gebouw te springen, maar gewoon een verdieping lager terechtkomt? Toch een beetje vreemd voor een film die de hele speelduur lang anders vrij serieus probeerde te zijn.

Matige drama dat de hele tijd rustig kabbelt zonder echte pieken of dalen.

2.5*

Aruitemo Aruitemo bleek een aangename kennismaking met Koreeda te zijn, maar deze Nobody Knows zet ik nog een trapje hoger.

Het verhaal is eenvoudig gebracht zonder franjes, maar het is wel erg aangrijpend om te zien. Het is al snel duidelijk dat de gezinssituatie niet al te stabiel is wanneer de 2 kleinste kinderen het appartement moeten binnengesmokkeld worden in de valiezen. Het lijkt aanvankelijk nog vrolijk aan toe te gaan, maar de moeder blijkt erg egoïstisch te zijn en laat haar kinderen meerdere keren alleen achter. Soms voor een dag, soms een langere periode en uiteindelijk laat ze hen definitief (?) achter. De moeder is niet de typische slechterik die we in films zien, maar dat is ze wel degelijk hier.

Gaandeweg wordt de situatie voor de kinderen schrijnender. Ze zien er erg verwaarloosd uit in hun vuile kleren, het appartement is een grote vuilnisbelt, het eten en water worden schaarser,.. prettig is het allemaal niet, maar de verbondenheid tussen de kinderen en het nieuwe vriendinnetje daarentegen is wel mooi om te zien. Het einde waarbij het jongste meisje wordt begraven op het vliegveld is er eentje die zeker is aangekomen bij mij.

Koreeda neemt wel zijn tijd om het verhaal te vertellen. Hij focust op de langzame achteruitgang van de levensomstandigheden van de kinderen i.p.v. op een korte tijd een aantal harde scènes aan de kijker voor te schotelen. Wat mij betreft een keuze die zeker geslaagd is en net zoals in Aruitemo Aruitemo is de sfeer hier erg rustig ondanks het zware thema.

Tweede Koreeda en een tweede die me erg kan bekoren.

4*

Deze Oldboy was er weer eentje die op mijn herzieningslijst stond, want ik kon me er bitter weinig van herinneren na 10 jaar.

Een verhoging van de score van 3.5* zit er niet in en ik heb even getwijfeld om er een halfje vanaf te doen. Het begint allemaal erg sterk, mysterieus en sfeervol rond de 15 jaar lange opsluiting van Dae-Su. De zoektocht naar de waarom kent enkele sterke momenten zoals het gevecht tussen Dae-Su en de bewakers van de privé-gevangenis. Park Chan-wook schotelt ons ook enkele stevige scènes voor zoals het levend opeten van de octopus, de tanden uittrekken en het afsnijden van de tong.

Jammer genoeg is het laatste halfuur iets te uitleggerig naar mijn zin. De reden van de jarenlange opsluiting draait rond het verhaal van de relatie tussen de ontvoerder en zijn zus die verspreid werd door Dae-Su. Alleen nam Park Chan-Wook wat te veel tijd om alles netjes uit de doeken te doen met een einde na een einde.

De 3.5* blijven nipt overeind.

Het idee om een jongen van 15 jaar mee te nemen op een tour van een rockband leek me wel een leuke film te kunnen opleveren, maar het bleef allemaal net iets rond de middelmaat hangen.

De muziek en de ‘70 sfeer zijn zeker een pluspunt in de film. Ook tof dat de film draait rond een middelmatige rockgroep dat nog een grote doorbraak moet forceren i.p.v. een gevestigde waarde in het wereldje. Zo komt het bij momenten wat amateuristisch over hoe ze alles aanpakken, zoals het busje waarmee ze rondtoeren of de T-shirts die mislukt zijn.

Alleen was het vrij snel duidelijk waar de film naartoe ging met William en de band enerzijds en William en Penny Lane anderzijds. Ook de humor was wat povertjes met een zeldzame uitschieter met de vliegtuigscène waar iedereen bekentenissen begint af te leggen. Ook jammer dat de rol van Seymour Hoffman wat beperkt is.

Ik heb wel de kortere versie van 2 uur gezien en ik denk wel dat dat het beste is. Zo komt het toch nog op een nipte 3* door het vlotte tempo dat nog aanwezig is.

3*

Mooi en intiem familiedrama, waarmee ik op een aangename manier kennis heb gemaakt met Koreeda. We krijgen een aantal klassieke thema’s te zien die mooi worden afgewerkt, zoals de vader die het moeilijk kan verkroppen dat zijn overlevende zoon geen carrière heeft gemaakt als dokter die zijn overleden zoon wel zou gemaakt hebben. De spanningen tussen de zoon en zijn vader zijn duidelijk voelbaar, maar ook de andere familiebanden worden mooi weergegeven.

De ingetogen en rustige manier waarop Koreeda het verhaal vertelt, kan ik wel waarderen. Zelfs de jaarlijkse confrontatie tussen de familieleden en de man die als kind gered werd door de overleden zoon werd op een erg serene manier gebracht. Wat mij betreft was dit wel het sterkste moment uit de film en zeker wanneer de oma toegeeft dat ze hem ieder jaar uitnodigt om hem te confronteren met haar overleden zoon.

Fijn om zo’n familiedrama te zien met een dergelijke rustige sfeer. Dat eten een belangrijk onderdeel is in de Japanse cultuur komt ook duidelijk naar voor in deze film. Ben nu wel benieuwd om meer van Koreeda te zien.

3.5*

Apart filmpje, maar nu ook weer niet te weird om mensen te doen afschrikken. Ik was wel meteen mee met de film en ik probeerde net zoals de man zoveel mogelijk te observeren of er afwijkingen aan de route waren. Op dat vlak is de film er wel in geslaagd om het hypnotiserende over te brengen.

Een horror vond ik het nu niet meteen, al moest ik wel even schrikken wanneer de andere man plotseling lachend achter hem staat. Dat die man op zijn beurt ook in dezelfde lus blijkt te lopen (en het jongetje), was een goede toevoeging. Voor mij mocht er toch wat meer spanning aanwezig geweest zijn om er echt een goede film van te maken. Nu vond ik de film iets te veel naar de brave kant neigen.

Het einde lijkt te suggereren dat het een soort test was om zich voor te bereiden op het vaderschap, waarbij hij het jongetje moet helpen om de uitgang te zoeken. Ik had er niet echt een wow-gevoel bij, maar dat geldt een beetje voor de hele film. Degelijk met behoorlijk wat potentieel, maar er zat toch meer in.

3*

Het is mijn vijfde Rohmer en met 2 erg goede en 2 matige films is het bij hem erop of eronder geweest. Deze Conte d'Hiver zit daar een beetje tussenin.

Er zitten wel Rohmer-elementen die ik weet te waarderen. Het hoofdpersonage Félicie is zo'n typisch Rohmer-personage die op een kruispunt in haar leven staat en belangrijke beslissingen moet maken. Die Félicie wordt ook goed neergezet door Charlotte Véry, ondanks dat ze niet de meest sympathieke persoon is. De egoïstische manier waarop ze met de 2 mannen omgaat, is nogal pijnlijk om te zien.

Een deel van de dialogen voelen erg naturel en alledaags aan, maar er zijn ook heel wat dialogen die dat niet zijn en meer de diepzinnige en filosofische weg opgaan. Voor mij mogen het meer de alledaagse, eenvoudige dialogen zijn zoals in Le Rayon Vert en Les Nuits de la Pleine Lune.

Dan is er nog het einde dat nogal heel erg toevallig overkomt met Félicie die Charles na 5 jaar terug tegenkomt op een bus. Voor mij had de film mogen eindigen bij Félicie die voor Loïc kiest, want nu krijgt ze toch hetgeen ze niet echt verdiende.

Degelijke Rohmer dus. Ik kan best genieten van zijn stijl, maar er zaten ook wat minpunten in deze film.

3*

The Shop on Main Street is er eentje die moet groeien doorheen de speelduur. Het begin is redelijk gezapig met hier en daar ook wat komische momenten (het gekibbel tussen Tono, en zijn vrouw, Tono die dronken wordt).

De groeiende vriendschap tussen Tono en het oude vrouwtje is ook mooi om te zien, maar het wordt pas echt boeiend wanneer de film grimmiger wordt. Het nieuws over de deportatie van de Joden begint langzaamaan binnen te sijpelen en er ontstaat een grote ongerustheid die Tono goed weet over te brengen. De scènes waar Kuchar wordt afgevoerd omdat hij een Joden-vriend is en de eindscène met de dood van het oude vrouwtje en de zelfmoord van Tono steken er wel bovenuit.

3*

De verwachtingen lagen niet al te hoog na een erg matige Nomadland, maar hier brengt Chloé Zhao het er een stuk beter vanaf. Het eerste uur levert niet veel bijzondere dingen op, behalve de mooie beelden die we te zien krijgen. De Middeleeuwse setting is nochtans één van mijn minst favoriete settings die er in films te zien zijn, maar Zhao weet het af te wisselen met mooie beelden uit het bos en ze weet er bij momenten een droom-achtige sfeer in te krijgen.

Het is pas vanaf het moment dat de pest toeslaat bij de kinderen en Hamnet komt te overlijden dat de film echt interessant wordt. Agnes en William gaan beide op een andere manier om met het verwerken van de dood van hun zoon. William gaat helemaal op in zijn werk en Agnes staat er helemaal alleen voor. Het einde waar alles samenkomt in het toneelstuk is zelfs grootse cinema met erg sterk acteerwerk van Jessie Buckley.

Hamnet was een tijd lang aan het afstevenen op een degelijke 3*, maar het beklijvende slot zorgt toch voor een halfje extra.

3.5*

Na een erg geslaagde kennismaking met Bava met Blood and Black Lace was ik al snel benieuwd geraakt naar meer van hem. Normaal ben ik geen al te grote fan van kortverhalen die samen in een film gepropt worden, maar dit is zeker het kijken waard. Bava weet mij opnieuw te overtuigen op visueel vlak met veel oog voor de decors en kleurgebruik. Ook zijn er weer aantrekkelijke dames op de afspraak.

Het eerste verhaaltje kent een spannende opbouw waarbij de killer wraak komt nemen op de vrouw die hem in de gevangenis heeft doen belanden. Het appartement staat ook weer vol kitscherige meubels, maar het maakt het wel speciaal en sfeervol. Het tweede verhaal met de vampieren valt vooral op door het mooie kleurgebruik en de visueel mooie scènes. Het begint ook lekker mysterieus met het verhaal rond de Wurdalak, maar wordt daarna een flauwere horror met vampieren. Het derde verhaal is kort, maar krachtig en kent wel een leuk schrikmoment met de medium die tevoorschijn komt op het bed. Het is misschien wat te kort om echt indruk te maken en onder de huid te gaan kruipen.

Sfeervol en visueel knap gemaakt, maar behalve bij The Telephone vond ik het toch niet echt spannend. In ieder geval ben ik na 2 films benieuwd om nog meer van Bava te zien.

3*

Als er nog mensen zouden zijn met een gebrek aan respect voor het verplegend personeel, zullen na het kijken van deze film wel een andere mening hebben. Na 90 minuten film ben je als kijker zelf helemaal uitgeblust met de lange takes waarbij we kort op de huid zitten van Floria die een erg hectische avond beleeft.

De film is op zich erg vakkundig gemaakt met een goed acterende Leonie Benesch die gedurende de avond steeds vermoeider en emotioneler wordt. Alleen had ik na afloop iets te veel het gevoel dat het exact de film is geworden die ik ervan verwacht had. Niettemin is het een goed gemaakte film.

3.5*

His Girl Friday vond ik een erg leuke screwball comedy van Howard Hawks en deze leek ook een lange tijd een gelijkaardig niveau te halen. De chemie tussen Cary Grant en Katharine Hepburn zat meteen erg goed. De manier waarop zij heel de tijd het bloed van onder zijn nagels haalde, was erg leuk om te zien.

Wanneer de film rond de luipaard begint te draaien, wordt het toch een stukje minder. De leuke interacties tussen Grant en Hepburn verdwijnen een beetje en we krijgen toch wat veel herhaling te zien rond de luipaard. Naar het einde toe wanneer alles en iedereen samenkomt bij het politiekantoor begint het zelfs wat aan te slepen.

Toch kan ik er nog makkelijk een 3* aan kwijt. Het tempo ligt erg hoog en Grant-Hepburn is een leuk duo.

3*

Dat Delicatessen een apart filmpje is, is het minste wat je kan zeggen. Het kleurgebruik is erg opvallend, maar ook erg mooi en de personages en de humor zijn lekker absurd. Al was het toch vooral het eerste uur dat me het meeste kan bekoren met een aantal erg geslaagde scènes, zoals het piepend bed scène en de zelfmoordpogingen van de vrouw.

Dominique Pinon en Jean-Claude Dreyfus zijn lekker op dreef en met hun karakteristieke gezichten zijn ze sowieso al de moeite waard om te zien. Zeker met de close-ups als ze erg expressief uit de hoek komen.

Alleen kon het laatste halfuur me wat minder overtuigen. Het wordt wat meer over the top en de subtiliteit valt wat weg. Het hele gedoe met de ondergrondse mannetjes kon me maar matig bekoren.

Leuk om deze eindelijk eens gezien te hebben, maar een echte topper vind ik het niet.

3*

Interessant deel uit de Dekalog reeks. De ontwikkelingen zijn best boeiend om te volgen hoe Anka en haar ‘vader’ reageren op de informatie die de brief van de overleden moeder bevat. Het gaat verder dan enkel de vraag of je ook een echte vader kan zijn als je niet de biologische vader bent. Er is ook een zekere aantrekkingskracht tussen hun twee dat de film interessant houdt.

Het einde met de ‘plottwist’ waar Anka toegeeft dat ze de brief verzonnen heeft en de echte brief niet heeft geopend, past wel bij de rest van de film en lijkt het wel goed te komen in de vader-dochter relatie.

En het is ook voor een groot stuk de verdienste van het goede acteerwerk van Adrianna Biedrzyńska dat er voor zorgde dat ik geboeid zat te kijken. Kieslowski weet er ook een leuk extraatje in te steken met de man met de kano die 2 keer voorbijkomt.

3*

6 Donne per l'Assassino is een aangename kennismaking geworden met het werk van Mario Bava. De openingscredits waar de cast poseert tussen de paspoppen, is een apart maar erg leuk begin. Vanaf de eerste minuten wist Bava me meteen te charmeren met de cinematografie en het felle kleurgebruik. Vooral de rode kleuren vallen gedurende de hele film op en iedere scène weet hij erg sfeervol te brengen. Bava wist me ook te bekoren met de hele inkleding van de film. De interieuren zijn best kitscherig zoals de zaal waar de modeshow plaatsvindt, maar alles tesamen is het heerlijk stijlvol.

Het verhaal zelf is een leuke who-donnit, waarbij in het begin iedereen verdacht kan zijn. Het dagboek van Isabella speelt een centrale rol en de manier waarop iedereen naar het dagboek stond te staren wanneer het ontdekt werd, was heerlijk gedaan. Iedereen leek wel een reden te hebben om het dagboek te ontfutselen.

Bava weet de killer ook nog eens een stijlvolle flair mee te geven met de kous over het gezicht, de lange regenjas en een hoed. Het is zoals de pompbediende hem treffend omschreef als een man zonder gezicht. Meer hoeft het niet te zijn.

Ik ben niet echt thuis in de Giallo horror, maar Profondo Rosso van Argento vond ik al goed en deze van Bava zet ik nog een trapje hoger.

4*

Dat De Palma vaak zijn inspiratie haalde bij Hitchcock is ook hier weer op te merken. Ik moest veel aan Rebecca en Vertigo denken, want ook hier heeft De Palma een soort spookachtige sfeer weten te creëren met Michael die zijn overleden vrouw herkent in de Italiaanse Sandra. Het sterke camerawerk en de soundtrack hebben hier een groot aandeel in. De manier waarop de kerk bijvoorbeeld in beeld wordt gebracht wanneer Michael de trappen oploopt, geeft al een akelig gevoel. De Palma weet in verschillende scènes op die manier een spookachtige sfeer te scheppen.

Het is een beetje jammer dat de ongeloofwaardige plottwist de film een beetje naar beneden haalt, waarbij Sandra de dochter van Michael blijkt te zijn en mee in de zwendel betrokken is om Michael’s geld af te troggelen. Dat zij zomaar in deze oplichterij meegaat, is vrij ongeloofwaardig.

Ik ben ook niet overtuigd van het acteerwerk van Cliff Robertson, die zich met weinig emotie en mimiek doorheen de film worstelt. John Lithgow daarentegen vind ik altijd een meerwaarde in een film en Geneviève Bujold doet weinig verkeerd.

Verkeerd is deze Obsession niet, maar zonder de sterke sfeer, had deze waarschijnlijk een onvoldoende gekregen.

3*

Heeft deze The Haunting mij op het puntje van mijn stoel kunnen brengen? Bij momenten wel zoals wanneer er op de deuren gebonkt wordt of de scène waar Eleanor de wenteltrap opgaat en de vrouw van Dr. Markway ziet tevoorschijn komen door het luik. Misschien dat er te veel werd gefocust op de psychologische ontwikkeling en de achtergrond van Eleanor om mij echt op het puntje van de stoel te krijgen.

Puur qua sfeer is dit misschien wel één van de betere spookhuisfilms die ik al gezien heb. Het is prachtig gefilmd in zwart-wit, de fraaie belichting en idem dito camerawerk (inzoomen en uitzoomen, de schuine camerastandpunten bij momenten) zorgen voor een erg sterke sfeer. Ook de hele aankleding van het kasteel met de diverse kamers die vol meubels staan en de wenteltrap in de bibliotheek geven de film extra cachet.

Degelijke spookhuisfilm dus dat vooral door de erg sterke sfeer wordt gedragen. De score zit ergens tussen de 3* en 3.5*, maar ik rond naar boven af.

3.5*

Warfare heeft wel een aantal punten die er een stevige kijkbeurt van gemaakt hebben. We worden als kijker middenin de actie gedropt zonder dat er tijd verspild wordt met de introductie van de personages. In dergelijke films heeft het toch zelden een meerwaarde om de verschillende achtergronden mee te krijgen, dus meteen vol in de actie meegesleurd worden, was een goede zet.

Het voelt allemaal ook enorm realistisch aan. Het geschreeuwd dat door merg en been gaat, de ledematen die op straat blijven liggen, de vele communicatie die gevoerd wordt om de operatie en later de evacuatie te ondersteunen,… het zorgt allemaal voor een realistische en intense beleving.

Het genre is alleen minder mijn ding om er volledig in op te gaan en er een echte hoge score aan te geven, maar ik moet wel toegeven dat het een prima gemaakte film is.

3.5*

Echt bijzonder vond ik deze Pather Panchali niet. Het is een vrij standaard huis-tuin-en-keuken-dramaatje van Indische makelij. We zien een gezin ploeteren om alle eindjes bij elkaar te knopen vanuit het oogpunt van de kleine Apu. De zus steelt geregeld fruit van de buren en andere zaken, de oude tante wekt ergernis op bij de moeder en de vader is een vat vol optimisme die plannetjes uitwerkt om geld te verdienen.

Het is natuurlijk wel een bijzondere film doordat we een inzicht krijgen op het leven op het Indische platteland. Wat dat betreft zal de film wel een belangrijk document zijn, maar het heeft me niet echt kunnen raken, op uitzondering van het einde waar de vader na maanden afwezigheid terug thuiskomt en verneemt dat zijn dochter overleden is.

2.5*

Le Rayon Vert was destijds een erg sterke kennismaking met Eric Rohmer. Ma Nuit chez Maud en La Collectionneuse vielen daarna stevig tegen, omdat het allemaal minder naturel en geloofwaardig aanvoelde. Rohmer kiest in deze film gelukkig terug voor de erg realistische en naturelle aanpak.

Louise is een jonge vrouw die van haar vrijheid geniet die haar tweede appartement haar biedt, waarvan haar vriend voorlopig geen weet heeft. Ik houd wel van dit soort kleine, realistische films en zeker als ze op de juiste naturelle manier gebracht worden. Louise moet als jonge vrouw keuzes maken hoe ze verder wilt leven, hoe ze wilt omgaan met haar relatie en haar vrijheid om met andere mensen om te gaan.

Het voelt allemaal zo realistisch en alledaags aan en op geen enkel moment komt het geforceerd over en dat is een grote verdienste van Pascale Ogier. Ze speelt haar rol op een erg naturelle en charmante manier dat ze mij volledig wist in te pakken. De rol van Octave vond ik ook wel een toegevoegde waarde hebben, die telkens uit de friendzone probeerde te raken. De scènes tussen hem en Louise waren zeker de moeite waard.

Een leuk extraatje die de film te bieden heeft, is het tijdsbeeld van de jaren ‘80 van Parijs die Rohmer hier schetst. De feestjes zijn ontzettend leuk om te volgen en de interieuren brengen dan weer een soort rust in de film.

Na twee zwakkere films van Rohmer gezien te hebben, dacht ik dat Le Rayon Vert een toevalstreffer was, maar met deze film bewijst hij mijn ongelijk.

4*

Bij deze mijn eerste Rossellini en het is wel een geslaagde kennismaking geworden. De film ziet er in de eerste plaats erg mooi uit en met de oorlog die net ten einde was, voelt het allemaal erg echt aan.

Het begin kent wel een vrij laag tempo, maar de film wist me wel een paar keer bij de keel te grijpen. De dood van Pina nadat ze achter Francesco rent die wordt weggevoerd, komt erg onverwachts en wist me wel stevig te raken. Ze was nog vol verlangen naar haar huwelijk en haar dood onderstreept nog eens het erg rauwe karakter van de film.

Het tweede deel wordt zelfs best spannend wanneer de Nazi’s Manfredi en Don Pietro weten op te pakken. De folterscène hakt er ook stevig in, net zoals de executie van Don Pietro met de kinderen die toekijken. Veel hoop geeft de film dus niet en het rauwe en authentieke karakter van de film wist me wel te bekoren.

Goede kennismaking met Rossellini en ben benieuwd naar de rest.

3.5*

Helemaal weggeblazen ben ik niet door deze Take Shelter. Er is wel een enorme onderhuidse spanning aanwezig gedurende de hele speelduur en Michael Shannon heeft hier een grote verdienste aan. De psychische problemen waar zijn personage mee kampt, weet hij erg sterk neer te zetten. Hij heeft hier ook wel de juiste karakteristieke kop voor. Ook Jessica Chastain weet stevig te overtuigen als zijn vrouw die mee ten onder gaat aan zijn waanbeelden.

Alleen had ik vaak het gevoel dat de film te lang bleef hangen. Meteen vanaf de openingsscène krijgen we Curtis te zien die met waanbeelden over een aankomende storm kampt, maar uiteindelijk krijgen we gedurende de hele film hetzelfde soort taferelen te zien.

Het einde had wat mij betreft ook beter uitgewerkt kunnen worden. Enfin, eigenlijk had de film moeten stoppen wanneer Curtis de deur van de schuilkelder opent en er niets aan de hand blijkt te zijn. Curtis had dan zijn problemen kunnen overwinnen, doordat hij door zijn vrouw gedwongen werd zelf de deur te openen. Met het einde dat we nu te zien kregen, wordt er gesuggereerd dat Curtis toch een bepaalde gave heeft om de toekomst te zien. Daar gaat Jeff Nichols toch een beetje uit de bocht.

Niettemin is het een degelijke film geworden met een erg sterke Michael Shannon, maar er zat toch meer potentieel in.

3*