Logboek

Ik had nog eens zin in een echte oude film en kwam bij deze L'Atalante uit. Ik zie hier zeker wel goede dingen in. Een aantal scènes zien er wel mooi uit zoals wanneer Jean en Juliette gescheiden liggen te slapen, maar toch een connectie met elkaar lijken te hebben en de onderwaterscène is ook zeker het vermelden waard. Ook de scènes die zich afspelen in de stad zijn nog oké, maar de personages spreken we niet helemaal aan. Père Jules is als brulaap een karikatuur en het gedrag van Jean en Juliette steekt ook tegen. Jean die voor het minste jaloers en nukkig wordt, helpt de film niet echt en de romantiek tussen Jean en Juliette was ook eerder koeltjes.

Over het algemeen is het toch een film die de tand des tijds moeilijk heeft weten te doorstaan.

2.5*

Degelijke misdaadfilm, maar meer dan dat is het niet geworden. Het verhaal stelt weinig voor, want behalve een aantal kroeggevechten en Johnny die meermaals wordt aangemaand om zijn schulden te betalen, krijgen we niet te zien.

Gelukkig is het wel een film geworden die erg sterk is in de sfeerzetting. De film is heel donker geschoten en op die manier wordt Little Italy knap in beeld gebracht. Veel van de scènes spelen zich af in de groezelige kroeg en dit zijn wat mij betreft de betere scènes uit de film.

Verder valt vooral het acteerwerk van De Niro op die op en wel zeer energieke wijze gestalte geeft aan het personage Johnny, die op zijn zachtst gezegd een paar vijzen los heeft. Ook Keitel zet een goede rol neer, maar het is toch De Niro die hier het meeste opvalt.

Mocht het verhaal interessanter geweest zijn, had er ongetwijfeld een hoge score ingezeten, want op vlak van sfeerzetting en acteerprestaties is dit wel een sterke film.

3*

Ik was aan het twijfelen tussen Thelma en The Worst Person in the World van Joachim Trier en uiteindelijk ben ik voor deze Thelma gegaan.

Trier maakt gebruik van de gekende horrortrucjes om tijdens de opbouw een spanningsboog te creëren. De ouders met hun extreem controle gedrag tegenover Thelma zorgen voor een onaangenaam gevoel, hier en daar komt er een zwerm vogels voorbij en ook de lampen vallen soms even uit.

redelijk cliché dus en bijzonder wordt het echter nooit en een nieuwigheidje heb ik ook niet echt ontdekt. Wat dat betreft ben ik op mijn honger blijven zitten. Een horror zou ik dit niet noemen, maar eerder een psychologische thriller met veel gelijkenissen met Carrie en wat religieuze symboliek.

2*

Goede misdaadfilm van John Boorman. Fijn om nog eens iets van hem gezien te hebben, want Deliverance was tot nu toe het enige wat ik van hem gezien heb en hij heeft hiermee alleszins een erg stijlvolle film afgeleverd. De nouvelle vague stijl weet me wel te charmeren.

Het verhaal zelf is een standaard wraakverhaal waarbij Lee Marvin zijn deel van een klus (93.000 Dollar) probeert terug te krijgen van de organisatie en het leuke hierbij is dat hij zelf niemand vermoord, maar iedereen tegen elkaar weet uit te spelen tot er maar 1 leider overblijft. De voetstappenscène springt er wel bovenuit, maar ook de scène waarin Marvin de val weet te ontwijken met de scherpschutter is erg knap gedaan.

Die Lee Marvin past ook wel prima binnen het geheel die met een gefronste blik de hele film volmaakt. In andere films zou ik me daar snel aan ergeren, maar hier is hij volledig op zijn plaats.

3.5*

Deze stond al een tijdje op mijn to see lijstje, omdat de vergelijking met o.a. Lynch en Hitchcock vaak viel en dat is zeker niet gelogen (er zijn ook tal van verwijzingen naar andere Hollywood grootheden en naar de popcultuur), maar Under the Silver Lake heeft vooral een eigen smoel gekregen.

Vanaf het begin wanneer de eekhoorn uit de lucht komt vallen, weet je meteen dat het wel eens een vreemde film kan worden. Ik probeer dan ook niet te veel de focus te leggen op het volgen van het plot, maar me gewoon te laten onderdompelen in de film zelf.

De mysterieuze verdwijning rond Sarah is boeiend genoeg en Mitchell weet het allemaal erg sfeervol te brengen. Sam belandt van de ene bizarre ontmoeting of gebeurtenis in de andere en Andrew Garfield is ook wel een ideaal type om gestalte te geven aan een verwarde jongeman. Enkel naar het einde toe wordt het wat te langdradig naar mijn zin en het einde kon me ook niet echt overtuigen.

ook een typische film die zich leent tot een herziening ooit, maar voorlopig houd ik het op een 3.5*

Ik ben aangenaam verrast door deze The Wicker Man, want hij is beter dan verwacht. Ik wist wel ongeveer waaraan ik me kon verwachten, maar de uitwerking is dan ook dik in orde. Dat mysterieuze, naargeestig sfeertje zit er al vanaf de eerste minuut in en gelukkig wordt er nergens tijd verspild aan onnodige zijsprongetjes en blijft de film lekker compact.

De typisch Britse plattelandsetting is ook iets wat bij mij meestal in de smaak valt en hier heeft het ook extra karakter aan de film. Het einde mag er ook zeker wezen met de agent die ten offer wordt gebracht om een goede oogst te verzekeren. Wanneer één van de bewoners werd onthoofd wanneer de muziek was gestopt, dacht ik dat ze het meisje echt hadden vermoord, maar dat bleek niet waar te zijn. het was wel erg goed gedaan, evenals het meisje dat uit de kast viel en deed alsof ze een lijk was.

Aangenaam verrast dus en leuk om te zien waar de mosterd werd gehaald voor Midsommar die ik minder hoog inschat als The Wicker Man.

3.5*

Voorlopig had ik van Sofia Coppola enkel nog maar Lost in Translation gezien en dat was een flinke tegenvaller. Deze The Virgin Suicides is wel een stuk beter, maar helemaal overtuigen doet ze hiermee ook niet.

Er hangt wel een dromerige sfeer over de film dat ik weet te appreciëren. De film straalt een zekere warmte uit en het contrast met het zware onderwerp van zelfmoord levert toch wel een speciaal gevoel op.

Het hele tussenstuk tussen de zelfmoord van de jongste zus en het uiteindelijke zelfmoordpact van de 4 overige zussen is me iets te gezapig, waardoor de geloofwaardigheid van de zelfmoord van de 4 zussen niet helemaal tot zijn recht komt. Oké, de moeder ontneemt hen op een bepaald moment alle vrijheid, Lux moet haar elpee's verbranden, maar het echte urgente gevoel om over te gaan tot gezamenlijke zelfmoord voelde ik niet. Misschien houdt Coppola wel bewust enkele zaken achter om wat extra vaagheid te scheppen, maar het komt de geloofwaardigheid niet ten goede.

Verder valt vooral het sterke acteerwerk van Kirsten Dunst op. Haar personage is ook de enige van de zussen die uitgediept wordt. Zeker geen slechte film, maar echt overtuigend vond ik het ook niet.

3*

Destijds was deze A Woman under the Influence mijn kennismaking met John Cassavetes en ondertussen ben ik zijn werk wel meer beginnen waarderen door films als Opening Night en The Killing of a Chinese Bookie. Na ruim 10 jaar was het nog eens tijd om terug te keren naar mijn kennismaking met Cassavetes.

Echt veel kon ik me van deze film niet meer herinneren, behalve dat Gena Rowlands hier de rol speelde van een moeder die met psychische problemen kampt. En na deze herziening is het niet vreemd dat ik me weinig voor de geest kon halen, want het is een film die voornamelijk op het sterke acteerwerk van Rowlands en Falk steunt. Rowlands haar tics en stemmingswisselingen komen erg geloofwaardig over, maar Peter Falk moet weinig voor haar onderdoen. Op een gegeven moment vroeg ik me af wie de meeste problemen had, want hij kwam erg onvoorspelbaar en agressief over wat voor stevige conflicten zorgt.

De scène die er zonder meer tussenuit springt, is de spaghettiscène met de collega's van Nick. Het begint nochtans allemaal erg gezellig waarbij Mabel zich als een goede gastvrouw probeert te presenteren, maar anderzijds haar gasten ook een ongemakkelijk gevoel bezorgt. Er heerst een spanning die steeds intenser wordt waarbij je je afvraagt wie van de twee als eerste gaat doorslaan. Cassavetes heeft zijn eigen typische ruwe manier van filmen waarbij we dicht op de huid van de personages zitten en alles nog intenser mee beleven. Ook de scène waarbij er andere kinderen komen spelen, is zo'n heerlijk explosieve scène die eerst gemoedelijk begint, maar steeds ongemakkelijker wordt tot het breekpunt bereikt wordt.

Opening Night en vooral The Killing of a Chinese Bookie blijven voor mij de beste werken van Cassavetes, maar deze mag zich achter die twee plaatsen en krijgt bij deze ook een verhoging van een half puntje.

4*

Met Halloween in het vooruitzicht had ik nog eens zin om mij aan een horrorklassieker te wagen die ik nog niet gezien had en kwam bij deze Hellraiser terecht. Hoewel ik deze film nog niet gezien had, is het personage Pinhead een erg bekend figuur en des te jammer dat zijn screentime en die van de andere cenobites redelijk beperkt is.

Het grootste deel van de film concentreert zich op de heropstanding van Frank (de scène waarin hij uit de vloer komt gekropen is geniaal), waarbij Julia hem moet voorzien van mannelijke slachtoffers. Dit gedeelte van de film had van mij ingekort mogen worden, want het boet wat in aan de spanningsboog. Het is pas vanaf het moment dat Kirsty in aanraking komt met de box en de cenobites op het voorplan komen, dat de film echt op gang komt. Verder is het acteerwerk redelijk pover, zeker de vader doet het erg slecht, maar in horrorfilms stoort me dit nauwelijks.

Ben hier toch wat op mijn honger blijven zitten bij deze horrorklassieker.

2.5*

Het regisseursduo Powell en Pressburger wist erg veel indruk te maken met A Matter of Life and Death, maar deze Black Narcissus vind ik toch een stuk minder.

Dat ligt zeker niet aan het visuele aspect, want dat is gewoon erg mooi zoals in A Matter of Life and Death. Het decor van het klooster ziet er prachtig uit, evenals de schilderijen van de Himalaya die ervoor zorgen dat je je werkelijk in die omgeving waant.

Echter het hele verhaal rond een groep nonnen die naar een klooster in het hoge gebergte wordt gestuurd om de lokale bevolking te gaan onderwijzen en de zieken te verzorgen, kon me maar matig boeien. De switch van het drama gedeelte naar het thriller gedeelte vond ik wel een interessante keuze, alleen werd er iets te weinig mee gedaan. De mentale inzinking van Ruth werd naar mijn gevoel nogal snel afgehaspeld.

2.5*

Met deze American Honey heb ik mijn derde film van Andrea Arnold op korte tijd achter de kiezen na een gematigde Red Road en een sterke Fish Tank. American Honey zet ik op hetzelfde niveau, maar toch nog een kleine trede daaronder.

In de eerste plaats is het sowieso al erg knap dat Arnold het boeiend weet te houden voor een film van bijna 3 uur zonder al te veel noemenswaardige gebeurtenissen. Het is zo'n typische film geworden die je echt op gevoel moet beleven i.p.v. echt een plot te willen volgen en daar is Arnold wel in geslaagd. De film heeft meteen de juiste lekkere, losse sfeer te pakken wanneer Star de jonge bende onder leiding van Jake tegenkomt in de supermarkt op de heerlijke tonen van "We Found Love in a Hopeless Place".

De hele film lang is het een plezier om Star en de rest van de groep te volgen in hun activiteiten van het verkopen van magazines waarbij het liegen niet geschuwd wordt, het ravotten, het plezier maken in het busje,... Het is allemaal amusant om te volgen, mede dankzij de camera die erg dicht op de huid van de acteurs zit, waardoor het lijkt of we mee in de groep zitten. Maar evengoed is het ook een deprimerende en bij momenten tragische film, waarbij een weinig hoopvolle toekomst wordt geschetst voor deze jongeren. Er zijn wel een paar scènes die er echt bovenuit steken, zoals Star die meegaat met de 3 cowboys, maar evengoed de scène waarin ze geconfronteerd wordt met de 3 kinderen die moeten opgroeien zonder vader en een drugsverslaafde moeder is er eentje die blijft hangen.

Rest nog enkel de vraag of het een film is voor in de categorie van 3.5* of 4¨*. Het feit dat ik er een dag later nog niet helemaal uit ben en de film nog volop in mijn hoofd zit, is een goede reden om het met 4* te belonen.

We Found Love in a Hopeless Place

Ik had toch op een tikkeltje meer gehoopt van deze The Banshees of Inisherin. Het zullen vooral de prachtige landschapsbeelden zijn die mij het meeste zullen bijblijven en gaf de juiste rustige sfeer mee aan de film.

Dat Colm effectief overgaat tot het afsnijden van zijn vingers om van zijn saaie vriend af te raken, kwam aanvankelijk wel als een verrassing bij mij binnen. Een aantal momenten tussen Colin Farrell en Brendan Gleeson konden me wel bekoren, maar jammer genoeg loopt de film nadien een beetje vast. Er wordt nog wel geprobeerd om de film van voldoende elementen te voorzien om het boeiend te houden, maar slagen daar maar halvelings in (de zus die plotseling vertrekt, Dominic die wordt mishandeld door zijn vader en later sterft door verdrinking, het ezeltje dat sterft door het willen inslikken van een afgesneden vinger van Colm,..)

De acteerprestaties zijn gelukkig op niveau, waardoor de film nog net boven een nipte voldoende komt. Het is sowieso leuk om twee totaal verschillende karakters als vrienden tegenover elkaar te zien staan. In het begin vroeg ik me vooral af hoe zo'n twee verschillende mannen elkaars beste vrienden konden zijn, maar dat zal ongetwijfeld onderdeel zijn van de absurditeit die McDonagh in de film wilt brengen.

3*

The Sweet Hereafter is een film waar een bijzondere sfeer over hangt. Het voelt erg droevig aan, maar het voelt ook heel sereen aan. Je zou mogen verwachten dat er grote ruzies ontstaan tussen de verschillende families, zeker een personage als Billy zou een heethoofd kunnen zijn, maar ook hij probeert op een rustige manier de familie van Nicole te overtuigen om de zaak te laten rusten. Het is wel mooi dat deze film zich op een rustige manier weet te ontplooien zonder grote drama's aan vast te hangen. Zelfs de buschauffeur wordt niets kwalijk genomen door de andere families naar mijn aanvoelen. Het was gewoon het lot waarbij er geen schuldige treft.

De relatie tussen de advocaat (die overigens erg sterk wordt neergezet door Ian Holm) en zijn drugsverslaafde dochter geeft de film toch dat tikkeltje extra, waardoor zijn motieven om de families te helpen bij de rechtszaak sterker naar voor komen. Toch komt de film bij mij niet hoger dan een 3.5*. Daarvoor heeft de film mij net niet voldoende weten te raken. De sfeer die rond de film hangt, gesteund door de mooie besneeuwde landschappen die extra rustgevend zijn, kan me wel bekoren. Toch miste ik iets om echt een beklijvende indruk achter te laten.

3.5*

Goh ja, ik heb wel een aantal keren kunnen glimlachen, maar over het algemeen is het toch een middelmatige en veel te drukke komedie. Dat de pittbul terriër scène het leukste moment was, zegt wel genoeg. Het is vaak nogal erg flauw en de bruiloftscène wordt te lang gerokken. De film duurt misschien ook wel een halfuur te lang. Verder zijn de personages best vreemd op een goede manier, maar ze mochten nog wat weirder zijn. Enkel het personage van Dadan is eentje die gaat bijblijven.

2*

Deze 4 Luni, 3 Saptamâni si 2 Zile is geen film die je moet gaan zien als je met een goed gevoel uit een film wilt komen. Ik heb nog niet al te veel Oostblok films gezien, maar ze slagen er meestal in om een erg realistische en grauwe film te maken over een zwaar onderwerp en dat is hier niet anders.

De opbouw naar het deel in het hotel is weinig bijzonders, maar eens Gabita in het hotel de keuze moet maken om de abortus te laten doorgaan, ontstaat er wel een erg intense spanning tussen Gabita, Otilla en de 'dokter'. De scène met het etentje bij de familie van Otilla's vriend is toch ook bijzonder. Op zich gebeurt er net veel meer dan wat praatjes over koetjes en kalfjes, maar wetende wat er allemaal gebeurd is, geeft dit een erg benauwd en ongemakkelijk gevoel dat je daar als kijker ook helemaal niet aanwezig wil zijn. Dat we op het einde de foetus te zien krijgen, had voor mij niet gehoeven. De blik van Otilla verraadde al genoeg dat dit een gruwelijk beeld is.

Die Otilla wordt overigens erg sterk neergezet door Anamaria Marinca. Ze komt erg sympathiek over door haar volledig weg te cijferen om haar vriendin te helpen bij haar abortus. Het contrast met Gabita kan niet groter zijn, want zij komt erg egocentrisch over. Zeker de eindscène waarbij ze aan tafel zitten nadat Otilla de foetus gedumpt had, gaf een erg ongemakkelijk gevoel naar Otilla toe.

Grauwe en realistische film die toch even blijft nazinderen. Misschien moet ik toch vaker op zoek gaan naar een Oostblok film.

3.5*

Dat L'Année Dernière à Marienbad een speciale film is, is het minste wat je kan zeggen. De openingsscène met de voice-over die telkens dezelfde zinnen zegt, werkt erg hypnotiserend en is een voorbode van wat we te zien gaan krijgen.

Het is een erg abstracte en dromerige film en ik zou liegen als ik zou zeggen dat ik het 'verhaal' begrepen heb. Een man probeert een vrouw te overtuigen dat ze een jaar geleden elkaar ontmoet hebben, maar wat is echt en wat is verbeelding? Daar is het raden naar. Het kon me wel een tijdje boeien, maar na verloop van tijd was het concept bij mij wel uitgewerkt.

De film scoort wel goede punten wat betreft het visuele. Het is erg mooi gefilmd in zwart-wit en het camerawerk is ook erg goed. Ook de setting van het kasteel is prima gekozen en het ziet er gewoon prachtig uit met alle gangen.

Wat ook opvallend is, zijn de randpersonages die nauwelijks iets toevoegen aan de film (behalve de man met het kaartenspel) en vaak zelfs volledig stilstaan als standbeelden. Wat de betekenis hiervan is, heb ik het raden naar, maar het geeft een erg afstandelijk gevoel aan de film en ook onze twee hoofdpersonages gedragen zich erg afstandelijk. Op die manier was het nog extra moeilijk om echt in de film te komen.

2*

McCabe & Mrs. Miller is een western geworden met goede en minder goede elementen. De typische revolverheld wordt vervangen door een gewone man die op doortocht is om zaken te doen en een bordeel op te starten. Het is wel eens iets anders dan de doorsnee western met zijn talloze schietpartijen. Het hele verhaal rond de business van het bordeel en het grote bedrijf dat het wil overkopen, kon me maar matig boeien, maar gelukkig maakt het laatste halfuur in de besneeuwde setting wel veel goed.

3*

The Hill is een knap gemaakt gevangenis/anti-oorlogsfilm. Het is vooral het fraaie camerawerk van Sidney Lumet dat erg opvalt. De openingsscène waarbij we met de zwevende camera kennismaken met The Hill is een geweldige opener, maar doorheen de film is het vaak genieten van het camerawerk. We krijgen heel wat knappe close-ups te zien en de scène waarin Stevens gedesoriënteerd neervalt en sterft, is ook een knap staaltje camerawerk.

De film heeft wel wat tijd nodig om op gang te komen. In het begin krijgen we vooral wat herhaling van dezelfde sadistische activiteiten, maar wanneer de gevangenen in opstand komen tegen de legerstaf, komt de film echt in een stroomversnelling. Vooral Sean Connery weet zich naarmate de film vordert te onderscheiden van de rest als de erg rebelse Joe Roberts. Ook Ossie Davis heeft een sterke scène waarbij hij zich van zijn uniform ontdoet en verder is het vooral Harry Andrews die indruk weet te maken als sergeant Wilson (met een heerlijke karakterkop).

3.5*

Soms heb je van die films waar je vanaf de eerste minuut wordt meegezogen om er dan een dikke 2 uur later uit te komen met een gelukzalig gevoel. Licorice Pizza mag zich zeker en vast zo'n film noemen. Paul Thomas Anderson heeft hiermee een erg warme, sfeervolle, kleurrijke en speelse film afgeleverd.

Vanaf de eerste minuut zat ik meteen in de film zoals het mij niet vaak overkomt. De openingsscène waarbij Gary Alana ontmoet tijdens het nemen van de schoolfoto is een echt pareltje. Niet alleen het camerawerk is hier van een hoog niveau, maar er zit ook meteen een heerlijke vibe in de film die niet meer verdwijnt.

Voor het grootste deel is dit te danken aan de geweldige hoofdrolspelers Cooper Hoffman en Alana Haim. Ik wist eerlijk gezegd niet dat de zoon van Philip Seymour Hoffman hierin meespeelde (ik heb de film zonder enige voorkennis opgezet), maar de gelijkenis is in ieder geval treffend. Cooper Hoffman speelt hier werkelijk de pannen van het dak. Hij komt erg naturel, charismatisch en charmant over en past perfect bij het personage Gary die iedereen rond zijn vingers windt als acteur en ondernemer. Alana Haim moet zeker niet onderdoen, want zij zet haar personage op een even naturelle manier neer en de chemie tussen hun beide is van een niveau dat ik al een tijdje niet meer gezien heb. Hun relatie is nogal ongewoon, want zij is een stuk ouder en staat anders in het leven, maar hun gevoelens voor elkaar zijn te groot waardoor er een heerlijk spel ontstaat van aantrekken en afstoten. Het wilt wel wat zeggen dat grote kleppers als Sean Penn, Tom Waits en Bradley Cooper (wiens rollen ook allemaal erg sterk zijn) hier volledig ondergeschikt zijn.

Er zijn genoeg films die mooi gemaakt zijn en sterke acteerprestaties bevatten, maar soms de neiging hebben om wat in te zakken en minder boeiend te worden. Dat is dan ook iets waar Licorice Pizza een verschil in weet te maken. Het is een aaneenschakeling van heerlijke scènes die te talrijk zijn om allemaal op te noemen. Om er toch een paar op te noemen die me het meest zullen bijblijven naast de openingsscène zijn de scènes waar Alana op een sexy manier een waterbed moet verkopen, het stille telefoongesprek tussen Gary en Alana en de vrachtwagenscène.

Licorice Pizza is een waar pareltje en één van de beste films die ik in een tijdje gezien heb en meteen ook mijn favoriet van Paul Thomas Anderson. Nu ben ik wel heel benieuwd geworden naar One Battle after Another.

4.5*

Beoning is een film waar heel wat interpretaties, symboliek en metaforen uit te halen valt. Ikzelf ga er meestal niet zo achter zoeken, maar dat heeft mij niet van weerhouden om toch van deze film te genieten. Er zit een constante onderhuidse spanning in de film en wordt steeds versterkt naarmate de film vordert. Je voelt meteen dat er iets niet pluis is met Ben. Ook de slome sfeer die de film uitstraalt, kon me wel bekoren.

De driehoeksrelatie tussen Jongsu, Haemi en Ben is boeiend genoeg voor de volle 2 uur en een half. De film heeft best wel een lange speelduur, maar de tijd die genomen wordt voor de karakteruitdiepingen is wel essentieel voor het verhaal. Langs de ene kant hebben we een jonge man die best veel tegenslag kent in zijn leven en plotseling komt er een lichtpuntje in zijn leven met Haemi. Langs de andere kant hebben we een succesvolle man die hem zijn geluk afneemt. Voor Jongsu is Ben zeker en vast de schuldige voor de verdwijning van Haemi.

Toch kan ik er net geen 4* aan geven, al komt het wel dichtbij. Het hele gedoe rond het in brand steken van de schuren zal wel een hele dosis symboliek bevatten, maar ik vond het vrij weinig toevoegen aan het geheel en zeker de scènes waar Jongsu naarstig op zoek gaat naar de schuur die Ben in brand zou gestoken hebben. De scène die zeker nog het vermelden waard is, is de topless dans van Haemi bij zonsondergang. Echt een pareltje van een scène die middenin de film komt opduiken.

voorlopig houd ik het op een 3.5*, maar het is zeker eentje die in de toekomst een herziening verdient.

3.5*

Ik ben niet helemaal overtuigd van deze Henry: Portrait of a Serial Killer, want er viel toch meer uit te halen volgens mij. Het begon nochtans erg goed met een naargeestige sfeer die meteen de film binnensluipt en de hele speelduur blijft hangen. Ook de beelden van de slachtoffers van Henry die we te zien krijgen zonder dat de 'daad' in beeld werden gebracht, zorgden meteen voor de extra spanning.

Jammer genoeg verdwijnt die spanning dan voor het grootste deel uit de film. Het grootste probleem is dat Henry en Otis ongestoord hun gangetje kunnen gaan en dat er van nergens externe dreiging komt. Oké, Becky kan nog een kink in de kabel worden, maar zij wordt ook onvoldoende uitgespeeld en komt pas in aanraking met Henry's gewelddadig gedrag wanneer hij Otis vermoordt.

Sowieso ook een beetje jammer dat Otis betrokken wordt bij de moorden van Henry, want het is nu eenmaal spannender als een moordenaar solo op pad gaat dan wanneer hij gezelschap heeft. Het personage van Henry wordt gelukkig wel erg goed neergezet door Michael Rooker. Mijn Euro was pas laat gevallen dat het Merle uit The Walking Dead was, maar in ieder geval fijn om de jonge Michael Rooker aan het werk te zien.

Er resten wel nog een aantal goede scènes zoals de moord op het gezin dat gefilmd wordt en de behulpzame man die wordt neergeschoten nadat hij toevallig langs reeds. Erg kille scènes als je het mij vraagt, maar over het algemeen viel er meer uit deze film te halen.

Kleine 3*

Ik vond het toch allemaal net iets te flauw voor een Screwball comedy. Hier en daar zijn er wel geslaagde momenten zoals wanneer Jerry in dezelfde slaapkamer terechtkomt waar Armand Duvalle zich verstopt had of wanneer Lucy begint te zingen in het bijzijn van Jerry's verloofde en haar gasten.

Cary Grant vond ik bij momenten wel weer goed op dreef zijn op zijn typische manier van praatgrage charmeur. Irene Dunne doet het zeker en vast niet slecht, maar een echt onuitwisbare indruk heeft ze ook niet achtergelaten.

Iets te flauwe Screwball waar wat meer peper en zou in mocht.

2.5*

Ben blij dat ik deze eindelijk gezien heb, maar echt hoogstaand is het nu niet. Het ziet er wel allemaal hip en flitsend uit, maar de verschillende alternatieve versies die we te zien krijgen, zijn weinig bijzonders. Misschien had er ook wel iets meer kunnen gedaan worden met de animatie, want dat had wel een toegevoegde waarde. De verschillende toekomstperspectieven die we van de voorbijkomende personages te zien krijgen, hadden dan weer weinig toegevoegde waarde. De ene keer zien we bijvoorbeeld een fietser die een toekomst heeft waarin hij trouwt en een andere keer eindigt hij als een zwerver.

Lola is gelukkig wel een erg leuk personage dat letterlijk veel kleur geeft aan de film met haar rode haren en outfit. De rest van de cast is nergens opvallend en is perfect inwisselbaar. De technomuziek is iets waar ik geen grote fan van ben, maar het past hier wel in het geheel.

3*

Het was alweer een tijdje geleden dat ik nog iets van Buñuel had gezien en deze Cet Obscur Objet du Désir leek mij wel in de lijn te liggen van Le Charme Discret de la Bourgeoisie en Le Fantôme de la Liberté die ik wel hoog inschat. Hoewel ik deze iets lager inschat dan die 2 anderen, heb ik me hier weer erg mee kunnen amuseren.

Alleen het feit dat het personage van Conchita gespeeld wordt door 2 verschillende actrices is al absurd genoeg om een hele film te kunnen blijven boeien. Ik had links en rechts hierover al gelezen, maar ik was benieuwd hoe dit effectief tot uitwerking ging komen en het is wel degelijk goed gedaan. In het begin van de film dacht ik dat beide actrices een andere persoonlijkheid zouden hebben, maar het blijkt dat beide worden ingezet om Mathieu zowel te verleiden als af te stoten (de kuisheidsbroek is erg grappig, maar eveneens hoe Conchita Mathieu laat toekijken hoe zij de liefde bedrijft met die jonge gast is een geweldige scène). Als ik op voorhand hier niets over had geweten, had ik het waarschijnlijk pas na een tijdje in de mot, want ze lijken toch redelijk op elkaar.

Verder zitten er nog wel enkele leuke absurde momenten in zoals de 2 dames die het varkentje als een baby meedragen, maar het begint natuurlijk erg leuk met Mathieu die een emmer water over Conchita gooit en dan aan zijn medepassagiers over zijn relatie met Conchita vertelt. Het deed me een beetje denken aan Bitter Moon van Polanski waar we ook als een medepassagier worden meegezogen in een verhaal van een nogal bizarre relatie. In ieder geval wist Buñuel me voldoende te boeien met zijn laatste film, maar zeker nog niet de laatste die ik van hem gezien heb.

3.5*

Je moet het de Britten wel nageven dat ze erg goed zijn in het neerzetten van dergelijke sociale drama's die zich afspelen in de lagere sociale klasse. Ook deze Fish Tank is een prima film die in dat rijtje past.

Mia dwaalt maar wat rond op straat en in een verlaten gebouw oefent ze haar danspassen. Thuis kijkt haar moeder niet naar haar om en er is geen vaderfiguur te bespeuren tot Conor verschijnt. Andrea Arnold weet een erg intense spanning in de film te brengen met de ontwikkeling van de relatie tussen Mia en Conor. Je voelt aan alles dat er tussen hen meer aan het ontstaan is dan een gewone vader-dochterrelatie en dat krijgt zijn hoogtepunt met de seksscène. de ontvoering van Conor's dochter vond ik ergens wel vreemd, want het is niet meteen wat ik in Mia's karakter zie om op dergelijke manier wraak te nemen. Gelukkig gaat Arnold niet te ver door het meisje te laten verdrinken.

Katie Jarvis is een totaal onbekende naam voor mij, maar ze zet hier wel een geweldige vertolking neer van een pubermeisje met een grofgebekte mond, maar anderzijds komt ze ook erg kwetsbaar over. Je zou zo geloven dat dit voor haar de dagelijkse realiteit is in haar gewone leven. Ook Michael Fassbender zet hier een sterke prestatie neer en de chemie tussen hun beide is erg mooi om te zien. Ook Mia's even grofgebekte kleine zusje is een leuke toevoeging aan het geheel met haar leuke uitspraak "I like you, I'll kill you last".

Red Road vond ik niet echt overtuigend, maar dit is wel een niveau hoger. Ben nu wel benieuwd geworden naar American Honey. Ik was aan het twijfelen tussen een 3.5* en een 4*, maar een nachtje slapen heeft duidelijkheid gebracht.

4*

Ik kan dit soort van werkjes op geregelde momenten erg waarderen. Smoke heeft een gezapig, soms sloom tempo, maar Wayne Wang weet het verrassend genoeg de volledige speelduur erg boeiend te houden met de verschillende verhaallijnen die verteld worden.

Het begint met de erg leuke vriendschap die ontstaat tussen Paul en 'Rashid' en eindigt met Auggie die een Kerstverhaal vertelt aan Paul (sowieso een pluspunt dat dit verhaal nog nagespeeld wordt als de aftiteling loopt). Tussendoor krijgen we nog een erg mooi verhaal voorgeschoteld waarbij 'Rashid' toenadering zoekt met zijn vader. Niet dat het allemaal zo spectaculair of ingenieus in elkaar zit, maar je voelt aan alles dat deze film met enorm veel liefde is gemaakt.

In dergelijke films krijgen de acteurs alle ruimte om hun ding te doen en dat doen ze hier dan ook erg goed. Leuk om de nog iets jongere Harold Perrineau hier aan het werk te zien en samen met William Hurt leveren ze een aantal mooie scènes af, maar ook in combinatie met Forest Whitaker krijgen we erg mooie en ontroerende scènes te zien.

Als ik niet wist wie de regisseur was, zou ik gedacht hebben dat dit een film van Jarmusch was. Heel erg gelijkaardige stijl. Van Wayne Wang heb ik nooit eerder iets gezien en hij lijkt me ook weinig bekende films gemaakt te hebben, wat op zich wel jammer is. In ieder geval heeft hij hiermee wel een fraaie film afgeleverd.

4*

Ik kon me van deze Il Conformista maar weinig herinneren van mijn eerste kijkbeurt, maar aangezien ik deze een score van 3.5* had gegeven, moest ik er destijds wel iets in gezien hebben. En het is vooral op vlak van cinematografie dat deze film indruk weet te maken. Er zitten tal van stijlvolle scènes in waar Bertolucci weet te imponeren met de cameraposities, lichtinval en kleurgebruik. De treinscène is een echt schilderijtje om in te kaderen, maar ook de dansscène en de moorscène op de Quadri's in de besneeuwde bossen zijn werkelijk pareltjes. 

Als ik de film puur op inhoud zou beoordelen, zou hij zeker lager uitvallen. Het duurde toch een tijdje vooraleer ik echt in de film zat, maar het betert wel naarmate de film vordert. Marcello Clerici is ook een moeilijk te doorgronden personage, wat het zeker niet makkelijker maakt om helemaal mee te zijn in het verhaal. De 2 dames Stefania Sandrelli en Dominique Sanda doen het erg goed met de geweldige dansscène als hoogtepunt.

3.5* blijven staan

Ooit in een ver verleden moet ik deze al eens gezien hebben, want een aantal fragmenten kwamen me bekend voor. In ieder geval is het één van de meest foute en gore films die ik gezien heb. Al snel zijn de heerlijke gore scènes niet meer op 1 hand te tellen waarvan de kerkhofscène er bovenuit steekt voordat de finale begint. Die finale in het huis duurt misschien wel iets te lang, maar we krijgen er wel de heerlijke grasmaaierscène voor in de plaats. Het camera- en acteerwerk is typisch van een low budget film, maar het past wel prima in het geheel.

3.5*

Ik ben toch behoorlijk op mijn honger blijven zitten bij deze The Zone of Interest. Aanvankelijk was ik wel mee met het beeld dat Glazer wilde scheppen over het rustige familieleventje naast het concentratiekamp van Auschwitz. Het gaf een lange tijd een onbehaaglijk gevoel om de rustig keuvelende dames in de keuken te zien terwijl de grootste gruwelijkheden zich op wandelafstand afspelen. Ook al zien we niets van wat er binnenin het kamp gebeurt, behalve wat geluiden op de achtergrond en de overblijfselen van menselijke resten die in de rivier terecht gekomen waren.

Echter stort de film helemaal in wanneer Höss het nieuws verneemt dat hij wordt overgeplaatst. Ik had geen idee waar Glazer nog naartoe wilde met de film, want we krijgen amper nog iets boeiends te zien. Ook de afstandelijke manier van filmen (letterlijk shots op verre afstand) konden me niet bekoren. De afsluitende beelden van het huidige Auschwitz gaven me dan wel weer die ongemakkelijke kriebels die ik iets te veel gemist heb.

2.5*

Zeer degelijke western dat vooral opvalt door de rauwheid. In de meeste westerns die ik gezien heb, blijven de moorden en schietpartijen beperkt tussen de goodguys en de badguys, maar hier zijn zelfs vrouwen en kinderen bij de slachtoffers. De schietpartijen zijn dan ook nog eens op een rauwe manier in beeld gebracht.

Ondanks de speelduur van 2 uur en een half is het best wel een vlotte film geworden met een degelijk tempo. Buiten de enorme shoot-out wordt het nooit echt indrukwekkend, maar het blijft de volle speelduur gelukkig erg onderhoudend. De scène waarin de Mexicaanse bandieten niet weten hoe met het machinegeweer om te gaan en zowat het hele dorp plat schieten, is een opvallende grappige scène tussen alle rauwheid in en is zeker het vermelden waard. Al had ik wel graag iets meer gezien van het personage van Deke, want ik had nooit het gevoel dat hij echt een bedreiging was voor de bende van Pike. Nu kwam hij als een derde hond op het einde aandraven.

Soit, over het algemeen heb ik hier best van genoten en houd ik het op een degelijke 3.5*.

Biopics (en zeker dergelijke lange exemplaren) hebben vaak de neiging om bij momenten wat saai te worden en deze Patton ontsnapt daar ook niet aan. Hoewel het erg vakkundig gemaakt is, voelt het bij momenten wat te langdradig aan.

George C. Scott is zonder meer de grote ster van deze film, die op zijn eentje de film weet te dragen. Fantastische acteur met een geweldige karakterkop die in Dr. Strangelove al indruk op mij wist te maken, maar dit is van een nog hoger niveau. Ik ga ervan uit dat zijn vertolking een dichte benadering is van de persoon die Patton geweest is, wat van hem toch een indrukwekkende persoon maakt. Een harde koppigaard met een grote mond die niet zoveel geeft om politiek, maar wel om wat er gebeurt op het slagveld. De slag die hij de soldaat had gegeven in het veldhospitaal, heeft toch opvallend een grote invloed gehad op zijn verdere carrière. De openingsscène met de speech van Patton met de Amerikaanse vlag op de achtergrond is anders wel een prachtige scène.

3*

Gezapig filmpje van Malick. Hij weet wel een mooie dromerige en melancholische sfeer te creëren met mooie natuurplaatjes, maar behalve de fraaie scène met de sprinkhanenplaag blijft het allemaal wat te saai. Toch een euvel dat ik vaak zie terugkomen bij Malick. De driehoeksverhouding tussen Bill, Abby en de boer wist me nooit echt te raken en naar het einde toe wordt het wat rommelig en gaat het van de hak op de tak. Bill besluit om te vetrekken, omdat Abby verliefd geworden is op de boer, maar komt later dan terug en vermoordt hij de boer.

Een nipte voldoende 

2.5*

Deze Mandy was plots op mijn radar verschenen door een mooie notering in de top 250 van de 21e eeuw die hier georganiseerd werd, maar ik kan er erg kort over zijn. Het is absoluut mijn ding niet. Visueel was het allemaal te overdreven dat ik zowaar bijna hoofdpijn kreeg van het kleurgebruik. Verder stelt het verhaal niets voor, maar dat zal ook niet de bedoeling geweest zijn van de regisseur. Van enige spanningsboog is ook niets te merken en het hele religieuze sekte gedoe had ook maar weinig toegevoegde waarde, wat resulteerde in veel onzinnig gepraat. Bovendien duurt het ook nog eens ontzettend lang, wat makkelijk in 80-90 minuten had gekund en over de 'acteerprestaties' ga ik zelfs niet beginnen.

1*

Tot gisteren waren Duck Soup en The Invisible Man uit 1933 de oudste films die ik gezien had, maar daar is met deze M - Eine Stadt Sucht einen Mörder nu verandering in gekomen. En eerlijk gezegd heeft deze film de tand des tijds makkelijk doorstaan en is het de dag van vandaag nog een sterke thriller. De paranoia die Fritz lang in deze film weet te brengen, is erg sterk gedaan. Het onderzoek naar de kindermoordenaar wordt steeds strenger en strenger gevoerd, waardoor niemand echt meer veilig is en zeker de onderwereld krijgt hiermee problemen.

De scène waarbij afwisselend van het politieonderzoek naar de bijeenkomst van de criminelen wordt geswitcht, behoort tot de beste uit de film. Verder zijn de scènes waarbij de criminelen de kindermoordenaar weten te vangen in het gebouw en de afsluitende processcène zeker het vermelden waard. Sommigen zullen Peter Lorre verwijten aan overacting te doen, maar de monoloog die hij opvoert voor het 'tribunaal' vond ik wel sterk overkomen. Het lijkt me ook niet vreemd, komende vanuit de silent cinema om er veel non-verbale emoties bij te voegen zoals zijn wijd gesperde ogen. Ook het vraagstuk of het volk het heft in eigen handen mag nemen tegen de misdaad blijft een interessant thema om uit te spelen in een film. Ook op vlak van cinematografie en camerawerk zitten er knappen dingen in zoals het schaduwspel of de achtervolgingen in de straten.

Ik was ook altijd benieuwd waarom deze film nu precies M heet, maar het markeren van de verdachte met de letter M is een knappe vondst. In ieder geval is dit een prima thriller van Fritz Lang dat terecht als een klassieker beschouwd wordt. Ik twijfel weer ergens tussen een 3.5* en 4*, maar een aantal erg sterke scènes geeft dan toch de doorslag voor een 4*.

4*

Best wel een vermakelijke western, deze High Plains Drifter. Het mysterieuze kantje en het bovennatuurlijke dat op het einde gesuggereerd wordt met de geest van Jim Duncan die is teruggekeerd om wraak te nemen, geven deze film dat tikkeltje extra. Ook het middenstuk is best genietbaar waarbij de vreemdeling het stadje naar zijn hand zet.

Clint Eastwood is ook weer in zijn goede doen zoals ik hem graag bezig zie. Lekker zwijgzaam op de meeste momenten en onbeschoft met links en rechts een leuke oneliner. Er is ook een leuke bijrol weggelegd voor Billy Curtis die een tijdje de sheriff en burgemeester mag zijn van het stadje.

3.5*

Bij deze de eerste van Siodmak die ik gezien heb, maar het is wel meteen een vermakelijke film noir. Het begint al meteen erg sterk met de openingsscène in het wegrestaurant, waar de spanning te snijden is met de kennismaking met de 2 killers en de toon is meteen gezet voor de rest van de film. Siodmak weet een aangename film noir-sfeer neer te zetten met veel mysterie en een plot dat vlotter en makkelijker verteld wordt dan de meeste film noirs die ik gezien heb. Enkel de scène waarin de gangster op zijn sterfbed alle details verteld over de overval van zoveel jaren geleden, vond ik nogal een makkelijke uitweg in het hele verhaal.

Soit, fijn om opnieuw een fijne film noir tegen te komen, want het stond niet te boek als één van mijn favoriete genres, maar de laatste tijd ben ik er al goede exemplaren tegengekomen.

3.5*

Ik heb er een dubbel gevoel aan overgehouden. Langs de ene kant is het wel fijn om naar een film te kijken met levensechte personages. Oké, een aantal zijn wel erg dik aangezet, maar fijn waren ze in ieder geval wel. Alleen sleepten de meeste gesprekken nogal lang aan zonder echt iets toe te voegen aan het geheel. Zeker het eerste uur is bij momenten erg traag.

De chemie tussen Zach Braff en Natalie Portman is zeker aanwezig. In het begin was ik nochtans niet erg enthousiast over hun personages. Portman dreigde nogal vaak irritant te worden door haar overenthousiasme, maar gaandeweg viel haar personage meer in haar plooi en zeker de slotscène op de luchthaven is sterk geacteerd van haar. Braff's personage deed me aanvankelijk ook erg weinig, maar zijn evolutie is wel knap neergezet.

Geen echte hoogvlieger, want daarvoor is het iets te wisselvallig.

3*