Het is mijn eerste film van Hal Hartley, wiens naam me niet meteen een belletje deed rinkelen, maar het is wel een aangename kennismaking geworden. Het is een film waarvan je denkt dat je dit soort films al vaker gezien hebt, maar Hartley heeft er wel een leuke, eigen stijl aan gegeven. De hele film straalt een apart, lichtvoetig sfeertje uit door de lichte kleuren die de film kenmerken. Het zijn vooral de lichtblauwe tinten die overal in terugkomen en het zorgt wel voor een aangename, rustige sfeer.
Trust is geen schaterlach komedie, maar wel eentje die regelmatig de glimlach op mijn gezicht toverde door de maffe personages en situaties. Het begint al meteen met de vader die dood neervalt wanneer hij verneemt dat zijn tienerdochter Maria zwanger is. Ook Matthew die een moeilijke relatie heeft met zijn vader en tot driemaal toe de badkamer moet poetsen en de vrouw die haar baby alleen achterlaat aan de winkel en hem/haar kwijt is wanneer ze terug buitenkomt, zijn van die maffe situaties waar ik me wel mee kan vermaken. De leukste scène is misschien wel de drinkwedstrijd tussen Matthew en Maria’s moeder, die Matthew liever ziet aanpappen met haar andere dochter en hem in haar bed legt, nadat ze door vals te spelen het spelletje heeft gewonnen.
Martin Donovan en vooral Adrienne Shelly zijn voor mij onbekende namen, maar ze dragen deze film wel op een sterke manier. Donovan zet met Matthew een heerlijke, droge rol neer van een radio- en televisiehersteller die een cynische blik heeft op de samenleving. Adrienne Shelly zet hier ook een goede rol neer als de wat dom overkomende Maria, maar ze weet haar personage iets treurigs mee te geven, waardoor je makkelijk met haar gaat meeleven. Hun liefdesverhaal is best apart, omdat ze toevallig bij elkaar komen door thuis weg te lopen of door buiten gezet te zijn. Ze lijken op het eerste zicht niet voor elkaar gemaakt en Maria is zwanger van iemand anders, maar toch krijgt hun romance iets moois doordat Matthew met haar wil trouwen en haar een betere toekomst wil geven door haar weg te krijgen bij haar moeder. Het is niet meteen iets wat je van zijn personage zou verwachten, wat de ontwikkeling van zijn personage extra interessant maakt.
Leuke kennismaking met Hal Hartley alvast. Langs de ene kant denk je dat je dit soort films al vaker gezien hebt, maar door de stijl van Hartley is het toch iets aparts geworden.
Het was nog eens tijd om de debuutfilm van de Coens aan een kijkbeurt te onderwerpen, want veel was er niet van blijven hangen.
De filmtitel is alvast niet gelogen, want het verhaal rond de wraak en overspel is erg eenvoudig, maar het is wel sterk uitgewerkt. Het is toch vooral de sfeer die het hem doet in deze film. Blood Simple heeft een erg duister sfeertje en de vele nachtelijke scènes zijn erg mooi gefilmd. Ook de soundtrack met het vaak weerkerend pianomelodietje is erg sterk.
Zoals gezegd steekt het plot erg eenvoudig in elkaar. De privédetective speelt dubbel spel door het geld op te strijken voor de moorden die hij niet gepleegd heeft en vermoord zijn opdrachtgever Marty. Ray en Abby verdenken elkaar van de moord op Marty en de privédetective probeert zijn sporen uit te wissen door Ray en Abby uit te schakelen. Het lijkt allemaal doorsnee, maar de Coens geven er toch iets extra aan. Op een gegeven moment lijkt het alsof Marty uit de doden is opgestaan door een telefoontje te plegen naar Meurice om te zeggen dat de kluis beroofd is. Ook Abby lijkt een telefoontje van Marty te hebben ontvangen, maar het blijft stil langs zijn kant. In ieder geval leek het erop alsof de Coens Marty als een spook in de film wilde houden.
De eindscène is er ook eentje die mag ingekaderd worden. Het is de meest suspensevolle scène uit de film en de privédetective wiens hand wordt vastgepind met een mes in de vensterbank is ook een sterk moment. Dat de film zo abrupt eindigt met de detective die in de badkamer op de grond ligt en Abby toeschreeuwt dat hij Marty de groeten zal doen, heeft ook wel iets speciaals.
Stevige debuutfilm van de Coens waar ze lieten zien dat ze veel talent hadden. Ik heb toch even getwijfeld voor een verhoging naar 4*, maar laat het toch op 3.5*, maar wel een stevige 3.5*.
Het is mijn derde film van Jacques Becker na de erg geslaagde La Grande Illusion en Le Trou, maar dit is toch een tegenvaller.
Ik heb het sowieso niet echt voor film noirs waar de regisseur behoorlijk wat aandacht besteedt aan het plot. Meestal stelt het toch weinig voor en ben je het meeste al vergeten na een paar dagen. Het is in dit soort films dat de sfeer en de acteerprestaties allesbepalend zijn en die zijn ook niet echt memorabel te noemen.
Van mij had Becker wat meer aandacht mogen geven aan het hele clubgebeuren van het groepje criminelen en de knappe dames. In de weinige scènes die we daarvan te zien kregen, kreeg de film een aangename film noir sfeertje met zich mee, maar van zodra Becker zich terug meer op het plot ging concentreren, verdween die sfeer terug.
Jean Gabin maakte ook niet echt veel indruk op mij. Hij had maar 1 gezichtsuitdrukking en beweegt zich doorheen de hele film alsof het hem weinig interesseert. Gelukkig was er nog wel een degelijke shoot-out waarbij Max uiteindelijk moet toezien hoe de auto uitbrandt waar de goudstaven zitten.
Matige film noir van Jacques Becker die nogal weinig om het lijf heeft.
Op zich is dit wel een geslaagde film van Sam Raimi. Het eerste deel van de film heeft veel weg van Triangle of Sadness waar de rollen van baas-ondergeschikte worden omgedraaid op een verlaten eiland.
Een lange tijd leek dit niet echt op een horror uit te draaien, maar naar het einde toe weet Raimi wel meer zijn stempel te drukken met wat horror en humoristische momenten (het kotsen van Linda over Bradley en de fake castratie). Misschien dat de film wat te lang draaide rond het survival gedeelte en Linda die de macht heeft overgenomen van haar baas, maar de finale maakt wel veel goed.
Rachel McAdams doet het best goed hier als de uiterst irritante Linda Liddle. Haar personage is natuurlijk erg aangedikt, maar het werkt wel met al haar overdreven optimisme.
Het is nu niet meteen een hoogvlieger, maar als tussendoortje is dit wel eens tof om te zien.
The Killer vond ik nog een goede actiefilm, maar deze Hard Boiled is me een stuk minder bevallen. Het is weer erg over the top zoals we John Woo kennen, maar de actiescènes zijn behoorlijk saai. Het enige dat we te zien krijgen zijn een hoop mannen die met hun uzi’s elkaar afknallen. Er is nauwelijks variatie op te merken en van enige spanning is ook weinig te merken.
De scène in het ziekenhuis dat bijna de helft van de film is beslag neemt, is erg groots opgezet, maar net zoals de rest van de film is het allemaal te veel. Ik had het na een tijdje wel gezien met de zoveelste schietpartij.
Gelukkig zien de meeste scènes er wel goed uit. John Woo heeft een lekkere stijl. De slow-motionbeelden bevallen me wel, alleen is het wat te veel en te lang. Een nipte voldoende dus.
Dat Kim Ki-duk mooie en rustige films kan maken, wist ik al en deze Hwal mag aan dat rijtje toegevoegd worden.
Hwal straalt enorm veel rust uit. De setting van de boot dat eenzaam op zee ligt, doet daar uiteraard veel aan, maar ook de soundtrack voegt daar erg veel aan toe. Ik denk niet dat ik ooit al een film heb gezien met zo weinig tekst. Het is vooral de muziek die het verhaal van de oude schipper en het jonge meisje ondersteunt.
Er zijn best wat overeenkomsten met Seom, die andere film die zich op het water afspeelt. Er komen verschillende vissersmannen voorbij, vishaakjes verdwijnen in de mond en de hoofdrol wordt gespeeld door een zwijgzame, jonge vrouw. Het blijft toch wel straf dat je zonder maar 1 woord gesproken te hebben zoveel impact kan hebben op een film. Ze komt best aandoenlijk over zoals ze op de schommel naast de boot zit en ze wordt volledig van de wereld afgesloten door haar toekomstige man/ontvoerder.
Qua symboliek is dit ook een film die kan tellen. Veel zal er mij ook ontgaan zijn, maar vanaf de trouwceremonie neemt de symboliek toch iets te veel de bovenhand. Niettemin is dit een mooie, rustige film van Kim Ki-duk.
Ik zou het nu niet meteen een hoogvlieger in het oeuvre van Hitchcock noemen, maar het is zeker nog een degelijke film geworden. De vergelijking met films zoals North by Northwest, The Man Who Knew Too Much en The 39 Steps zijn al eerder gemaakt. Ik ben wel een fan van dit type Hitchcock films waarbij het hoofdpersonage op de vlucht slaat vanwege iets waar hijzelf nog moet achterkomen en op verschillende locaties terecht komt.
Het eerste deel is wat mij betreft het beste deel waarbij Kane onterecht wordt achternagezeten door de politie, de blinde man ontmoet en daarna het vertrouwen van het nichtje van de blinde man moet zien te winnen. De ontsnappingsscène op de brug en de ontmoeting met de circusbende zijn ook nog leuke momenten, maar nadien zakt de film toch een beetje in wanneer Kane en de fascistische bende samenkomen om dan tegen het einde helemaal te herpakken met de scènes in de cinema en op het Vrijheidsbeeld.
Ik moet toch ook opmerken dat er een paar vreemde momenten op het einde zitten. Kane zit opgesloten in de kelder en plots kan hij ontsnappen door het brandalarm te laten afgaan? We krijgen vrij uitgebreid te zien hoe Pat probeert te ontsnappen uit het gebouw door een papier met een tekst uit het raam te gooien, maar de uiteindelijke bevrijding krijgen we niet te zien. Het kwam toch wat vreemd over om haar dan plots weer buiten te zien en achter Fry aan te gaan.
Het was wat mij betreft soms wat rommelig naar het einde toe, maar Saboteur heeft voldoende goede momenten om makkelijk een voldoende aan te geven.
Ik had deze Revolutionary Road in de eerste plaats opgezet vanwege de aanwezigheid van Kate Winslet. Een actrice die ik toch wel vrij hoog heb zitten en ze doet het hier ook gewoon erg goed. De opwinding en levensvreugde die ze in het begin uitstraalde door de grote dromen om naar Parijs te verhuizen, maakt als snel plaats voor ontgoocheling en depressie en ze weet haar personage geloofwaardig neer te zetten.
Ook DiCaprio doet het erg goed hier. Normaal zie ik hem liever in niet al te serieuze films spelen, maar hier valt niets op aan te merken. De ontbijtscène waar hij blijkbaar voor het eerst over zijn werk en gewone dingen kan praten met zijn vrouw, deed hem zichtbaar deugd. Erg sterk geacteerd en misschien wel de beste scène waar het duidelijk wordt hoe kleine dingen des levens erg waardevol kunnen zijn.
Verder is het gewoon een meer dan degelijk drama. Echt groots wordt het niet echt, maar ik heb ook niet het gevoel gehad dat dat nodig was in deze film. De film voelt in zekere zin herkenbaar aan waar een koppel keuzes moet maken in hun leven. Gaan ze het avontuur van hun leven aan of kiezen ze toch voor de veilige zekerheid?
Ook zeker het vermelden waard: De heerlijke rol van Michael Shannon die zonder enige filter commentaar geeft op het leven van Frank en April.
Van de vier films die ik van Winding Refn gezien heb, is The Neon Demon de enige die een voldoende scoorde. De herinneringen die ik aan deze film had, leken toch beter te zijn dan de 3.5* die ik eraan had gegeven, dus een herziening leek me wel nodig.
Winding Refn heeft er een echte sfeerbom en een visueel pareltje van gemaakt. Iedere scène heeft zijn eigen prachtige kleurgebruik, maar er zit wel een constante in iedere scène, namelijk dat er telkens een onheilspellend gevoel aanwezig is. Ook de perfect passende soundtrack heeft daar een grote bijdrage in.
Elle Fanning is perfect gecast voor de rol van Jesse als jong meisje die droomt van een grote toekomst als model. Ze komt erg onschuldig en timide over en lijkt niet echt thuis te horen in het harde wereldje waar afgunst en jaloezie de norm zijn. Na de heerlijke scène op de catwalk lijkt ze plots wel een stuk zelfverzekerder te zijn, maar wordt dan om het leven gebracht door haar concurrentes en de make-up artist Ruby wiens seksuele avances werden afgewezen door Jesse.
Naar het einde toe gaat NWR echt all-in en wordt het wat abstracter en symbolischer en daar had hij zich misschien wat mogen inhouden. Ruby die tijdens haar tweede job in het mortuarium haar necrofiele gevoelens laat botvieren of één van de modellen die een oogbal (van Jesse) uitkotst,… er passeerden toch wat opmerkelijke dingen die me wat minder bevielen.
Het is in ieder geval opnieuw een intrigerende en hypnotiserende zit geworden. Er mag een halfje bij.
KNOCK IT OFF! This isn't a damn football game, remember that!
De vergelijking met Dr. Strangelove is natuurlijk treffend, al is dit een echte thriller. Vooral bij de telefoongesprekken met de Russische premier had ik echt een Dr. Strangelove gevoel.
Hoewel het nerveuze gedoe achter de schermen best leuk is om te volgen, wordt de spanning pas later echt opgedreven vanaf het moment dat de president met de Russische premier in contact komt. Vanaf dan worden de mogelijk gevolgen pas echt tastbaar. Ook het sterke camerawerk met de vele close-ups drijft de spanning op bepaalde momenten stevig op.
Het einde waar we een aantal beelden te zien krijgen van het bruisende New York komt erg kil binnen, wetende wat er gaat gebeuren.
Alternatieve titel: Cries and Whispers, 21 maart, 13:02 uur
Na een goede Det Sjunde Inseglet die ik vorige week zag, is dit weer een serieuze stap achteruit. Het speelt zich ook weer helemaal af binnen de vier muren, wat op zich geen probleem hoeft te zijn, maar behalve de opvallende rode kleur met de af en toe de contrasterende witte jurken en het mooie shot van de zonnestralen die binnen schijnen op het ziektebed van Agnes, is er visueel weinig opvallends op te merken.
Inhoudelijk is het een film geworden waar ik niets voor voel. We krijgen een aantal vreemde scènes voorgeschoteld, zoals de man van Maria die plots een mes in zijn buik steekt of Karin die zichzelf genitaal verminkt. Vanwaar kwam dit plots allemaal? We krijgen bijzonder weinig context bij alles wat er gebeurt. Wat is de reden dat de zusters zo’n moeilijke relatie met elkaar hebben? We krijgen maar een kort fragment van hun jeugd te zien waar ze op een familiefeest zijn, maar daar valt weinig van af te leiden. Het zorgde ervoor dat ik nooit in de film kwam en dat het een vreemde zit werd.
Ook weer typisch Bergman krijgen we een hoop dialogen/monologen te zien die enorm zwaar, ongeloofwaardig en onnatuurlijk aanvoelen die geen mens zou uitspreken. Het enige goede acteerwerk dat opvalt is die van Harriet Andersson die de zieke Agnes speelt. Haar lijdensweg en haar geschreeuw dat door merg en been gaat, is wel erg sterk geacteerd.
Neen, dit is veruit de minste film van Bergman die ik gezien heb. Geen enkel personage dat interessant wordt en een familiedrama dat op geen enkel moment iets geloofwaardigs uitstraalt (behalve het geschreeuw van de pijn van Agnes).
Ik heb maar weinig bijzonders kunnen ontdekken in deze The Piano. Inhoudelijk is het een vrij simpel verhaal rond een driehoeksrelatie geworden dat nergens echt bijzonder wordt. Dat er een romance zou ontstaan tussen Ada en George was al meteen duidelijk toen de deal gesloten werd rond de piano en pas naar het einde toe wordt het ietwat interessanter met Alisdair die Ada’s vinger afhakt en de piano die op het einde overboord in de zee wordt gegooid.
Ada’s personage kon me ook maar weinig bekoren. Ze komt al snel onsympathiek over en dat beterde niet gedurende de film. Hetzelfde kan ook over haar dochter gezegd worden.
Positief puntje is wel de setting. De personages die voortdurend zitten te ploeteren in de Nieuw-Zeelandse modder gaf een nogal primitief en deprimerend gevoel aan de film. Het past wel bij het hele verhaaltje rond de driehoeksverhouding, maar verder is het een vrij matige bedoening.
Local Hero is een aardig filmpje. Misschien iets te gezapig bij momenten en ik denk niet dat dit echt gaat blijven hangen op lange termijn.
Al valt er wel voldoende te genieten van de sfeer die de film uitstraalt. Er hangt een enorme rustige sfeer over de film, ondanks dat er toch veel op het spel staat in het dorpje. De setting van het dorpje aan de kust is natuurlijk ideaal om dit soort films te maken en we krijgen enkele mooie scènes te zien aan het strand, zeker die met de rode telefooncel zijn erg mooi.
De film is nu niet meteen een volbloed komedie, maar het heeft wel een leuke komische ondertoon. De hoteluitbater die ook de plaatselijke accountant blijkt te zijn of wanneer hij het konijn klaarmaakt die Oldsen had aangereden. Burt Lancaster zorgt ook voor een leuke komische toevoeging als de grote baas van het oliebedrijf. Wanneer hij in slaap valt tijdens een vergadering weet je dat we met een vreemde vogel te maken hebben. Zeker wanneer hij over zijn fascinatie voor de astronomie begint, maar ook de conversaties met de zijn therapeut zijn amusant om te zien.
Ik twijfel tussen een 3* of een 3.5*. Het heeft zeker zijn sterke punten, maar echt indruk maken, deed het niet.
Notorious was de volgende Hitchcock die op mijn herzieningslijstje stond en de score van 3.5* die ik er ooit aan gegeven had, bleek zeker terecht.
Het plot rond Ingrid Bergman die gaat spioneren bij een nazi en Cary Grant die als agent zijn jaloezie moet bedwingen, is vrij standaard te noemen, maar Hitchcock weet het gewoon erg goed uit te werken. Vanaf het moment dat Bergman aan haar opdracht begint, zien we een aantal leuke dingen uit de trukendoos van de Master of suspense. De fles wijn die op het kennismakingsetentje per vergissing wordt gepresenteerd, zorgt voor de nodige mysterie. De scène waar Bergman de sleutel van de wijnkelder probeert te ontfutselen, alsook de scène waar Bergman en Grant op onderzoek gaan in de wijnkelder zijn gewoon erg goede en spannende Hitchcock-scènes. Uiteindelijk komen we te weten dat er uraniumerts in de wijnflessen verborgen zat, maar meer komen we er ook niet echt over te weten, wat ook weer typisch Hitchcock is.
Het liefdesverhaaltje dat verweven zit in de film mag dan wel vrij cliché zijn, maar als de acteurs het goed weten te brengen, heb ik daar weinig probleem mee en dat is hier zeker het geval. Cary Grant zie ik altijd wel graag spelen in dit soort rollen van charmeur en Ingrid Bergman is een gedroomde tegenspeelster. Ook Claude Rains is een prima aanvulling als de nazi Alexander Sebastian.
Er valt weinig op aan te merken aan deze Hitchcock. Het verhaal op zich mag dan wel vrij standaard zijn, de uitwerking is vlekkeloos. De 3.5* mogen blijven staan.
Na de tegenvallende Nomadland was het tijd om een andere recente Oscarwinnaar de kans te geven en Coda bleek wel een schot in de roos te zijn.
Coda is een feelgood pur sang geworden en achteraf gezien geen verrassing dat het de Oscar voor beste film heeft gewonnen. We maken op een humoristische wijze kennis met de dove familie en de horende dochter tijdens een doktersbezoek, maar evengoed krijgen we momenten te zien waarin het pijnlijk duidelijk wordt hoe moeilijk het leven kan zijn als dove. Het is een vaak beproeft concept in films om humor af te wisselen met drama, maar Sian Heder weet de balans hier perfect in evenwicht te houden. Dat we naar een happy end gingen waarbij Ruby wordt toegelaten aan het conservatorium is natuurlijk geen verrassing, maar ja, anders zou het geen feelgood zijn.
Emilia Jones kende ik enkel van Brimstone, maar ze doet het echt geweldige als de enige horende van het gezin. Op een erg frisse en naturelle manier zet ze haar rol neer waar ze telkens de keuze moet maken tussen het helpen van haar familie en haar eigen zangdromen. De andere leden van het gezin, die door echte doven worden gespeeld, doen het ook erg goed. Vooral de seksuele toespelingen van de ouders waren erg leuk om te zien, maar evengoed had ik het met hen te doen, zoals wanneer hun visvergunning werd afgenomen.
Een meer dan geslaagde feelgood deze Coda. Voor sommigen zal het te sentimenteel, te mierzoet en te voorspelbaar zijn, maar zolang het goed gedaan is, ben ik wel een fan van dit soort feelgood.
Alternatieve titel: The Devil, Probably, 15 maart, 23:36 uur
Lastige film van Bresson. Voor zover ik zijn oeuvre ken, is dit een typische Bresson met het emotieloze acteren dat opvalt en close-ups van allerlei handelingen en lichaamsdelen. De man heeft toch wel een zeer herkenbare stijl en als je zin hebt in een feelgood is een Bresson film niet de beste keuze.
In L’Argent bijvoorbeeld vond ik het allemaal nog goed werken, maar in deze film is dat minder het geval. Hoewel Bresson er in geslaagd is om een trieste en donkere sfeer neer te zetten (de beelden van het milieu dat naar de vaantjes gaat, het doodknuppelen van het zeehondje,...) en de weg naar de zelfmoord van Charles nog net boeiend genoeg is (in het begin zien we 2 tegenstrijdige krantenartikels waarin de ene over zelfmoord heeft en de andere over moord), is het toch lastig om mee te gaan in al zijn gedachtegangen over de zelfmoord die hij wil plegen.
Het einde is er nochtans één die wel indruk maakt wanneer Charles even aan het raam van een huis blijft stilstaan waar de televisie speelt. Even kreeg ik het gevoel dat hij twijfelde om door te gaan, maar zijn besluit stond toch vast. Best een akelig momentje, net zoals wanneer hij effectief wordt neergeschoten door zijn vriend, maar op dat moment nog iets wilde zeggen.
Ik snap de waardering wel voor deze film, maar bij mij werkt het niet echt als het bijna onmogelijk is om de gedachtegangen te doorgronden van het hoofdpersonage.
Met deze Phantom Thread mag er nog eentje toegevoegd worden aan de geslaagde films van Paul Thomas Anderson, al is het wel grotendeels de verdienste van het duo Daniel Day-Lewis - Vicky Krieps.
Daniel Day-Lewis zet zijn personage van de kleermaker op een geweldige manier neer. Op een bijna autistische manier moet zijn leven volgens een bepaalde routine gevolgd worden en iedere afwijking daarvan kan stevige gevolgen hebben op zijn gemoedstoestand. Zijn gezichtsuitdrukkingen wanneer Alma bijvoorbeeld te luid water uitschenkt, zijn geweldig om te zien, maar dat zijn eigenlijk al zijn maniertjes. Vicky Krieps was voor mij een wat onbekende factor, maar zij weet Alma toch ook op een erg sterke manier neer te zetten. In het begin komt ze nog wat ingetogen over, een beetje klungelig zelfs zoals ze staat op te dienen in het restaurant, maar gaandeweg wordt ze een erg sterke vrouw.
Alleen kan het einde mij niet echt bekoren. Reynolds is iemand die de controle over alles behoudt, maar blijkbaar kan zijn relatie en huwelijk met Alma alleen maar voortbestaan als hij in een onderdanige rol van zieke (vergiftigde) patiënt komt te staan. Langs de kant van Alma was het wel te begrijpen, want zij voelde aan dat Reynolds haar ging dumpen omwille van alle veranderingen die hij niet aankon. Op die manier wordt zij weer belangrijk in de relatie als verzorgster, maar dat Reynolds met plezier de rol opneemt als zieke patiënt vond ik minder geloofwaardig overkomen. Of heeft hij dan echt zo’n enorme hunkering naar het verleden met zijn moeder en ziet hij in Alma een moederfiguur?
In ieder geval heb ik me zeker kunnen vermaken met deze Phantom Thread. Het duo Day-Lewis - Kriep acteren op een erg hoog niveau en leveren enkele geweldige scènes af (het ‘verrassingsdiner’ levert vonken af) en het verhaal is erg meeslepend. Mocht het einde me meer kunnen bekoord hebben, zat er zeker een hoge score in.
Alternatieve titel: Red Desert, 14 maart, 20:46 uur
Toch weer een iets moeilijkere film van Antonioni. Niet dat het verhaal moeilijk te volgen is, maar wel het personage Giuliana. Monica Vitti doet het verre van verkeerd hier en ze is een klassevolle vrouw die de film een extra niveau geeft, maar het is vrij lastig om de volle speelduur in haar hoofd te kruipen. Dat ze met mentale problemen, angstaanvallen en het gevoel van isolement kampt, is vrij duidelijk, maar haar gedragingen en de ontwikkelingen in haar relatie met Corrado zijn niet altijd even makkelijk te volgen.
Visueel weet Antonioni wel knappe dingen op het scherm te toveren. De opening op het grauwe fabrieksterrein met Monica Vitti in haar contrasterende groene jas is er eentje die meteen mag ingekaderd worden en de dichte mist zorgt ook voor een aantal fraaie momenten.
De scène die er voor mij bovenuit steekt, is het verhaal dat Giuliana aan haar zoon vertelt over het meisje op het strand. Het komt compleet vanuit het niets en het is me ook niet duidelijk wat dit met de rest van de film te maken heeft, maar het is wel iets dat een lange tijd bij mij zal blijven hangen. Het strandje is erg mooi in beeld gebracht, het plotselinge gezang is erg mysterieus en het steekt af tegen het depressieve gevoel dat de rest van de film uitstraalt. Misschien was dat wel gewoon de bedoeling van Antonioni om plotseling een scène in te steken dat een compleet ander gevoel geeft.
Anyway, moeilijke film om te beoordelen. Visueel spreekt het mij wel aan en we krijgen een aantal knappe scènes te zien (ook die met de groep in het huisje is zeker het vermelden waard), maar de ontwikkelingen in de relatie tussen Giuliana en Corrado zijn nogal matig uitgewerkt.
Alternatieve titel: The Seventh Seal, 14 maart, 15:32 uur
Het is ondertussen mijn vierde van Bergman en dit is toch wel de betere die ik tot nu toe van hem gezien heb. Niet dat ik er een meesterwerk in gezien heb, maar naar Bergmans normen heb ik bij momenten zelfs ‘plezier’ gehad.
Ik had me opnieuw opgemaakt aan een vrij moeilijk te doorgronden film, maar eigenlijk viel het best mee. Natuurlijk kan je er zoveel uit halen als je wilt en meerdere lagen in ontdekken, maar de thema’s en de basis van de film zijn niet al te moeilijk te doorgronden. Niet dat de thema’s rond de dood, zin van het leven, geloof, e.d. me echt interesseren, maar het is in ieder geval beter dan naar een film zitten staren waar je weinig van begrijpt.
Het zijn vooral de personages en de acteurs die me voor het eerst aanspreken in een Bergman. Het voelde aan als een roadtrip waarbij verschillende personages samenkomen in hun tocht om aan de pest te ontsnappen. Max von Sydow die als ridder oog in oog komt te staan met de dood doet het erg goed. De andere ridder Jöns die met zijn cynische houding een sterke toevoeging is aan de film. Het acteurskoppel met de energieke Jof die luchtigheid en humor eraan toevoegt en de dood die een interessant personage is die gedurende de hele film om de hoek loert. De scène waarin hij de boom omzaagt en zo Raval ombrengt, is een erg sterke scène, maar evengoed met de biechtscène en de schaakspelletjes weet hij indruk te maken.
Ook visueel vind ik het beter dan de andere films die ik van Bergman gezien heb. Het is allemaal minder statisch en een aantal shots maken indruk, zoals het eindshot waarin de personages al dansend de dood tegemoet gaan, maar ook de processie met de geselaars is er eentje die indruk maakt.
Eindelijk een Bergman waar ik iets mee kan. Een aantal scènes steken er bovenuit en de personages en acteurs kunnen me bekoren.
Met de Oscars in aantocht was het nog eens tijd om een recente winnaar te bekijken die in nog niet gezien had. Niet dat ik daar zoveel waarde hecht, maar er is altijd een kans dat je iets interessants tegenkomt.
Echt interessant kan ik deze Nomadland niet noemen. Het is een erg intiem en ingetogen drama waarbij we Fern als een nomade zien rondtrekken in haar busje. Het pluspunt van de film is sowieso het sterke acteerwerk van Frances McDormand. Ze komt heel erg moedig over in de moeilijke omstandigheden waarin ze leeft. Ieder werk dat ze kan krijgen, neemt ze dan ook met beide handen aan, zoals bij Amazon waar ze terecht komt in een gigantische hal.
Alleen wist het mij na een tijdje niet echt meer te pakken. Chloé Zhao heeft ervoor gekozen om het vooral zo klein en intiem mogelijk te houden, waarbij de menselijke contacten en dialogen centraal staan, maar het mocht echt wel ietsje meer zijn. Er viel niets bijzonders of noemenswaardig op te merken, hoewel de landschapsbeelden soms wel erg mooi waren zoals de Badlands.
Veel meer valt er over Nomadland niet te zeggen. Een filmpje dat vrij snel uit het geheugen gewist zal zijn, vermoed ik.
Dit was geen al te beste film van Gus Van Sant. Nochtans iemand die ik hoog inschat met geweldige films als Elephant en Good Will Hunting (beide staan op een 4.5* bij mij), maar hier raakte ik nooit echt in de film.
Bij momenten is er wel een dromerig sfeertje aanwezig door de landschappen dat ik best kan waarderen, maar verder vond ik het een weinig sfeervolle film.
Een ander probleem was het verloop van de roadtrip dat weinig boeiends te bieden had. Het eerste deel in het hotel met de jeugdbende sleepte maar aan en de zoektocht naar Mike’s moeder brengt ook geen verbetering, zoals het hele uitstapje naar Italië dat maar weinig toevoegde. Enkel de begrafenisscène waar zowel de vader van Scott als Bob worden begraven, is een leuk moment in de film. Beide worden op hetzelfde moment en op dezelfde plaats begraven, maar de ene in de rijke kring en de andere bij de zwervers.
Bovendien stoorde ik me na verloop van tijd aan de aandoening van Mike die om de haverklap in slaap valt. Ik had nergens het gevoel dat dit enige toegevoegde waarde had, waardoor het na een tijd een stoorzender werd. Het acteerwerk van River Phoenix en Keanu Reeves is behoorlijk goed, maar ik vermoed niet dat het echt gaat bijblijven op lange termijn.
Erg matige film van Van Sant. De hele roadtrip voelt doelloos aan en nergens zat er een opflakkering in.
Voor een snel tussendoortje is dit meer dan een prima film. Het eerste deel focust zich voornamelijk op het drama rond de steeds kleiner wordende Scott Carey. Hoe gaat hij mentaal hiermee om en kan hij nog normaal leven met zijn vrouw. Er wordt hem nog een beetje hoop gegeven wanneer het krimpen tijdelijk gestopt is, maar het is maar van korte duur.
Vanaf het moment dat Scott oog in oog komt te staan met de kat, krijgen we een echte avonturenfilm voorgeschoteld die wel een aantal erg sterke en spannende momenten kent. Van zodra de spin telkens in beeld kwam, kreeg ik toch ook wel kippenvel. De sets en de effecten zien er bovendien erg knap uit, waardoor de overlevingsstrijd van Scott nog wat epischer wordt.
Het einde mag er ook best wezen. Er wordt niet gekozen voor een eenvoudige happy end waarbij Scott en zijn vrouw herenigd worden, maar gewoon een einde waar de toekomst van Scott onduidelijk is en zijn overlevingsstrijd doorgaat.
Peter Bogdanovich kon me enorm bekoren met The Last Picture show en Paper Moon ging ook vlot binnen, maar dit is een beet je een wisselvallige film geworden.
Ondanks de korte speelduur van de film duurt het toch vrij lang voordat het echt interessant wordt rond de sniper. De verhaallijn rond de oude filmster Byron Orlok is maar erg matig en ook erg voorspelbaar waar het uiteindelijk allemaal naartoe gaat. Dat hij alsnog zou toezeggen om zijn opwachting te maken in de drive-in cinema en daar de confrontatie wacht met de schutter zie je van mijlenver aankomen.
De verhaallijn rond de schutter is nochtans wel de moeite om te zien. Het is op een erg kille manier dat we zijn acties te zien krijgen en wat de motivatie of aanleiding is geweest om aan het moorden te slaan, is niet gekend. Het zorgt voor een nog killer en gruwelijker effect van de daden van de schutter. Het neerschieten van zijn vrouw en moeder kan haast niet killer in beeld gebracht worden.
De scène op de snelweg waar hij verschillende auto’s onder vuur neemt, is ontzettend knap in beeld gebracht. De finale scène in de drive-in begint ook nog sterk, maar wordt wat te lang uitgesponnen en eindigt met een erg ongeloofwaardig einde waar Orlok met zijn oude knoken eventjes de schutter overmeestert.
Vreemde film eigenlijk met heel wat pluspunten, maar ook stevige minpunten. Normaal zou ik er maar net een 2.5* voor geven, maar bepaalde scènes zijn wel memorabel genoeg om er nog een 3* aan te geven.
Die zogenaamde badhuis in de rijke buurt van Londen zoals in de plotomschrijving staat, moet ik gemist hebben, want het zag er erg aftands uit. In ieder geval levert het wel een speciaal sfeertje op en dat ik combinatie met het opvallend kleurgebruik krijgt het iets surrealistisch.
Het verhaal rond de ontluikende seksualiteit van Mike is ook best boeiend om te volgen en dan vooral dankzij de vrouw waar hij een obsessie voor heeft. Het levert enkele amusante scènes op waarbij Susan Mike aan het lijntje houdt zoals in de cinema. Mike krijgt ook genoeg kansen bij andere vrouwen zoals een vroegere schoolvriendin en een prostituee, maar door zijn obsessie voor Susan weigert hij telkens wat resulteert in een sterk einde in het zwembad.
Na Heavenly Creatures is dit opnieuw een goede Peter Jackson die ik te zien krijg. Het is toch de sfeer die hij hier weet neer te zetten dat de film speciaal maakt. De zweverigheid die ook al aanwezig was in Heavenly Creatures zorgt toch voor een bijzonder sfeertje rond de gruwelijke gebeurtenissen van Susie Salmon. Vooral de opening weet daar erg sterk in te scoren en van zodra Susie in de ‘in between’ terecht komt, krijgen we nog eens visueel erg mooie scènes voorgeschoteld.
The Lovely Bones weet bovendien ook nog eens erg spannend uit de hoek te komen en dat is vooral de verdienste van Stanley Tucci, die een erg sterke rol neerzet als de creepy buurman. Misschien is het wel iets te makkelijk dat eerst de vader en nadien de zus blijkbaar perfect aanvoelen dat hij iets te maken had met de verdwijning van Susie, maar dat nemen we er dan maar even bij.
Ook een pluim voor Saoirse Ronan. Na Atonement is dit opnieuw een sterke rol die ik haar weet neer te zetten op haar jonge leeftijd en dat talent heeft ze duidelijk nog steeds. Misschien had ze wat meer aandacht mogen krijgen tijdens de scènes in de ‘in between’, want vaak waren ze toch wat beperkt.
Alternatieve titel: Dekalog II, 8 maart, 22:57 uur
Toch een klein stapje achteruit in vergelijking met het eerste deel. Het dramatisch effect komt minder binnen dan in het eerste deel en nochtans vind ik het uitgangspunt rond de dokter die moet kiezen of hij voor God mag spelen interessanter dan het thema in het eerste deel. De hele uitwerking was toch wat te droog en kwam traag op gang.
Kieslowski trakteert ons wel op een aantal mooie beelden met o.a. de wesp die uit het glas probeert te klimmen en de vallende waterdruppels. Hopelijk wordt het derde deel wat beter om de interesse in de reeks te behouden.
Ik heb Luis Buñuel vrij hoog zitten. Dit is de 8e film die ik van hem gezien heb en enkel Belle de Jour was tot hiertoe de enige die me wat minder beviel (toevallig ook met Catherine Deneuve, maar haar trof weinig schuld). Jammer genoeg is deze Tristana de minste Buñuel geworden.
Er valt altijd wel iets leuks of interessants te ontdekken in een film van Buñuel, maar dat heb ik in deze Tristana niet ontdekt. Normaal slaagt hij er wel in om tegen de schenen te schoppen van de hogere klasse, maar daar heb ik in deze film weinig van gemerkt. De machtsspelletjes tussen Don Lope en Tristana zijn gewoon bijzonder saai om te volgen. Nergens vond ik er een momentje bovenuit steken, op uitzondering van de nachtmerrie van Tristana met het hoofd van Don Lope misschien.
Catherine Deneuve en Fernando Rey vind ik op zich niet slecht spelen, maar ze hebben te weinig om handen om er echt iets van te maken. Best wel jammer, want Rey vind ik altijd wel een aparte acteur die ik graag bezig zie in dit soort rollen als een upperclass man.
Niet dat ik door deze tegenvaller Buñuel lager ga inschatten, maar er mogen toch niet te veel van dit soort tegenvallers volgen.
Martyrs was nog zo’n film die ik nog eens dringend opnieuw wilde zien, want in mijn herinneringen was dit een film die een hogere score dan 3.5* verdiende en de herziening heeft dat ook bevestigd.
De opening is al meteen een schot in de roos. We zien een alledaags gezin ontbijten op een normale zondagochtend tot plots een meisje komt aanbellen en het hele gezin neerschiet. Het wordt niet alleen gruwelijk in beeld gebracht, maar gewoon het idee dat dit bij een normaal ogend gezin gebeurt, maakt al meteen veel los. Zeker wanneer we later in de film zien met welke gruwelijkheden de vader en moeder zich bezig houden.
Normaal ben ik bij horrorfilms meer van het type dat liever zo min mogelijk te zien krijgt en meer tot de eigen verbeelding over laat. Vaak vind ik al het gore in horrorfilms nogal makkelijk gedaan om te scoren bij het publiek, maar Martyrs is toch een uitzondering op die regel.
Het eerste uur weet Martyrs een mysterieus randje te creëren. We weten dat Lucie gruwelijke dingen heeft meegemaakt als kind, maar wie of wat hierachter zit, is nog onduidelijk. Ook op het vlak van de ontknoping en het uitleggerig gedeelte weet Martyrs zich te onderscheiden van andere horrorfilms. De sekte die hierachter zit en dan vooral de oude vrouw geven een bijzonder sinistere rand aan de film. De foto’s die getoond worden van de martelaars die Anna zijn voorgegaan, dragen daar aan bij, maar ook het hele gegeven rond de sekte die wil weten wat er zich afspeelt na de dood is op een erg sterke manier uitgewerkt. Dat de oude vrouw zelfmoord pleegt nadat Anna haar iets heeft toegefluisterd nadat ze gevild werd, geeft wel aan dat Anna iets magisch is overkomen.
Een herziening die toch wel indruk heeft gemaakt en een verdiende halfje erbij.
Marty Supreme is een film waar je de afgelopen tijd niet omheen kon. Het stond hoog op mijn to see lijst en twijfelde om deze in de cinema te gaan zien, maar uiteindelijk voor de gezellige woonkamer gegaan.
Achteraf gezien vind ik het jammer dat er eigenlijk weinig echte pingpong wedstrijden in de film zitten, want Safdie weet ze wel telkens op een bijna epische manier te brengen. Behalve het toernooi in het begin van de film, de hustle in de bowling halverwege de film en de exhibitiewedstrijd in Japan op het einde zou je niet vermoeden dat het centrale thema van de film pingpong is.
Ik had op voorhand gelezen dat Marty Supreme vooral een adrenalinerush is, maar dat viel eigenlijk nog best mee. Het is vooral een erg drukke film waarin veel dingetjes geprobeerd worden, maar niet alles even geslaagd is. Ik had het gevoel dat er geprobeerd werd om zoveel mogelijk in de film te proppen in de hoop dat er bij de kijkers dan een aantal dingen zouden aanslaan.
Het moet wel gezegd worden dat Chalamet een sterke rol neerzet. Hij is allesbehalve de Amerikaanse held die hij hoopt te zijn en hij gaat over lijken om toch maar wat geld bijeen te sprokkelen om naar het wereldkampioenschap te kunnen gaan. Ik vond het wel heerlijk om te zien hoe Chalamet door het lint ging toen hij de finale verloor van de Japanner in het begin van de film. Ook de andere wedstrijden die hij speelt (in de bowling en de exhibitiewedstrijd in Japan) weet hij op een erg amusante manier te brengen. Daarnaast zijn er nog een paar leuke bijrollen van Kevin O’Leary als zakenman die Marty op een sadistische wijze naar Japan brengt en Abel Ferrara die er veel voor overheeft om zijn hond te redden.
Helemaal onder de indruk ben ik niet. Daarvoor is het te wisselvallig met geslaagde en minder geslaagde momenten en het is ook een erg drukke bedoening. In Uncut Gems kon ik het beter hebben dan hier.
Soms heb je van die films die erg mooi gemaakt zijn, maar iets te perfect aanvoelen en te veel de film is geworden die je ervan verwacht had. Past Lives is er precies zo eentje geworden.
Toegegeven, de laatste 20 minuten zijn erg knap met de ontmoeting tussen Hae Sung en Nora’s man en het afscheid tussen Hae Sung en Nora. Je ziet dat Nora’s man het wel moeilijk heeft met het feit dat zij nog iets voelt voor haar jeugdliefde, maar gelukkig wordt hij hier niet afgeschilderd als de slechte echtgenoot, maar juist iemand die erg begripvol is. Ook het eindshot waarbij Nora in tranen terugloopt na het afscheid met Hae Sung is eentje die prima past in deze film. Geen groots drama met een tongzoen of dergelijke als afscheid, maar het wordt op een knappe manier klein gehouden.
Jammer genoeg verlopen de 60-70 minuten daarvoor te gezapig en volgens de verwachtingen. Dat we in de openingsscène al meteen het beeld krijgen tussen het drietal in het café doet de film wat mij betreft geen goed. Het zorgt ervoor dat de komende 60 minuten al snel door de kijker zelf kan worden ingevuld (de 2 jeugdliefjes die uit elkaar gehaald worden, jaren later terug in contact met elkaar komen, ondertussen een eigen leven hebben opgebouwd en dus samen geen toekomst meer hebben,…).
Echt onder de indruk ben ik dus niet. We hebben dit soort van romantische drama’s al vaker zien voorbijkomen, alleen is het wel mooi gemaakt met een rustige sfeer en zijn de laatste 20 minuten behoorlijk sterk.
The Getaway is een zeer typische, maar degelijke Peckinpah. De rauwe stijl van de man is best wel fijn om naar te kijken en de vele slowmotions tijdens de actiescènes zijn altijd knap gedaan.
Verder valt er niet zo veel over te zeggen. We krijgen een rechttoe rechtaan Bonnie & Clyde film voorgeschoteld dat weliswaar beter en beter wordt naargelang het duo McQueen/MacGraw opgejaagd wordt. Er zijn een aantal momenten die er bovenuit steken zoals de jacht op de koffer in het station en de trein, maar ook de shoot-out in het hotel mag er best wezen. Tussendoor zijn er nog een aantal leuke momenten zoals wanneer het duo gedumpt wordt op het vuilnisbelt of wanneer ze de politie afschudden door de bus te nemen.
Enkel het zijplot met Rudy die het vervelend vrouwtje en diens man meeneemt in de achtervolging voegt maar weinig toe aan het geheel en haalt vooral het tempo uit de film.
Maar al bij al is dit gewoon weer een zeer degelijke film van Peckinpah.
De vorige film die ik van Agnès Varda had gezien was Le Bonheur en gevoelsmatig kunnen deze niet verder uit elkaar liggen. Vrolijk wordt je allerminst van de situatie waarin Mona zich bevindt, maar het is wel een film geworden die me vanaf het begin heeft kunnen meeslepen. Over de achtergrond van Mona komen we weinig te weten en we worden meteen in de laatste weken van haar leven gedropt.
De kracht van de film zit hem voor mij in twee zaken. Ten eerste wordt de film nooit sentimenteel. Varda heeft Mona nooit als een zwakke vrouw voorgesteld die door pech in de situatie is beland waar ze nu zit. Mona is een vrouw die haar eigen keuzes heeft gemaakt, soms sterk en soms zwak overkomt, maar eigenlijk nooit echt medelijden opwekt. Veel regisseurs zouden haar in de slachtofferrol duwen om zo makkelijk op het sentiment in te werken.
Mona ontmoet verschillende mensen die vooral aanvoelen als echte mensen. Sommigen slagen erin om een band met haar te scheppen zoals de vrouwelijke professor en de Tunesische gastarbeider. Sommigen willen haar wel helpen, maar willen dan zo snel mogelijk van haar verlost zijn. Maar bovenal voelt het allemaal menselijk en geloofwaardig aan. Ze hebben ook allemaal hun mening klaar over Mona die gedeeld worden in kleine interview momentjes. Erg leuk gedaan en ook hier komen typische menselijke trekjes naar boven. Sommigen hebben hun mening al klaar over Mona o.b.v. een vluchtige interactie en sommigen laten ook meer het achterste van hun tong zien in de interviews, zoals de vrouwelijke professor die vindt dat Mona stinkt, maar hier niets over durft te zeggen.
Ik vermoed dat deze film nog eventjes in mijn hoofd gaat blijven rondhangen en hoewel het einde van Mona reeds gekend is in het begin, is de weg daar naartoe erg meeslepend.
Spionagefilms zullen waarschijnlijk nooit echt iets voor mij worden. Meestal wordt er geprobeerd om de kijker de hele speelduur lang bezig te houden met een complex plotje en is het meeste daarvan na een paar dagen al vergeten.
Ook hier steekt het plot complex in elkaar, maar het is alvast boeiend genoeg voor de hele speelduur waarbij Leamas een pion op een schaakbord is die alle richtingen uit kan. Toch zal dit hele verhaaltje binnenkort bij mij voor een groot stuk uit het geheugen zijn. Daarvoor is het allemaal niet memorabel genoeg.
Daarom heb ik me toch vooral bezig gehouden met alles er rond. Richard Burton zet hier een heel erg sterke prestatie neer. Met zijn doorleefde indruk en zijn erg cynische houding geeft hij een stevige impuls aan de film. De film ziet er ook stijlvol uit die prachtige in zwart-wit is geschoten.
Na Zerkalo wist ik dat ook deze Solyaris geen eenvoudige film zou worden om te doorgronden. Hoewel de muur tussen mij en deze film iets minder dik is als bij Zerkalo, heb ik me toch bijna 3 uur lang zitten afvragen waar ik naar aan het kijken was.
Meer dan een man die in een ruimtestation hallucinaties krijgt over zijn overleden vrouw en haar gaandeweg als een echte persoon begint te behandelen, heb ik er niet in gezien. Voor de kijkers die graag filosoferen over levensvragen en allerhande, kunnen hier best aan hun trekken komen. Voor de anderen rest er een lange zit.
De aankomst op het ruimtestation begint best mysterieus en wekte toch wat interesse op. We hadden immers een erg taai begin opzitten op aarde (die hele autoscène komt toch erg vreemd voorbij in deze film). Jammer genoeg zakt de film verder in op het ruimtestation en de vormgeving is bovendien ook nog eens erg saai. Buiten wat filosofische dialogen valt er weinig te zien. Ik vermoed dat Tarkovsky echt niets voor mij is.
Alternatieve titel: Throne of Blood, 1 maart, 20:29 uur
Dat Kurosawa mooie films kan maken, wist ik al en deze Throne of Blood behoort misschien wel tot één van zijn mooiere films die ik tot nu toe gezien heb. De film straalt een enorm donker sfeertje uit en de scènes in spinnenweb bos en de scène op het einde met het bewegend bos zien er ongelofelijk mooi uit. Visueel weet Kurosawa andermaal te imponeren.
Alleen deed het verhaal mij misschien wat te weinig om er een echte hoge score aan te geven. Uiteindelijk is het maar een doorsnee verhaal over verraad tussen 2 bevriende Samurai om de troon van het kasteel. Het wordt wel goed opgesmukt met de geest die de toekomst voorspelt aan de 2 strijders en hiermee de strijd om de troon aanzwengelt. Die scènes met de geest in het bos zien er trouwens erg knap uit.
Een kleine stoorzender voor mij was de vrouw van Mifune die wel erg makkelijk wegkomt met haar manipulatief gedrag. Mifune doet het ook weer op zijn typische wilde en schreeuwerige manier, maar ik kan zijn stijl wel appreciëren. Al bij al dus weer een geslaagde Kurosawa dat vooral op visueel vlak erg de moeite is.
William Wyler is een regisseur die hoog aangeschreven staat bij mij. The Best Years of Our Lives, Ben-Hur, The Roman Holiday zijn allen topfilms, maar hier sloeg hij toch de plank mis.
Het verhaal is te oppervlakkig, te voorspelbaar en te sentimenteel om er van te kunnen genieten. Het verhaaltje rond de onmogelijke liefde vanwege klassenverschillen hebben we ondertussen al vaker gezien en Wyler slaagt er niet om daaraan iets extra’s toe te voegen.
De scènes die zich op de heide afspelen, zien er wel mooi uit en zeker de scènes waar het regent/stormt geven extra sfeer, maar verhaaltechnisch blijft het allemaal te vlak. Cathy is niet meer dan een opportunistische jonge vrouw die liever trouwt met een rijke man dan haar echte liefde te volgen. Pas wanneer Heathcliff plots als een rijke man terugkomt, heeft ze spijt van haar keuze.
Dan zijn er nog de dialogen die zelden naturel aanvoelen. Bij momenten zijn ze zelfs tenenkrommend slecht, zoals wanneer Heathcliff op het sterfbed van Cathy smeekt dat ze hem als een geest zou blijven lastigvallen. Laurence Olivier vind ik nochtans een erg goede acteur, maar hier laat hij zich toch ook stevig vangen aan een potje overacting, maar dat mag van de hele cast gezegd worden.
Geen al te beste film van William Wyler en na 5 goede tot erg goede films is dit dan de eerste tegenvaller van hem.
Als tussendoortje kan ik deze typische Britse komedie best wel smaken. De overval op de goudtransportwagen is leuk gedaan, maar de film komt echt op een hoger niveau wanneer alles fout begint te lopen op de top van de Eiffeltoren.
De scène waar Dutch en Pendlebury de Eiffeltoren naar beneden lopen, is een heerlijke scène. Ik werd er zelf draaierig van. Ook in de hele achtervolging naar de verkochte Eiffeltorentjes zitten erg leuke momenten, zoals wanneer het tweetal wordt opgehouden aan de douanecontrole.
Dat duo Dutch-Pendlebury wordt overigens op een erg amusante manier neergezet door Alec Guinness en Stanley Holloway. Het is er duidelijk aan te zien dat ze er erg veel zin in hadden en de chemie tussen hen is zeker aanwezig. Het zijn twee sympathieke kerels die nog nooit iets verkeerd hebben gedaan in hun leven, wat het extra leuk maakt om de mannen te volgen in hun activiteiten.
