Alternatieve titel: Vagabond, afgelopen maandag om 23:26 uur
De vorige film die ik van Agnès Varda had gezien was Le Bonheur en gevoelsmatig kunnen deze niet verder uit elkaar liggen. Vrolijk wordt je allerminst van de situatie waarin Mona zich bevindt, maar het is wel een film geworden die me vanaf het begin heeft kunnen meeslepen. Over de achtergrond van Mona komen we weinig te weten en we worden meteen in de laatste weken van haar leven gedropt.
De kracht van de film zit hem voor mij in twee zaken. Ten eerste wordt de film nooit sentimenteel. Varda heeft Mona nooit als een zwakke vrouw voorgesteld die door pech in de situatie is beland waar ze nu zit. Mona is een vrouw die haar eigen keuzes heeft gemaakt, soms sterk en soms zwak overkomt, maar eigenlijk nooit echt medelijden opwekt. Veel regisseurs zouden haar in de slachtofferrol duwen om zo makkelijk op het sentiment in te werken.
Mona ontmoet verschillende mensen die vooral aanvoelen als echte mensen. Sommigen slagen erin om een band met haar te scheppen zoals de vrouwelijke professor en de Tunesische gastarbeider. Sommigen willen haar wel helpen, maar willen dan zo snel mogelijk van haar verlost zijn. Maar bovenal voelt het allemaal menselijk en geloofwaardig aan. Ze hebben ook allemaal hun mening klaar over Mona die gedeeld worden in kleine interview momentjes. Erg leuk gedaan en ook hier komen typische menselijke trekjes naar boven. Sommigen hebben hun mening al klaar over Mona o.b.v. een vluchtige interactie en sommigen laten ook meer het achterste van hun tong zien in de interviews, zoals de vrouwelijke professor die vindt dat Mona stinkt, maar hier niets over durft te zeggen.
Ik vermoed dat deze film nog eventjes in mijn hoofd gaat blijven rondhangen en hoewel het einde van Mona reeds gekend is in het begin, is de weg daar naartoe erg meeslepend.
Spionagefilms zullen waarschijnlijk nooit echt iets voor mij worden. Meestal wordt er geprobeerd om de kijker de hele speelduur lang bezig te houden met een complex plotje en is het meeste daarvan na een paar dagen al vergeten.
Ook hier steekt het plot complex in elkaar, maar het is alvast boeiend genoeg voor de hele speelduur waarbij Leamas een pion op een schaakbord is die alle richtingen uit kan. Toch zal dit hele verhaaltje binnenkort bij mij voor een groot stuk uit het geheugen zijn. Daarvoor is het allemaal niet memorabel genoeg.
Daarom heb ik me toch vooral bezig gehouden met alles er rond. Richard Burton zet hier een heel erg sterke prestatie neer. Met zijn doorleefde indruk en zijn erg cynische houding geeft hij een stevige impuls aan de film. De film ziet er ook stijlvol uit die prachtige in zwart-wit is geschoten.
Alternatieve titel: Solaris, afgelopen zondag om 20:31 uur
Na Zerkalo wist ik dat ook deze Solyaris geen eenvoudige film zou worden om te doorgronden. Hoewel de muur tussen mij en deze film iets minder dik is als bij Zerkalo, heb ik me toch bijna 3 uur lang zitten afvragen waar ik naar aan het kijken was.
Meer dan een man die in een ruimtestation hallucinaties krijgt over zijn overleden vrouw en haar gaandeweg als een echte persoon begint te behandelen, heb ik er niet in gezien. Voor de kijkers die graag filosoferen over levensvragen en allerhande, kunnen hier best aan hun trekken komen. Voor de anderen rest er een lange zit.
De aankomst op het ruimtestation begint best mysterieus en wekte toch wat interesse op. We hadden immers een erg taai begin opzitten op aarde (die hele autoscène komt toch erg vreemd voorbij in deze film). Jammer genoeg zakt de film verder in op het ruimtestation en de vormgeving is bovendien ook nog eens erg saai. Buiten wat filosofische dialogen valt er weinig te zien. Ik vermoed dat Tarkovsky echt niets voor mij is.
Alternatieve titel: Throne of Blood, afgelopen zondag om 20:29 uur
Dat Kurosawa mooie films kan maken, wist ik al en deze Throne of Blood behoort misschien wel tot één van zijn mooiere films die ik tot nu toe gezien heb. De film straalt een enorm donker sfeertje uit en de scènes in spinnenweb bos en de scène op het einde met het bewegend bos zien er ongelofelijk mooi uit. Visueel weet Kurosawa andermaal te imponeren.
Alleen deed het verhaal mij misschien wat te weinig om er een echte hoge score aan te geven. Uiteindelijk is het maar een doorsnee verhaal over verraad tussen 2 bevriende Samurai om de troon van het kasteel. Het wordt wel goed opgesmukt met de geest die de toekomst voorspelt aan de 2 strijders en hiermee de strijd om de troon aanzwengelt. Die scènes met de geest in het bos zien er trouwens erg knap uit.
Een kleine stoorzender voor mij was de vrouw van Mifune die wel erg makkelijk wegkomt met haar manipulatief gedrag. Mifune doet het ook weer op zijn typische wilde en schreeuwerige manier, maar ik kan zijn stijl wel appreciëren. Al bij al dus weer een geslaagde Kurosawa dat vooral op visueel vlak erg de moeite is.
William Wyler is een regisseur die hoog aangeschreven staat bij mij. The Best Years of Our Lives, Ben-Hur, The Roman Holiday zijn allen topfilms, maar hier sloeg hij toch de plank mis.
Het verhaal is te oppervlakkig, te voorspelbaar en te sentimenteel om er van te kunnen genieten. Het verhaaltje rond de onmogelijke liefde vanwege klassenverschillen hebben we ondertussen al vaker gezien en Wyler slaagt er niet om daaraan iets extra’s toe te voegen.
De scènes die zich op de heide afspelen, zien er wel mooi uit en zeker de scènes waar het regent/stormt geven extra sfeer, maar verhaaltechnisch blijft het allemaal te vlak. Cathy is niet meer dan een opportunistische jonge vrouw die liever trouwt met een rijke man dan haar echte liefde te volgen. Pas wanneer Heathcliff plots als een rijke man terugkomt, heeft ze spijt van haar keuze.
Dan zijn er nog de dialogen die zelden naturel aanvoelen. Bij momenten zijn ze zelfs tenenkrommend slecht, zoals wanneer Heathcliff op het sterfbed van Cathy smeekt dat ze hem als een geest zou blijven lastigvallen. Laurence Olivier vind ik nochtans een erg goede acteur, maar hier laat hij zich toch ook stevig vangen aan een potje overacting, maar dat mag van de hele cast gezegd worden.
Geen al te beste film van William Wyler en na 5 goede tot erg goede films is dit dan de eerste tegenvaller van hem.
Als tussendoortje kan ik deze typische Britse komedie best wel smaken. De overval op de goudtransportwagen is leuk gedaan, maar de film komt echt op een hoger niveau wanneer alles fout begint te lopen op de top van de Eiffeltoren.
De scène waar Dutch en Pendlebury de Eiffeltoren naar beneden lopen, is een heerlijke scène. Ik werd er zelf draaierig van. Ook in de hele achtervolging naar de verkochte Eiffeltorentjes zitten erg leuke momenten, zoals wanneer het tweetal wordt opgehouden aan de douanecontrole.
Dat duo Dutch-Pendlebury wordt overigens op een erg amusante manier neergezet door Alec Guinness en Stanley Holloway. Het is er duidelijk aan te zien dat ze er erg veel zin in hadden en de chemie tussen hen is zeker aanwezig. Het zijn twee sympathieke kerels die nog nooit iets verkeerd hebben gedaan in hun leven, wat het extra leuk maakt om de mannen te volgen in hun activiteiten.
