Coda (2021)

Dat je alles flets vind tot daar aan toe , maar hoe kun je de zang flets noemen?

Een Godsgeschenk denk ik.

La Famille Bélier (Film, 2014) - MovieMeter.nl

Prachtige film.

Ik heb jaren geleden de Franse versie gezien en die was uitstekend. Deze Amerikaanse remake is zelfs nog wat beter en dat is vooral te danken aan de jonge Britse hoofdrolspeelster Emilia Jones die een uitmuntende prestatie levert.
Ze acteert fantastisch, ze heeft een gouden stem en haar ASL is spot on. De gehele cast is erg goed en met name de vader (Kotsur) zorgt voor een aantal emotionele momenten. Hoogtepunt in de film is toch wel de scene met de auditie met het geweldige nummer 'Both Sides Now'. Toen hield ik het ook niet meer droog.

Genoten!

DE mooiste meest sprekende stilte ooit....................wat was dit geweldig!

Geen blockbuster maar een film die qua toon bijna Scandinavisch aandoet. Het is naar een Frans origineel maar had net zo goed Zweeds of Deens kunnen zijn. Het lijkt wel wat op 182 in top 250

"Så som i Himmelen". Coda raakt je door het zeer natuurlijk spel van hoofdrolspeelster Emilia Jones en haar doof stomme familie. Het nogal zoete thema van een meisje dat graag wil zingen maar haar afkomst niet mee heeft wordt gebruikt als kapstok om een hele problematiek aan op te hangen. Voor de luchtige noot zorgt de vader, type ruwe bolster blanke pit, die met zijn gebaren taal bijzonder grappig uit de hoek kan komen. Zijn metaforen om te vertellen dat hij een jeukende zak heeft zijn hilarisch.

Een van de mooiste momenten in de film is de stilte die valt tijdens een concert, hier komt de essentie van het zangtalent van het meisje echt naar voren. Talent is aangeboren, meestal heeft het wel stimulatie nodig om tot bloei te komen. De vader ziet dat zijn dochter talent heeft voor heel iets anders dan het vissers vak.

De film wil wel een tranentrekker zijn, als dat lukt weet je dat ie geslaagd is.

Emilia Jones doet het meer dan prima in deze toch wel verrassende Oscarwinnaar, zij zet geloofwaardig een Amerikaanse tiener neer die bovendien gebarentaal beheerst. Knap. Verder een overbodige, vrij letterlijke remake van een al niet zo bijzondere Franse film.

Lieve film. Daarmee duid ik het afdoende. Ik vind het wat makkelijk in elkaar gezet allemaal. De worsteling van de keuze waar Ruby voor staat, is een mooi uitgangspunt voor wat emotionele scènes met haar familie. Voor elk familielid is daar dan ook apart tijd voor ingeruimd. Verder vond ik het vriendje vrij bleu en niet passen bij Ruby, de muziekleraar nogal cliché en de gekozen muzieknummers weinig indrukwekkend, maar ik heb ook weinig met Joni Mitchell. Al met al ontstijgt het niet het niveau van een speciale aflevering Oogappels. Het origineel laat ik toch maar voor wat het is.

Het houdt niet over, dat is de derde Beste Film van de laatste vier kijkbeurten die een dikke onvoldoende haalt. Coda heeft wel een paar leuke punten hoor - hoofdrolspeelster Emilia Jones doet het erg leuk als horende dochter in een verder dove familie (en ze kan nog aardig zingen ook), vader Kotsur heeft een grappige bijrol, en om eerlijk te zijn is ook het verdere acteerwerk over het algemeen prima. Maar wat een mierzoet dertien-in-een-dozijn verhaaltje er verder uit wordt geserveerd, ongelooflijk. Het hele koorgebeuren, het vriendje waar verder weinig chemie mee is, de strijd om als horende dochter los te laten en de familie in zekere zin achter laat. Om nog maar met een positief punt te eindigen, ook wel interessant om op tijden wat inzicht te krijgen in de uitdagingen van doof(stom) zijn, maar tussendoor heb ik me vooral vaak lopen ergeren.

Een film die misschien al duizend keer gemaakt is. Vol wandelende archetypes, een plot die zich blindelings laat voorspellen, het nogal stereotiep bespelen van de gevoelige snaren, … En toch, toch is ‘Coda’ een wonderlijk mooie film.

Omdat Sian Heder weet waar hij mee bezig is, en vooral niet probeert als cineast het warm water uit te vinden. Omdat er integer vertolkt wordt, wars van grote gebaren. En omdat het conflict tussen plicht en verlangen, de frictie tussen individu en collectief, de wrijving tussen verleden en toekomst universeel is, van alle tijden en van overal.

Coming of age zoals we dat allemaal hebben beleefd: met klamme handen, een krop in de keel, benauwd, beschaamd, en juist omwille van dat alles oneindig puur en authentiek. ‘Coda’ kan – als geromantiseerd filmproduct – uiteraard alleen bestaan op het witte doek, en toch lijkt het materiaal van de film weggelopen uit het leven zelf.

Dus? Ontroerend, ja, simpelweg: hartveroverend! Hoewel een Academy-jury mijns inziens een ander soort cinema zou moeten bekronen (avontuurlijker), begrijp ik deze blijk van erkenning wel. Het vakmanschap, de integriteit, het ritme, de muziek: zeg nu zelf, zelden valt een film zo volmaakt in de plooi, toch?

3,5*

Coda doet me denken aan een omschrijving zoals men ooit frisdrank op de markt wou zetten: Een beetje vreemd maar wel lekker.

Met Marlee Matlin van "Childeren of a lesser God"

Misschien wel de enige film die de beste film Oscar won sinds ik filmfan ben waarvan ik me toen van het bestaan nauwelijks bewust was. En ik had deze ook nog niet gezien en alle Oscars beste film zien is een doel van me, Daardoor van het gratis apple plus weekend gebruik gemaakt om deze te zien. Dit is de 80e (van de 97 die er nu zijn) die ik zie.

De laatste jaren winnen meestal kleinere films beste film. Oppenheimer is eerder een uitzondering. En die zijn er weer in twee groepen. De iets avontuurlijker en originelere films (Everything..., Nomadland. Parasite, Moonlight) en de voorspelbare degelijkheid (Green Book, Spotlight, Argo, The KIng's Speech), Dat tweede is niet altijd minder dan het eerste, maar meestal wel. Avonturen beleef je niet in de tweede groep. Hoewel ik Coda toen hij net gewonnen had in mijn hoofd indeelde bij de eerste groep, blijkt het heel erg een film uit de tweede groep te zijn. De film is gebouwd rondom extreem voorspelbare patronen, Met soms humor en sentimentele momenten en je voelt het happy end al op kilometers afstand aankomen. Er wordt best goed in geacteerd en de film is goed gemaakt op een ambachtelijk niveau. De gezongen liedjes zijn smaakvol gekozen. Keurige film maar nergens meer dan degelijk.

De film komt er wat mij betreft net mee weg omdat de film een van de belangrijkste dingen echt goed doet en daar niet in een val trapt en dat is dat de gezinsdynamiek behoorlijk natuurlijk aanvoelt. Bij dit soort doorsnee films gaat de film op dat vlak juist forceren door het conflict nog dikker uit te spelen (bijvoorbeeld tussen de ouders onderling enzo ) en het drama nog eens flink uit te vergroten. Deze film doet dat niet en komt daarom met de berg voorspelbaarheid weg.

Ik zag het origineel overigens niet, maar ik kan me voorstellen dat ze niet al te veel gewijzigd hebben.

Ik heb deze film en La Famille Beliere gezien en moet toch eerlijk zeggen dat CODA beter is. Waarom? Omdat de gebarentaal door de dove acteurs (Troy, Marlee en hun 'zoon') veel soepeler/levendiger is dan de gebarentaal van de Franse ouders. De Amerikaanse versie laat echt goed zien hoe de doven met elkaar communiceren in realiteit op een levendige manier.Bovendien deed Emilia Jones echt geweldig! Ik had liever gezien dat zij de Oscar ging winnen ipv Troy Kotsur. Eigenlijk speelt Troy al zichzelf en heeft dan heel makkelijk Oscar gewonnen.

Mierzoet en perfect voor de zatermiddag bij Z@ppbios op NPO3. De film kleurt zo erg binnen de lijntjes dat je daar wel tegen moet kunnen. Ach het is met het hart op de juiste plaats gemaakt en de zang mag er best wezen, dat maakt een hoop goed. Sowieso is Emilia Jones goed. Verder zijn er een aantal geslaagde grapjes, ook al zijn er bijna net zo veel mislukt.

De Oscar voor Beste Film slaat natuurlijk nergens op, maar dat hoeven we de makers niet aan te rekenen.

3,0*

CODA zal wel altijd een voetnoot in de geschiedenis blijven als "de beste film Oscar-winnaar die de minste mensen hebben gezien", omdat hij uitkwam tijdens de pandemie en daarom voor de meeste mensen alleen te zien is geweest op Apple TV+. Dat is nu nog steeds niet de meest populaire streamingdienst en toen al helemaal niet.

De film heeft echter inmiddels ook een reputatie als één van de slechtste Oscar-winnaars, in het rijtje van films als Crash en Driving Ms. Daisy, en na het kijken ervan kan ik dat beamen.

CODA (acroniem voor 'Child of Deaf Adults') is namelijk een superstandaard televisiemelodrama voor tienermeisjes. Diverse cynische commentaren op Letterboxd feliciteerden The Disney Channel al met zijn eerste Oscar.

Ruby (Emilia Jones) is het nakomertje in het vissersgezin Rossi en het enige lid ervan dat kan horen. Ze heeft zelfs zangtalent en wil naar het conservatorium, iets wat in een familie van dove vissers natuurlijk niet begrepen wordt. Gelukkig is daar haar strenge, maar rechtvaardige muziekleraar, die Ruby pusht het beste uit haarzelf te halen.

Deze stapel clichés wordt competent verfilmd, maar ook niet meer dan dat. Geen enkel moment had ik het idee dat dit dan weliswaar sentimenteel melodrama was, maar wel heel goed gemaakt melodrama. (Denkt aan iets als Carol.)

Daar komen nog twee factoren bij die de film voor mij persoonlijk nog minder te pruimen maakte.

De eerste is dat ik helemaal niets heb met de muziek die een nogal prominente rol speelt. Iedereen begint met zingen met veel te veel "woehoehoe" en "wahaha" en vibrato overal en altijd, omdat ze te veel The Voice hebben gekeken. Op zich realistisch, maar je moet er wel naar luisteren. De muziekleraar weet dat er wel voor een groot deel uit te krijgen, maar dan wordt het Joni Mitchell en daar heb ik ook als het wel goed gedaan wordt nog steeds helemaal niets mee.

De tweede is het specifiek voor Nederlandse kijkers enorme probleem dat Rubys love interest Miles exact het Backpfeifengesicht van Sywert van Lienden heeft.