Coda (2021)

Ruby Rossi [Emilia Jones] is een Child Of Deaf Adults en heeft een dove broer [Leo Rosi]. Aangezien Ruby als enige in het gezin wél kan horen leunen haar ouders enorm op haar voor communicatie met de buitenwereld. Maar Ruby droomt van een carrière als zangeres. Wanneer muziekleraar Bernardo (met rrrollende rrr-en) [Eugenio Derbez] haar talent ontdekt en aanbiedt haar voor te bereiden op een auditie bij de Berklee School of Music, ziet ze een kans om op eigen benen te staan. Maar kunnen haar ouders wel zonder haar? Een standaard coming-of-age drama over een tiener die letterlijk haar eigen stem moet vinden, maar Heder (die zich baseerde op de film La Famille Beliéruit 2014) heeft drie ijzersterke hoofdrolspelers en de chemie, maar vooral de humor (in ondertitelde gebarentaal) van de gezinsleden doet je veelvuldig hardop lachen. Derbez’ weigering om in karikatuur te vallen als de eigenzinnige muziekleraar is eveneens een pluspunt, maar het is Jones’ perfecte, ontwapenende spel dat dit tot één van de meest memorabele films van het jaar maakt. Won de publieksprijs, de juryprijs en de prijs voor beste regie op het Sundance Festival. Een schot in de roos dus.

Doorgaans heb ik niet veel op met remakes. Deze film vormt echter een van de spreekwoordelijke uitzonderingen op mijn regel, want hij benadert qua amusementswaarde heel dicht het Franse origineel uit 2014. Dat is vooral de verdienste van Emilia Jones, die met een innemende vertolking haar Franse counterpart Louane Emera naar de kroon steekt.

Een aangenaam weerzien ook met Marlee Matlin, die ik na haar gedenkwaardig optreden in Children of a Lesser God (1986) helemaal uit het oog heb verloren.

Laat je niet misleiden door de hoge score bij deze film. Dit is een draak van een film. Een van de eerste shots is een vissersboot die een net vol dode vis binnenhaalt. De hoofdrolspeelster werkt vroeg in de ochtend op de vissersboot en de harde schurende zeewind doet haar perzikhuidje blijkbaar goed. De vangst verkoopt ze aan de tussenhandel. Daarna fietst ze naar school waar ze ruim op tijd voor het eerste uur is. Na school krijgt ze privé zangles. Ze heeft ouders en een broer die doof zijn. Geen van de drie kan liplezen of heeft elektronische hulpmiddelen of implantanten.... film vol clichés en een paar kleffe liedjes die eindeloos hetzelfde klinken. Hoewel het meisje nooit samen heeft gezongen rolt een 2 stemmig duet met een schoolvriend er wel heel makkelijk uit... kleffe bedoeling. Geen aanrader!

Enigszins verrast dat deze film zo goed scoort overal. Vond hem leuk, maar heb er toch wat moeite mee. Komt vooral omdat ik het origineel (La Familie Belier) erg hoog heb zitten. Coda komt daar voor mij niet bij in de buurt. Wist eerlijk gezegd niet dat het een remake was voor ik begon aan de film. Ze hebben het verhaal nog wel aardig aangepast, maar het boerse kneuterigheid uit het origineel wordt hier gewoon niet geëvenaard. En eigenlijk geldt dat voor elk onderdeel van de film. Het verhaal rond het zingen kwam daar ook veel beter uit de voeten. Maar Jones is wel heel sterk. En een betere actrice dan Louane, maar toch vond ik haar wel leuker.

Maar ja klinkt heel negatief zo, maar het blijft zeker een goede film. Maar ik zet de volgende keer toch weer liever het origineel op.

3.5*

Blij om aan het eind een duidelijke credit voor "La Famille Belier" (2014) terug te zien. Dit lijkt relatief onbelangrijk maar het is nu eenmaal niet ongewoon dat (Amerikaanse) producties hun inspiraties al dan niet ten dele onder stoelen of banken steken. Het beïnvloedde in ieder geval mijn kijkbeurt, aangezien ik de Franse film al kende.

Dat gezegd hebbende werd ik erg opgewekt van de frisse cast, die naast Emilia Jones (zie mijn bericht eerder in dit topic) gelukkig bestaat uit daadwerkelijk dove acteurs (d.w.z. voor de rollen van de familieleden). Het kalme tempo van de film en de sympathieke hoofdrollen bieden compensatie voor het redelijk goedkope scenario en de meer 'cheesy' momenten in highschool film-modus (inclusief een koorcoach die zijn studenten verbiedt om Glee na te doen terwijl hij in feite zelf uit de serie lijkt te zijn weggelopen). Ik waardeerde vooral de balans tussen momenten van conflict en momenten waarop de personages elkaar weer vonden. De regisseurs weerstaat grotendeels de conventionele neiging om het "rebellerende kind" af te zetten tegen de "conservatieve/afwerende ouders". Dat is namelijk precies wat me in redelijk wat coming-of-age films tegenstaat. CODA mag dan wel degelijk gaan over het scheiden van wegen, de conflictmomenten maken in ieder geval nooit antagonisten van de familieleden.

Uitstekende film over een tienermeisje met dove ouders die graag naar de muziekschool wil. Een hier en daar iets afwijkende remake van La Famille Bélier. Van het origineel vond ik de liedjes wat mooier, maar op alle andere vlakken is deze film net wat beter. Dit komt vooral doordat de dynamiek binnen het gezin sterk overkomt en dit levert in het laatste gedeelte een aantal ontroerende momenten op. Verder een erg fijne hoofdrol van Emilia Jones.

Erg mooi, ga deze kijken

In de basis is Coda een simpel coming of age filmpje. Het gaat over een meisje in een gezin dat graag haar dromen wilt najagen, maar door de omstandigheden moet ze een aantal drempels overwinnen om te komen op het punt dat haar dromen gerealiseerd zullen worden (of niet). Ondertussen loopt ze tegen haar eerste liefde aan, ietwat oppervlakkig in mijn ogen verder. Want wat vinden ze nou leuk aan elkaar? Het gaat dus vooral om de invulling van de details die de film net wat anders maakt dan normaal. Die drempels zijn de lasten die ze draagt als enige in een doof gezin en alle rompslomp die ze in die rol ervaart thuis en op school.
Coda is erg charmant en bevat veel kleurrijke personages waarbij het gevaar op de loer ligt dat ze te kolderiek worden. Maar Heder weet de balans goed te bewaren en houdt de film binnen de lijntjes. Met Emilia Jones in de hoofdrol heeft Coda een topper te pakken. Ze kan ontzettend naturel acteren en wanneer ze begint te zingen begin ik ook langzaam te smelten. Ze ziet er ook heel anders uit dan in Locke & Key. Ik kan deze simpele make up loze look ook wel waarderen. Haar familie bestaande uit echte dove mensen, zijn ook ontzettend charmant en grappig. Maar niet overdreven genoeg op karikaturen van zichzelf te worden. Enige miscasting vind ik haar duet partner en love interest, dat is een beetje een lulletje rozenwater. De film eindigt ook erg mooi en ik heb die auditie tot drie maal toe teruggekeken. Erg mooi geacteerd en gezongen.

Nergens bijzonder in de verhaalvertelling, maar o zo charmsnt en leuk uitgevoerd.

3,5*

Leuke, sympathieke film over de zeventienjarige Ruby (Emilia Jones), de enige persoon in haar gezin die niet doof is. Wanneer zij zangtalent blijkt te bezitten komt haar gezinsleven onder druk te staan. De film ontwijkt handig de vele valkuilen van het genre en wordt nergens al te melodramatisch of belerend, al zijn sommige scenes wellicht iets te dik aangezet en/ of geforceerd. Overwegend is het echter allemaal erg smaakvol gedaan, met veel leuke grappen en mooi geobserveerde momenten. Het akteerwerk is ook unaniem sterk, met een innemende hoofdrol van Jones.

Flinke remake van het Franse La Famille Bélier (Film, 2014). De details ken ik niet meer, maar de gezinssamenstelling, insteek en omstandigheden zijn gelijklopend. Ik dacht wel dat de broer toen jonger was en het verhaal speelt zich af op la campagne tussen de koeien. De familiebezigheid in Coda daarentegen is de visserij. En deze activiteit lijkt me eerder onder druk te staan dan in de andere familie. De noodzakelijke aanwezigheid van Ruby lijkt me hier ook prominenter aanwezig te zijn.

Daar waar Michel Sardou in La famillie Bélier iets nostalgischer klinkt werd dit toch nog goed opgevangen. Ondanks de vele gelijklopende - soms letterlijk - scènes creëerde Coda toch een eigen touch daar niet alles roekeloos werd gekopieerd. Opmerkelijk wel dat de ouders écht wel op elkaar lijken in beide films, toch zeker de moeder.

Coda is een gezellige warme familiefilm met een vleugje drama door de uitzichtloosheid en de droom van Ruby. Interessant ook dat af en toe het isolement in de sociale omgang van doven wordt opgeworpen. Ook de sterke afhankelijkheid en evidente aanwezigheid van Ruby komt prima uit de verf. Ook de humor werkt aanstekelijk, waardoor het allemaal luchtig en in balans blijft. Fijn!

Van deze film verwachtte ik niet veel maar dat veranderde bij het zien van de zeer aantrekkelijke en sympathieke Ruby uitstekend geacteerd door Emilia Jones. Of deze re-make beter is dan het origineel durf ik niet te zeggen. Te lang geleden dat ik die film (La Famille Bélier (2014)) gezien heb. Dit soort films zijn voor mij niettemin zonder meer zeer welkom want ik ben al die al die restricties dit vanwege dat hele corona gedoe spuugzat. Ik kan daarom wel een oppeppertje gebruiken. Dus, mooie dames (ik zie de meesten altijd in de kroeg) al is het maar op het witte doek zijn voor mij meer dan welkom.

4,0*

Ik heb het Franse origineel gezien, dat ik op zich wel oke vond, maar wat een beetje genekt werd door een wat kluchterig mal sfeertje.

Toch wel benieuwd geworden naar deze door het erg hoge gemiddelde. En ik moet zeggen dat ik deze film vrij vergelijkbaar vond, maar wel iets beter. Het kent zeker zijn mooie momenten, het is leuk als Ruby zingt en de momenten tegen het einde met haar ouders en het altijd mooie (en nu extra mooie) Both Sides Now maken de film wel de moeite waard, maar voor de rest lijkt het best heel erg op het origineel, dus ik was niet meer echt heel verrast. Beetje een been there done that gevoel.

Ze hebben deels het mallige humor-sfeertje met de seksgrage ouders erin gehouden wat ik toen al niet leuk vond, en nu nog steeds niet echt.

Verder steelt Emilia Jones wel de show, leuke meid om te zien die ook goed zingt.

Prima tussendoortje, maar een Oscar-nominatie lijkt me behoorlijk overdreven, zeker gezien het feit dat het vrijwel een één op één kopie is van La Famille Bélier.

3,5*

Fijne film wel, vooral omdat dit ding vrij naturel aanvoelt. Vooral Jones heeft een hele fijne rol al mag Kotsur als haar vader er ook zijn. Visueel valt er weinig te beleven, soms oogt de film zelfs als goedkope simpele televisie, maar qua inhoud biedt de film des te meer. Fijne sfeerschepping, enkele aardige scènes, prima coming-of-age. Ik heb vrij weinig minpunten, alleen is dit nu bij uitstek zo'n film die oké is zonder echt ergens echt te excelleren of uit te blinken. Gewoontjes, maar fijn. 3,5*.

De Oscarwinnaar.

Het was een vreemde uitreiking. Ik zag het niet live, ik laat dat evenement al enige tijd een beetje langs me heen gaan en pik er wat winnaars uit, maar om de nieuwsberichten van die klap kan je gewoon niet heen. Wat was dan de film die onder al die gekkigheid toch het ultieme beeldje mee naar huis mocht nemen? CODA dus.

Opvallende keuze, aangezien ik enige tijd de indruk kreeg dat de Oscars de prijzen gaven aan films die een wat apartere stijl kennen, of gewoon buitenlands zijn. CODA is in dat opzicht heel anders. Het is eigenlijk de meest veilige, brave film die je maar kan maken. Niet vreemd ook dat het een remake betreft van een film die nog braver (en irritanter) is dan deze film.

Ik wist alleen niet dat CODA een remake was vooraf, dus toen ik de elementen herkende van een film die ik in het verleden een 2,0* heb gegeven maakte me niet bepaald vrolijk. En eigenlijk blijft de kritiek voor een deel hetzelfde. De eerste helft is wat absurder en de familie wordt redelijk kinderachtig neergezet. De vreemde manieren die ze kiezen om hun problemen op te lossen zullen nooit sympathie bij me opwekken, maar ook de overige overdreven personages zoals Derbez halen me uit de film.

Verder een film die wel een wat sterkere tweede helft kent met wat goed geplaatst sentiment, maar vrijwel alle bekende elementen om een zogenaamd goede film neer te zetten keren terug. Dat hoeft niet perse slecht te zijn, maar daarmee is het ook een veilige en voorspelbare film. Een film die het dan waarschijnlijk beter doet omdat het wat traantjes en lachjes uit de kijker teweeg kan brengen.

Voor mij persoonlijk is het alleen een film die te absurd is om leuk te zijn. De komedie is gewoon ronduit irritant, waardoor de film op een wat sentimenteler vlak niet aanslaat voor me. Dat neemt niet weg dat het een best boeiende film is die goed wegkijkt en wat mooie scenes in de tweede helft kent. Geen verrassende winnaar, wel een erg saaie winnaar.

Prima film. Goed acteerwerk van de (voor mij nagenoeg geheel onbekende) cast. Hoofdrolspeelster Emilia Jones zet de beste rol neer, maar ook het overige acteerwerk is dik in orde. Het thema doofheid heb ik zelf nog niet in andere films zo goed terug zien komen. De beide verhaallijnen (het visserijbedrijf van de familie en het zingen van Ruby) zijn goed uitgewerkt. De film wint met name naar het einde toe aan kracht. De zangscènes van Ruby zitten goed in elkaar. Met name de scène waarin het geluid tijdens het zingen ook voor de kijker van deze film ontbreekt, vond ik sterk gedaan. Kennelijk is dit een remake, maar het origineel heb ik niet gezien, dus daar kan ik geen vergelijking mee maken. Dit is in ieder geval een sympathieke film die zeker een kijkbeurt waard is.

Mooi en sterk drama met een lach. Het verhaal is best origineel en de uitwerking is erg goed. Het dilemma van de hoofdrolspeelster om haar droom te volgen of toch voor haar familie te kiezen wordt fraai uitgewerkt. Naast drama is er genoeg ruimte voor humor. Er zitten een aantal zeer geslaagde grappige momenten in. De film doet soms denken aan Little Miss Sunshine. Het acteerwerk is ook erg goed en de chemie tussen de diverse acteurs is eveneens sterk. Een fraai geheel. 4.5

De betere feelgood film, maar de Oscar voor beste film? Neen, dat nu ook weer niet...

Bij het eerste half uur van de film was ik een beetje bang dat het een zoetsappige film over een tiener zou worden, maar naarmate de film vorderde, werd hij steeds beter. Wat ik heel sterk vond is dat de film zich opbouwt naar het duet, maar dat wij als kijker het duet ook niet horen. Voelt als een teleurstelling, maar de te meer moet dat voor hen zo voelen! Naast dat het acteerwerk goed is, zit er ook genoeg humor in. Ik heb een paar keer erg gelachen.

La Famille Bélier, maar dan in Amerika. En op een boot in plaats van op de boerderij. Voor de rest zo ongeveer precies hetzelfde, alleen in plaats van de schattige Louane is de hoofdrol voor de even schattige Emilia Jones. Zoeken naar de acht verschillen. Toch beviel de Franse versie me net iets beter, maar waarom dat dan zo is is een vraag waarop ik het antwoord niet meteen paraat heb - misschien is het wel gewoon omdat Fransen me als regel toch wat sympathieker zijn. En nouja, waarom moet er dan overal weer een remake van zijn. Dat al alleen.

En voor een remake had er ook wel net iets meer durf mogen zijn, iets minder mierzoet, iets minder aalgladde productie en te mooie beelden. Dat kan toch echt wel wat dapperder.

Geen blockbuster maar een film die qua toon bijna Scandinavisch aandoet. Het is naar een Frans origineel maar had net zo goed Zweeds of Deens kunnen zijn. Het lijkt wel wat op 182 in top 250

"Så som i Himmelen". Coda raakt je door het zeer natuurlijk spel van hoofdrolspeelster Emilia Jones en haar doof stomme familie. Het nogal zoete thema van een meisje dat graag wil zingen maar haar afkomst niet mee heeft wordt gebruikt als kapstok om een hele problematiek aan op te hangen. Voor de luchtige noot zorgt de vader, type ruwe bolster blanke pit, die met zijn gebaren taal bijzonder grappig uit de hoek kan komen. Zijn metaforen om te vertellen dat hij een jeukende zak heeft zijn hilarisch.

Een van de mooiste momenten in de film is de stilte die valt tijdens een concert, hier komt de essentie van het zangtalent van het meisje echt naar voren. Talent is aangeboren, meestal heeft het wel stimulatie nodig om tot bloei te komen. De vader ziet dat zijn dochter talent heeft voor heel iets anders dan het vissers vak.

De film wil wel een tranentrekker zijn, als dat lukt weet je dat ie geslaagd is.

Een film die misschien al duizend keer gemaakt is. Vol wandelende archetypes, een plot die zich blindelings laat voorspellen, het nogal stereotiep bespelen van de gevoelige snaren, … En toch, toch is ‘Coda’ een wonderlijk mooie film.

Omdat Sian Heder weet waar hij mee bezig is, en vooral niet probeert als cineast het warm water uit te vinden. Omdat er integer vertolkt wordt, wars van grote gebaren. En omdat het conflict tussen plicht en verlangen, de frictie tussen individu en collectief, de wrijving tussen verleden en toekomst universeel is, van alle tijden en van overal.

Coming of age zoals we dat allemaal hebben beleefd: met klamme handen, een krop in de keel, benauwd, beschaamd, en juist omwille van dat alles oneindig puur en authentiek. ‘Coda’ kan – als geromantiseerd filmproduct – uiteraard alleen bestaan op het witte doek, en toch lijkt het materiaal van de film weggelopen uit het leven zelf.

Dus? Ontroerend, ja, simpelweg: hartveroverend! Hoewel een Academy-jury mijns inziens een ander soort cinema zou moeten bekronen (avontuurlijker), begrijp ik deze blijk van erkenning wel. Het vakmanschap, de integriteit, het ritme, de muziek: zeg nu zelf, zelden valt een film zo volmaakt in de plooi, toch?

3,5*

Coda doet me denken aan een omschrijving zoals men ooit frisdrank op de markt wou zetten: Een beetje vreemd maar wel lekker.

Misschien wel de enige film die de beste film Oscar won sinds ik filmfan ben waarvan ik me toen van het bestaan nauwelijks bewust was. En ik had deze ook nog niet gezien en alle Oscars beste film zien is een doel van me, Daardoor van het gratis apple plus weekend gebruik gemaakt om deze te zien. Dit is de 80e (van de 97 die er nu zijn) die ik zie.

De laatste jaren winnen meestal kleinere films beste film. Oppenheimer is eerder een uitzondering. En die zijn er weer in twee groepen. De iets avontuurlijker en originelere films (Everything..., Nomadland. Parasite, Moonlight) en de voorspelbare degelijkheid (Green Book, Spotlight, Argo, The KIng's Speech), Dat tweede is niet altijd minder dan het eerste, maar meestal wel. Avonturen beleef je niet in de tweede groep. Hoewel ik Coda toen hij net gewonnen had in mijn hoofd indeelde bij de eerste groep, blijkt het heel erg een film uit de tweede groep te zijn. De film is gebouwd rondom extreem voorspelbare patronen, Met soms humor en sentimentele momenten en je voelt het happy end al op kilometers afstand aankomen. Er wordt best goed in geacteerd en de film is goed gemaakt op een ambachtelijk niveau. De gezongen liedjes zijn smaakvol gekozen. Keurige film maar nergens meer dan degelijk.

De film komt er wat mij betreft net mee weg omdat de film een van de belangrijkste dingen echt goed doet en daar niet in een val trapt en dat is dat de gezinsdynamiek behoorlijk natuurlijk aanvoelt. Bij dit soort doorsnee films gaat de film op dat vlak juist forceren door het conflict nog dikker uit te spelen (bijvoorbeeld tussen de ouders onderling enzo ) en het drama nog eens flink uit te vergroten. Deze film doet dat niet en komt daarom met de berg voorspelbaarheid weg.

Ik zag het origineel overigens niet, maar ik kan me voorstellen dat ze niet al te veel gewijzigd hebben.

Mierzoet en perfect voor de zatermiddag bij Z@ppbios op NPO3. De film kleurt zo erg binnen de lijntjes dat je daar wel tegen moet kunnen. Ach het is met het hart op de juiste plaats gemaakt en de zang mag er best wezen, dat maakt een hoop goed. Sowieso is Emilia Jones goed. Verder zijn er een aantal geslaagde grapjes, ook al zijn er bijna net zo veel mislukt.

De Oscar voor Beste Film slaat natuurlijk nergens op, maar dat hoeven we de makers niet aan te rekenen.

3,0*