Coda (2021)

Merkte Emilia Jones in 2017 aan als een actrice om in de gaten te houden - vond haar erg goed in Brimstone naast o.a. Dakota Fanning. Nu speelt ze dus de hoofdrol in een film die momenteel volgens mij heel redelijk ontvangen wordt ''op''/via Sundance.

Aan de identieke inhoud te zien heb ik zo'n donkerbruin vermoeden dat dit een doordrukje wordt van de fantastische, niet te evenaren Franse komedie 'La famille Bélier' uit 2014! Alleen is het nu een visserij, i.p.v. een boerderij. De originele scenaristen staan echter nergens vermeld op Imdb. Die Amerikanen toch!

Inderdaad merkwaardig.

La Famille Bélier (Film, 2014) - MovieMeter.nl

Remake van La Famille Bélier (2014)

Alleen vond ik deze nog beter , gevoelige film over warme liefde heerlijk gewoon.

Child Of Deaf Adults. Heb ik even moeten opzoeken. Fijne film, goed gemaakt. Het is dat je (nog) geen geur hebt in de film anders zou je wel begrijpen dat andere kinderen op school daar last van hebben. Zeker als ze dezelfde kleren aanhoudt!

Leuk om de achtergrond te lezen hoe de film tot stand is gekomen. Ruby had blijkbaar in het echt ook nooit zanglessen gehad. De vader van Ruby deed veel improvisatie met gebarentaal.

Ik vond dit echt een steengoede film.

Want ik heb al films gezien en ook met gebarentaal en ik ergerde er me heel hard aan omdat het irritant was en dat heb je bij deze film niet.

Het verhaal is leuk en boeiend en omdat de acteurs het heel goed deden ook, alles stak goed in elkaar.

Mss had ik het einde nog iets uitgebreider willen zien maar niettemin vloog de tijd goed voorbij en had ik zoiets van dzju, het is gedaan, jammer. .

Ook het muziek gedeelte viel heel goed mee want je hebt films waar het constant zingen is ppff of de muzieke keuze bweuk is, hier heb je dit dus niet, dusja, dikke pluim voor deze film, meer van dit.

Prachtige remake! Had eerst mijn twijfels in het begin, maar werd steeds beter.

Kortom, gewoon goed. Gebarentaal en acteerwerk waren ook dik in orde!

*4+

Ruby Rossi [Emilia Jones] is een Child Of Deaf Adults en heeft een dove broer [Leo Rosi]. Aangezien Ruby als enige in het gezin wél kan horen leunen haar ouders enorm op haar voor communicatie met de buitenwereld. Maar Ruby droomt van een carrière als zangeres. Wanneer muziekleraar Bernardo (met rrrollende rrr-en) [Eugenio Derbez] haar talent ontdekt en aanbiedt haar voor te bereiden op een auditie bij de Berklee School of Music, ziet ze een kans om op eigen benen te staan. Maar kunnen haar ouders wel zonder haar? Een standaard coming-of-age drama over een tiener die letterlijk haar eigen stem moet vinden, maar Heder (die zich baseerde op de film La Famille Beliéruit 2014) heeft drie ijzersterke hoofdrolspelers en de chemie, maar vooral de humor (in ondertitelde gebarentaal) van de gezinsleden doet je veelvuldig hardop lachen. Derbez’ weigering om in karikatuur te vallen als de eigenzinnige muziekleraar is eveneens een pluspunt, maar het is Jones’ perfecte, ontwapenende spel dat dit tot één van de meest memorabele films van het jaar maakt. Won de publieksprijs, de juryprijs en de prijs voor beste regie op het Sundance Festival. Een schot in de roos dus.

Doorgaans heb ik niet veel op met remakes. Deze film vormt echter een van de spreekwoordelijke uitzonderingen op mijn regel, want hij benadert qua amusementswaarde heel dicht het Franse origineel uit 2014. Dat is vooral de verdienste van Emilia Jones, die met een innemende vertolking haar Franse counterpart Louane Emera naar de kroon steekt.

Een aangenaam weerzien ook met Marlee Matlin, die ik na haar gedenkwaardig optreden in Children of a Lesser God (1986) helemaal uit het oog heb verloren.

Wow!!!!

Wat een mooie ontroerende en meeslepende film was dit zeg.

"Coda" vertelt het verhaal over een vissers gezin waarin enkel de dochter niet doof is.

Dit zorgt voor flink wat complicaties als Ruby ontdekt dat zij een zangtalentje is.

De frustraties in het gezin zijn intens voelbaar.

En toch weet "Coda" tergelijkertijd een feelgood film te blijven.

Regelrechte aanrader!

4.5*

Laat je niet misleiden door de hoge score bij deze film. Dit is een draak van een film. Een van de eerste shots is een vissersboot die een net vol dode vis binnenhaalt. De hoofdrolspeelster werkt vroeg in de ochtend op de vissersboot en de harde schurende zeewind doet haar perzikhuidje blijkbaar goed. De vangst verkoopt ze aan de tussenhandel. Daarna fietst ze naar school waar ze ruim op tijd voor het eerste uur is. Na school krijgt ze privé zangles. Ze heeft ouders en een broer die doof zijn. Geen van de drie kan liplezen of heeft elektronische hulpmiddelen of implantanten.... film vol clichés en een paar kleffe liedjes die eindeloos hetzelfde klinken. Hoewel het meisje nooit samen heeft gezongen rolt een 2 stemmig duet met een schoolvriend er wel heel makkelijk uit... kleffe bedoeling. Geen aanrader!

Enigszins verrast dat deze film zo goed scoort overal. Vond hem leuk, maar heb er toch wat moeite mee. Komt vooral omdat ik het origineel (La Familie Belier) erg hoog heb zitten. Coda komt daar voor mij niet bij in de buurt. Wist eerlijk gezegd niet dat het een remake was voor ik begon aan de film. Ze hebben het verhaal nog wel aardig aangepast, maar het boerse kneuterigheid uit het origineel wordt hier gewoon niet geëvenaard. En eigenlijk geldt dat voor elk onderdeel van de film. Het verhaal rond het zingen kwam daar ook veel beter uit de voeten. Maar Jones is wel heel sterk. En een betere actrice dan Louane, maar toch vond ik haar wel leuker.

Maar ja klinkt heel negatief zo, maar het blijft zeker een goede film. Maar ik zet de volgende keer toch weer liever het origineel op.

3.5*

Heeft men op het einde plots geen tolk meer nodig aan boord?

Blij om aan het eind een duidelijke credit voor "La Famille Belier" (2014) terug te zien. Dit lijkt relatief onbelangrijk maar het is nu eenmaal niet ongewoon dat (Amerikaanse) producties hun inspiraties al dan niet ten dele onder stoelen of banken steken. Het beïnvloedde in ieder geval mijn kijkbeurt, aangezien ik de Franse film al kende.

Dat gezegd hebbende werd ik erg opgewekt van de frisse cast, die naast Emilia Jones (zie mijn bericht eerder in dit topic) gelukkig bestaat uit daadwerkelijk dove acteurs (d.w.z. voor de rollen van de familieleden). Het kalme tempo van de film en de sympathieke hoofdrollen bieden compensatie voor het redelijk goedkope scenario en de meer 'cheesy' momenten in highschool film-modus (inclusief een koorcoach die zijn studenten verbiedt om Glee na te doen terwijl hij in feite zelf uit de serie lijkt te zijn weggelopen). Ik waardeerde vooral de balans tussen momenten van conflict en momenten waarop de personages elkaar weer vonden. De regisseurs weerstaat grotendeels de conventionele neiging om het "rebellerende kind" af te zetten tegen de "conservatieve/afwerende ouders". Dat is namelijk precies wat me in redelijk wat coming-of-age films tegenstaat. CODA mag dan wel degelijk gaan over het scheiden van wegen, de conflictmomenten maken in ieder geval nooit antagonisten van de familieleden.

Op het moment van schrijven is Coda met een gemiddelde van 3,84 over 57 stemmen de hoogste gewaardeerde film van 2021, als je bovenin op Statistieken klikt. Maar na een aantal critics te hebben gelezen die CODA erg clichématig vonden, was ik eveneens een gewaarschuwd mens. En ondanks dat ik het zeker niet de beste film van 2021 vond, heb ik wel zitten genieten en raakte het verhaal en de acteerprestaties me wel.

Net als bij inspiratiebron La Famille Bélier (2014) is de jonge Ruby (een erg sterke Emilia Jones) de enige van het gezin die van horen; CODA staat dan ook voor Child of Deaf Adult(s). En net als in die film is het gezin erg van haar afhankelijk en ontdekt dat ze eigenlijk niets liever wil dan zingen, en er ook erg goed in is. Coming-of-age met een hoofdletter C dus, want dit levert vrij pittige keuzes op.

Waar sommigen meer gecharmeerd waren van ‘het origineel’, waren Miss Milton en ik allebei van mening dat verrassend genoeg deze Amerikaanse versie net iets beter landde. De sentimentele noten vielen net iets beter, het acteerwerk was net iets sterker, en de muziek net iets beter. Dat laatste is vooral persoonlijk, maar als Joni Mitchell fan was dit ontzettend raak. De gebarentaal oogt in Coda nog expressiever, en met de karakteristieke koppen van Kotsur, Durant en Matlin die resp. vader, broer en moeder spelen krijgt dat nog een extra dimensie. Andermaal realiseerde ik me hoe jammer het is, dat er niet wat meer films uitkomen waarin sign language een grote rol speelt.

3,7*

Marlee Martin speelt in The West wing

Ondertussen staan de originele scenaristen wel degelijk vermeld op IMDb.

Prachtige film trouwens. De originele is meer komedie en vind ik supergrappig, deze is meer drama en vind ik hartverwarmend mooi.

Geweldige film maar......."La famille Bélier" schijnt beter te zijn. Helaas diezelfde nog niet gezien maar wie weet?

Voor deze film een 8!

La Famille Bélier gemist? Start met kijken op NPO Start - npostart.nl

NPO Plus: eerste maand gratis, daarna € 2,95 p/m

Uitstekende film over een tienermeisje met dove ouders die graag naar de muziekschool wil. Een hier en daar iets afwijkende remake van La Famille Bélier. Van het origineel vond ik de liedjes wat mooier, maar op alle andere vlakken is deze film net wat beter. Dit komt vooral doordat de dynamiek binnen het gezin sterk overkomt en dit levert in het laatste gedeelte een aantal ontroerende momenten op. Verder een erg fijne hoofdrol van Emilia Jones.

Erg mooi, ga deze kijken

In de basis is Coda een simpel coming of age filmpje. Het gaat over een meisje in een gezin dat graag haar dromen wilt najagen, maar door de omstandigheden moet ze een aantal drempels overwinnen om te komen op het punt dat haar dromen gerealiseerd zullen worden (of niet). Ondertussen loopt ze tegen haar eerste liefde aan, ietwat oppervlakkig in mijn ogen verder. Want wat vinden ze nou leuk aan elkaar? Het gaat dus vooral om de invulling van de details die de film net wat anders maakt dan normaal. Die drempels zijn de lasten die ze draagt als enige in een doof gezin en alle rompslomp die ze in die rol ervaart thuis en op school.
Coda is erg charmant en bevat veel kleurrijke personages waarbij het gevaar op de loer ligt dat ze te kolderiek worden. Maar Heder weet de balans goed te bewaren en houdt de film binnen de lijntjes. Met Emilia Jones in de hoofdrol heeft Coda een topper te pakken. Ze kan ontzettend naturel acteren en wanneer ze begint te zingen begin ik ook langzaam te smelten. Ze ziet er ook heel anders uit dan in Locke & Key. Ik kan deze simpele make up loze look ook wel waarderen. Haar familie bestaande uit echte dove mensen, zijn ook ontzettend charmant en grappig. Maar niet overdreven genoeg op karikaturen van zichzelf te worden. Enige miscasting vind ik haar duet partner en love interest, dat is een beetje een lulletje rozenwater. De film eindigt ook erg mooi en ik heb die auditie tot drie maal toe teruggekeken. Erg mooi geacteerd en gezongen.

Nergens bijzonder in de verhaalvertelling, maar o zo charmsnt en leuk uitgevoerd.

3,5*

Leuke, sympathieke film over de zeventienjarige Ruby (Emilia Jones), de enige persoon in haar gezin die niet doof is. Wanneer zij zangtalent blijkt te bezitten komt haar gezinsleven onder druk te staan. De film ontwijkt handig de vele valkuilen van het genre en wordt nergens al te melodramatisch of belerend, al zijn sommige scenes wellicht iets te dik aangezet en/ of geforceerd. Overwegend is het echter allemaal erg smaakvol gedaan, met veel leuke grappen en mooi geobserveerde momenten. Het akteerwerk is ook unaniem sterk, met een innemende hoofdrol van Jones.

La famille Bélier beviel me erg goed, maar twijfel een beetje om deze te bekijken omdat dit een Amerikaanse remake zou zijn. Nochtans wel een erg goede score hier op MM.

Flinke remake van het Franse La Famille Bélier (Film, 2014). De details ken ik niet meer, maar de gezinssamenstelling, insteek en omstandigheden zijn gelijklopend. Ik dacht wel dat de broer toen jonger was en het verhaal speelt zich af op la campagne tussen de koeien. De familiebezigheid in Coda daarentegen is de visserij. En deze activiteit lijkt me eerder onder druk te staan dan in de andere familie. De noodzakelijke aanwezigheid van Ruby lijkt me hier ook prominenter aanwezig te zijn.

Daar waar Michel Sardou in La famillie Bélier iets nostalgischer klinkt werd dit toch nog goed opgevangen. Ondanks de vele gelijklopende - soms letterlijk - scènes creëerde Coda toch een eigen touch daar niet alles roekeloos werd gekopieerd. Opmerkelijk wel dat de ouders écht wel op elkaar lijken in beide films, toch zeker de moeder.

Coda is een gezellige warme familiefilm met een vleugje drama door de uitzichtloosheid en de droom van Ruby. Interessant ook dat af en toe het isolement in de sociale omgang van doven wordt opgeworpen. Ook de sterke afhankelijkheid en evidente aanwezigheid van Ruby komt prima uit de verf. Ook de humor werkt aanstekelijk, waardoor het allemaal luchtig en in balans blijft. Fijn!

Je hebt remakes maar blijkbaar ook flinke remakes. Ik ben benieuwd of dit zich uitstrekt naar prequels en sequels.

Hè, hoe heb ik deze gemist dan

1 van de beste films van 2021.