Logboek

Dat het verhaal wordt verteld vanuit het oogpunt van de kinderen van Atticus geeft de film een echte meerwaarde. Het begint allemaal erg kinderlijk met wat spelletjes met het buurjongetje en het verhaal rond de enge buurman. We krijgen ook maar mondjesmaat meer info over de rechtszaak die gaande is en naargelang de film vordert, wordt de toon steeds serieuzer en grimmiger.

De scène waar Atticus Tom verdedigt tegen de menigte en zijn kinderen erbij komen, is één van de hoogtepunten van de film, maar het echte hoogtepunt moet toch wel de rechtbankscène zijn. Eindelijk eens een rechtbankscène die niet voortdurend onderbroken wordt door een vervelende advocaat die 'objection' staat te roepen. Gregory Peck levert hier net zoals in de rest van de film sterk acteerwerk af en het moment wanneer hij de rechtbank verlaat met de toekijkende zwarte gemeenschap is ook een sterk beeld.

Kinderen in films durven nogal eens slecht uit de hoek te komen, maar Jem en Scout zijn daar een uitzondering op. Oké, ze durven soms wel eens vervelend te zijn, maar ze brengen wel een heerlijk kinderlijk gevoel in de film. De film is in dat opzicht ook erg simplistisch met vader Atticus die voor hun de grote held is en de andere zijn de slechten.

Leuk om deze klassieker na lange tijd nog eens gezien te hebben en die status is zeker meer dan verdiend. De 4* blijven dan ook staan.

4*

Het is nog maar de tweede van Argento die ik gezien heb na Suspiria en hij levert hier een goed gemaakte thriller af. Het is een film die vooral een erg sterke sfeer uitstraalt. Vooral het eerste halfuur en het laatste deel blinken hier erg in uit. De scène waar Marc met Carlo voor café staat nadat de eerste moord gepleegd is, deed me sterk denken aan het schilderij Nighthawks. Een erg mooi beeld was dat.

Qua verhaal is het een vrij rechttoe rechtaan who-dunnit. David Hemmings zit hier in een gelijkaardige rol als in Blow-up om de moord(en) te ontrafelen. Een aantal dingen zijn wel leuk gedaan, zoals die pop die binnengewandeld komt voordat de moordenaar toeslaat en het einde waarbij de moordenares in de spiegel verschijnt. Argento is er in geslaagd om me toch een aantal keren op het puntje van mijn stoel te laten zitten.

Alleen jammer van de muziekkeuze die soms nogal misplaatst was, maar over het algemeen is dit gewoon een goede thriller.

3.5*

Der Himmel über Berlin is in de eerste plaats een erg mooi gemaakte film. De zweverige beelden boven Berlijn die we in de openingsscène te zien krijgen, zetten meteen de toon van de film. Wim Wenders brengt heel de film lang Berlijn erg knap in beeld.

We zien de 2 engelen Damiel en Cassiel observaties maken van de inwoners van Berlijn. De ene zit al met grotere bekommernissen dan de andere. Zo maakt de scène waar een man zelfmoord pleegt erg veel indruk. De engelen zijn er alleen maar om observaties te maken en hebben geen invloed op de acties van de mensen. Het geeft toch een speciaal gevoel waarbij de engelen langs de ene kant dicht bij de mensen staan, maar anderzijds is er toch die onoverbrugbare kloof. Enkel de kinderen kunnen de engelen waarnemen en heel de film zit vol van die kleine momenten waar de kinderlijke verwondering van alledaagse momenten naar boven komen.

Er zijn nog wel enkele scènes die opvallen zoals de oude man die al mijmerend over de Potsdamer Platz loopt, maar de mooiste scène moet toch wel de ontmoeting tussen de als mens getransformeerde Damiel en Marion zijn op het concert van Nick Cave. Alles komt hier mooi samen, alsook Cassiel die als engel op het podium achter Nick Cave zit, is een knap beeld.

Misschien is het soms te poëtisch en te filosofisch om alles goed te begrijpen, maar het is zeker genietbaar. Voorlopig houd ik het op een 3.5*, maar het is zeker eentje die nog hoger kan komen bij een herziening.

3.5*

Hier heeft Orson Welles me toch op mijn honger laten zitten. In de weliswaar korte zit van 88 minuten heb ik weinig bijzonders kunnen ontdekken. Uiteindelijk is het een vrij saai gebracht rise and fall liefdesverhaaltje dat zich afspeelt in een upper class omgeving.

Ik lees dat er zou geknipt zijn in deze film en dat is achteraf niet echt een verrassing. Vooral tussen Eugene en Isabel voelde ik maar weinig liefde. Al doet Tim Holt het best wel goed als de vervelende zoon die zijn moeder de relatie niet gunt met Eugene.

Vrij snel vergeten dan maar deze The Magnificent Ambersons.

2*

Als tussendoortje is dit nog een redelijk vermakelijk filmpje, maar meer dan dat is het ook niet geworden. De combinatie tussen een haaienfilm en een slasher is leuk gevonden, want worden er nog wel goede films gemaakt met alleen maar haaien in de hoofdrol?

Alleen wordt het na verloop van tijd ietwat te voorspelbaar ( jongen probeert meisje te komen redden maar sterft, de stoere griet weet de psychopaat en de haaien miraculeus te overleven en de psychopaat wordt zelf gedood door de haaien). Sean Byrne had toch een beetje inventiever kunnen zijn, want dan had mijn score zeker hoger gelegen. Door de voorspelbaarheid miste ik toch de nodige spanning om echt op het puntje van mijn stoel te zitten.

Een pluim wil ik zeker nog geven aan Jai Courtney die de rol van psychopaat heerlijk neerzet. Ook de tegenspeelster/slachtoffer wordt zeker niet verkeerd gespeeld door Hassie Harrison die als Zephyr de stoere griet speelt.

2.5*

Hier had ik toch meer van verwacht, want Scorsese weet meestal wel erg goed te scoren bij mij , maar dit moet de minste zijn die ik van hem al ben tegengekomen.

Toegegeven, de film ziet er wel erg mooi uit. De hele aankleding, de decors en alle details die tot in de puntjes verzorgd zijn, zorgen voor een mooi sfeerbeeld van de New Yorkse high society. Al had ik vrij snel genoeg van de bekakte en arrogante houding van de upper class en is heel het verhaaltje rond Archer die gevangen zit in zijn huwelijk en zijn toevlucht zoekt bij een vrouw die op haar beurt in een scheiding zit, vrij saai en te lang uitgesponnen.

De voice-over was ook meer een minpunt dan een toegevoegde waarde, vooral omdat het overdreven aanwezig was in het begin van de film. De verhoudingen tussen de protagonisten moesten duidelijk gemaakt worden door de voice-over, maar het maakte de kijkbeurt er alleen maar vervelender op.

Neen, dit was geen goede Scorsese. Vrij saai verhaaltje dat zich afspeelt in een erg vervelend milieu. Gelukkig ziet het er allemaal erg mooi en verzorgd uit of de score was nog lager uitgevallen.

2*

Apart filmpje, dit derde deel uit de Dekalog reeks. De sfeer die Kieslowski weet neer te zetten, is erg sterk. De hele film speelt zich af tijdens de Kerstnacht en de combinatie tussen de kerstverlichting en de verlaten, grauwe, donkere straten zorgt voor een erg melancholisch sfeertje.

Het verhaaltje rond de vrouw die niet alleen wil zijn op Kerstnacht en daarom haar ex-vriend door een vreemd spelletje de hele nacht bij haar houdt, kon me wat minder boeien. Al maken ze wel wat absurde dingen mee, zoals de dode man die ze gaan identificeren en de mannen in de cel die worden natgespoten.

Ik zou het op het niveau van het eerste deel zetten en beter dan het tweede deel, maar echt overtuigd ben ik nog niet door deze reeks.

3*

Best wel een aangename coming-of-age, deze Les Roseaux Sauvages. Het zwoele, Franse zomersfeertje is altijd een pluspunt en zeker in films met dergelijke thema's past het ontzettend goed. We volgen een viertal jongeren die zichzelf leren ontdekken en dan vooral op seksueel vlak. Dat resulteert in een soort van vierhoeksrelatie, die best boeiend is om te volgen en de eindscène aan de rivier is een sterke climax.

Alleen voelen de dialogen vaak nogal onnatuurlijk aan. Vooral de acteurs die de personages van François en Henri neerzetten, leveren vaak nogal geforceerd acteerwerk af. De actrice die Maité vertolkt, brengt het een stuk beter en natuurlijker vanaf. Het helpt ook niet echt dat de jongeren vaak een taalgebruik hanteren die je jongeren niet vaak zal zien gebruiken.

Zeker en vast geen verkeerde coming-of-age, maar het mocht van mij wat natureller gebracht worden.

3*

Ik was toch verbaasd toen ik na afloop van de film ontdekte dat Lynne Ramsay ook de regisseuse is van You Were Never Really Here, want dit is toch van een heel ander niveau.

De vergelijking met het werk van Ken Loach is natuurlijk makkelijk gemaakt met het beeld van het rauwe en harde Britse arbeidersmilieu, maar Ratcatcher is misschien nog iets intenser dan het werk dat ik van Ken Loach tot nu toe gezien heb. De situatie waarin de gezinnen moeten leven met de gigantische hoop vuilniszakken en bijhorende ratten is afschuwelijk om te zien. De hele omgeving is verstikkend voor het hoofdpersonage James, dat mooi wordt uitgebeeld in de openingsscène waar hij verwikkeld zit in het gordijn.

James heeft het dus allerminst getroffen, maar aanvankelijk had ik weinig sympathie voor hem. Hij lijkt ook maar een typisch pestkopje te zijn en is ook verantwoordelijk voor de verdrinking van zijn buurjongetje. Gaandeweg verandert dat beeld van James wel wanneer hij gebukt gaat onder het schuldgevoel voor zijn dood. Erg sterk geacteerd ook trouwens van William Eadie.

Toch is het niet alleen kommer en kwel voor James, want hij bouwt een vriendschap op met Margaret, een meisje uit de buurt, waarvoor hij ook gevoelens ontwikkelt. De scène in het bad is eentje van pure schoonheid, maar er zijn nog meer fraaie scènes te bewonderen zoals de ballontocht van het muisje en de busrit van James naar het platteland waar hij dan een verlaten pand binnengaat.

Maar het mooiste moment heeft Lynne Ramsay voor het einde bewaard. De droomsequentie van James die na zijn zelfmoord zijn gezin ziet intrekken in het pand dat hij bezocht heeft, is van een grote schoonheid. Het is een soort van wensdroom van James die samen met zijn gezin een nieuwe start wilde maken in een nieuw huis.

Erg fraaie film van Lynne Ramsay dat zeker de evenknie is van het werk van Ken Loach. Het voelt bovendien toch ook een beetje anders aan, iets fantasievoller en poëtischer zelfs bij momenten.

Dikke 4*

Soms denk ik dat ik me meer moet verdiepen in niet-Westerse films, want er zitten meer dan genoeg mooie films tussen zoals deze Where Is the Friend's Home?

Het is een klein en charmant filmpje waarbij een jongetje er alles aan doet om het schriftje aan zijn klasgenoot terug te geven. Zo niet, dreigt zijn klasgenootje van school gestuurd te worden. Het jongetje dat Ahmed speelt, doet het ontzettend goed. Zijn volharding tegenover zijn moeder om toch maar het schriftje te mogen brengen en tegenover de mensen die hij tegenkomt om het juiste adres te krijgen, is erg mooi om te zien. Die ernstige blik in zijn ogen om toch maar het schriftje bij zijn vriend te krijgen, was zelfs ontroerend.

Daarnaast krijgen we ook een mooi beeld te zien van het eenvoudige Iraanse platteland. Die oudere mannen die zitten te palaveren over de opvoeding van de kinderen, etc. geeft toch iets authentieks mee aan de film.

Het is einde mag dan misschien weinig verrassend zijn met Ahmed die het schriftje inclusief het gemaakte huiswerk voor zijn vriendje net op tijd inlevert, maar het past gewoon erg goed bij de rest van de film.

Mooi, klein filmpje die ik voorlopig op een 3.5* houd, maar zeker eentje die ik ooit ga terugzien.

3.5*

Jeanne Dielman staat al een tijdje op mijn to-see lijst, maar het leek mij geen slecht idee om Akerman’s oeuvre te leren ontdekken met een iets ‘gemakkelijkere’ film. Te beginnen met deze Toute une Nuit.

Het is uiteindelijk een makkelijke film geworden, maar tegelijkertijd ook een vreemde filmervaring. Van enig verhaal of binding met één van de personages is geen sprake, maar dat hoeft op zich geen probleem te zijn. Het concept rond een dag of een nacht in een bepaalde stad kan nog interessante scènes opleveren, maar ook op dat vlak blijft het erg pover.

Iedere scène is zo kort en vluchtig dat er nergens indruk wordt gemaakt. Zo zien we bijvoorbeeld een man en een vrouw naast elkaar op café zitten, schijnbaar vreemden voor elkaar, maar uiteindelijk vallen ze elkaar wel in de armen. In een andere scène zien we een ouder koppel voor de televisie zitten, waarna de vrouw de slapende man wakker maakt om naar buiten te gaan en nadien zegt ze dat ze naar de stad wil om te dansen. We zien ook een man kwaad op een deur kloppen, een andere man die zijn boekhouding doet en twee vrouwen die schijnbaar ruzie met elkaar hebben waarna de ene vrouw het appartement verlaat.

Het zijn allemaal zo’n korte, nietszeggende fragmenten van personages waarvan de meeste ook nooit terugkomen. Het is een soort cinema waar ik weinig voeling mee heb. Het mag best onsamenhangend en zonder echt verhaal zijn, maar de afzonderlijke scènes moeten dan wel ergens indruk maken, maar ook dat is hier niet het geval.

Was het allemaal dan kommer en kwel? Dat nu ook niet, want Akerman weet wel de juiste sfeer te scheppen doorheen heel de film. De zwoele nacht begint best levendig en hoe dieper we de nacht ingaan, hoe somberder de gevoelens worden. Soms op het depressieve af en ‘s ochtends slaat de sfeer ook weer helemaal om met het drukke stadsverkeer dat te horen valt.

Conclusie is dat dit niet echt mijn ding is. Jeanne Dielman zal ik nog wel eens een kans geven, maar ik ben alvast gewaarschuwd.

1.5*

Typische Bresson toch weer dat lange tijd naar een hogere score aan het neigen was dan de uiteindelijke 3*.

Meestal kunnen de personages me niet echt raken in de films van Bresson, maar Mouchette is hier wel een uitzondering op. Het zware leven dat ze thuis lijdt met haar zieke moeder en haar vader als alcoholist maken het natuurlijk makkelijker om mee te leven met haar, maar daarbovenop moet ze nog allerlei vernederingen ondergaan op school. Het ritje met de botsauto’s op de kermis is dan ook het enige moment dat er een lach bij haar te zien was. Nadine Nortier doet het bovendien ook gewoon goed en weet van Mouchette een breekbaar personage te maken.

Alleen slaagt Bresson er niet in om de goede lijn van het eerste deel van de film door te trekken tot het einde. De scène waar Mouchette bij Arsène in de hut terecht komt, is erg intens waar Mouchette uiteindelijk verkracht wordt door de man, maar ik heb niet het gevoel dat de film nadien naar een climax toewerkt. De boswachter blijkt ongedeerd te zijn en geeft haar nog een veeg uit de pan voor haar aanwezigheid in de hut van Arsène. Ook de vreemde ontmoeting met de vrouw in de winkel die haar een croissant aanbiedt en de vrouw die haar een jurk geeft, geven de film niet meteen een sterk einde.

Een slechte Bresson is het zeker niet en de film heeft zeker zijn sterke punten, maar is ook wat te wisselvallig om er een topper in te zien.

3*

Voor een tussendoortje is deze Point Break zeker een aanrader. De invalshoek rond de surf community geeft de film een leuk sfeertje, al moet je sommige zaken wel door de vingers zien. Zo gaat het voor Keanu Reeves wel erg vlot om het surfen onder de knie te krijgen en de manier waarop ze erachter komen dat de bankovervallers surfers moeten zijn, is ook net iets te makkelijk. Maar goed, zulke zaken neem je er makkelijk bij in dergelijke films.

Een aantal scènes zijn wel goed gemaakt, zoals wanneer ze uit het vliegtuig springen, maar ook de achtervolging van Reeves op één van de bankovervallers is erg knap in beeld gebracht.

Prima filmpje dus als vermakelijk tussendoortje.

3*

Ballada o Soldate is best een mooie film waar je heel makkelijk kan meeleven met het hoofdpersonage Alyosha. Al vind ik het bij momenten net iets te braafjes om echt grote indruk op mij te kunnen maken.

Het romantisch verhaaltje met Shura is mooi uitgewerkt. Zeker de scène waar hij haar moet achterlaten op het perron en zijn adres nog snel toeschreeuwt, is erg mooi. Dat zij met al het lawaai de naam van het dorp moeilijk heeft kunnen verstaan, laat natuurlijk twijfel ontstaan of de twee elkaar ooit nog terugzien.

Ook het einde kon mij zeker raken waarbij Alyosha uiteindelijk maar erg vluchtig zijn moeder heeft kunnen omhelzen i.p.v. de geplande 2 dagen.

Misschien had het geen kwaad gekund om met een iets langere speelduur een aantal zaken beter uit te werken. Zo waren de ontmoetingen met de gewonde soldaat die niet naar zijn vrouw wil terugkeren en de overspelige vrouw waar Alyosha een cadeau van een soldaat moet afleveren nogal erg vluchtig die weinig impact hadden op de film.

In ieder geval is het een mooi gemaakte film waar het romantisch gedeelte tussen Alyosha en Shura me zeker kon bekoren, maar het mist toch dat tikkeltje extra om echt indrukwekkend te worden.

3*

Na drie tegenvallende films van Fellini gezien te hebben, is dit de eerste die me echt kon bekoren. Het verhaal van Cabiria is ontroerend en pijnlijk om te volgen en Fellini weet er een meeslepende film van te maken.

Giulietta Masina weet ook echt indruk te maken hier. In La Strada vond ik haar nogal vervelend met haar gezichtsuitdrukkingen, maar hier weet ze een erg sterk personage neer te zetten. De openingsscène waar ze de mensen afsnauwt die haar van de verdrinkingsdood hebben gered, zet meteen de toon voor haar karakter. Ze is nogal explosief van karakter en is niet op haar mond gevallen, maar gaandeweg leren we ook haar zachte kant kennen in haar zoektocht naar de liefde.

Cabiria moet heel wat tegenslagen verwerken waarbij verschillende mannen haar ontgoochelen in de liefde, maar op één of andere manier probeert ze steeds positief te blijven. Vooral het einde hakt er stevig in waarbij Oscar ervandoor gaat met de opbrengst van de verkoop van haar huis, maar de groep muzikanten die ze dan tegenkomt, schenken haar op één of andere manier toch weer licht in de duisternis.

Voor mij is het geen meesterwerk van Fellini, maar wel de beste die ik tot nu toe van hem ben tegengekomen en dat is vooral de verdienste van Giulietta Masina.

3.5*

Ik had wel een licht voorgevoel dat deze I Swear me wel eens kon gaan bekoren. Ik heb wel een zwak voor films die je een lach en een traan bezorgen en deze is daar een erg mooi voorbeeld van.

De aandoening van Tourette is natuurlijk een ideaal onderwerp om een dergelijke film rond te maken, maar het persoonlijk verhaal van John waarbij hij uitgroeit tot een voorbeeld voor iedereen die met deze aandoening te kampen heeft, maakt het nog eens extra mooi.

We zien John op jonge leeftijd ontzettend pijnlijke momenten doormaken op school en thuis wanneer de eerste tics zichtbaar worden. Denk maar aan de straf die hij moet ondergaan bij de schooldirecteur of wanneer hij thuis niet aan tafel mag eten, maar aan de open haard moet gaan zitten. Erg pijnlijke momenten, maar evengoed heb ik vaak moeten lachen wanneer hij ongecontroleerd begint te schelden of Tommy bij zijn kruis grijpt.

Tommy en Dottie zijn ook belangrijke personen in het leven van John. Ze bieden hem warmte, waardigheid en het gevoel dat hij niet minder is dan iemand anders. De rechtbankscène waar Tommy het voor hem opneemt, is dan ook één van de mooiste momenten van de film.

Zeer geslaagde film dus die balanceert tussen drama en humor, maar vooral eentje die veel warmte uitstraalt.

4*

Ik kende Ripley wel van naam, maar het verhaal was me helemaal onbekend. Wat dat betreft is het wel een voordeel om de film blanco in te gaan, want het is zo’n typisch verhaal dat minder straf zou uitpakken met enige voorkennis, vermoed ik.

Na een tijdje vroeg ik me wel af welke richting de film zou uitgaan. We krijgen een lange, rustige intro te zien waarbij Tom Ripley close begint te worden met Dickie in het sfeervolle en kleurrijke Italië. De chemie tussen Matt Damon en Jude Law werkt uitstekend waarbij ze elkaars tegenpolen zijn. Jude Law als de bon vivant Dickie Greenleaf en Matt Damon als de serieuzere Tom Ripley.

Vanaf het moment dat de stoppen doorslaan bij Tom en hij Dickie vermoordt, verandert de film naar een echte thriller. Tom probeert verder te leven als Dickie en liegt alles bij elkaar, een beetje in het genre van Catch me if You Can, maar met meer thrillergehalte. Het levert enkele sterke scènes op, zoals wanneer zijn ware identiteit bijna blootgelegd wordt in de opera en de scène waar hij Freddie moet vermoorden om niet ontmaskerd te worden.

Je voelt natuurlijk wel aankomen dat Tom op een bepaald moment ontmaskerd zal worden en ook hier kan het einde me wel bekoren. Tom lijkt met zien nieuwe liefde Peter verder te kunnen gaan, maar dan verschijnt Meredith plots terug ten tonele (misschien kwam zij gedurende de hele film een paar keer te veel toevallig terug in beeld). De enige oplossing voor Tom is om Peter te vermoorden, zodat Tom uiteindelijk toch nog verliest.

Goede thriller deze Mr. Ripley. Ik heb wel een zwak voor dit soort films waar iemand zijn hele leventje bij elkaar liegt en de uitwerking hier is feilloos.

3.5*

Tof en charmant filmpje van Max Ophüls. Het camerawerk is zeker en vast een pluspunt in deze film. Het dansfeest wordt mooi en dynamisch in beeld gebracht, maar vooral de scènes die zich situeren in en rond het bordeel geven de film dat tikkeltje extra. Ophüls laat de kijker op een heerlijke wijze binnenkijken in het huis, maar ook de eindscène van het derde verhaal is erg knap gedaan met de sprong van de vrouw door het raam.

Alleen vond ik het een beetje onevenwichtig overkomen. Het tweede verhaal over de Madam en haar meisjes neemt duidelijk het meeste tijd in beslag en vooral het derde verhaal rond de schilder en zijn model vond ik te beperkt uitgewerkt. De dramatische wending had naar mijn gevoel een groter effect kunnen hebben als er wat meer tijd werd genomen om de personages te zetten.

In ieder geval heb ik mij er nog mee kunnen amuseren. De mannelijke inwoners van het dorp die teleurgesteld zijn wanneer het bordeel gesloten is en euforisch zijn wanneer de meisjes terug aanwezig zijn, is erg leuk om te zien.

3*

Het is mijn derde van van Rohmer na een erg goede Le Rayon Vert en een tegenvallende Ma Nuit chez Maud en deze is niet zoveel beter geworden dan Ma Nuit chez Maud.

Het zomerse vakantiegevoel van Le Rayon Vert is ook in deze film aanwezig en dat maakt het kijken voor mij altijd een stuk aangenamer. Ik kan het van tijd tot tijd wel smaken, dat zomerse sfeertje. Alleen weet Rohmer er verder te weinig mee te doen. De personages en hun opvattingen zijn extreem nihilistisch wat resulteert in het doorbrengen van hun vakantie met het lezen van boeken en te zonnen op het strand. Regelmatig was er wel een erotische spanning te voelen tussen het drietal, maar het zakte regelmatig in door het veelvuldig gebruik van de voice-over van Adrien.

Ik had hier toch wat meer van verwacht. Alle ingrediënten zijn in principe aanwezig om er iets interessants van te maken, maar de nihilistische benadering weet me niet echt te bekoren.

2.5*

Alle typische elementen van een film noir zijn aanwezig bij deze Murder, My Sweet, maar het moet toch één van de meest plotgedreven film noir zijn die ik al gezien heb. Het begint vrij basic met Marlowe die een vrouw moet opsporen, maar al snel krijgt hij een tweede opdracht waarbij hij een man moet assisteren bij een juwelenoverdracht. De ene wending volgt de andere in sneltempo op en tussendoor worden we op verschillende dwaalsporen gezet. Op zich is dat geen probleem, maar over een week herinner ik me hier nog weinig van.

Gelukkig valt er veel te genieten op vlak van sfeer en acteerprestaties. Dick Powell is voor mij nog een onbekende acteur, maar hij weet deze film wel op een erg sterke manier te dragen met zijn vlijmscherpe opmerkingen. Iemand als Humphrey Bogart had het niet perse beter gedaan. Ook de overige rollen worden prima ingevuld met Mike Mazurki met misschien wel de meeste opvallende bijrol als de sterke dommekracht Moose Malloy.

Degelijke film noir en tof om deze eens gezien te hebben, maar ik vermoed niet dat deze veel indruk ga nalaten op langere termijn.

3*

De films Ils, Martyrs, Frontière(s) en deze À l'Intérieur noem ik meestal op in dezelfde adem. In de periode 2006-2008 hebben de Fransen hiermee toch een aantal goede horrors gemaakt en deze À l'Intérieur stond ook nog op mijn herzieningslijst.

À l'Intérieur is nog steeds een horror die mag gezien worden. De inleiding wordt tot een minimum beperkt en van zodra de onbekende vrouw in beeld komt, stijgt de spanning zienderogen. Veel scènes zijn erg donker gefilmd en is de vrouw maar een zwarte schim, waardoor ze als een soort ongrijpbaar wezen door het scherm beweegt.

Erg sterk gedaan wat dat betreft, alleen is het jammer dat het motief van de vrouw al meteen duidelijk is vanaf het begin van de film. Dat de vrouw wraak komt nemen op Sarah door haar kind te willen wegnemen omwille van het ongeluk is al vrij snel duidelijk. Misschien had daar nog wat extra mysterie in verwerkt kunnen worden.

Verder is het allemaal lekker bloederig zoals je van een echte horror mag verwachten. Een aantal scènes zijn voor de hand liggend zoals de moeder en de vriend die langskomen, maar het loodje leggen, maar bij de ‘bevalling’ heb ik toch even moeten wegkijken.

Blijft een prima horror en de score van 3.5* blijft ook na de herziening makkelijk overeind.

3.5*

Hetgeen erg opvalt bij deze A Single Man zijn de visuele trucjes die Tom Ford voortdurend bovenhaalt en eerlijk gezegd, het werkt wel. Wanneer George zich beter in zijn vel voelt, worden de scènes kleurvoller en wanneer hij zich depressief voelt, wordt het allemaal wat grauwer. Ook het zwart-wit voor flashbacks en slow-motions worden een aantal keren ingezet. Vooral het spelen met de kleuren werkt wel wat mij betreft om de gemoedstoestand van George extra te benadrukken.

Verder is het een film die klein wordt gehouden en draait rond de rauw van George voor zijn overleden partner. Sommige stukjes zijn wat aan de saaie kant (de scène in de bank), maar de dialogen tussen George en Kenny zijn erg sterk, net zoals die tussen George en de Spaanse man. Er hangt telkens een erotische spanning in de lucht waarbij ik toch regelmatig op het puntje van mijn stoel zat.

Toch kan ik er niet meer dan 3* aan geven. Op één of andere manier wist het mij te weinig te raken. Het einde waar George sterft aan een hartaanval liet me toch wat onverschillig.

3*

De vampierenfilms is zo’n subgenre waar ik nog maar weinig goeds in ontdekt heb, maar deze leek me wel eens interessant te kunnen worden door de grote namen die de cast bevolken.

Uiteindelijk is het een film geworden met twee gezichten. Het eerste deel kon me zeker bekoren waarin Louis zijn nieuw bestaan als vampier gewoon moet raken en hierbij vergezeld wordt door Lestat. Pitt en Cruise acteren best goed en hun chemie werkt bij momenten zelfs aanstekelijk. Ze zijn elkaars uiterste qua karakter en opvattingen over het vampierenbestaan, waardoor het regelmatig met elkaar botst en dat levert wel enkele goede scènes op. De scène waar Lestat staat te dansen met het lijk van de moeder van Claudia is zelfs hilarisch. Kirsten Dunst doet het overigens ook erg goed op haar jonge leeftijd.

In het tweede deel van de film waar Louis en Claudia Amerika verlaten voor Parijs zakt het naar mijn gevoel een beetje in. Antonio Banderas is op zich wel een goede acteur, maar zijn personage van de wijze, oude vampier voegt weinig toe aan de film. Al zijn de scènes waar Claudia in de put wordt gestoken door de de andere vampiers en sterft door het zonlicht en het gevecht tussen Louis en de andere vampiers nog behoorlijk goed.

Ik kan hier nog wel een voldoende aan kwijt. Pitt, Cruise en Dunst acteren sterk en het eerste deel is erg beloftevol. Jammer genoeg wordt het in het tweede deel een wat saaiere vertelling.

3*

Ik heb toch al wat films gezien van Woody Allen, maar ik vermoed dat deze zijn meest serieuze en meest cynische film is die ik tot nu toe gezien heb. Op bepaalde momenten miste ik wel de grappige tussenkomsten en oneliners van Allen, maar anderzijds waren er ook weer momenten die humoristisch op mij overkwamen. Het etentje waar Jack zijn nieuwe jonge vriendin bij de haren meesleept, is best kwetsend, maar tegelijkertijd is de hele scène ook best grappig.

Misschien is de film over de hele speelduur een tikkeltje te saai. Allen’s cynische blik op relaties en het huwelijk heeft wel zijn goede momenten, maar ik had regelmatig het gevoel dat hij toch wat in herhaling viel. Al vind ik de documentaire achtige stijl wel een meerwaarde voor de film, waar ik meteen in mee was. Het geeft toch een eigen identiteit aan de film en het camerawerk was nergens storend.

Al heeft het jammer genoeg niet genoeg indruk gemaakt over de hele lijn om er een hoge score aan te geven. Ook leuk om Liam Neeson in zo’n rol eens te zien en Sydney Pollack en Juliette Lewis zijn voor mij ook altijd meerwaarden.

3*

Ondanks het vrij leuk en origineel uitgangspunt rond de crimineel zijn laconieke houding tegenover de huurmoordenaars is de verdere uitvoering nogal standaard. De twee huurmoordenaars die Willie Parker moeten omleggen vanwege zijn verraad van andere maffialeden, zijn uiteindelijk typische kerels die we in dit soort misdaadkomedies vaker te zien krijgen. De ene is een jonge, opvliegende kerel die voor het eerst op pad gaat met de meer ervaren en stoïcijnse leider, maar beiden zijn uiteindelijk maar amateuristische jongens.

Willie Parker en de twee huurmoordenaars komen in verschillende humoristische situaties terecht, zoals wanneer het appartement onverwachts bezet blijkt te zijn door Harry en zijn Spaanse vriendinnetje. Verder is het een leuk, aangenaam roadtripje, maar echt memorabel wordt het niet meteen. Daarvoor zijn er te weinig scènes die er echt bovenuit steken, maar al bij al is het een film die over de hele speelduur amusant blijft.

3*

Een echte typische musicalfilm zoals Singin' in the Rain is dit niet geworden, maar eerder een luchtigere Requiem for a Dream met veel muziek doorheen.

Het eerste deel voor de hartaanval van Gideon is toch wel het beste deel van de film. De routines die Gideon doorloopt om aan de dag te beginnen zijn op een heerlijke wijze in beeld gebracht, die doen denken aan Requiem for a Dream. De film straalt een heerlijke 70’ sfeer uit en er zitten best wat sterke scènes tussen met als hoogtepunt de meer erotische repetitie (Airotica).

Roy Scheider doet het ook de hele film fantastisch. Ik heb hem maar op weinige momenten kunnen betrappen dat hij geen sigaret in de mond had (zelf tijdens het douchen en het dansen zit hij met een sigaret in zijn mond), maar niet alleen dat kenmerkt zijn personage. Hij geeft een enorme doorleefde indruk van een extreme workaholic die aan 100 per uur door het leven raast. Wat dat betreft zet hij zijn personage op een geweldige manier neer. Een leuk moment was wanneer Gideon al rokend bij de dokter zat die zelf stevig stond te paffen.

In het tweede deel na de hartaanval zakt de film naar mijn gevoel een paar keer een beetje in. Het contrast met het drukke bestaan valt erg op met Gideon die het nu rustig aan moet doen vanop het ziekenhuisbed. Al is de eindscène met het musicaloptreden en de dood van Gideon wel een erg geslaagd einde.

3.5*

Australische films staan vaak garant voor een heerlijke sfeerschepping door de broeierige hitte en dat is in deze Wake in Fright niet anders. De openingsscène met het kleine treinperron in de outback zet al meteen de toon en de hitte druipt als het ware van het scherm af.

De neerwaartse spiraal waar John in terecht is gekomen, is op een erg sterke manier uitgewerkt. Hij lijkt een normale, brave schoolleraar die niet thuishoort tussen de dronkenlappen die hun dagen vullen met gokken en jagen. Zowel fysiek als mentaal lijkt hij zich volledig verloren te hebben met de kangoeroe jacht als hoogtepunt. Het is weerzinwekkend wat ze de kangoeroes allemaal aandoen en je zou niet verwachten dat iemand als John daaraan zou meedoen, maar hij lijkt niet meer te beseffen wat goed en fout is.

Het einde kon me ook zeker bekoren waarbij John al liftend toevallig terugkomt in Yabba en zichzelf door het hoofd probeert te schieten. Uiteindelijk keert hij gewoon terug naar het dorpje waar hij lesgeeft en iemand tegen hem zegt: Did you have a good holliday? Heerlijk einde.

3.5*

Pfoe, het was een stevige martelgang om deze film uit te zitten. Het label horror is maar op weinige momenten echt te bespeuren (vb. wanneer het jongetje behekst wordt), maar op zich hoeft dat geen enkel probleem te zijn. Een film kan best spannend zijn zonder te typische horrorelementen, maar het was het gebrek aan spanning dat de film echt de das omdoet.

Na een kwartiertje had ik het wel gezien met het godvrezend gezin dat 90% van de tijd gebeden aan het opzeggen zijn. Je kan alleen maar hopen dat ze zo snel mogelijk ten prooi vallen van de heks.

Enkel de setting met het bosrijke gebied kon me nog een beetje bekoren, maar verder was dit erg slecht.

1.5*

Het is mijn eerste film van Hal Hartley, wiens naam me niet meteen een belletje deed rinkelen, maar het is wel een aangename kennismaking geworden. Het is een film waarvan je denkt dat je dit soort films al vaker gezien hebt, maar Hartley heeft er wel een leuke, eigen stijl aan gegeven. De hele film straalt een apart, lichtvoetig sfeertje uit door de lichte kleuren die de film kenmerken. Het zijn vooral de lichtblauwe tinten die overal in terugkomen en het zorgt wel voor een aangename, rustige sfeer.

Trust is geen schaterlach komedie, maar wel eentje die regelmatig de glimlach op mijn gezicht toverde door de maffe personages en situaties. Het begint al meteen met de vader die dood neervalt wanneer hij verneemt dat zijn tienerdochter Maria zwanger is. Ook Matthew die een moeilijke relatie heeft met zijn vader en tot driemaal toe de badkamer moet poetsen en de vrouw die haar baby alleen achterlaat aan de winkel en hem/haar kwijt is wanneer ze terug buitenkomt, zijn van die maffe situaties waar ik me wel mee kan vermaken. De leukste scène is misschien wel de drinkwedstrijd tussen Matthew en Maria’s moeder, die Matthew liever ziet aanpappen met haar andere dochter en hem in haar bed legt, nadat ze door vals te spelen het spelletje heeft gewonnen.

Martin Donovan en vooral Adrienne Shelly zijn voor mij onbekende namen, maar ze dragen deze film wel op een sterke manier. Donovan zet met Matthew een heerlijke, droge rol neer van een radio- en televisiehersteller die een cynische blik heeft op de samenleving. Adrienne Shelly zet hier ook een goede rol neer als de wat dom overkomende Maria, maar ze weet haar personage iets treurigs mee te geven, waardoor je makkelijk met haar gaat meeleven. Hun liefdesverhaal is best apart, omdat ze toevallig bij elkaar komen door thuis weg te lopen of door buiten gezet te zijn. Ze lijken op het eerste zicht niet voor elkaar gemaakt en Maria is zwanger van iemand anders, maar toch krijgt hun romance iets moois doordat Matthew met haar wil trouwen en haar een betere toekomst wil geven door haar weg te krijgen bij haar moeder. Het is niet meteen iets wat je van zijn personage zou verwachten, wat de ontwikkeling van zijn personage extra interessant maakt.

Leuke kennismaking met Hal Hartley alvast. Langs de ene kant denk je dat je dit soort films al vaker gezien hebt, maar door de stijl van Hartley is het toch iets aparts geworden.

4*