I Swear (2025)

Prachtige film! Ontroerend, lief en soms grappig, zoals wanneer twee Touretters samen in één auto zitten.

Met zo’n gemiddelde ligt de lat meteen hoog, waardoor ik het wellicht wat strenger beoordeel. Een goede film is het wel, het blijft heel de tijd interessant en boeiend en Robert Aramayo doet het erg goed. Dat het zich afspeelt in Schotland is ook een dikke bonus voor de sfeer en taal.

Toch heb ik mijn vraagtekens bij een paar kleine dingetjes; vooral waarom wij als kijker niet wat meer ‘meegenomen’ worden in de aandoening samen met hem. Er zit een tijdssprong in van 13 jaar waarin hij blijkbaar al aan de medicatie zit en weet dat hij het heeft, en daar zit verder dus geen enkele ‘spanningsboog’ meer in. Het hoeft niet per se een educatieve film te worden, maar dat is het automatisch al een beetje als je een film als deze maakt. Dat je dan eigenlijk alleen sec de uitingsvormen bij John te zien krijgt en niet gaandeweg ook nog wat relevante dingen leert over de aandoening (blijkbaar zit er ook een compulsief element in getuige bijvoorbeeld de tralies aan zijn balkon? Blijkbaar helpt medicatie niet of nauwelijks? Je kunt talloze vragen bedenken) zorgt ervoor dat het allemaal iets teveel aan de oppervlakte blijft.

Verder, die scene in de auto met dat meisje waarbij ze een soort tic-match hebben is op zichzelf heel grappig, maar ik weet niet of het helemaal de bedoeling moet zijn dat de film daar komedie uit haalt op die manier? Andere tic-momenten in de film waren ook (soms) wel grappig, maar dat was tegelijk ook tragisch en menselijk. Dit was meer alsof je ineens naar een absurde sketch zat te kijken.

4*

Braaf en voorspelbaar, maar ja, echt gebeurd, dus wat wil je nog meer. Geen film waar een lieve sukkel de hoofdrol heeft en zich ontpopt tot een echte ambassadeur van een onbegrepen ziekte.

Zeker een lintje waard, maar geen vier sterren.

Heel goed hoe de film het ene moment ontroerend of zielig kan zijn, en het andere moment weer grappig. Het voelde soms ongepast om te lachen om Johns tics, maar sommige dingen werken gewoon op de lachspieren. Soms lokte de film het ook expres uit, dus ik ga me er niet schuldig om voelen of sorry zeggen. In dit huis zeggen we geen sorry voor dingen waar je niks aan kunt doen.

Sterk acteerwerk ook van Robert Aramayo. Die ik alleen kende van een klein rolletje in Game of Thrones. En de nieuwe LOTR-serie, maar die heb ik nooit gekeken want kom nou.
De acteur die de jonge John speelde was ook goed, al had die (met milde symptomen) nog wat minder te doen. Wat dat betreft wel jammer dat er zo'n grote tijdsprong werd gemaakt van 13 jaar, ik had graag meer gezien over John in zijn jongere jaren en hoe de diagnose werd gesteld (en verdere verloop).

Verder een heel aandoenlijke en vertederende film, zeker als hij wordt aangenomen op zijn nieuwe baan en een geweldige werkgever krijgt.

Wat ik wel een beetje onderbelicht vond was de relatie met zijn moeder; het leek me geen kwaaie vrouw (althans in de film), en ook begripvol richting John's aandoening.Dottie was weliswaar een warmer en zorgzamer persoon, maar dat hij zijn eigen moeder vrij ondankbaar aan de kant schoof en bij Dottie in huis trok vond ik opmerkelijk (laat staan dat ie haar daarna bijna niet meer opzocht).

De slotact van de film vond ik iets te braaf en feel-good, alsof ik ineens naar een educatieve BBC-tvfilm zat te kijken. Ik snap dat de film awareness probeert te creëren en dat het gebaseerd is op het leven van John Davidson, maar het maakte het ook wel wat zoetsappig.

4,25*

Ik vond dit echt een prachtige film, best lang geleden dat ik zo onder de indruk was van een film. Super goed gecast qua look, maar het acteerwerk van die dude is wel echt fenomenaal vond ik.

Ik heb er nooit bij stilgestaan hoe zwaar dit voor mensen met dit syndroom moest zijn. De film maakt dat aardig duidelijk. Gewoon hartstikke krachtige film.

En tja, ik zal niet ontkennen dat ik soms wel moest grinniken en ik was niet de enige in de bioscoop zaal.

Beetje standaard maar effectieve tragikomische emodrama over iemand net een handicap. De film heeft zeker zijn momenten, maar neemt ook wel erg z’n tijd.

3,5

Ik heb even getwijfeld of ik voor deze film naar de bioscoop zou gaan, want je weet al precies wat de film brengt: een lach, een traan en een goed einde in de zin dat het probleem wordt overwonnen (‘er blijkt toch licht aan het einde van de tunnel’ zoals de moeder zegt). Zoals de film afsluit: de wetenschap kan de ernst van de symptomen van het syndroom van Tourette wat verlichten maar bovenal wordt het probleem overwonen doordat het syndroom bekend raakt zodat het maatschappelijk beter wordt begrepen en geaccepteerd, in welke bekendheid Touretter John Davidson een rol heeft gespeeld waarvoor hij is geëerd door de koningin en nu ook door deze biografische film. Ik ben toch gegaan en kreeg inderdaad pecies wat ik verwachtte. Qua film heeft de film dan ook weinig te bieden – naast de onvermijdelijke lach en traan – maar net als John Davidson geeft de film meer bekendheid aan het syndroom en wat dit verfilmde levensverhaal van John duidelijk laat zien is dat dat inderdaad cruciaal is voor Touretters om een normaal en gelukkig leven te kunnen leiden. Dat maakt de film zeker geslaagd.

PS. Het extra lullige van Tourette’s syndroom is dat de tics worden uitgelokt door spanning (‘zenuwen’) zodat het een zelfversterkend effect heeft waardoor het vooral in de ‘onzekere’ pubertijd de kop op steekt: juist de poging het te onderdrukken – mede omdat anderen het misschien niet begrijpen – maakt het explosiever dus erger. Het is een soort zeldestructieve dwangneurose die de persoon dwingt tot precies te zeggen en doen wat hij juist niet moet zeggen en doen (het lijkt een vorm van wat Edgar Allan Poe ‘the imp of the perverse’ noemde). Dat maakt de kwaal wel heel wrang (maar ik lees ook dat de meeste Touretters slechts milde klachten hebben en de omgeving het niet eens merkt).

Behoorlijk de moeite waard, maar ondanks mijn vier sterren sta ik toch wel een beetje te kijken van het hele hoge gemiddelde. Want wat kritiekpuntjes zijn er zeker wel te bedenken, die hier ook wel vaker voorbij komen - het gat in de chronologie wat toch best wel een hele grote stap van 13 jaar was, de relatie met z'n moeder die maar weinig uitgediept wordt, en zeker in de tweede helft wordt het brave en educationele karakter soms wat overweldigend. Maar uiteindelijk ook gewoon een fraaie warme film, waarin de tics en scheldpartijen vaak op tegelijkertijd humoristische en emotionele manier naar voren komen. Lachen uit plaatsvervangende schaamte heb ik geen problemen mee (en ik snap ook niet echt de holier than thou houding van sommigen hierover), en je voelt de moedeloosheid van John voor elke sociale setting groeien. Schelden in het Schots is sowieso een bonuspunt. Uiteindelijk gewoon een ontroerende, grappige en vermakelijke film ondanks dat de educationele insteek er soms wel erg dik bovenop ligt.

Aangename en sympathieke film over een zeldzaam en weinig begrepen syndroom. Natuurlijk redelijk voorspelbaar en vooral de hoogte- en dieptepunten tonend. Maar de twee uur kwamen prima om.

Dat vat het ook voor mij samen. Ik kon wel de schaamte en machteloosheid van Davidson voelen wanneer hij ongewild mensen kan kwetsen met zijn tics. Omdat veel mensen niet weten wat Tourette inhoudt. Komisch zou het allerminst mogen zijn allemaal al zit er een gezonde dosis luchtigheid in de film. Zoals Davidson zelf zegt, met sommige zaken kan hij zelf ook wel 's lachen. De regisseur kiest voor een geloofwaardig drama en daarom voor de moeilijkere weg. De enige andere film die ik over dit onderwerp zag was Vincent Will Meer (2010) , ook een goede film (geremaked als The Road Within) maar minder bewustmakend dan deze film. Davidson is blijkbaar een heel goed gedocumenteerd geval zul je tijdens de eindcredits zien. Aramayo is een acteur die beschouwd wordt als één van de allergrootste beloftes voor de toekomst . Ik hoop van deze talentvolle man nog veel moois te zien; Komt altijd positief over in zijn rollen. En waarom een overdreven gemiddelde? Als een film echt goed is dan is ie echt goed punt.