I Swear (2025)

IJzersterk drama. Het waargebeurde verhaal is ontroerend en wordt uitstekend uitgewerkt door Jones. De film boeit van begin tot eind en laat in een prima tempo de ontwikkeling zien van iemand met Tourette. Jones weet daarbij een perfecte balans te vinden tussen drama, ontroering en humor waardoor de film best bestempeld mag worden als een feelgood movie. Het acteerwerk draagt ook bij aan het hoge niveau van de film. Met name Aramayo zet een sterke en geloofwaardige rol neer. Tijdens de aftiteling komen nog wat beelden voorbij van de echte bestaande personen, wat de film helemaal afmaakt. Aanrader! 4.5

Een dikke vijf voor deze prachtfilm, zeker door de prestatie van Aramayo. Het is een film met een lach, waar ik toch altijd dacht, ik lach wel maar eigenlijk is het gewoon vreselijk. Ook voelde ik regelmatig een traan opkomen. Schumacher zegt dat hij denkt dat hij nog nooit zo iemand is tegengekomen. Waarschijnlijk heeft hij al iemand met tourette tegengekomen.

Het is persoonlijk, maar ik had wel graag wat meer droge informatie over deze ziekte gehad. Zo heeft maar een 15 procent van de mensen tourette, die zo vloeken en beledigen, maar iedereen denkt dat dit tourette is Velen hebben zelfs zo goed als geen tics, maar hun hersenen zijn wel altijd overactief.

Tourette komt zelfs vrij veel voor, een schatting is 1 op 100 mensen, maar sommige weten het gewoon zelf niet, en zullen het nooit weten. Sommige die bv gewoon constant hun keel schrapen, kan het gevolg zijn van tourette. Voor mij was de film wel speciaal, omdat zware misofonie, wat ikzelf heb, een sterke overlap heeft met tourette.

Voor mij één van de beste films van 2025....

Onweerstaanbaar waargebeurd levensverhaal van John Davidson, die op 15-jarige leeftijd de diagnose Tourette kreeg. Prachtig gespeeld door Robert Ayamaro (en door Scott Ellis Watson op jongere leeftijd) en vaak erg grappig en schrijnend tegelijkertijd. De op veilig spelende, conventionele regie van Kirk Jones is minder indrukwekkend, net als de (gelukkig spaarzame) momenten dat men voor effectbejag gaat, maar overwegend is dit gewoonweg een mooie film.

"The problem is not Tourette's, the problem is that people don't know enough about Tourette's."

Wauw, deze film verraste mij positief. Een prachtige film met een mooie mix van humor en drama, zonder dat het sentiment te geforceerd door de strot wordt geduwd. De film kijkt heerlijk weg! Daarnaast had de film niet beter het Tourette-syndroom aan het licht kunnen brengen, inclusief de ongemakken die het met zich meebrengt. Geweldig geacteerd en een terechte BAFTA-award voor Robert Aramayo.

Jammer dat de film nergens meedingt bij de Oscars. Had het zeker wel verdiend.

Wauw deze fillm heeft me letterlijk omvergeblazen.

Heel mooie film niet echt meet te zeggen of verklappen

*4.5

Dit is nou weer eens echt een mooie en leuke film.

Uitstekende film over een jongen die opgroeit met het syndroom van Tourette en stuit op veel onwetendheid en onbegrip. Een mooi waargebeurd verhaal dat hier en daar behoorlijk grappig is. Sommige dramatische wendingen kwamen echter ietwat geforceerd over, maar wel een ontroerend einde. Robert Aramayo weet de rol geloofwaardig neer te zetten en ook met genoeg charme. Een nipte 4.0 sterren.

Mogelijk niet geschikt voor het hele gezin vanwege het soms grove taalgebruik, maar wat een film!

Dit is zonder twijfel de beste film van 2025 tot nu toe – een zeldzaam hoogtepunt in een tijd waarin sterke films soms schaars zijn, alhoewel, ik moet ook niet te negatief zijn! Te vinden op streaming of nog niet uit? Dít zijn de best beoordeelde films uit 2025 | Film Nieuws | MovieMeter.nl

De regie en het scenario van Kirk Jones zijn opmerkelijk: de balans die hij weet te bereiken is ongelooflijk. Het ene moment zaten we met tranen in onze ogen, het volgende moment lagen we dubbel van het lachen, niet om de personages, maar om de situaties zelf.

Sommige scènes kunnen lastig zijn voor mensen met het "Syndroom van Tourette" maar de film is duidelijk bedoeld om mensen te empoweren en bewustwording te creëren, in plaats van te spotten. Het is een oprechte en informatieve kijk op een aandoening die velen van ons niet volledig begrijpen en herinnert ons eraan waarom empathie zo belangrijk is, in een wereld waar we overgeleverd zijn aan het toeval, aan de vriendelijkheid van vreemden! ! Robert Aramayo en Scott Ellis Watson leveren krachtige acteerprestaties. Het activisme van John Davidson is duidelijk van grote betekenis voor zijn gemeenschap, en dankzij deze film vindt het nu weerklank bij een wereldwijd publiek.

Grappig, duister, triest, schokkend, humanistisch, inspirerend en diep ontroerend – deze film weet dit alles tegelijk te zijn. De regie, het scenario, de productie, het acteerwerk, de montage, de muziek, het geluid en de cinematografie zijn allemaal perfect. Het tempo is gematigd, de toon psychologisch en emotioneel, en de algehele balans voelt ideaal.

Wij vonden het fantastisch. Deze film is niet zomaar goed; je moet hem echt gezien hebben en.....het verhaal vergeet je voorlopig niet zoals bij vele andere films en hopelijk reageren we na het zien, meer op een ander op de manier die hem/haar niet vernederd! We hebben volgens ons allemaal wel een of meer gebreken waar we zelf ook niet steeds negatief mee geconfronteerd willen worden.

Een 9!

Deze film is uitermate geschikt ter bevordering van bewustwording van het Tourette-syndroom.

De film volgt het beproefd recept van de held die een probleem moet overwinnen en daarin uiteindelijk glansrijk slaagt. Het onderwerp leent zich uitstekend voor het bespelen van de emoties variërend van een lach naar een traan. Dit alles draagt bij tot het op een niet belerende toon onder de aandacht brengen bij het massapubliek. Wat dat betreft is hier degelijk vakwerk afgeleverd.

Als film wist het me niet echt te boeien. Daarvoor was het te voorspelbaar.

Graaf Machine schreef:

Ik zie niet snel reden om een film 5 sterren te geven, maar bij deze film kan ik niet bedenken waarom het geen 5 sterren zou moeten zijn.

Wat een film.. maakte veel in me los. Ik heb gehuild, gelachen, gehuild van het lachen..

Gekeken met mijn vriend dus voor de mannen die afschrikken van genre ‘drama’, gewoon kijken dit indrukwekkende waargebeurde verhaal.

Zoals sommigen hier al schrijven (en dankzij die recensies ben ik gaan kijken, dus bedankt!) echt een parel!

Met zo’n gemiddelde ligt de lat meteen hoog, waardoor ik het wellicht wat strenger beoordeel. Een goede film is het wel, het blijft heel de tijd interessant en boeiend en Robert Aramayo doet het erg goed. Dat het zich afspeelt in Schotland is ook een dikke bonus voor de sfeer en taal.

Toch heb ik mijn vraagtekens bij een paar kleine dingetjes; vooral waarom wij als kijker niet wat meer ‘meegenomen’ worden in de aandoening samen met hem. Er zit een tijdssprong in van 13 jaar waarin hij blijkbaar al aan de medicatie zit en weet dat hij het heeft, en daar zit verder dus geen enkele ‘spanningsboog’ meer in. Het hoeft niet per se een educatieve film te worden, maar dat is het automatisch al een beetje als je een film als deze maakt. Dat je dan eigenlijk alleen sec de uitingsvormen bij John te zien krijgt en niet gaandeweg ook nog wat relevante dingen leert over de aandoening (blijkbaar zit er ook een compulsief element in getuige bijvoorbeeld de tralies aan zijn balkon? Blijkbaar helpt medicatie niet of nauwelijks? Je kunt talloze vragen bedenken) zorgt ervoor dat het allemaal iets teveel aan de oppervlakte blijft.

Verder, die scene in de auto met dat meisje waarbij ze een soort tic-match hebben is op zichzelf heel grappig, maar ik weet niet of het helemaal de bedoeling moet zijn dat de film daar komedie uit haalt op die manier? Andere tic-momenten in de film waren ook (soms) wel grappig, maar dat was tegelijk ook tragisch en menselijk. Dit was meer alsof je ineens naar een absurde sketch zat te kijken.

4*

Braaf en voorspelbaar, maar ja, echt gebeurd, dus wat wil je nog meer. Geen film waar een lieve sukkel de hoofdrol heeft en zich ontpopt tot een echte ambassadeur van een onbegrepen ziekte.

Zeker een lintje waard, maar geen vier sterren.

Heel goed hoe de film het ene moment ontroerend of zielig kan zijn, en het andere moment weer grappig. Het voelde soms ongepast om te lachen om Johns tics, maar sommige dingen werken gewoon op de lachspieren. Soms lokte de film het ook expres uit, dus ik ga me er niet schuldig om voelen of sorry zeggen. In dit huis zeggen we geen sorry voor dingen waar je niks aan kunt doen.

Sterk acteerwerk ook van Robert Aramayo. Die ik alleen kende van een klein rolletje in Game of Thrones. En de nieuwe LOTR-serie, maar die heb ik nooit gekeken want kom nou.
De acteur die de jonge John speelde was ook goed, al had die (met milde symptomen) nog wat minder te doen. Wat dat betreft wel jammer dat er zo'n grote tijdsprong werd gemaakt van 13 jaar, ik had graag meer gezien over John in zijn jongere jaren en hoe de diagnose werd gesteld (en verdere verloop).

Verder een heel aandoenlijke en vertederende film, zeker als hij wordt aangenomen op zijn nieuwe baan en een geweldige werkgever krijgt.

Wat ik wel een beetje onderbelicht vond was de relatie met zijn moeder; het leek me geen kwaaie vrouw (althans in de film), en ook begripvol richting John's aandoening.Dottie was weliswaar een warmer en zorgzamer persoon, maar dat hij zijn eigen moeder vrij ondankbaar aan de kant schoof en bij Dottie in huis trok vond ik opmerkelijk (laat staan dat ie haar daarna bijna niet meer opzocht).

De slotact van de film vond ik iets te braaf en feel-good, alsof ik ineens naar een educatieve BBC-tvfilm zat te kijken. Ik snap dat de film awareness probeert te creëren en dat het gebaseerd is op het leven van John Davidson, maar het maakte het ook wel wat zoetsappig.

4,25*

Ik heb even getwijfeld of ik voor deze film naar de bioscoop zou gaan, want je weet al precies wat de film brengt: een lach, een traan en een goed einde in de zin dat het probleem wordt overwonnen (‘er blijkt toch licht aan het einde van de tunnel’ zoals de moeder zegt). Zoals de film afsluit: de wetenschap kan de ernst van de symptomen van het syndroom van Tourette wat verlichten maar bovenal wordt het probleem overwonen doordat het syndroom bekend raakt zodat het maatschappelijk beter wordt begrepen en geaccepteerd, in welke bekendheid Touretter John Davidson een rol heeft gespeeld waarvoor hij is geëerd door de koningin en nu ook door deze biografische film. Ik ben toch gegaan en kreeg inderdaad pecies wat ik verwachtte. Qua film heeft de film dan ook weinig te bieden – naast de onvermijdelijke lach en traan – maar net als John Davidson geeft de film meer bekendheid aan het syndroom en wat dit verfilmde levensverhaal van John duidelijk laat zien is dat dat inderdaad cruciaal is voor Touretters om een normaal en gelukkig leven te kunnen leiden. Dat maakt de film zeker geslaagd.

PS. Het extra lullige van Tourette’s syndroom is dat de tics worden uitgelokt door spanning (‘zenuwen’) zodat het een zelfversterkend effect heeft waardoor het vooral in de ‘onzekere’ pubertijd de kop op steekt: juist de poging het te onderdrukken – mede omdat anderen het misschien niet begrijpen – maakt het explosiever dus erger. Het is een soort zeldestructieve dwangneurose die de persoon dwingt tot precies te zeggen en doen wat hij juist niet moet zeggen en doen (het lijkt een vorm van wat Edgar Allan Poe ‘the imp of the perverse’ noemde). Dat maakt de kwaal wel heel wrang (maar ik lees ook dat de meeste Touretters slechts milde klachten hebben en de omgeving het niet eens merkt).

Dat vat het ook voor mij samen. Ik kon wel de schaamte en machteloosheid van Davidson voelen wanneer hij ongewild mensen kan kwetsen met zijn tics. Omdat veel mensen niet weten wat Tourette inhoudt. Komisch zou het allerminst mogen zijn allemaal al zit er een gezonde dosis luchtigheid in de film. Zoals Davidson zelf zegt, met sommige zaken kan hij zelf ook wel 's lachen. De regisseur kiest voor een geloofwaardig drama en daarom voor de moeilijkere weg. De enige andere film die ik over dit onderwerp zag was Vincent Will Meer (2010) , ook een goede film (geremaked als The Road Within) maar minder bewustmakend dan deze film. Davidson is blijkbaar een heel goed gedocumenteerd geval zul je tijdens de eindcredits zien. Aramayo is een acteur die beschouwd wordt als één van de allergrootste beloftes voor de toekomst . Ik hoop van deze talentvolle man nog veel moois te zien; Komt altijd positief over in zijn rollen. En waarom een overdreven gemiddelde? Als een film echt goed is dan is ie echt goed punt.

JAAAA, ze worden nog gemaakt.......pareltjes van films.

Wat moet je hier nou nog over zeggen?

Ga dit gewoon zien en geniet van alle emoties die bij je omhoog komen.

Ik heb gelachen, een traan gelaten, gênant gevoelt, boos geworden, etc.

Een dikke vette 10 krijgt deze film, oftewel ***** sterren.

Ik had wel een licht voorgevoel dat deze I Swear me wel eens kon gaan bekoren. Ik heb wel een zwak voor films die je een lach en een traan bezorgen en deze is daar een erg mooi voorbeeld van.

De aandoening van Tourette is natuurlijk een ideaal onderwerp om een dergelijke film rond te maken, maar het persoonlijk verhaal van John waarbij hij uitgroeit tot een voorbeeld voor iedereen die met deze aandoening te kampen heeft, maakt het nog eens extra mooi.

We zien John op jonge leeftijd ontzettend pijnlijke momenten doormaken op school en thuis wanneer de eerste tics zichtbaar worden. Denk maar aan de straf die hij moet ondergaan bij de schooldirecteur of wanneer hij thuis niet aan tafel mag eten, maar aan de open haard moet gaan zitten. Erg pijnlijke momenten, maar evengoed heb ik vaak moeten lachen wanneer hij ongecontroleerd begint te schelden of Tommy bij zijn kruis grijpt.

Tommy en Dottie zijn ook belangrijke personen in het leven van John. Ze bieden hem warmte, waardigheid en het gevoel dat hij niet minder is dan iemand anders. De rechtbankscène waar Tommy het voor hem opneemt, is dan ook één van de mooiste momenten van de film.

Zeer geslaagde film dus die balanceert tussen drama en humor, maar vooral eentje die veel warmte uitstraalt.

4*

Degelijke film over een man met syndroom van Gilles de la Tourette. De film begint zeer behoorlijk, maar gaandeweg kreeg ik toch meer het idee dat ik keek naar een lange voorlichtingscampagne over het syndroom van Tourette dan naar een sterke speelfilm. De film is gebaseerd op het levensverhaal van John Davidson en zal ongetwijfeld behoorlijk waarheidsgetrouw zijn verteld, maar het is wel erg braaf. De relatie met zijn moeder komt er ook wat bekaaid van af en de film maakt op enig moment wel een erg forse tijdsprong. Het acteerwerk is wel zeer behoorlijk en de setting in Schotland is ook een pluspunt. Gewoon heel degelijk, maar ik was er - ondanks het wat gevoelige onderwerp - niet erg door gegrepen.

I Swear is er een in de categorie ‘met een glimlach en een traan’. Dankzij het gevloek en getier op de meest ongemakkelijke momenten - aangedikt door het heerlijke Schots accent - levert de film bijzonder veel lachmomenten op. Toch vergeten de makers niet de kijker te laten voelen wat voor ongelooflijk verdrietige impact dit op iemands leven heeft, zeker in een tijd en op een plek waar Tourette nog taboe was. Alles bij elkaar een fijne balans tussen humoristisch en ontroerend.

4,0 * Fucking goede film

I swear zojuist in de bioscoop gezien. Wat een bijzonder mooie en indringende film. Alle aspecten waaruit een film bestaat zijn welhaast tot in de perfectie uitgevoerd. Het acteerwerk van met name Robert Aramayo als John Davidson en Maxine Peake als Dorothy (Dottie) spatte van het doek af. Maar ook de bijrollen zijn grandioos: Peter Mullan (Tommy), Shirley Henderson (de moeder van John) en Scott Ellis Watson als de 13-jarige John waren geweldig. Het narratief is zeer doordacht uitgewerkt, wat geen zware opgave zal zijn geweest, want het werkelijke verhaal is hartverscheurend. De muziek mag er ook zijn: de scene waarin John een poging tot zelfverdrinking (is dat goed Nederlands?) onderneemt wordt gedramatiseerd met een prachtig muziekstuk. Die scene (in een fraai Schots landschap) greep mij naar mijn strot. Maar ik raakte sowieso door meerdere scenes geëmotioneerd. Toegegeven, dat kan ook iets zeggen over mijn eigen persoontje. Daar staat tegenover dat er ook regelmatig gelachen kan worden, hoewel sommige van de komische momenten gelijktijdig ook ongemakkelijk aanvoelen. Hier ligt de valkuil op de loer waarin de regisseur zich had kunnen vergalloperen door Tourette té komisch te maken. Maar Kirk Jones laveert vakkundig om genoemde valkuil heen.

I Swear is de dramatisering van een waargebeurd verhaal dat nergens uit de bocht vliegt, dat wisselende emoties oproept en dat de kijker ook nog eens een inzicht geeft in Tourette. Het gebeurt me maar zelden dat ik een film de volle vijf sterren geef. Ik vind dat ik I Swear tekort doe met 4,5 sterren. Daarvoor is deze film toch té perfect. Bovendien vind ik dat I Swear werkelijk boven films uitsteekt die ik wel met 4,5 sterren heb beloond.

Vanwege de hoge scores toch maar wezen kijken al trok deze film me niet direct. Enfin, ergens typisch zo'n film waar ik niet echt van houd met een zwaar onderwerp maar lichte toon en dan richting het einde komt het wel goed (dat is geen spoiler, dat is de eerste scène al direct). Dat alles zit er zeker in maar warempel, de film wist me op momenten wel te raken. Bijvoorbeeld toen John bij de leiding moest komen en zijn contract kreeg. Tussen de tics door (niet per se altijd even overtuigend) weet Aramayo wel een gevoelig personage neer te zetten - op die momenten is hij op zijn best. Verder als sfeerbeeld wel tof gedaan en ook wel interessant om te zien hoe men (niet zo lang geleden nog) omging met dit syndroom. 3,5*

Stabiele dramafilm met een keurige vertolking van Robert Aramayo als John Davidson, maar ik schrik toch wel van de bijzonder hoge beoordelingen. Wellicht dat de achtergrond goed meehelpt, maar de inhoud blijft redelijk braafjes en ontdaan van verrassingen. De veilige regie van Kirk Jones is daar primair voor aan te kijken, die op visueel vlak geen enkel risico neemt en zijn castleden evenals de inhoud het volledige verhaal laat doen. Naar het einde toe kent I Swear enkele ontroerende momenten, maar het merendeel voelde me toch te bekend en platgetreden aan. Dat neemt niet weg dat het allemaal zeer solide in elkaar gestoken zit, met sympathieke personages, genoeg gebeurtenissen en een fijn gevoel naar het einde toe. Het is ook zeker goed dat er aandacht komt voor dit soort concepten, dus ik zal dit soort projecten niettemin altijd blijven aanmoedigen.