Het is nog maar mijn tweede film van Yimou Zhang na Raise the Red Lantern en deze is me toch beter bevallen. Het is vooral op visueel vlak dat de film mij erg weet te bekoren. Zhang zorgt voor veel afwisseling in het kleurgebruik, zoals met de verfbaden en de zijdedoeken, maar ook het gebruik van de blauwe en gele kleurfilter zijn erg mooi om te zien. Het geeft toch een heerlijk rustgevend gevoel.
Qua verhaal weet te film mij ook voor een groot deel te overtuigen. Ondanks dat de thema’s vrij standaard zijn (liefde, haat, ontrouw) weet Zhang er een mooi en boeiend drama van te maken. Naar het einde toe wordt het ook best bijzonder met de begrafenisceremonie en de zoon die in zijn tienerjaren zit en moordlustig wordt (hij probeert één van de dorpelingen te vermoorden en vermoordt zijn echte vader). Ik kreeg toch wel kriebels van die jongen.
Fraai gemaakte film van Zhang in ieder geval, maar toch mist de film nog iets extra om mij echt volledig weten te raken.
Alternatieve titel: On Body and Soul, 28 september, 22:18 uur
Ik had op voorhand al links en rechts iets gelezen over deze film, maar niet dat het te symbolisch of diepgaand is geworden. Het is wel een bijzonder liefdesverhaal geworden tussen twee aparte figuren. Een vrouw met een autismesyndroom die moeite heeft om sociale contacten te leggen en een oudere man met een kreupele arm die de liefde reeds heeft opgegeven.
Op één of andere manier heeft de film mij altijd in de greep kunnen houden. De gezamenlijke dromen van Maria en Endre geven de film natuurlijk iets extra boeiends om op verder te bouwen. Dat Maria en Endre door die dromen steeds meer en meer naar elkaar toegroeien, was mooi om te zien gezien hun persoonlijkheden. Ook het einde weet zeker te overtuigen met Maria die eerst een zelfmoordpoging onderneemt door haar pols over te snijden, maar alsnog gered wordt door een telefoontje van Endre en nadien de twee die uiteindelijk een soort van koppel vormen.
Boeiende film. Misschien net niet genoeg om een echte topper te zijn, maar misschien verandert mijn mening nog bij een herziening.
Dit is zo’n typische dertien in een dozijn misdaadfilm geworden, waarvan ik het vermoeden heb dat het grotendeels door AI is (mee) geschreven. De ene cliché volgt de andere op zoals de uitgebluste rechercheur die als enige overtuigd is van een bepaald spoor. De dief is een zwijgzame, mysterieuze man zonder verleden die probeert om zo snel mogelijk een bepaald bedrag binnen te halen zodat hij kan stoppen. Ook start de mysterieuze man een (onnodige) romance met een (onbelangrijke) vrouw om de speelduur wat te rekken.
Nergens vernieuwend en erg clichématige film. Povere 2.5*
Met Short Cuts had ik al een goede mozaïek film gezien van Altman en mozaïek films hebben toch altijd iets speciaals, maar dit is jammer genoeg net iets minder geworden.
Er zitten gewoonweg te veel karakters gepropt in deze film om echt goed uit de verf te komen. Sommige zijn natuurlijk best interessant om te volgen zoals de fragiele Barbara Jean en de vals zingende Sueleen Gay. De manier waarop ze tegen beter weten in toch een carrière probeert uit te bouwen, is tragisch om te zien met als dieptepunt wanneer ze gedwongen wordt om een striptease act te doen. Verder waren de andere personages niet al te boeiend om te volgen.
Daarnaast is de countrymuziek niet bepaald mijn favoriete genre. Voor een film van ongeveer 100-120 minuten zou dit nog prima te doen zijn, maar nu duurde sommige muzikale scènes iets te lang.
Ondanks dat de film goed gemaakt is en het tijdsbeeld goed uit de verf komt, is het bij momenten wat te saai.
Het is al een lange tijd geleden dat ik nog iets nieuws gezien had van Besson, maar dit is een fijne ontdekking geworden. Het zal in de eerste plaats bijblijven omwille van het visuele. Besson heeft er een mooie, stijlvolle film in zwart-wit van gemaakt. Parijs wordt op die manier prachtig in beeld gebracht en ieder shot is wel de moeite waard om te zien.
Ook de combinatie Debbouze/Rasmussen is opvallend omwille van het verschil in lengte en ze slagen erin om de hele film naar hun hand te zetten. Debbouze speelt zo’n nerveus typetje die de hele tijd letterlijk en figuurlijk klein wordt gehouden door Rasmussen en zij is toch wel een prachtige verschijning.
Qua verhaal wist het mij wel 2/3 van de film erg te boeien. De film is bij momenten grappig en de extra touch van fantasy maakt er een leuk geheel van, maar naar het einde toe komt de kers op de taart er niet echt. Het is net iets te voorspelbaar en het einde waarbij Angela haar vleugels verliest wanneer André haar probeert tegen te houden, wist me niet helemaal te pakken.
Ik kan niet zeggen dat ik me verveeld heb met deze film die draait rond een driehoeksverhouding op een nieuwsredactie. Het is erg onderhoudend en bij momenten best grappig, maar hoogstaand wordt het op geen enkel moment. Daarvoor heb ik toch iets teveel het gevoel gehad naar een lange aflevering uit een soap te zitten kijken.
Een aantal scènes springen er wel bovenuit, zoals Brooks die zich te pletter zweet als hij zijn debuut maakt als nieuwslezer, maar ook de scène in het begin waar Joan Cusack een heus parcours moet afleggen om een tape op tijd af te leveren, was erg leuk gedaan.
Fijn filmpje, maar een echte hoogvlieger zou ik het niet noemen.
Na het prima eerste deel wilde ik niet al te lang wachten met het vervolg, maar deze Pusher II is toch net iets minder.
Mads Mikkelsen ruilt zijn kleinere rol uit de eerste film in voor de hoofdrol en doet dat met verve. Zijn hele voorkomen past perfect bij de loser die hij dient voor te stellen.
Op audiovisueel vlak heeft Refn er opnieuw een knappe film van gemaakt, maar toch moet deze onderdoen voor het eerste deel. De film concentreert zich meer op het karakter van Tonny die zich terug in de gunst van zijn vader probeert te werken en ondertussen ook zelf een vader blijkt te zijn, terwijl het eerste deel een heftiger en zenuwslopender verhaal voorschotelde. Ik miste hier het gevoel dat het ieder moment verkeerd kon aflopen met het hoofdpersonage zoals in het eerste deel.
Al vallen er wel enkele sterke scènes te bewonderen, zoals de scène op het feest waar we dicht op de huid van Tonny zitten en de scène waar Kurt de Kut de drugs per ongeluk door de WC spoelt.
Zeker geen verkeerde film, maar het eerste deel was toch wat beter.
Ik heb me kostelijk vermaakt met deze Franse ‘70 roadmovie. Gérard Depardieu en Patrick Dewaere stelen hier echt wel de show. Op sommige momenten zit je met walging te kijken naar de streken die ze uithalen. Vooral met de treinscène met de jonge moeder laten ze zien wat voor vieze jongens het wel niet zijn, maar op andere momenten zit je toch met een erg grote glimlach naar die twee te kijken. Dat Dewaere een tijd lang kreupel liep door een schotwonde in zijn kruis was al erg grappig, maar vooral de reactie van de twee mannen toen die nieuwe jongen als eerste erin slaagde om het meisje te laten klaarkomen, was echt geweldig om te zien.
Tegenwoordig zou ik het snel vergeten, maar Depardieu had echt een enorme uitstraling. De manier waarop hij zich doorheen de film beweegt, praat,.. is van een groot charismatisch gehalte. Dan heb je met Patrick Dewaere een prima 2e man. Op het eerste zicht lijkt hij eerder het sulletje van de twee, in vergelijking met Depardieu, maar eigenlijk is hij van hetzelfde hout gesneden.
Ook de bijrollen worden allemaal erg goed ingevuld met Jeanne Moreau die op bizarre wijze zelfmoord pleegt nadat ze een wilde nacht heeft beleefd met de twee mannen, haar schuchtere zoon die eveneens vrijkomt uit de gevangenis en later de cipier neerschiet. Maar de opvallendste bijrol is die van Miou-Miou. Ze lijkt allesbehalve een eigen wil te hebben in deze film. Iedereen die wilt, maakt gebruik van haar en de twee komen steeds bij haar terug, maar gaandeweg weet ze letterlijk en figuurlijk helemaal te ontdooien. Pas achteraf had ik ze herkend, maar erg tof om de jonge Isabelle Huppert hier aan het werk te zien.
Een roadmovie die een zalige Franse ‘70 sfeer weet uit te stralen met die pure rebelsheid, grappige maar ook wansmakelijke momenten en sterke acteerprestaties. Allemaal ingrediënten die hiervan een heerlijke film maken.
Ik denk dat ik met verkeerde verwachtingen deze film heb aangevat, want een horror heb ik er niet in kunnen ontdekken.
Aanvankelijk leek het mij nog interessant te kunnen gaan worden wanneer de filmmaakster de slasher-franchise nieuw leven probeert in te blazen. Hiervoor gaat ze zelf naar de plaats waar de film werd opgenomen waar ook de ster uit de eerste film tegenwoordig woont, maar de ode aan de ‘80 slasher komt er nooit echt uit. Daarvoor wordt de film te pretentieus wanneer de film begint te draaien rond thema’s als identiteit en seksualiteit.
Het helpt ook niet meteen dat de bloedsplattereffecten gewoon belachelijk gedaan zijn. De scènes waar Little Death verschijnt, zijn op die manier van een pover niveau. Gelukkig weet Gillian Anderson de film nog wat ruggengraat te geven met haar personage dat gebaseerd is op Norma Desmond uit Sunset Blvd.
Alternatieve titel: The Sweet Life, 19 september, 21:16 uur
Eindelijk ben ik toegekomen om de bekendste film van Fellini en misschien wel van de hele Italiaanse cinema te zien. De lange speelduur van 3 uur nodigt niet meteen uit om deze even tussendoor te bekijken, maar het is zeker en vast geen straf geworden om 3 uur lang naar Mastroianni en de Romeinse high society te kijken.
Een echt verhaal heb ik er wel niet in kunnen terugvinden. Het is allemaal erg fragmentarisch met Marcello die tal van feestjes afschuimt, maar de levendigheid die Fellini in deze film gestoken heeft, is wel een enorm plezier om naar te kijken. Ook de tal van mooie vrouwen die de revue passeren, geven zoveel cachet aan deze film. Anita Ekberg steekt er wel bovenuit met haar onbevangen karakter om meer van Rome te ontdekken met als hoogtepunt de scène in het Trevifontein.
Het is niet alleen maar glitter en glamour dat op het scherm passeert. De film is bij momenten ook donker met o.a. één van Marcello’s vrienden die zichzelf en zijn twee kinderen van het leven berooft, de moeilijke relatie tussen Marcello en zijn verloofde Emma en de overdosis van Emma.
Het is ook zo’n film met behoorlijk wat thematiek en symboliek met de eindscène op het strand waar alles eigenlijk prachtig samenkomt, maar het is wel één van Fellini’s meest toegankelijke film die ik gezien heb en ook meteen zijn beste.
Alternatieve titel: De Man Die Te Veel Wist, 19 september, 13:44 uur
Deze Hitchcock was weer eens toe aan een herziening, want buiten het nummer Que sera Sera, het uitje naar Marokko en dat Hitchcock een MacGuffin gebruikte om de film te voorzien van spanning was er niet zo heel veel van blijven hangen.
Vooral het eerste deel dat zich afspeelt in Marokko is ijzersterk. Er zit meteen erg veel mysterie in de film, er lopen verschillende louche types rond en niemand blijkt te zijn wie je denkt dat hij is.
Het tweede deel in Londen durft bij momenten al eens te vertragen, maar we krijgen wel een aantal erg sterke scènes voorgeschoteld door Hitchcock. Vooral de scène tijdens het concert in het Albert Hall gebouw is erg spannend en dat Doris Day de boel bij elkaar schreeuwde om de aanslag te verijdelen, kwam toch als een verrassing binnen. Maar niet enkel die scène is erg sterk, ook die scène waar er verwarring ontstaat rond de naam Ambrose Chapel is typisch Hitchcock en erg tof om te zien.
Fijne herziening van deze Hitchcock en de score mag blijven staan.
In vergelijking met de versie van James Cameron is dit een veel compactere versie over het zinken van de Titanic. Tijdens het eerste deel wordt er geen tijd genomen voor een romantisch verhaal en ook voor andere subplotjes wordt er geen tijd besteed. Het gaat vooral over de klasseverschillen tussen de mensen aan boord en de manier waarop ze zich gedragen na de aanvaring met de ijsberg. Zowat iedereen gaat er op een typische Britse manier rustig mee om.
Het zinken van het schip wordt in Cameron’s versie uiteraard spectaculairder gebracht, maar voor een film van 1958 staan de special effects zeker nog overeind.
Alternatieve titel: The Raid, 17 september, 23:16 uur
Een actiefilm die doet wat een actiefilm moet doen, is een prima omschrijving van deze film. De introductie duurt een schamele 5 minuten voordat het SWAT-team het appartement bestormt en nadien valt het geen moment stil.
De actiescènes zien er goed uit met als hoogtepunt het gevecht tussen dat kleine mannetje en de twee broers. De hereniging tussen de twee broers was ook het enige subplotje dat eraan werd toegevoegd, want voor de rest is het in 1 rechte lijn naar het einde toe.
Als tussendoortje is dit een actiefilm die vlotjes binnengaat.
Variety is een film die het grotendeels van de sfeer moet hebben. De groezeligheid van de pornobioscoop en bij uitbreiding van heel New York worden op een erg sterke manier in beeld gebracht.
Dat groezelige van New York komt vooral sterk tot uiting wanneer Christine besluit om één van de klanten van de bioscoop te achtervolgen nadat ze door hem werd achtergelaten op een honkbalwedstrijd. Toch kon er nog net een tikkeltje meer gedaan worden met de spanning tijdens deze achtervolgingen. Niet dat ze effectief hoefde betrapt te worden door Louie, maar er kon misschien nog iets meer mee gespeeld worden.
Sandy McLeod zet ook een sterke prestatie neer als Christine die zich meer en meer verliest in het wereldje van de porno. De manier waarop ze met haar vriend Mark praat door pornoscènes tot in de detail te beschrijven en hoe ze zich op het einde kleedt, maakt wel duidelijk dat ze helemaal geobsedeerd is geraakt.
Goed gemaakte film die hier amper aan 20 stemmen raakt. Interessant ook dat het hoofdpersonage van zo’n film door een vrouw vertolkt wordt, al lagen er nog wat kansen om er een echte topper van te maken. Ook het einde zorg niet echt voor een climax waarbij Christine Louie opbelt om af te spreken, maar verder de kijker in het ongewisse laat.
Alternatieve titel: The World of Kanako, 17 september, 01:05 uur
Halverwege heb ik de film toch even moeten afzetten en mijn toevlucht gezocht naar de Dafalgans, want na een halfuur had ik al bonsende hoofdpijn. Het tempo en de montage zijn van een snelheid die niet bij te houden zijn. Vaak had ik geen idee wat er precies aan het gebeuren was. Komt erbij dat de film vreselijk lawaaierig is en de personages gewoon onuitstaanbaar zijn.
Je moet er maar van houden, maar dit is echt niet mijn ding.
Alternatieve titel: Pale Flower, 16 september, 19:33 uur
Achteraf gezien had ik het gevoel dat er meer had ingezeten in deze film. Dat het stijlvol gemaakt is met de mooie zwart-wit fotografie, daar ben ik het zeker mee eens.
Alleen miste ik de nodige peper en zout om het niveau van de film omhoog te duwen. Het verhaal bleef naar mijn gevoel te lang hangen zonder echte diepgang te creëren. De liefdesaffaire tussen Muraki en Saeko leek aanvankelijk nog interessant te worden met o.a. de gokspelletjes, maar het deed me over het algemeen erg weinig. Er ontbrak toch iets in hun verhouding om er echt iets speciaals van te maken.
Daarnaast wordt er ook een Yakuza verhaal verteld over twee rivaliserende bendes, maar dat blijft over het geheel toch erg pover. Al is het einde wel goed gedaan met de moord van Muraki op de leider van de rivaliserende bende en het open einde rond de ware identiteit van Saeko.
Stijlvolle film, dat zeker en vast, maar met een beter script had dit best een sterke film kunnen zijn.
Ondanks dat het verhaal rond de gijzeling van het Israëlisch team erg gekend is, is dit een goed gemaakte film geworden. Door het verhaal te vertellen vanuit het oogpunt van de regiekamer van de sportdienst krijgen we een boeiende film te zien over deze gebeurtenis.
De grote lijnen zijn natuurlijk gekend, maar door het verhaal vanuit dit perspectief te vertellen, komen er heel wat details aan bod. Bijvoorbeeld dat men er vanuit ging dat de gijzelaars bevrijd zouden zijn, maar dat later de bevestiging kwam dat ze neergeschoten werden op de luchthaven.
Desondanks is het geen echte nagelbijter geworden. Met dit soort films komt het euvel dat het verhaal te gekend is toch snel bovendrijven. Enkel de verwarring rond de vrijlating/executie op het einde zorgde voor wat suspense in de film.
Hoe dan ook is het een interessante film om eens gezien te hebben.
Alternatieve titel: A Judgement in Stone, 15 september, 19:34 uur
La Cérémonie leek me een interessante film te kunnen worden vanwege de aanwezigheid van Sandrine Bonnaire en Isabelle Huppert. Twee actrices die ik al erg goede dingen heb zien doen en ook hier leveren ze erg sterke prestaties neer.
Sandrine Bonnaire wist me een aantal keren te raken op de momenten dat haar analfabetisme haar in moeilijkheden bracht. Nochtans leek de familie waar ze werkte zeker begripvol te kunnen zijn voor haar situatie, maar haar schaamte hiervoor valt ook te begrijpen.
Vanaf het moment dat ze bevriend wordt met Jeanne laat ze zich helemaal manipuleren door haar en begint ze zich tegen de familie te keren. Het gruwelijk einde kwam dan ook erg hard binnen (al had het jachtgeweer beter uit beeld gebleven om een groter shockeffect te creëren). De familie verdiende dit zeker niet en kwam nog redelijk sympathiek over ondanks de bourgeoisie trekjes. Daarom bezorgde het einde me toch een erg kil gevoel.
Tweede film die ik van Chabrol gezien heb na een degelijke Le Boucher, maar dit is nog van een iets hoger niveau. Ook Bonnaire en Huppert bevestigen het goede van hetgeen ik van de twee dames al gezien heb.
Alternatieve titel: The Beasts, 14 september, 23:53 uur
Op voorhand moest ik bij het lezen van de omschrijving van de film heel hard denken aan Jean de Florette. Achteraf gezien zijn er heel wat gelijkenissen tussen de twee films met het Franse koppel landbouwers dat aanzien wordt als indringers binnen de gemeenschap en de aanhoudende pesterijen die tot een hoogtepunt escaleren.
Rodrigo Sorogoyen heeft goed naar Jean de Florette gekeken, maar hij heeft gelukkig ook goed zijn eigen accenten gelegd en er een spannend geheel van gemaakt. Ik ben sowieso te vinden voor dit soort films waar ruzies en onenigheden steeds verder escaleren tot er een bepaalde grens wordt overschreden.
De opbouw wordt prima verzorgd met enkele prangende momentjes waar het al eens fout kon afgelopen hebben tussen Antoine en zijn buurmannen, maar het is toch vooral het einde dat sterk is. Olga lijkt zichzelf meer en meer te verliezen in haar zoektocht naar het lichaam van Antoine en wanneer ze de camera terugvindt, lijkt gerechtigheid ook te kunnen zegevieren. Die hoop lijkt wel eerst de kop te worden ingedrukt, aangezien de camerabeelden niet kunnen teruggehaald worden. Het zorgt voor een erg bitter gevoel dat de twee broers weer vrijuit lijken te gaan, maar gelukkig wordt het lichaam van Antoine alsnog gevonden, waardoor er toch nog gerechtigheid lijkt te komen.
Prima film dus, maar 4* kan ik er niet aan geven. Daarvoor heb ik toch iets teveel met Jean de Florette in mijn achterhoofd naar deze film zitten kijken.
De film is zeker goed gemaakt met een interessante invalshoek over D-Day. Zeker als je dergelijke (en belangrijke) zijverhalen over de oorlog niet kent, is dit zeker een interessante film om eens gezien te hebben.
Al blijft het natuurlijk een historische biopic waarvan de afloop gekend is, waardoor enige spanning of verrassingen ver weg blijven. Het is misschien ook allemaal net iets te mooi gemaakt om er een beklijvende oorlogsfilm van te maken die voor een lange tijd gaat bijblijven.
