Na Obsession leek me dit een tweede interessante film van een jonge Youtuber om in de cinema mee te nemen en het mag duidelijk zijn dat Parsons een talentvolle filmmaker is.
De film begint al erg sterk met de found footage van mensen die vastzitten in de backrooms dat meteen een creepy en mysterieus sfeertje in de film brengt. Nadien maken we kennis met meubelverkoper Clark die zowel op professioneel als privé vlak in een moeilijke periode zit en toevallig een doorgang vindt naar de backrooms.
Parsons is er in geslaagd om me de hele tijd op het puntje van mijn stoel te laten zitten, want het is een horror die me beter ligt. De horror ligt hem vooral in de dingen die we horen en af en toe een schim van een gedaante die we opvangen. De scène waar Clark met zijn twee medewerkers op onderzoek gaan, is zonder twijfel het sterkste deel van de film, doordat dit deel gebruik maakt van de found footage technieken. Ergens is het wel jammer dat er niet meer scènes op deze manier gebracht werden, want het zorgde voor een nog beklemmendere sfeer.
Naar het einde toe begon Parsons me wel een beetje te verliezen. Hij probeert verklaringen te geven voor wat er zich afspeelt in de backrooms, nl. dat het diepere lagen zijn in het onderbewustzijn. Hoe verder men gaat, hoe meer trauma’s en slechte herinneringen naar boven komen, maar echt bijzonder vond ik het niet. Ook de grote piratenversie van Clark die hem dan verslindt, vond ik nogal wat over the top.
In ieder geval is Parsons een naam die we moeten onthouden, want hij heeft wel degelijk een gevoel voor sfeerschepping, stilering en details.
Ongeveer een jaar geleden had ik eindelijk kennis gemaakt met Jacques Tati met een erg goede Playtime en Mon Oncle is best vergelijkbaar met Playtime.
Vooral het visuele valt bij mij opnieuw erg in de smaak. Het futuristisch huis ziet er erg stijlvol uit en Tati brengt het allemaal mooi in beeld, maar ook het eenvoudige flatgebouw waar Hulot woont, springt in het oog. De scène waar Hulot naar boven stapt naar zijn zolderkamertje is iets wat ik erg kan appreciëren van Tati. Door het wijde shot krijgen we veel details te zien wanneer Hulot naar boven gaat en geeft het een lekkere, trage, relaxte gevoel.
Qua humor kan ik begrijpen dat velen afhaken, want de grappendichtheid ligt niet meteen bijzonder hoog. Het zijn de vele kleine momentjes en details waar ik wel met plezier naar kijk. Het is ook best aan de trage kant, maar bij Tati lijkt me dat niet noodzakelijk iets slechts te zijn. Er hangt de hele film lang een aangename, rustige sfeer dat me net zoals in Playtime wel bevalt. Ook het steeds terugkerende leuke deuntje draagt bij aan die sfeer.
Tweede van Tati en hij weet me opnieuw te overtuigen, al zet ik deze wel een trapje onder Playtime.
Degelijke oorlogsfilm met Humphrey Bogart in de hoofdrol en het valt wel op dat het nog best luchtig gemaakt is. De soldaten die elkaar vinden, vormen een bonte gezelschap van Amerikanen, Britten, een Fransman, een Italiaan en een Soedanees die de film de nodige schwung geven.
Wat de film boeiend maakt, is dat het niet louter om de gevechten gaat (pas naar het einde toe krijgen we gevechten te zien tegenover de Duitsers), maar dat het vooral gaat over het overleven in de helse omstandigheden in de woestijn.
De scènes in de woestijn zien er ook best stijlvol uit, maar over het algemeen overstijgt het nu niet meteen de degelijkheid.
Alternatieve titel: Black Girl, afgelopen dinsdag om 22:16 uur
Klein, minimalistische film die met een beperkte speelduur toch indruk heeft gemaakt. Ousmane Sembene is erin geslaagd om de kijker met een ongemakkelijk gevoel op te zadelen. Diouana wordt eerst een job aangeboden waarbij ze voor de kinderen van een gezin moet zorgen, maar eens aangekomen in Frankrijk wordt ze nogal slecht behandeld door de vrouw des huizes. Ook de opmerkingen die de gasten maken, kwamen vrij denigrerend over.
De voice-over van Diouana die haar gevoelens en gedachten bespreekt, in combinatie met haar stilzwijgen tegenover het koppel vond ik erg goed werken. Het geeft nog meer het gevoel dat ze helemaal geïsoleerd raakt en depressief wordt. Ze had gehoopt om meer van het leven en Frankrijk te zien, maar uiteindelijk komt ze niet verder dan de keuken en eindigt het deprimerend met haar zelfmoord.
Geen vrolijke film, maar wel eentje die goed gemaakt is.
Alternatieve titel: The Executioner, 15 juni, 20:53 uur
Ik wist niet goed wat ik mocht verwachten van deze film, maar ik ben er toch aangenaam door verrast. Het eerste deel focust meer op de samenleving in Spanje van de jaren ‘60 en de manier waarop er wordt neergekeken op het beroep van de beul. Amadeo is hierin een leuk personage, want bij een beul zou je niet meteen zo’n oud, klein opaatje voorstellen.
Vanaf het moment dat José Luis, de nieuwe beul, effectief wordt opgeroepen om zijn werk te doen, wordt de film humoristischer. De verschillende momenten waarbij hij zijn werk probeert te ontlopen en vooral de eindscène waar José Luis bijna flauwvalt bij de wandeling naar de executieplaats zijn erg leuk gedaan.
Alternatieve titel: Sex and Lucia, 14 juni, 20:37 uur
Los Amantes del Círculo Polar vond ik een tegenvallende film, maar met deze heeft Medem me wel kunnen bekoren.
Medem heeft de juiste sfeer in de film kunnen brengen met de heldere, lichte kleuren waardoor de film iets dromerigs en zweverigs krijgt, ondanks een aantal zware thema’s die erin verwerkt worden. Ook de soundtrack is goed gekozen en draagt zo bij aan het creëren van dit sfeertje.
Het verhaal hangt net zoals in Los Amantes del Círculo Polar vast aan een aantal toevalligheden, al had ik er hier wel minder problemen mee. Medem heeft er een mooi geheel van gemaakt waarbij fantasie, dromen, verleden en heden met elkaar verweven worden.
Bij een zwoele, sfeervolle film is een actrice zoals Paz Vega helemaal op haar plaats. De expliciete scènes springen natuurlijk in het oog, maar over de hele film vond ik haar erg goed acteren, net zoals de rest van de cast.
Medem weet zich te herpakken na Los Amantes del Círculo Polar en ik kan hier zeker een stevige 3.5* aan geven met misschien een verhoging in de toekomst.
Alternatieve titel: The Diary of a Chambermaid, 14 juni, 16:02 uur
Fijne Buñuel en misschien zijn minst ‘speciale’ en meest rechttoe rechtaan film die in van hem tot nu toe heb gezien.
Buñuel slaagt er doorgaans wel in om de bourgeoisie goed neer te zetten en ook nu zijn het allemaal lompe en bekakte figuren waar je maar weinig sympathie voor kunt opbrengen. Zo zien we een oversekste echtgenoot, de vader die een vreemde fetish heeft om Celestine in botinnen te zien rondlopen, de buurman die voortdurend in oorlog is met de familie en de vrouw die met haar huwelijksproblemen bij de priester komt,… het zijn stuk voor stuk figuren die de film boeiend houden.
Het verhaal zelf is niet zo heel bijzonder en had misschien wat beter uitgewerkt kunnen worden. Het komt redelijk traag op gang en vanaf de moord op het meisje komt er pas echt een versnelling in de film. In ieder geval is het allemaal aardig gedaan, maar op lange termijn zal het waarschijnlijk niet zo’n blijvende indruk nalaten.
Alternatieve titel: Howard Hawks' Only Angels Have Wings, 13 juni, 23:31 uur
Degelijke film van Howard Hawks, maar echt bijzonder is het nu ook niet. Het moet het vooral hebben van de sfeer, mooie decors en de regenachtige settings. Het maakt dat de film best makkelijk wegkijkt, ondanks dat het geen sterk verhaal is.
Jean Arthur is zo’n actrice die ik altijd graag bezig zie met haar fijne, naturelle uitstraling. Ook Cary Grant zie ik normaal altijd graag bezig als de praatgrage charmeur, maar hier vond ik de chemie tussen Grant en Arthur niet helemaal top. Jean Arthur valt nogal makkelijk voor Cary Grant vlak nadat ze hem niet kan uitstaan na zijn reactie op de dood van één van de piloten.
Geen echte hoogvlieger deze Only Angels Have Wings, maar gewoon een degelijke film.
Het was weer een tijdje geleden dat ik nog eens een film had meegepikt in de cinema, maar de hype rond deze film en de trailers die op ons zijn afgekomen, overtuigden me wel om de gok te wagen.
En Obsession is zeker een bezoekje waard, want het is het soort horror dat me beter ligt. Eentje die echt onder de huid weet te kruipen en het tot het einde van de film weet vast te houden. Zij die gehoopt hadden op een resem jump scares zijn eraan voor de moeite (al was die waarbij Nikki het hoofd van Sarah kapot slaagt wel van een erg hoog niveau), maar in de plaats krijgen we wel een heel aantal scènes waar de spanning continue te snijden is.
Een grote verdienste daarvoor is weggelegd voor Inde Navarrette die op een erg straffe manier het geobsedeerde liefje van Bear speelt. In een mum van tijd weet ze iedere keer over te schakelen van het lieve meisje naar een beangstigende psychopaat (dat creepy lachje!) en door haar aanwezigheid heeft iedere scène een sterke spanningsboog. Bij momenten voelt het ook erg ongemakkelijk aan, zoals de scène waar ze met een groep een spelletje speelt en Bear de persoon links van hem (Sarah) moet kussen. In ieder geval een naam die we zeker moeten onthouden.
Ik heb eigenlijk maar 1 minpuntje kunnen ontdekken. Dat de wens van de vriend van Bear om een miljard dollar te krijgen ook uitkomt, was wat mij betreft nergens voor nodig. Dat de wens van Bear was uitgekomen, was dan toch niet zo uniek. Soit, Curry Barker heeft indruk gemaakt met deze erg sfeervolle horror.
Alternatieve titel: Another Round, 10 juni, 22:39 uur
Het was lang geleden dat ik nog iets van Vinterberg had gezien en nochtans heb ik hem door Jagten en Festen wel hoog zitten. Druk kan het jammer genoeg niet helemaal waarmaken, maar over het algemeen is het wel een degelijke film.
Het idee van de 4 mannen om hun alcoholgebruik op een ‘wetenschappelijke’ manier te benaderen om zo hun sociale en professionele problemen bij het lesgeven op te lossen, kan als basis dienen voor een erg interessante film, maar het blijft allemaal toch iets te braaf en binnen de lijntjes. Niet dat ik me hiermee verveeld heb, want het acteerwerk van de 4 mannen is goed met Mads Mikkelsen die altijd top is (en zijn heerlijk dansje op het einde), maar het mocht gewoon iets meer zijn.
Mijn vierde van Ophüls en opnieuw komt hij niet hoger dan een 2.5* of 3*. Het verhaal is redelijk dunnetjes dat bovendien nogal ongeloofwaardig overkomt waarbij de afperser verliefd wordt op zijn slachtoffer. James Mason vind ik een erg goede acteur, maar meestal ben ik hem gewend in rollen waar hij als charmeur wordt uitgespeeld met zijn prachtige dictie.
De romance die ontstaat tussen Joan Bennett en haar afperser vond ik nogal ongeloofwaardig overkomen en mocht zeker beter uitgewerkt worden. Al heeft de film wel een fijne spanningsboog die vooral door Joan Bennett op pijl wordt gehouden die voortdurend in het nauw gedreven wordt en met haar nerveuze gedoe weet ze dat goed over te brengen.
Een tijdje terug zag ik David Hemmings nog in Dari Argento’s Profondo Rosso en moest ik onmiddellijk terugdenken aan deze Blow-Up, waarin hij eveneens in een moordmysterie beland is. In mijn herinneringen was Blow-up een betere film dan de 2.5* die ik er ooit aan gegeven had, dus een herziening leek me wel interessant.
En ik moet deze film destijds toch serieus verkeerd ingeschat hebben, want deze keer vond ik hem wel volledig tot zijn recht komen. Antonioni heeft er een erg sfeervolle en stijlvolle film van gemaakt waarbij de Sixties elementen stevig in het oog springen. De scènes in de studio zijn enorm stijlvol gemaakt, evenals de scènes in het park zijn erg knap geschoten.
David Hemmings staat ook erg goed te acteren als een nogal arrogante fotograaf die erg vol is van zichzelf, maar wel erg passioneel zijn beroep van fotograaf uitoefent. Zo behandelt hij verschillende modellen weinig respectvol en geeft hij geld uit aan een onnozel attribuut als een propeller, maar hij doet het allemaal op een erg overtuigende manier.
Halverwege verandert de film dan in een moordmysterie en de scène waar Hemmings op zijn foto’s ontdekt dat er een man met een wapen verscholen zat in het park is er eentje die Antonioni erg spannend weet te brengen. Het is allesbehalve een standaard moordmysterie, want we komen nooit te weten wie er precies vermoord is en waarom. En het wordt nog bevreemdender wanneer Antonioni lijkt te suggereren dat er nooit een lijk in het park heeft gelegen. Dat lijd ik in ieder geval toch af uit de eindscène waar Hemmings de mimespelers ziet tennissen zonder racket of tennisbal.
Blow-Up is helemaal tot zijn recht gekomen bij deze herziening en kan ik nu wel naar waarde schatten. Waarschijnlijk had ik destijds te veel een standaard moordmysterie verwacht van deze film, maar Antonioni heeft in de plaats daarvan een erg sfeervolle, stijlvolle en bijzondere film van gemaakt.
Alternatieve titel: Secrets and Lies, 7 juni, 15:11 uur
Doorgaans ben ik wel te vinden voor dergelijke realistisch gebrachte drama’s en zeker van het type Ken Loach waar ik aan moest denken, maar hier houd ik een dubbel gevoel aan over.
Iedereen staat erg realistisch te acteren, maar ik begon me na een tijdje wel te storen aan Cynthia met haar nerveuze en bij momenten hysterisch gedrag. Het mag dan wel erg realistisch zijn, toch is het niet altijd een pleziertje om er naar te kijken/luisteren. Het betere acteerwerk komt dan van Marianne Jean-Baptiste als de verloren dochter van Cynthia en Timothy Spall als de broer van Cynthia. Zij doen het gelukkig op een ingetogenere manier, maar ook de rest van de cast doet het goed.
Niet dat het verhaal van deze film het niveau van een gewone tv-drama overstijgt, toch heb ik me er zeker niet mee verveeld. De verschillende contrasten tussen de afkomsten, milieus, sociale klassen tussen de verschillende personages worden hier best goed uitgewerkt. Ook bij de climax op het verjaardagsfeest zat ik wel geboeid te kijken wanneer alle ‘geheimen en leugens’ op tafel worden gelegd.
Bijzonder is het allemaal niet, deze parodie op de rockbands van de jaren '60-‘70, maar door de korte speelduur en een aantal geslaagde grappige momenten is het nog een leuke zit geworden.
De scènes zoals het optreden met de Stonehenge-miniatuur en één van de bandleden die een komkommer in folie gewikkeld uit zijn broek haalt bij de luchthaven controle zijn erg hilarisch. Nigel is toch wel de grappigste en meest opvallende figuur van de bende. Het is de dommerik van de groep, maar is ook enorm vol van zichzelf, zoals wanneer hij zichzelf met Bach en Mozart vergelijkt.
Tof om eens gezien te hebben en er zitten zeker wel geslaagde en grappige momenten in, maar de status die de film heeft, heb ik er niet echt in gezien.
Op zich is het wel een interessante film geworden, maar wel eentje met twee gezichten waarbij het eerste deel me meer kon overtuigen.
De film zou eigenlijk rond Alyosha moeten draaien, maar we krijgen hem maar een handvol keren in beeld. Het eerste deel waar de focus wordt gelegd op het leven van de ouders die elk een nieuwe partner hebben, vind ik erg boeiend om te volgen. Ze zijn enkel met zichzelf bezig. Zo is de vader bekommerd dat hij ontslagen zou kunnen worden nu hij in een scheiding zit (wel een vreemde bedrijfspolitiek, maar soit) en de moeder is ook maar een egoïstisch persoon en spendeert veel tijd met haar smartphone. Ze lijken haast niet te beseffen dat Alyosha nog in hun leven is en de scène waar hij huilend achter de deur verstopt zit wanneer ze ruzie hebben, maakt dit pijnlijk duidelijk.
Vanaf het moment dat de film rond de verdwijning van Alyosha draait, krijgen we een minder boeiende film voorgeschoteld die de bekendere paden bewandelt. De zoektocht naar Alyosha in de bossen wordt wel knap in beeld gebracht, maar spannend wordt het niet echt en ik werd er ook niet echt door meegesleurd. Enkel de scène in het mortuarium waar de ouders een jongen moeten identificeren, maar Alyosha niet blijkt te zijn, blijft nog even hangen.
Ik ben niet helemaal uit mijn eindbeoordeling geraakt. Het schommelt tussen de 3* en 3.5*, maar ik geef het toch het voordeel van de twijfel. Het eerste deel was overtuigend genoeg en de sfeer blijft wel hangen. Ik denk dat dit zeker nog kan groeien bij een herziening.
Running scared is toch iets meer geworden dan een doorsnee actiefilm. Het is een erg duistere film, zowel op visueel vlak is het erg donker als op vlak van verhaal en personages uit de onderwereld.
De vele cameratrucjes stoorden me op zich niet, maar na een tijdje heb je het natuurlijk al gezien met al die slowmotions en flash-cuts. Ik meen me te herinneren dat dit wel vaker voorkwam in de actiefilms van 20 jaar geleden.
De plottwist waarbij Joey een undercoveragent blijkt te zijn, is allerminst geslaagd. Eigenlijk totaal onnodig, maar het deel met het pedo-koppel was dan wel weer geslaagd. Eigenlijk heeft het helemaal niets met de rest van de film te maken, maar het is uiteraard erg spannend gebracht. Het geeft nog iets extra mee aan de donkere sfeer die de film al had.
Alternatieve titel: The Children of Heaven, 4 juni, 20:59 uur
Dat je niet veel nodig hebt om een mooie film te maken, wordt hier bewezen. Een verhaal over een jongen, zijn zusje en zijn schoenen. Meer is er niet nodig om een ontroerende film te brengen.
Het doet me veel denken aan Kiarostami's Where is My Friend's House? waarbij kinderen de film dragen en een avontuur beleven. De kinderen spelen erg naturel en ik leefde enorm met hen mee wanneer ze in de problemen kwamen wanneer de schoenen van het meisje kwijt geraakt waren. Bij de scènes waar het meisje achter de schoen loopt die in de goot is beland en de loopwedstrijd zat ik echt te hopen dat het goed zou uitdraaien voor die twee.
Tof om weer zo’n leuk filmpje uit Iran ontdekt te hebben. Het is allemaal zo eenvoudig, realistisch en met veel warmte gemaakt.
Erg toffe film weer van Guy Ritchie. Na Snatch en Lock, Stock and Two Smoking Barrels was ik wat afgehaakt bij Ritchie na wat mindere films, maar dit is weer het betere werk.
Hugh Grant neemt ons op een erg leuke manier als verteller doorheen het verhaal. Naarmate de film vorderde, had ik steeds meer plezier aan zijn gluiperig personage, die als privédetective profijt probeert te halen uit de drugsoorlog. Dat hij op het einde het hele verhaal wil verkopen als een script voor een film is ook erg leuk gevonden.
De gekende Ritchie elementen zijn volop aanwezig met veel humor, het nodige geweld, kleurrijke personages en plot twists die ons om de oren vliegen. Colin Farrell zet ook een erg goede rol neer als de coach van een groep jonge boksers. Misschien had ik nog wat meer screentime van hem gewild, maar we krijgen nog genoeg leuke scènes in de plaats, zoals de scène in het appartement met de junkies waar een jongen uit het appartement valt en wanneer The Toddlers één van Mickey’s drugslab gaan overvallen.
Geslaagde film dus van Ritchie met zijn gekende ingrediënten, al zet ik Snatch nog een niveautje hoger, maar dat is geen schande.
Richard linklater heeft me al aardig wat filmplezier bezorgt, maar bij deze Slacker moest ik bij momenten toch stevig op de tanden bijten om de film door te komen.
De overgangen naar de verschillende personages die we volgen, zijn telkens vlotjes gedaan. We volgen telkens een bepaalde persoon die iemand anders kruist, waarop de film verder gaat met het nieuw personage. Alleen had ik het na een halfuurtje wel gezien. De meeste van de gesprekken worden nooit boeiend en geen enkel van de personages slaagt erin om iets extra’s aan de film toe te voegen. Het zijn voornamelijk rare snuiters die we volgen die blijkbaar heel de dag werkloos rondhangen.
Nee, dit was het niet. Linklater slaagt er wel in om een leuk sfeertje in de film te brengen, maar niets van dit alles blijft hangen. Enkel de scène in het begin van de film waar een vrouw in het midden van de straat ligt en geen enkele van de omstaanders haar echt te hulp schiet (behalve dat een man haar boodschappen opraapt), was wel een leuk absurd momentje.
Alternatieve titel: Son of Saul, 1 juni, 22:16 uur
Saul Fia zal me nog een tijdje bijblijven doordat het een erg intense filmervaring is geworden. De hele film lang zitten we kort om de huid van Saul en zien we alles vanuit zijn standpunt gebeuren. De chaos binnen het concentratiekamp wordt op die manier erg voelbaar (de lijken die als zandzakken gestapeld worden of de mensenmassa die de gaskamers binnen moet), maar anderzijds was het ook allemaal best moeilijk om te volgen. Vaak zien we niet wat er precies gebeurt en de andere personages waren amper uit elkaar te houden.
Ik miste toch ook een spanningsboog om echt op het puntje van de zetel te gaan zitten. Na verloop van tijd raak je wel gewend aan de chaos en halverwege zakte de film ook een beetje in om dan toch weer sterk te eindigen.
Ik had toch op iets meer gehoopt, maar Saul Fia komt door de intense manier van filmen nog makkelijk op een voldoende.
