Logboek

Ik heb me kostelijk vermaakt met deze bizarre film, maar het is gelukkig niet te weird om er op af te knappen. Vanaf het moment dat de man in de witte kamer geïntroduceerd wordt, heb ik toch vaak met de glimlach zitten kijken. Hoe vaak werd hij niet voor de zot gehouden door bijvoorbeeld de sojasaus pas te krijgen wanneer hij de sushi ophad of een bepaald deel uit de stripreeks die hij maar niet kreeg. Om nog maar te zwijgen over de obstakels die hij steeds moest overwinnen om de deur te kunnen openen.

Het zijplot met de Mexicaanse worstelaar voelt nogal vreemd aan in deze film. Buiten de erg leuke gevechtsscène was het iets te lang uitgesponnen voor het doel dat dit zijplot had. Het indrukken van de engelenpiemelknopjes in de tweede kamer zorgde namelijk voor verschillende gebeurtenissen in de rest van de wereld, waaronder de Mexicaanse worstelaar die een stevige kopstoot kan uitdelen wanneer een van de knopjes wordt ingeduwd.

In ieder geval heb ik me hier goed mee vermaakt met de heerlijke absurde humor.

3.5*

De eerste scène was het toch even wennen, daar ik nog maar bijzonder weinig van de silent cinema heb gezien, maar vanaf het moment dat Chaplin het blinde meisje ontmoet, zat ik volledig in de film.

City Lights is in de eerste plaats een charmante liefdesfilm. Chaplin probeert voor het blinde meisje te zorgen door haar geld toe te stoppen (met dank aan zijn bevriende miljonair), zodat ze de huishuur en de operatie voor haar ogen kan betalen. Dat ze op het einde van de film terug voor hem valt wanneer zij kan zien en hij met afgesleten kleren de gevangenis uitkomt, is een erg mooi feelgood moment.

Ik vreesde dat de humor stevig ging tegenvallen en hoewel Chaplin soms wat in herhaling valt en te lang doordraaft met sommige grappen (het fluitje die hij inslikt, hij en de miljonair die meerdere keren in het water vallen), heb ik me toch kunnen vermaken met zijn humor. De boksscène en de scène in het restaurant zijn erg amusante scènes en de miljonair die Chaplin steeds te vriend is als hij in dronken toestand verkeert en hem niet meer herkent wanneer hij nuchter is, is een erg geslaagde running gag.

Mijn wantrouwen op voorhand was dus onterecht, want dit is gewoon een erg mooie feelgood.

3.5*

Bij deze mijn eerste van Lucrecia Martel en het is geen slechte, maar nu niet meteen een overweldigende kennismaking geworden. Ze weet wel erg goed sfeer te scheppen met de broeierige hitte, hier en daar een stevige regenbui en vooral veel achtergrondgeluiden. De vele familieleden die samengetroept zitten in het huis zorgen voor de nodige chaos. Er worden verschillende kwetsuren opgelopen, iedereen loopt te klagen over de hitte en vooral de verveling lijkt toegeslagen te hebben.

Martel weet de film van een sterke sfeerschepping te voorzien, maar ik mis toch iets in het verhaal. Die ene extra versnelling, waardoor de film een niveau de hoogte ingaat, zodat de film langer dan een paar weken in mijn geheugen gegrift blijft. Dat had misschien wel het geval kunnen zijn als de val van de kleine Luciano eerder in de film had plaatsgevonden, want nu eindigt de film met iets wat een echte crisis had kunnen opleveren.

Ergens heeft Martel wel een beetje interesse kunnen opwekken om wat meer uit haar oeuvre te ontdekken, want de sfeerschepping was wel sterk.

3*

Het was weer een tijd geleden dat ik nog iets van John Ford had gezien en meestal scoren zijn films niet echt hoog bij mij, maar dit is een erg vermakelijke western geworden.

Het is vooral een erg vlotte western. De introductie van de verschillende personages voordat ze plaatsnemen in de koets neemt niet al te veel tijd in beslag en vanaf dan zit er mooi tempo in dat ik vaak mis bij westerns. Het is door de nodige dosis humor en het goede samenspel van de personages dat het vlot aanvoelt. Vooral de dronken dokter zorgt voor leuke momenten, maar ieder personage heeft zo zijn of haar toevoeging. De chemie tussen John Wayne en Claire Trevor bijvoorbeeld is erg sterk en voelt nergens geforceerd aan. Enkel Buck is zo’n personage die hier en daar wat irritatie opwekt met zijn overdreven gedoe.

Niet dat dit een western is die bol staat van de schietpartijen. Eigenlijk is er maar eentje die het vermelden waard is, maar het is dan ook één van een erg hoog niveau. De manier waarop John Ford het gevecht tussen de bende op de rijdende koets en de indianen in beeld heeft gebracht, is van een erg hoog niveau. Enkel de shoot-out tussen Ringo Kid en de Plummer gebroeders is niet de kers op de taart die de film verdient. De opbouw daarnaar toe is wel eentje waar de spanning mooi wordt opgebouwd, maar de shoot-out zelf is er eentje vol suggestiviteit.

Toch wel aangenaam verrast door deze western die vlot en vermakelijk is en een sterke achtervolgingscène heeft.

3.5*

Een komedie van Park Chan-wook. Dat is iets wat ik nog niet van hem had gezien, maar deze is me zeker en vast bevallen.

De vader des huizes verliest zijn job en na vele mislukte sollicitaties en vernederingen besluit hij om zijn potentiële concurrenten uit te schakelen. Ik heb me wel kunnen amuseren met de slapstickachtige wijze waarmee de man zijn concurrenten probeert te vermoorden. Vooral bij de eerste moord is de opbouw erg sterk gedaan en bij de scène waar hij de man uiteindelijk wilt vermoorden en zijn vrouw plots opduikt, heb ik toch goed moeten lachen.

Lee Byung-hun lijkt me ook zo’n acteur die in dit soort rollen erg goed op zijn plaats is en met zijn nerveuze en onhandig gedoe heeft hij deze rol goed naar zijn hand gezet.

Al is de speelduur wel wat naar de lange kant voor dit soort films. Een aantal zijplotjes waren misschien wat overbodig, zoals de zoon die ook probeer te helpen in de financiële malaise door het stelen van iPhones.

In ieder geval een vermakelijke zwarte komedie van Park Chan-wook.

3.5*

Erg boeiende film deze The Incident. Films die zich afspelen op dezelfde kleine locatie hebben toch altijd iets speciaals. Enfin, de eerste 40 minuten worden gebruikt om de verschillende personages en hun achtergronden te introduceren, wat zeker geen slechte keuze is van Larry Peerce.

Eens iedereen in de treinwagon heeft plaatsgenomen, inclusief de twee kerels die alleen maar terreur willen zaaien, kwam er een zeer ongemakkelijk gevoel bij me binnen. Langs de ene kant was er de walging tegenover die twee kerels, maar ook ten opzichte van de verschillende personages die zich afzijdig houden wanneer iemand anders wordt lastig gevallen. In dat opzicht is Peerce er zeker in geslaagd om mij als kijker met een ongemakkelijk gevoel op te zadelen.

Boeiende film dus met ook sterk acteerwerk van vooral Martin Sheen en Tony Musante als de twee amokmakers.

3,5*

Het is ondertussen mijn 5e van Kim Ki-duk en opnieuw heeft hij een goede film afgeleverd. Normaal ben ik niet de filmkijker die zich veel bezighoud met symboliek in films, maar Kim Ki-duk weet dit doorgaans op een mooie manier te brengen in zijn films en dat is ook hier het geval.

Neem nu de scènes waarin de twee meisjes elkaar wassen alsof ze de zonden van elkaars lichaam willen afspoelen. Prachtige scènes, maar er zitten nog meer van dat soort momentjes in, maar het is bovenal een erg sterk drama. De vriendschap tussen de twee meisjes is erg puur en mooi om te volgen. Yeo-Jin probeert haar vriendin Yae-yeong zo goed als mogelijk te beschermen en te begeleiden wanneer ze met mannen afspreekt op hotel. Eigenlijk speelt ze een soort van pooier, maar dat gevoel kwam nooit echt bij me op. Haar zelfmoordpoging kwam toch wat onverwachts voor zo’n levenslustig en zelfverzekerd meisje, maar misschien schuilde er in haar toch een soort van walging voor haar eigen daden en een angst voor de reacties op haar prostitutiewerk. In ieder geval zijn ze erin geslaagd om me te doen meeleven in hun leventjes.

Ook na de dood van het ene meisje weet Kim Ki-duk er nog een mooie laag bovenop te leggen. Als een soort van boetedoening en om haar vriendin een laatste dienst te bewijzen, gaat Yeo-Jin afspreken met alle mannen waar haar vriendin seks mee heeft gehad om zo hun geld te kunnen teruggeven. Tot dan was haar vader redelijk op de achtergrond gebleven, maar dat verandert wanneer hij haar in een hotelkamer ziet met een andere man. Niet in staat om met zijn dochter te praten en haar te confronteren met haar bezigheden, gaat hij op wraaktocht om de mannen waarmee zijn dochter heeft afgesproken een lesje te leren. Hij wordt daarin agressiever met als hoogtepunt wanneer hij de man gaat confronteren in bijzijn van diens familie.

Ook het einde heeft me weten te raken met het tripje tussen de vader en dochter, het leren autorijden om de dochter klaar te maken om alleen verder door het leven te gaan en de vader die zich uiteindelijk laat inrekenen. Vooral dat beeld waarbij de dochter tevergeefs achter haar vader probeert te rijden, zal me nog een tijdje bijblijven.

Knappe film wederom van Kim Ki-duk en met een derde 4* film is het een regisseur die me lijkt te liggen.

4*

Niet dat ik al veel anime’s heb gezien, maar op visueel vlak vind ik het doorgaans mooie films om naar te kijken. Ook deze 5 Centimeters per Second is er eentje die vanaf de eerste tot de laatste minuut weet te overtuigen op dat vlak. Vooral het eerste deel zal me nog het langste bijblijven met de hele treinrit en de sneeuw.

Qua verhaal verloopt het 30 minuten erg goed wat mij betreft. Een jongen en een meisje die naar dezelfde school gaan en verliefd zijn op elkaar, worden uit elkaar gehaald en besluiten elkaar nog een laatste keer te zien in het station. De Jongen moet wel een enorme treinrit doorstaan met urenlange vertragingen door de sneeuw, maar het moment dat ze samenkomen in het station is een erg vertederend moment.

Al had ik wel problemen met het feit dat ze elkaar niet meer spraken of schreven na het afscheid. Oké, ze gingen ver van elkaar wonen, maar dat zou toch niet mogen hinderen om elkaar te bellen of te schrijven? Elkaar zelfs af en toe ontmoeten zou toch mogelijk moeten zijn als ze echt zo hard van elkaar houden als ze laten uitschijnen.

Het tweede deel gaat over Takaki die ouder is geworden en ondertussen op de middelbare school zit. Het is vooral een Takaki die vol met zelfmedelijden zit doordat zijn geliefde niet meer bij hem is. Ik had het wel te doen met het meisje dat stiekem verliefd was op hem, maar aanvoelde dat haar liefde nooit zou kunnen beantwoord worden door hem.

Het is een film die redelijk dicht tegen een 4* aanleunde, maar het einde is wat teleurstellend waarbij we d.m.v. een snelle montage een terugblik krijgen op het leven van Takaki en Akari dat niet helemaal pakte bij mij. Bovendien krijgen we een popnummer te horen dat tenenkrommend slecht is en wat mij betreft niet paste in deze film. Toch een domper om mee af te sluiten, maar voor de rest wel eentje dat toch een goede indruk nalaat in een kleine 60 minuten.

3.5*

Na een erg goede Rosetta die ik recent zag, is dit opnieuw een kwaliteitsvolle Dardenne film. Vrolijk wordt je zelden van hun films, maar toch zit er iets positiefs in deze film. Igor krijgt alleen maar slechte voorbeelden te zien van zijn vader tijdens zijn opvoeding. Zo moet hij zijn opleiding als technieker laten varen om hem te helpen bij zijn louche zaakjes om illegalen onderdak te bieden en aan het werk te zetten. Al is hij zelf niet vies om de portefeuille van een oude vrouw te stelen.

Bij de dood van één van de illegalen is het de zoon die tussen twee vuren komt te staan en moet kiezen tussen zijn vader en moreel de juiste beslissing te nemen. De ontwikkeling die Igor doormaakt en ervoor kiest om de vrouw en het kind van de overleden man te helpen, is hartverwarmend om te zien tussen al het leed. Op het einde ketent hij zelfs zijn vader vast om te kunnen vluchten met de vrouw en haar kind.

Goede film opnieuw van de Dardennes en ook een pluim voor het acteerwerk van Jérémie Renier als Igor.

3.5*

Voor een tussendoortje is dit nog een degelijke politiethriller, maar meer is het ook niet geworden. Vooral omdat ik nooit het gevoel had dat het echt spannend werd. Ik ben in ieder geval nooit tot op het puntje van mijn stoel geraakt.

Al is het wel best een sfeervolle film geworden dat me bij momenten aan Se7en deed denken. Het plot is ook lekker mysterieus gebracht waarbij een man (schijnbaar met geheugenverlies) d.m.v. hypnose andere mensen aanzet tot het plegen van moorden. De film probeert niet al te veel te verklaren en blijft ook op het einde wat vaag met de serveerster die waarschijnlijk de volgende moord gaat plegen doordat de rechercheur de ‘hypnosekrachten’ heeft overgenomen.

Mits meer spanning had dit echt een topper kunnen worden, maar nu blijft het een film die door het goede plot en de mysterieuze sfeer overeind blijft.

3*

Eerst en vooral, wat een geweldige rol van Barbara Bouchet. Ze is niet alleen een prachtige vrouw om naar te kijken, maar ze weet ook iedere scène waar ze in meespeelt naar een hoger niveau te tillen. Haar eerste scène waarin ze de jongen naakt verleidt, is natuurlijk een kennismaking die kan tellen, maar ook daarna speelt ze een belangrijke rol.

Verder heeft Fulci toch redelijk wat in deze Giallo who-dunnit weten te verwerken, waardoor het een boeiende zit is geworden. Het zijn niet zomaar moorden die gepleegd worden, maar wel gruwelijke kindermoorden waarvan gedacht wordt dat er zwarte magie en voodoo achter zit. Ook de kerk wordt erbij betrokken doordat de moordenaar de priester blijkt te zijn, nadat Fulci eerst nog enkele andere kandidaat-moordenaars de revue heeft laten passeren. In het katholieke Italië moet dit toch gedurfd geweest zijn in de jaren ‘70.

Tof ook dat Fulci kiest voor de heerlijke Italiaanse plattelandsetting en alles samengenomen, is het een geslaagde kennismaking geworden met Fulci.

3.5*

Een komedie zou ik deze Stroszek nu niet meteen noemen, maar eerder een tragisch verhaal over een onbeholpen figuur die samen met een vriendin en zijn buurman iets van zijn leven probeert te maken in Amerika. Al heb ik wel moeten lachen met de veiling van de stacaravan en wanneer Bruno en Scheitz na hun overval gewoon naar de supermarkt aan de overkant van de straat gaan.

Het is vanaf de aankomst van het drietal in Amerika dat de film echt begint los te komen. Aanvankelijk lijkt alles goed te verlopen met de nieuwe baantjes die Bruno en Eva hebben kunnen krijgen, maar uiteindelijk is hun leven niet beter als die in Duitsland. Eva moet zich terug laten prostitueren om aan geld te komen en verlaat ze zelfs Bruno. Ook de stacaravan wordt in beslag genomen, waardoor Bruno en Scheitz helemaal aan de grond zitten. Ik had het wel te doen met de twee mannen die zich op geen enkel moment konden behelpen in het Engels. Op die manier wordt de American Dream door Herzog als een illusie voorgesteld.

Tijdens het kijken had ik ook meer het gevoel dat ik naar een documentaire aan het kijken was dan naar een speelfilm. Ergens zal het ook te maken hebben met het acteerwerk van vooral Bruno S. Want het lijkt zo’n figuur die recht van het straat gehaald is en geen typische acteur is. Ook Scheitz zet een apart maar leuke bijrol neer als de oude buurman van Bruno, evenals Eva als de vriendin van Bruno die als enige kan communiceren in het Engels en daardoor belangrijk is voor de twee mannen.

Ik wist niet op voorhand wat te verwachten van deze Stroszek, maar het is een zeer goede meevaller geworden. Voorlopig houd ik het op een 3.5*, maar het lijkt me zo eentje die bij een volgende kijkbeurt hoger kan eindigen.

3.5*

Deze zombiefilm is me toch beter bevallen dan ik op voorhand had gedacht. De zombies zijn net wat dynamischer en minder hersenloos dan de zombies uit pakweg The Walking Dead, want ze zijn nog slim genoeg om bijvoorbeeld een ruit van de auto in te slaan met een steen en zijn bij momenten nog best snel op de been. Dat maakt van hun toch iets interessantere figuren.

Een groot deel van de film draait rond de verschillende personages die zich schuil houden in het huis en de interne spanningen die tussen hen ontstaan. Het zorgt voor een lekkere claustrofobische spanning en het blijft onvoorspelbaar welke acties de personages nemen. Vooral Cooper is het probleemgeval binnen de groep die voor de nodige onrust zorgt.

De toevoeging van de radioberichtgevingen en de nieuwsuitzendingen vond ik overigens ook goed gedaan. Voor niemand was het duidelijk wat er juist gaande was. Er werd gesproken over massamoorden of massahysteries en het is beetje bij beetje dat er meer info verspreid wordt. En natuurlijk het einde waar Ben verkeerdelijk als zombie aanzien wordt en wordt neergeschoten, is een erg bitter einde.

Op naar de volgende zombiefilms van Romero.

3.5*

Erg sobere en rustige film. Niet dat deze film echt in mijn straatje ligt, maar ik heb nog best kunnen genieten van het eerste deel met de jonge Yu en Yoseke. De stiltes tussen de twee jonge scholieren was best mooi op sommige momenten en de manier waarop ze rond elkaar blijven draaien is ook realistisch voor twee tieners. De scène waar ze voor het eerst kussen en Yoseke wegloopt, is dan ook de mooiste scène van de film wat mij betreft.

Het tweede deel dat zich 17 jaar later afspeelt, doet het minder voor mij. Visueel waren de scènes aan het water ook mooier en het einde kan me ook niet echt overtuigen met Yoseke die in het ziekenhuis belandt door een messteek en Yu die komt fluisteren dat ze van hem houdt. Echt bijzonder vond ik het tweede deel met de volwassen Yu en Yoseke niet meteen.

Dit is niet helemaal mijn ding, maar er kan nog wel een 3* aan uitdelen.

3*

Geen slecht werkje van Buñuel, maar het behoort zeker niet tot zijn betere films. Een lange tijd vond ik het allemaal niet zo heel bijzonder met de jaloerse trekjes van Francisco wanneer zijn vrouw contact heeft met een andere man (het dansen met zijn advocaat of de man in het hotel tijdens hun huwelijksnacht).

Het is meer in het tweede deel dat de echte Buñuel komt bovendrijven en er meer thrillerelementen aan te pas komen. Eerst probeert Francisco Gloria nog af te schrikken door met losse flodders op haar te schieten, maar daarna komt de eerste echte moordpoging in de klokkentoren. In het slot van de film weet Buñuel er nog wat surrealistische momenten er aan toe te voegen met Francisco die helemaal de weg kwijt is en zich verbeeldt dat de mensen in de kerk hem uitlachen.

Ook mijn 10e van Buñuel heeft me niet verveelt, maar er zitten betere films in zijn oeuvre.

3*

Fellini wist mij pas te overtuigen bij de vierde film die ik van hem zag met Le Notti di Cabiria en ook met deze Roma weet hij terug te overtuigen.

Ik heb tijdens het kijken niet meteen het gevoel gehad dat het de bedoeling was van Fellini om een portret te maken van Rome waarin enkel het prachtige van de stad getoond wordt. Het is vooral een film die heel veel chaos kent, maar wel op een goede manier. De restaurant scène waar de mensen buiten zitten te eten aan de tramsporen is werkelijk prachtig gemaakt. Het laat de stad zien zoals het echt was in die tijd.

De scène waar de filmploeg op de autostrade rijdt in de gietende regen is ook erg bijzonder. Het is niet de ‘mooiste’ scène om te zien, maar het brengt de stad op een andere manier in beeld. Op een bijna apocalyptische manier zou ik zeggen.

Het middenstuk met de scène in het theater vond ik dan weer wat te overdreven met de luidruchtige mannen die iedere artiest op het podium belachelijk maken. Daarna krijgen we wel een aantal betere scènes te zien, zoals die in het bordeel en de modeshow voor een groep geestelijke. De prostituees hadden wel een bijzondere manier om zich voor te stellen aan hun publiek en de modeshow die erg over the top is, maar me wel een glimlach op het gezicht heeft gebracht.

Leuke film van Fellini en nu moet ik toch eens dringend La Dolce Vita kijken.

3.5*

Eerder dit jaar werd mijn interesse gewekt door de heerlijke trailer die in de cinema getoond werd waarbij de 2 mannen kennis maken met de Passenger en Øvredal heeft al bewezen goede horrors te kunnen maken.

Door die trailer was het verloop van die openingsscène natuurlijk geen verrassing meer, maar de jumpscare blijft wel erg goed gedaan. Verder heeft Øvredal er een horror van gemaakt waar weinig op aan te merken valt. Het creepy sfeertje zit er goed in, mede doordat dat meeste scènes zich afspelen tijdens de nacht, want alleen dan laat de Passenger zich zien.

Ook een aantal jumpscares zijn van een goed niveau, zoals die op de parking en in het bos waar Maddie en Tyler naar Roman Holiday zaten te kijken. Hierdoor is het een horror geworden die zeker het kijken waard is.

3*

Mijn eerste van Pupi Avati en het is een behoorlijke kennismaking geworden. Het voelt wel iets anders aan dan de Giallo films die ik van Argento en Bava tot nu toe gezien heb.

Het deed me vooral aan Wicker Man denken met de plattelandsetting en haar vreemde inwoners die nooit het achterste van hun tong laten zien. Avati weet er op die manier een mysterieuze en bevreemdende sfeer in te krijgen.

Misschien duurt het allemaal net ietsje te lang vooraleer we naar de climax toewerken, maar het is dan wel een climax die er mag zijn. Ik werd toch ook even op het verkeerde been gezet met het idee dat Stefano gek was geworden en alles verbeeld had tot de 2 zusters in beeld komen.

3*

Soms heb je van die films waar de bedoelingen goed zijn, maar de uitwerking gewoon te plat is. Deze La Stanza del Figlio is daar zo’n voorbeeld van.

Het onderwerp over verlies van een dierbare en het rouwproces daarvan is iets wat vaker voorkomt in films, maar het moet toch één van de minste in deze soort zijn die ik ben tegengekomen. Op geen enkel moment heb ik echt kunnen meeleven met het gezin die Andrea heeft verloren.

Het acteerwerk van de hele cast is gewoon ondermaats en vooral Nanni Moretti die de rol van de vader speelt, acteert als een slappe vod. De scènes waar hij de sessies houdt met zijn patiënten hadden zijn personage wat meer diepgang kunnen geven, maar op geen enkel moment weet hij te overtuigen.

Ook de scène waar een gevecht uitbreekt op de basketbalwedstrijd van de dochter is niet alleen tenenkrommend slecht gebracht, maar ook onbegrijpelijk in het geheel. Op geen enkel moment liet de dochter echt haar gevoelens spreken en plots begon ze verschillende mensen vanuit het niets in elkaar te slaan. Als ze in de scènes daarvoor reeds haar frustraties en opborrelende woede had getoond, had ik deze scène nog kunnen begrijpen, maar nu helemaal niet.

Jammer maar helaas. Op geen enkel moment heb ik kunnen meeleven met het verdriet van de familie. Daarvoor is de hele film te veel volgens het boekje en zijn de acteerprestaties ver onder de maat.

1.5*

Typische Ken Loach film over de onderklasse van de Britse maatschappij en hoewel hij betere films gemaakt heeft, is ook deze van een degelijk niveau.

Bob is zo’n kerel die het geluk niet aan zijn kant heeft staan (zo wordt zijn busje gestolen), maar hij is ook zeker niet de snuggerste en neemt vaak de verkeerde keuzes om het communiekleed van zijn dochter te kunnen betalen. Qua drama bleef het een lange tijd best gezapig tot de loan shark het gezin van Bob komt bedreigen voor zijn openstaande schuld. Ironisch genoeg komt het geluk aan zijn kant te staan wanneer hij voor het eerst een moreel verkeerde beslissing neemt om fysiek geweld te gebruiken tegen de woekeraar die dan het leven laat door met zijn auto te crashen. Al werd ik op het einde toch ook even misleid wanneer de politie aan zijn deur stond. Niet om hem te arresteren, maar om zijn gestolen busje terug te bezorgen.

De cast doet het prima en naturel zoals een Loach film betaamt met vooral de combinatie tussen Bruce Jones en Ricky Tomlinson die leuke momenten oplevert. Ik zet deze nu niet bovenaan in zijn oeuvre, maar het is van een degelijk niveau.

3*

Mijn tweede van Céline Sciamma na Portrait de la Jeune Fille en Feu waar ik het niet in gezien had. In deze Naissance des Pieuvres zag ik het wel, maar toch blijft het wat rond de middelmaat hangen.

De typische onderwerpen voor een coming-of-age passeren hier de revue met het zoeken naar de eigen identiteit, de seksuele ontwikkeling en vriendschappen die door zwaar weer gaan. Waar ik een beetje op afknapte bij deze film was de geloofwaardigheid in de relatie tussen Marie en Floriane. Floriane is het populaire meisje die iedere jongen kan krijgen en Marie heeft een enorme obsessie voor haar. Zonder enige moeite of aanleiding wordt Marie bevriend met Floriane waaruit later de liefde ontspruit. Ook nadien vond ik de chemie en geloofwaardigheid tussen Marie en Floriane nooit een hoog niveau halen. Misschien heeft het ook te maken met de manier van acteren door Pauline Acquart die Marie speelt. Op geen enkel moment straalt ze iets van plezier uit en zelfs een kleinste glimlach heb ik bij haar niet gezien. Ik begreep eigenlijk geen enkel moment waarom Floriane enige interesse zou hebben voor Marie.

De vriendschap tussen Marie en Anne kwam wel beter uit de verf als de twee buitenbeentjes die na een tijdelijke breuk toch beseffen dat ze niet zonder elkaar kunnen. Ook wel interessant om te zien dat er nauwelijks volwassen personages aan bod komen. Hierdoor krijg je als kijker nog meer het gevoel dat heel het verhaal zich afspeelt in het universum van de tienermeisjes.

Na Portrait de la Jeune Fille en Feu de tweede van Céline Sciamma die wat onder de maat blijft.

2.5*

Bij deze kan ik nog eens een film van mijn Hitchcock-lijstje schrappen en het is een oerdegelijke geworden.

Stage Fright is op zicht niet heel erg spannend, al zitten er wel een paar spannende momenten in waar Eve haar dekmantel als dienstmeisje Doris probeert te verbergen voor inspecteur Smith. Het is een film die vooral een goed script heeft dat draait rond de valse flash-back die we in het begin te zien krijgen. Wat mij betreft een geslaagde zet van Hitchcock om zo de kijker op het verkeerde been te zetten dat Johnny niets met de moord te maken heeft.

Marlene Dietrich is hier erg goed op dreef als de zelfingenomen zangeres en Alastair Sim heeft ook een erg leuke rol als de vader van Eve die op een humoristische manier zijn dochter meehelpt in het onderzoek.

Logischerwijze gaat deze Stage Fright nergens in de toplijstjes van Hitchcock staan, maar toch is dit oerdegelijk materiaal van Hitchcock.

3*

Een herziening die toch nodig was, want veel kon ik me niet meer voor de geest halen en het is zeker een geslaagde herziening geworden.

De tocht van de kleine Sarah om terug bij haar broertje te raken die verstopt zit in het appartement is erg aangrijpend om te zien en door de vertelstructuur wordt de film nog net iets beter. Door de afwisseling van de beelden van het verleden naar het heden waar Julia haar zoektocht voert naar Sarah, is er een sterke opbouw naar de tussentijdse climax (wanneer Sarah haar dode broertje terugvindt in de kast).

Het tweede deel zorgt ervoor dat de film toch niet aan 4* komt. De afhandeling van Julia om de verschillende puzzelstukjes bij elkaar te leggen bij haar eigen familie en die van Sarah is iets te voorspelbaar. De hele zwangerschapssaga voelt ook aan als onnodige opvulling, alleen maar om de film te kunnen eindigen dat Julia haar dochter naar Sarah genoemd heeft.

Maar zeker een film die de moeite waard is door het aangrijpende verhaal.

3.5*

Goede Giallo thriller opnieuw van Argento. Vooral het eerste uur is sterk met de verschillende moorden die gepleegd worden en een aantal mooie scènes zoals de inbraak in het instituut en de moord op het treinperron. Knap hoe Argento het allemaal in beeld brengt vanuit het standpunt van de moordenaar.

Al duurt de film wel een tikkeltje te lang. Dergelijke who-dunnits komen toch het best tot hun recht met een speelduur tussen 90-100, maar gelukkig weet hij het allemaal mysterieus genoeg te houden tot het einde. Ook de moordenaar krijgen we nu nooit in beeld te zien (behalve close-ups van de ogen), terwijl we in andere Giallo films de moordenaar vaak nog zien in een zwarte leren jas en handschoenen. Dat zorgt ook nog voor een extra laagje mysterie aan de film.

Goede Giallo thriller dus opnieuw van Argento en die typische ‘70 sfeer is toch altijd tof om te zien.

3*

Zeker geen slechte film van Kenji Mizoguchi, maar dan vond ik Ugetsu Monogatari toch beter. Waar de film tekort schiet, is bij Sanshô zelf. Hij draagt nochtans de filmtitel, maar ik vind zijn rol hier toch niet al te groots. Ik had me hierbij een wreed personage voorgesteld, maar hij kwam zelden echt bedreigend over. Oké, hij houdt natuurlijk wel mensen als slaaf gevangen, maar behalve bij het brandmerken van de slaaf die probeerde te ontsnappen, had ik nooit echt een gevoel van walging tegenover hem.

Het is wat mij betreft te braaf gebracht om echt mee te leven met het treurige leven van Zushiô en Anju. Nochtans is het verhaal wel boeiend genoeg met de ontvoering van de twee kinderen die opgroeien als slaaf zonder hun ouders en Zushiô die wraak neemt op Sanshô door de slavenhandel strafbaar te maken. Ook de cinematografie is erg mooi en ik moest regelmatig toch aan Kurosawa denken.

Een film die me met gemengde gevoelens achterlaat, want er viel toch meer uit te halen met dit materiaal.

3*

Met Le Rayon Vert had ik al een erg goede zomerse Rohmer film gezien en ook deze Pauline à la Plage is een fijne, zwoele zomerfilm geworden.

In het begin vreesde ik een beetje dat Rohmer iets te veel voor de filosofische weg zou kiezen met het gesprek tussen Marion, Pierre, Henri en Pauline over hun visie op de liefde. Nadien doet Rohmer gelukkig datgene wat ik het liefst van hem zie door de film een sensuele, zwoele en zomerse sfeer te geven en zijn acteurs erg naturel te laten acteren.

Gaandeweg spelen de hormonen meer en meer op en dan vooral bij Henri die Marion bedriegt met het snoepmeisje. Het maakte het allemaal wat kluchtiger door alle personages rond dit misverstand te laten ronddraaien.

Fijne Rohmer dus die aangenaam wegkijkt door de heerlijke zomerse sfeer.

3.5*

Degelijke film van Scorsese, maar een hoogvlieger vind ik het nu ook niet. Het acteerwerk van Ellen Burstyn is over de hele lijn erg goed, maar het is ook zo’n film waar ik bij momenten een beetje indommelde.

Het waren een aantal sterke momenten die de film dan toch een makkelijke voldoende bezorgen. Harvey Keitel’s personage die van vriendelijke kerel evolueert naar een gewelddadige driftkikker zorgde voor een stevige opflakkering in de film. Erg sterk geacteerd trouwens van hem. Ook de twee collega serveersters van Alice bezorgden me een aantal keren een glimlach op het gezicht. De ene omdat wanneer het druk werd ze hysterisch begon te doen op een erg grappige manier en de andere omwille van haar grof taalgebruik.

Het zoontje van Alice begon me wel snel te irriteren en niet op de goede manier en net zoals David wilde ik hem een stevige tik uitdelen. De scènes waarin hij die mop een paar keer vertelde, waren erg vreselijk.

Al bij al is het nog een zeer degelijke Scorsese geworden met een aantal sterke momenten en een goed acterende Ellen Burstyn.

3*

Het was al een tijdje geleden dat ik nog iets van de gebroeders Dardenne had gezien en hoewel het nooit ‘leuke’ films zijn om te kijken, leveren ze doorgaans wel kwaliteit.

Dat is ook nu het geval, want Rosetta is een erg sterk en boeiend personage om te volgen. Door de manier waarop ze zich door haar uitzichtloze leven probeert te worstelen, krijg je al snel medelijden met haar. Bij de openingsscène waar ze haar ontslag al krijsend probeert ongedaan te maken, krijg je al meteen voeling met haar. Ze probeert er echt alles aan te doen om iets van haar leven te maken (ze gaat de hele dag rondlopen om werk te vinden) en ze probeert haar moeder van de drank te helpen en haar te beschermen tegen de verhuurder die haar seksueel uitbuit. Dat maakt van Rosetta een erg sterk karakter.

Maar de Dardennes hebben er nog een extra laag weten op te leggen. Ze lijkt eindelijk ook eens iets positiefs in haar leven te hebben met de vriendschap van Riquet, maar de wanhoop heeft haar toch zover gekregen dat ze twijfelt om hem uit de beek te redden om zo zijn job als wafelverkoper te kunnen inpikken. Uiteindelijk red ze hem wel, maar nadien verraad ze hem wel bij de baas voor het verkopen van zijn eigen wafels. Het einde laat dan weer een andere kant van Rosetta zien. Niet meer de strijdende Rosetta, maar een Rosetta met schuldgevoelens die het leven niet meer ziet zitten en een zelfmoordpoging onderneemt.

Dat Rosetta zo’n sterk personage is, is ook de verdienste van het erg sterke acteerwerk van Émilie Dequenne. Ook het camerawerk dat kort op de huid zit, maakt het allemaal nog intenser. Straffe film dus van de gebroeders Dardenne en de beste die ik voorlopig van hun gezien heb.

4*

De laatste tijd heb ik het Giallo genre een beetje leren ontdekken en dit is zeker een zeer degelijke film van Argento. Op zich is het verhaal een erg standaard who-dunnit, maar door de Giallo elementen is het toch net ietsje beter dan een gemiddelde who-dunnit. De moordenaar met de zwarte leren jas en handschoenen geven de moordenaar toch een tikkeltje extra stijl

De film is erg stijlvol gemaakt. Vooral de scène waar Sam de moordenaar ziet toeslaan in de galerij steekt er bovenuit. De manier waarop Sam opgesloten zat tussen de twee glazen deuren en hulpeloos moet toezien hoe de moordenaar de vrouw toetakelt, is erg knap gedaan.

De ontknoping is jammer genoeg vrij ver gezocht, waarbij een of ander zeldzame vogel waarvan er maar 1 in Italië zit, herkend werd op de afluistertape en hierdoor het spoor naar het appartement van Ranieri leidde. Nogal vergezocht dus en niet echt een geweldige ontknoping, maar verder was dit een meer dan oké who-dunnit.

3*

Het is weer een tijdje geleden dat ik nog iets van Capra gezien had en nochtans weet hij bij mij goed te scoren met een aantal 4* films zoals It's a Wonderful Life, Mr. Smith Goes to Washington en It Happened One Night. Tijd dus om nog meer van Capra te ontdekken.

Het niveau van die andere films wordt hier wel niet gehaald, maar het is nog altijd een erg fijne typische feelgood van Capra. Het zijn vooral de karakters die het gedurende de hele speelduur leuk weten te houden. Oké, het hele gegeven rond de verschillen tussen de twee families is nogal moraliserend en ondertussen best verouderd, maar het is met heel veel plezier en charme gemaakt. De Sycamores zijn nogal een bende rare snuiters met de opa die niet in belastingen gelooft, één van de dochters die al dansend door het leven gaat en op de koop toe worden er ook wildvreemde mensen in huis gehaald. De Kirby’s zijn dan weer compleet het tegenovergestelde met hun elitair gedrag.

Het contrast tussen de twee families leveren voldoende leuke momenten af, zoals de eerste ontmoeting bij de Sycamores thuis (Stewart was opzettelijk een dag eerder gekomen met zijn ouders om de ‘echte’ Sycamores te ontmoeten i.p.v. een geforceerde ontmoeting te houden) en de scènes in de gevangenis en de rechtbank.

De combinatie James Stewart - Jean Arthur vond ik al geweldig werken in Mr. Smith Goes to Washington en ook hier leveren ze aangenaam acteerwerk af (het etentje waarbij ze het bordje met het opschrift nuts draagt was erg leuk). Al is het vooral in het eerste deel dat er meer gefocust wordt op hun karakters en gaandeweg wordt die verlegd naar vader Kirby die tot inzicht komt dat geld alleen niet gelukkig maakt en uiteindelijk beslist om het huis van de Sycamores niet op te kopen.

Fijne Capra dus. Het hele gegeven rond de verschillen tussen de twee families mag dan moraliserend en best verouderd zijn, toch is het met veel charme gemaakt.

3.5*

The Fault in Our Stars is een erg lief en vertederende film. Regelmatig komen er films voorbij die zware thema’s op een luchtige en geromantiseerde manier behandelen en deze mag zich daar ook bij scharen.

Soms dreigde de film wat te sentimenteel te worden, zoals de Anne Frank huis scène met de kus en het bijhorend applaus. Dat was best tenenkrommend, maar voor de rest weet Josh Boone het wel mooi in balans te houden met mooie momenten, de nodige humor en zelfrelativerende grappen.

De film wordt ook erg sterk gedragen door Shailene Woodley en Ansel Elgort die een erg mooie en vertederende chemie uitstralen. Al vond ik het personage van August aanvankelijk wat geforceerd overkomen. Vooral de vonk tussen hem en Hazel Grace vond ik wat cliché en te gemakkelijk en zijn houding kwam aanvankelijk lichtelijk arrogant en te positief over. Gaandeweg kwam zijn personage wel beter uit de verf.

Het is een film die doet waarvoor het gemaakt is, nl. de tranen trekken bij een bepaald publiek, maar eerlijk is eerlijk. Josh Boone wist mij hiermee toch ook wel te raken.

3.5*

Ik had in het begin nog goede hoop, maar na een tijdje begon ik me hiermee toch te vervelen. De film straalt wel die heerlijke Franse charme uit die ik graag heb met die typische Franse dorpjes met gezellige caféetjes en marktpleintjes. Eustache weet op dat vlak wel een prima sfeerbeeld te scheppen.

Het verhaal zelf is een standaard coming-of-age waarbij Daniel van het platteland naar de stad verhuist en daarbij een ontwikkeling doormaakt naar de jong volwassenheid. Wanneer hij terugkeert naar het dorp van zijn oma blijkt dat hij plots een stuk volwassener is geworden dan zijn vriendjes.

Het minpunt van de film was toch het gebrek aan enige frivoliteit. De gemoedstoestand van Daniel was eerder die van een kasplantje dan die van een jongen die volop in ontwikkeling is. Hij gaf me niet meteen een reden om mee te gaan in zijn leven en na verloop van tijd begon ik me een beetje te vervelen met zijn leventje.

Geen al te beste kennismaking met Eustache. De sfeer weet hij wel goed neer te zetten, maar verder is het wat magertjes.

2.5*