menu

Pauline à la Plage (1983)

Alternatieve titel: Pauline at the Beach

mijn stem
3,36 (114)
114 stemmen

Frankrijk
Komedie / Drama
94 minuten

geregisseerd door Éric Rohmer
met Amanda Langlet, Arielle Dombasle en Pascal Greggory

De vijftien jaar oude Pauline en haar oudere nicht Marion gaan naar de verlaten Atlantische kust tijdens de herfstvakantie. Marion negeert de versierpogingen van een surfer maar valt voor Henri, een levensgenieter. Maar of dat verstandig is.

Trailer

https://www.youtube.com/watch?v=iCjGE43l_2E

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
5,0
Hele mooie film van Rohmer. Heel goed uitgewerkt verhaal over gecompliceerde liefdesverwikkelingen en een sfeer die je de film inzuigt. Ik vind de soundtrack van deze film zo mooi. Ik wil deze zo graag hebben, maar ik kan hem nergens vinden, niet op internet, niet in winkels, nergens. Als iemand weet waar ik het kan krijgen, dan zit je op some gold.

Vijf sterren.

FisherKing
Intrigerende film weer van Rohmer. Wat een liefdesverwikkelingen, nog nooit zó in een film gezien.

Heerlijk gevoel die zomerse strand-dagen en dat Rohmer erin geslaagt is dat op te roepen is enorm knap.

Overigens Soundtrack Volgens mij de muziek die via LP en disco te horen is, verder geen enkele sound.

Voorlopig 4.5* En een enorme aanrader.

5,0
Ik bedoel dat nummer op die LP als dat jongentje en dat meisje samen dansen in de woonkamer. Het nummer zit bij mij ook in het dvd menu, heel mooi nummer.

FisherKing
Volgens IMDB komt de originele muziek van Jean-Louis Valéro.

Misschien uit dit album

avatar van stefan dias
4,0
Wat een heerlijk ouderwetse film. Het spel is bijwijlen heel toneelmatig, afgedreunde dialoogjes, maar dat maakt het niet minder sympathiek.

Ik heb hier zeker van genoten en Paulline is, hoewel niet meteen duidelijk, de terechte hoofdfiguur. Zij is degene die haar hoofd op de juiste plek weet te houden en niet uit haar doen gebracht kan worden door al die dwaze volwassenen.

Haar nicht Marion is in alle geval perfect gecast. De mateloos iriitante en behaagzieke blondine (en wat een afschuwelijk haar!!!) was tegelijk aantrekkelijk door haar perfecte lijf, maar aan de andere kant weer afstotelijk door haar krolse gedrag. Ik kon er alvast geen bezwaar tegen hebben dat ze zo onoprecht behandeld werd.

Zo was ook alles wel mooi in balans bij deze film. De personen die er misschien iets verwerperlijker gedrag op na hielden gingen vreemd genoeg toch met de meeste sympathie aan de haal, terwijl de het oprecht menende figuren er niet zo fraai uitkwamen. Gelukkig was er Pauline om de twee zijden toch met elkaar te verzoenen en geen partij te kiezen.

Ik ben ooit in die streek aan de kust geweest en ik heb ook genoten van het feit dat er niets verbloemd wordt voorgesteld. Hoe Frans kan je zijn? Nergens een pittoresk interieur gezocht, het "Casino" is werkelijk hilarisch wat betreft teneerdrukkende sfeer. Ook de huisjes zijn heel Spartaans uitgerust. Heerlijk gewoon.

3,5
Sfeervol nazomers tripje. Film gaat over liefde, seksualiteit en volwassen worden. Deze thema's worden heel luchtig behandeld en Rohmer pretendeert ook geen levenslessen te geven of zo.

Film wordt in de tweede helft steeds meer een klucht en is ook best wel komisch. Echt spectaculair wordt ook deze film van Rohmer niet, maar hij kijkt wel weer heel lekker weg. Ruime 3,5 sterren.

avatar van yeyo
4,5
Erg aangename meanderende film van Rohmer. Opmerkelijk is hoe hij de zomerse sfeer en de maritieme locatie werkelijk tot leven laat komen. Ook de accurate, oprechte voorstelling van de personages bevalt me: het zijn geen opmerkelijke of intrigerende figuren die op het einde allerlei levensbeschouwelijke inzichten hebben verworven, maar gewone mensen met begrijpelijke fouten en gebreken. Ondanks het hoog 'koetjes en kalfjes'-gehalte van de conversaties, zat ik er meestal toch geboeid naar te luisteren.

avatar van BBarbie
2,5
Bepaald niet mijn ding. Veel gedoe om niks door mensen die zichzelf en elkaar in onwezenlijke discussies aanpraten waarom ze wel of niet van iemand houden. Heel onwerkelijk allemaal, bovendien matig geacteerd (niveau van middelbare schooltoneel) en slechts bij vlagen een beetje boeiend.
Het beste deel van de film is de soundtrack.

avatar van Darbie
3,0
Alleen de titel al is een poëtische verukking.

De film zelf is niet meer dan een luchtige & zomerse verpakking voor enkele "vakantie-scharrels".

avatar van stefan dias
4,0
Een film waarbij je het zand op de versleten ballatumvloer tussen je tenen voelt kraken.

4,0
Frisse, ongedwongen Franse komedie.
Heel wat opvattingen over liefde en al wat men er zich bij kan bedenken. Vooral wat men van liefde en partner verwacht is het voorwerp van de vlotte dialogen onder de acteurs, allen schitterend gekozen voor hun rollen en allen uitstekend in hun acts.
Film blijft genietbaar tot het einde en het besluit is tekenend voor de moraal die van de film uitstraalt.

avatar van wibro
3,0
De praatfilms van Rohmer heb ik nooit hoog kunnen waarderen. Oeverloos gediscussieer over relaties en nog wat dingen meer die daarmee te maken hebben. Alsof liefde alleen een zaak is van het verstand. Toch moet wel gezegd worden dat die Pauline er best wel lekker uitzag. Als ze in haar bikini rondliep was ze een en al sensualiteit. Voor mij een reden om deze film ondanks het oeverloos geleuter toch nog een voldoende te geven.

3,0*

avatar van Darbie
3,0
" Er best wel lekker uitzag ".

Tsja.... dat kan in sommige gevallen de doorslag geven een matige film een voldoende te geven.

avatar van narva77
4,0
Jammer dat vanmiddag de ondertiteling niet correct was (er werd in de ondertiteling gesproken over DVD'd en Euro's, dus het lijkt me niet dat het de ondertitels voor deze film uit 1983 betrof...).
Maar gelukkig heb ik daar wat op gevonden; via Teletext pagina 892 krijg je de Engelse ondertitels, en die waren wél correct en synchroon!!

Aardige film die ik al langer op het oog had na het zien van een still uit de film van Pauline (Amanda Langlet), met haar sensuele koppie met halflang donker haar. Veel oeverloos gepraat verder, zo'n typische praatfilm waar de Fransen patent op lijken te hebben, maar dat deert niet. De film bleef voor mij tot het einde toe interessant en boeiend, en ja, de mooie verschijning van Pauline, doch érg jong toendertijd, hielp daar ook aan mee.

avatar van arno74
3,5
Deze film heeft toch iets waardoor je geboeid blijft kijken, tenminste in mijn geval. Ik hou eigenlijk niet zo van puur dialooggedreven films, en ook niet als de romances zowat het enige onderwerp van gesprek zijn, maar deze was zeker aardig en biedt veel meer dan alleen wat praatjes over relaties. Ook de taal helpt, volgens mij zou deze in het Engels heel anders over komen dan in het Frans.

Mooi ook dat de film begint met het beeld van het hek waarmee het ook eindigt. Door de fraaie opnames op het rustige strand kreeg ik ook meteen zin in een strandvakantie (en liefst zo eentje uit de jaren '80). En naast het relatieverhaal komt er ook een mysterie in voor die opgelost moet worden omdat niet duidelijk is met wie die naakte vrouw was. Het acteerwerk van Amanda Langlet (Pauline) was heel naturel (in tegenstelling tot Arielle Dombasle (Marion), al kwamen haar teksten een enkele keer wat geforceerd over voor zo'n jong iemand.

Een film die schittert in zijn eenvoud. 3,5*

avatar van Dievegge
5,0
We bevinden ons in Normandië tijdens de zomer. Iedereen is jong, het is de tijd van vakantieliefdes. De Mont-Saint-Michel wordt even bezocht, de hortensia staat in bloei. Op het strand paraderen de meisjes in bikini en de jongens met hun surfplank. Dan zijn er echter scènes binnenskamers in de duisternis, soms getoond vanuit het standpunt van iemand die naar binnen gluurt.

De dialogen zijn ten dele uit improvisatie ontstaan. Via confrontaties onder twee ogen worden de verschillen tussen de personages duidelijk gemaakt. Pauline is spontaan en onbezoedeld. Ze heeft een jongensachtig kapsel en zoekt naar eenvoudige vriendschap. Haar nicht Marion ziet eruit als een fotomodel en is op zoek naar kortstondige opwinding. Henri is een rokkenjager die met een wolf vergeleken wordt. Een geweldig moment is wanneer Pauline hem achteruit stoot met haar voeten. Pierre is sympathieker maar jaloers. Na alle intriges komen de twee vrouwen tot een mooie conclusie: ieder zijn waarheid.

De kleuren van de Franse vlag worden gebruikt: veel wit en blauw, af en toe fel rood als symbool voor passie. Verschillende beelden zijn geïnspireerd door schilderijen van Matisse, met name La Blouse Romaine, dat ook op de affiche te zien is.

4,5
Gisteravond op Canvas herzien. De film blijft nog immer zeer genietbaar.hetgeen de klasse van deze regisseur bewijst.

avatar van the hustler
2,5
Gisterenavond op Canvas gezien. Oeverloos geleuter, matig acteerwerk en een zwakke cinematografie zijn terugkerende kenmerken in de films van Rohmer en tevens de voornaamste redenen waarom deze regisseur stilaan in de vergetelheid beland is.

avatar van nadrin
2,5
Ik ben het volledig eens met “the Hustler.”

avatar van SanderPuntCom
3,5
Een van de beste 'zomerfilms' wat mij betreft. Liefdesperikelen van een aantal vrij goed uitgewerkte personages worden beïnvloed door elkaar; samen met mooie locaties, mooie mensen, rake filosofieën en sterke regie de ingrediënten voor simpelheid die doet wegdromen en je bijna meeneemt tot op het strand. Elke persoon is een mens van vlees en bloed, het script vangt het soms matige acteerwerk met gemak op.
Dit zorgt voor leuke, luchtige, bespeelbare cinema.

avatar van JoeCabot
4,0
Die titel alleen al…

Pauline à la Plage is misschien wel de ultieme zomerfilm! Zo olijk, zo (ogenschijnlijk) simpel. En bovenal: zó Frans. Ik weet niet hoe ze het klaarspelen, maar die mix van je-m’en-foutisme en speelse arrogantie werkt enorm aanstekelijk. Voeg daar nog de frivoliteit van het hoofdpersonage Pauline bij en je hebt een klein juweeltje.

De dialogen zijn niet bepaald realistisch - een beetje theatraal zelfs - maar wel gewoon heel erg gevat. Rohmer bewijst overigens dat hij goed kan relativeren: zowat elke (mogelijke) conflictsituatie eindigt met een droge anti-climax. Zo blijft het van begin tot eind luchtig.

Voor een praatfilm oogt Pauline à la Plage trouwens best stijlvol. De keuze om het simpel te houden, zowel op visueel vlak als qua muziek, loont. Met een beperkt budget maakt Rohmer er dus toch iets sfeerrijks van.

De volledige cast kon al carpoolend naar de set. Vier hoofdpersonages, twee nevenpersonages, daar moeten we ’t mee doen. Ik vond ze alle zes wel leuk, ook al bezondigen ze zich voortdurend aan overacting. Ach, ik zie het graag door de vingers: als je zo veel charisma hebt, mag je een beetje overdrijven. Uitblinkers zijn m.i. Henri (de flierefluiter) en natuurlijk Pauline zelf.

Verfrissend en tijdloos tegelijk. 4*

avatar van Fisico
3,0
Dankzij Cinema Canvas weer enkele topavonden voor de boeg. Pauline à la plage was voor mij onbekend. De verwachtingen waren hoog zeker na de lovende recensies hier. Die werden niet geheel ingelost. Het script is vrij eenvoudig en doet je denken aan de opgescharrelde 'vakantieliefjes' uit je jeugd. Pauline à la plage is een leuke zomerfilm om vrolijk van te worden. De liefde staat centraal in deze film hoewel deze film ook de mindere gevolgen of omstandigheden van de liefde laat zien.

De dialogen zijn beperkt, maar in die ene scène waarbij alle 4 de personages hun gevoelens op tafel leggen, is er toch een kleine filosofische insteek merkbaar. Pauline trekt letterlijk de aandacht van de kijker. Jong, speels en onschuldig, net als de film. De jaloerse insteek van Pierre is zelfs best komisch. Het einde is knap met die poort. The clue kon ik echter minder vatten. Hoewel Marion te kennen gaf niet meer met zich te laten sollen en best wel weet waarmee ze bezig is, is ze vrij naïef in haar relatie met Pierre. Zelfs wanneer het duidelijk is dat hij gelogen heeft en haar bedriegt, doet ze alsof haar neus bloedt. De slotscène mag dan technisch en symbolisch knap zijn, realistisch vond ik het niet echt. Voor de rest meer dan degelijk. Leuk om eens gezien te hebben.

avatar van Metalfist
3,5
Qui trop parole, il se mesfait

Een tijdlang geleden gaven ze een Éric Rohmer thema in Cinema Zuid, maar wegens omstandigheden toen eigenlijk naar geen enkele film kunnen gaan. Ik vind dat vandaag de dag nog steeds zonde omdat Franse cinema toch altijd wel interessante films kan teweeg brengen, maar gelukkig was er nog altijd Cinema Canvas. De opname dateert weliswaar al van ergens in de zomer, maar niemand houdt me tegen om in volle winterperiode zo'n zonnige film als Pauline à la Plage op te zetten.

Meer zelfs, het geeft net dat beetje extra escapisme in deze donkere dagen. Dat ondervond ik in de vorige editie van Cinema Canvas met La Piscine - dat was toen de 'zonnefilm' van dienst - maar deze Pauline beviel me toch net iets minder. Hoewel Rohmer goed genoeg lijkt te beseffen dat teveel gepraat naar niets leidt, zie ook het openingscitaat in de film, is het begin wel erg taai te noemen. Heel die discussie tussen Pierre, Pauline, Marion en Henri over ontvlambare liefde.. Ik heb er even aan getwijfeld om de film te stoppen en een andere keer verder te zien. Iets bleef me echter fascineren en je voelt dat na die scène de schaakstukken gezet worden en dat er wel eens interessante driehoeksverhouding (of moet er hier gesproken worden van een vierkant?) opgezet kan worden. Mooi ook hoe Pauline eigenlijk in het midden van de volwassenen blijft staan en daarbij geen partij kiest en hoewel de film nooit echt tot een climax komt, kwam het einde sneller dan ik in eerste instantie had verwacht.

Geweldige titel ook, zo eenvoudig en toch tegelijkertijd allesomvattend. Pauline bevindt zich inderdaad op het strand en daarmee is alles wel gezegd. Ze deelt de zandkorrels met nog een aantal anderen en hoewel het qua acteurs nergens grote namen zijn, is de invulling wel sterk gedaan. Zeker de debuterende Amanda Langlet (Pauline) weet zich perfect staande te houden. Ze heeft zo die onschuldigheid van een kind en tegelijkertijd toch ook al de ontluikende seksualiteit van een volwassen vrouw, dat heeft Rohmer goed gezien toen hij haar castte. De combinatie met Arielle Dombasle (Marion) is ook goed gelukt, maar het is vooral in de scènes met Pascal Greggory (Pierre) en Féodor Atkine (Henri) dat het knettert. Die scène waar Henri Pauline gaat wakker maken is (ook te zien op de poster) is in ieder geval goud waard.

Visueel ook wel tof eigenlijk. Het was me niet opgevallen hoe Rohmer zich beperkingen oplegt aan de hand van een kleurenpalet (hij baseerde zich op La Blouse Romaine van Matisse, ook te zien in de slaapkamer van Pauline en ook op de poster) maar achteraf gezien blijkt dat een erg mooie keuze te zijn geweest. Zo zie je maar dat het soms goed kan zijn om een film toch verder te kijken, had van die eerste minuten nooit verwacht dat ik hier nog 3.5* aan ging kwijt kunnen.

3.5*

the hustler schreef:
Gisterenavond op Canvas gezien. Oeverloos geleuter, matig acteerwerk en een zwakke cinematografie zijn terugkerende kenmerken in de films van Rohmer en tevens de voornaamste redenen waarom deze regisseur stilaan in de vergetelheid beland is.

Hier is duidelijk een kenner aan het woord...

avatar van Flavio
3,0
Flavio (moderator)
Ik heb Rohmer hoog zitten maar dit is toch wel een van zijn mindere films wat mij betreft. Het zomergevoel werd nog wel aardig getroffen, de dialogen vond ik veel te ongeloofwaardig. De personages zijn op Pauline na ook weinig sympathiek, met Marion, een bizarre kruising tussen een harige jaren 80 rocker en een playmate als stralend dieptepunt. En van Pierre die maar doorzanikt over zijn verliefdheid kreeg ik haast plaatsvervangende schaamte.

Op het einde met de snoepverkoper en het daarop volgende conflict wordt het me ook te soapachtig. Niet slecht maar kan toch niet tippen aan Rohmer’s jaren 60 en 70 werk.

Ik had trouwens wel even een wtf- moment toen Marion nogal achteloos Pauline wilde koppelen aan Pierre.

avatar van cinemanukerke
3,5
het zoeken naar de ware verloopt via ontelbare zijpaadjes. Rohmer toont een zijpaadje dat gaat naar een strand, een vakantie. Het zijpaadje loopt echter dood. We zijn op het einde van de zomer, toeristen zijn reeds weg, het vakantie moment is bijna ten einde en ook voor de personages is het een einde (van een relatie voor Marion, van een onschuld voor Pauline). Erg vermakelijk om te zien hoe de personages zich in nesten werken door hun hart te volgen, Rohmer kan ook dan ook haarscherp ontleden hoe mensen de speelbal zijn van hun gevoelens. Ratio vs emotie. Rohmer filmt dit met veel authenticiteit en soberheid. Zijn opbouw van het scenario is volstrekt in een rechte lijn maw elke scene is nodig om de volgende te begrijpen. Personages zitten allemaal op een andere golflengte zodat iedereen iedereen verkeerd begrijpt. Het zijn de jongeren die het meest volwassen zijn, die ook eerlijk en rechtuit zijn. Ze zijn dan ook slachtoffer van de hypocrisie van de volwassenen. Rohmer legt de tekortkomingen van het menselijk gedrag bloot. Met leedvermaak volg ik zijn instructies.

Gast
geplaatst: vandaag om 22:15 uur

geplaatst: vandaag om 22:15 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.