Pauline à la Plage (1983)

Sfeervol nazomers tripje. Film gaat over liefde, seksualiteit en volwassen worden. Deze thema's worden heel luchtig behandeld en Rohmer pretendeert ook geen levenslessen te geven of zo.

Film wordt in de tweede helft steeds meer een klucht en is ook best wel komisch. Echt spectaculair wordt ook deze film van Rohmer niet, maar hij kijkt wel weer heel lekker weg. Ruime 3,5 sterren.

Bepaald niet mijn ding. Veel gedoe om niks door mensen die zichzelf en elkaar in onwezenlijke discussies aanpraten waarom ze wel of niet van iemand houden. Heel onwerkelijk allemaal, bovendien matig geacteerd (niveau van middelbare schooltoneel) en slechts bij vlagen een beetje boeiend.

Het beste deel van de film is de soundtrack.

Frisse, ongedwongen Franse komedie.

Heel wat opvattingen over liefde en al wat men er zich bij kan bedenken. Vooral wat men van liefde en partner verwacht is het voorwerp van de vlotte dialogen onder de acteurs, allen schitterend gekozen voor hun rollen en allen uitstekend in hun acts.

Film blijft genietbaar tot het einde en het besluit is tekenend voor de moraal die van de film uitstraalt.

De praatfilms van Rohmer heb ik nooit hoog kunnen waarderen. Oeverloos gediscussieer over relaties en nog wat dingen meer die daarmee te maken hebben. Alsof liefde alleen een zaak is van het verstand. Toch moet wel gezegd worden dat die Pauline er best wel lekker uitzag. Als ze in haar bikini rondliep was ze een en al sensualiteit. Voor mij een reden om deze film ondanks het oeverloos geleuter toch nog een voldoende te geven.

3,0*

Deze film heeft toch iets waardoor je geboeid blijft kijken, tenminste in mijn geval. Ik hou eigenlijk niet zo van puur dialooggedreven films, en ook niet als de romances zowat het enige onderwerp van gesprek zijn, maar deze was zeker aardig en biedt veel meer dan alleen wat praatjes over relaties. Ook de taal helpt, volgens mij zou deze in het Engels heel anders over komen dan in het Frans.

Mooi ook dat de film begint met het beeld van het hek waarmee het ook eindigt. Door de fraaie opnames op het rustige strand kreeg ik ook meteen zin in een strandvakantie (en liefst zo eentje uit de jaren '80). En naast het relatieverhaal komt er ook een mysterie in voor die opgelost moet worden omdat niet duidelijk is met wie die naakte vrouw was. Het acteerwerk van Amanda Langlet (Pauline) was heel naturel (in tegenstelling tot Arielle Dombasle (Marion), al kwamen haar teksten een enkele keer wat geforceerd over voor zo'n jong iemand.

Een film die schittert in zijn eenvoud. 3,5*

We bevinden ons in Normandië tijdens de zomer. Iedereen is jong, het is de tijd van vakantieliefdes. De Mont-Saint-Michel wordt even bezocht, de hortensia staat in bloei. Op het strand paraderen de meisjes in bikini en de jongens met hun surfplank. Dan zijn er echter scènes binnenskamers in de duisternis, soms getoond vanuit het standpunt van iemand die naar binnen gluurt.

De dialogen zijn ten dele uit improvisatie ontstaan. Via confrontaties onder twee ogen worden de verschillen tussen de personages duidelijk gemaakt. Pauline is spontaan en onbezoedeld. Ze heeft een jongensachtig kapsel en zoekt naar eenvoudige vriendschap. Haar nicht Marion ziet eruit als een fotomodel en is op zoek naar kortstondige opwinding. Henri is een rokkenjager die met een wolf vergeleken wordt. Een geweldig moment is wanneer Pauline hem achteruit stoot met haar voeten. Pierre is sympathieker maar jaloers. Na alle intriges komen de twee vrouwen tot een mooie conclusie: ieder zijn waarheid.

De kleuren van de Franse vlag worden gebruikt: veel wit en blauw, af en toe fel rood als symbool voor passie. Verschillende beelden zijn geïnspireerd door schilderijen van Matisse, met name La Blouse Romaine, dat ook op de affiche te zien is.

Een van de beste 'zomerfilms' wat mij betreft. Liefdesperikelen van een aantal vrij goed uitgewerkte personages worden beïnvloed door elkaar; samen met mooie locaties, mooie mensen, rake filosofieën en sterke regie de ingrediënten voor simpelheid die doet wegdromen en je bijna meeneemt tot op het strand. Elke persoon is een mens van vlees en bloed, het script vangt het soms matige acteerwerk met gemak op.

Dit zorgt voor leuke, luchtige, bespeelbare cinema.

Dankzij Cinema Canvas weer enkele topavonden voor de boeg. Pauline à la plage was voor mij onbekend. De verwachtingen waren hoog zeker na de lovende recensies hier. Die werden niet geheel ingelost. Het script is vrij eenvoudig en doet je denken aan de opgescharrelde 'vakantieliefjes' uit je jeugd. Pauline à la plage is een leuke zomerfilm om vrolijk van te worden. De liefde staat centraal in deze film hoewel deze film ook de mindere gevolgen of omstandigheden van de liefde laat zien.

De dialogen zijn beperkt, maar in die ene scène waarbij alle 4 de personages hun gevoelens op tafel leggen, is er toch een kleine filosofische insteek merkbaar. Pauline trekt letterlijk de aandacht van de kijker. Jong, speels en onschuldig, net als de film. De jaloerse insteek van Pierre is zelfs best komisch. Het einde is knap met die poort. The clue kon ik echter minder vatten. Hoewel Marion te kennen gaf niet meer met zich te laten sollen en best wel weet waarmee ze bezig is, is ze vrij naïef in haar relatie met Pierre. Zelfs wanneer het duidelijk is dat hij gelogen heeft en haar bedriegt, doet ze alsof haar neus bloedt. De slotscène mag dan technisch en symbolisch knap zijn, realistisch vond ik het niet echt. Voor de rest meer dan degelijk. Leuk om eens gezien te hebben.

Qui trop parole, il se mesfait

Een tijdlang geleden gaven ze een Éric Rohmer thema in Cinema Zuid, maar wegens omstandigheden toen eigenlijk naar geen enkele film kunnen gaan. Ik vind dat vandaag de dag nog steeds zonde omdat Franse cinema toch altijd wel interessante films kan teweeg brengen, maar gelukkig was er nog altijd Cinema Canvas. De opname dateert weliswaar al van ergens in de zomer, maar niemand houdt me tegen om in volle winterperiode zo'n zonnige film als Pauline à la Plage op te zetten.

Meer zelfs, het geeft net dat beetje extra escapisme in deze donkere dagen. Dat ondervond ik in de vorige editie van Cinema Canvas met La Piscine - dat was toen de 'zonnefilm' van dienst - maar deze Pauline beviel me toch net iets minder. Hoewel Rohmer goed genoeg lijkt te beseffen dat teveel gepraat naar niets leidt, zie ook het openingscitaat in de film, is het begin wel erg taai te noemen. Heel die discussie tussen Pierre, Pauline, Marion en Henri over ontvlambare liefde.. Ik heb er even aan getwijfeld om de film te stoppen en een andere keer verder te zien. Iets bleef me echter fascineren en je voelt dat na die scène de schaakstukken gezet worden en dat er wel eens interessante driehoeksverhouding (of moet er hier gesproken worden van een vierkant?) opgezet kan worden. Mooi ook hoe Pauline eigenlijk in het midden van de volwassenen blijft staan en daarbij geen partij kiest en hoewel de film nooit echt tot een climax komt, kwam het einde sneller dan ik in eerste instantie had verwacht.

Geweldige titel ook, zo eenvoudig en toch tegelijkertijd allesomvattend. Pauline bevindt zich inderdaad op het strand en daarmee is alles wel gezegd. Ze deelt de zandkorrels met nog een aantal anderen en hoewel het qua acteurs nergens grote namen zijn, is de invulling wel sterk gedaan. Zeker de debuterende Amanda Langlet (Pauline) weet zich perfect staande te houden. Ze heeft zo die onschuldigheid van een kind en tegelijkertijd toch ook al de ontluikende seksualiteit van een volwassen vrouw, dat heeft Rohmer goed gezien toen hij haar castte. De combinatie met Arielle Dombasle (Marion) is ook goed gelukt, maar het is vooral in de scènes met Pascal Greggory (Pierre) en Féodor Atkine (Henri) dat het knettert. Die scène waar Henri Pauline gaat wakker maken is (ook te zien op de poster) is in ieder geval goud waard.

Visueel ook wel tof eigenlijk. Het was me niet opgevallen hoe Rohmer zich beperkingen oplegt aan de hand van een kleurenpalet (hij baseerde zich op La Blouse Romaine van Matisse, ook te zien in de slaapkamer van Pauline en ook op de poster) maar achteraf gezien blijkt dat een erg mooie keuze te zijn geweest. Zo zie je maar dat het soms goed kan zijn om een film toch verder te kijken, had van die eerste minuten nooit verwacht dat ik hier nog 3.5* aan ging kwijt kunnen.

3.5*

Ik heb Rohmer hoog zitten maar dit is toch wel een van zijn mindere films wat mij betreft. Het zomergevoel werd nog wel aardig getroffen, de dialogen vond ik veel te ongeloofwaardig. De personages zijn op Pauline na ook weinig sympathiek, met Marion, een bizarre kruising tussen een harige jaren 80 rocker en een playmate als stralend dieptepunt. En van Pierre die maar doorzanikt over zijn verliefdheid kreeg ik haast plaatsvervangende schaamte.

Op het einde met de snoepverkoper en het daarop volgende conflict wordt het me ook te soapachtig. Niet slecht maar kan toch niet tippen aan Rohmer’s jaren 60 en 70 werk.

Ik had trouwens wel even een wtf- moment toen Marion nogal achteloos Pauline wilde koppelen aan Pierre.

Relatie-geneuzel in een vakantie context. In het begin verwachtte ik de nodige problemen tussen de vier hoofdrolspelers, maar het bleek wachten op Godot. Het blijft bij praten en filosoferen over relaties, wie bij wie past en waarom en waarom niet, of je het verstand of hart moet laten spreken. Het soort dingen dat toen progressief en hip was, maar nu eerder verouderd en zeurderig klinkt. Bijna pedagogisch zelfs : Rohmer zal het eens uitleggen wat liefde is. Ook als komedie vond ik het niet werken. Men moet mij toch eens uitleggen wat er te lachen viel want vond de toon erg serieus en belerend overkomen. Er bestaan heel wat betere Franse vakantiefilms.

Een klassieke Franse zomerfilm, een klassieke Rohmer, een heel fijn drama dus opnieuw. Ik werd van tevoren wat afgeschrokken door de kans op een oeverloze praatfilm, maar gelukkig bleef het luchtig genoeg en daarmee goed te verteren. Rohmer presteert het opnieuw om de filosofische zoektocht van de mens naar zichzelf, de ander en de ultieme liefde via complexe relaties te laten flirten met een zwoele zomersfeer.

Ik had onlangs het genoegen om in Normandië te verblijven in het plaatsje waar de film is opgenomen (Jullouville, gelegen aan het strand met uitzicht op Granville) en heb zelfs het huis gezien van Marion en Pauline. En, na een heerlijk zeilavontuur, was daar 's avonds bij zonsondergang dat sprookjesachtige fenomeen te zien, de lichtstraal kort voordat de zon compleet verdwijnt - 'le rayon vert'

Ik ben toch enigszins teleurgesteld in Pauline à la Plage. Ik had nu ook niet echt de hoogste verwachtingen aangezien dit me een obscuur stukje Franse Cinema met een laag budget leek. Frankrijk heeft nu ook niet de allerbeste films afgeleverd in de 80's, imo.

Laat ons gewoon zeggen dat kinderlijke liefdesperikelen niet aan mij besteed zijn. Voor veel mensen zijn sommige gebeurtenissen herkenbaar maar dit heb ik langs geen kanten aangezien ik gans mijn jeugd in de kast heb gezeten.

2*