Meningen

Ijzersterke Nicholson,

Deze film na vele jaren nog eens herbekeken en blijft toch vooral overeind door de fenomenale Nicholson. De rol als grumpy old man zit hem als gegoten en draagt de film bijna op z'n eentje.

Het eerste deel van de film is het sterkste deel van de film. Vanaf de samenkomst bij de familie van de schoonzoon, verliest de film een beetje van haar scherpte. Het einde waarbij Nicholson de brief voorleest van het adoptiekindje is een perfect einde en misschien wel de mooiste scène van de film.

About Schmidt is zo'n typische film die ik eerder een 3.5* zou geven, maar door Nicholson blijft de score toch ongewijzigd op 4* staan.

4*

Best een aardig filmpje. De zwarte en absurde humor levert een aantal leuke momenten op wanneer Ivan overdreven optimistisch doet, maar over het algemeen is het misschien toch allemaal een beetje te 'gewoontjes'. De scènes met de kat die wordt afgeschoten in de boom, de koekjesdiscussie en Khalid die de neonazi's neerschiet waren leuke momenten. Het einde is best over the top, maar in dergelijke films heb ik daar weinig problemen mee. De happy-end met de tumor van Ivan die wordt 'weggeschoten' en Adam die zich aansluit bij de kerk van Ivan, kan ik wel plaatsen in deze film. Verder zijn alle Deense acteurs die ik ken van de partij met een leuke bijrol voor Ole Thestrup als de dokter.

3*

Na vele jaren was ik benieuwd of de score van 4* nog steeds gerechtvaardigd was en dat is zeker en vast het geval. Er zit behoorlijk veel in deze film verwerkt. De struggle van Charlie om het script af te werken is behoorlijk intens en boeiend om te volgen. De relatie met zijn tweelingbroer zorgt voor de nodige komische noten in de film. Heerlijk om te zien hoe zijn tweelingbroer plots erg getalenteerd blijkt te zijn als scriptwriter, terwijl Charlie zelf maar geen goed script kan schrijven. Naar het einde toe neemt de film een wending en wordt het bijna een thriller. Charlie en Donald komen in een confrontatie terecht met Susan en Laroche, dat uitmondt in een crash.

Sterk einde van sowieso een sterk geschreven script, maar ook Cage doet het erg goed als de tweelingbroer Charlie en Donald. De twee broers zijn erg verschillend qua karakter en dat zorgt voor enkele leuke scènes. Charlie is de timide broer die er niet in slaagt om zijn relaties te doen werken. Zelfs de schrijfster van het boek durft hij niet aan te spreken (erg sterke scène in de lift), terwijl Donald dan weer de uiterst zelfzekere broer is. Wat mij betreft is dit één van de beste rollen van Cage.

Score van 4* blijft stevig staan.

Na een erg geslaagde The Worst Person in the World was ik erg benieuwd geraakt in deze Sentimental Value. Niet dat ik op mijn honger ben blijven zitten bij deze nieuwe van Joachim Trier, maar het heeft me niet voor de volle 100% kunnen raken.

De grootste troef van deze film is wat mij betreft ongetwijfeld Renate Reinsve. In The Worst Person in the World vond ik haar al erg sterk en hier staat ze ook geweldig te acteren. Alles voelt bij haar zo naturel en geloofwaardig aan. De openingsscène waarin ze met plankenkoorts te maken krijgt voor haar optreden, is meteen al een schot in de roos. Iedere scène waarin zij meedoet, weet ze toch altijd naar haar toe te trekken. Ze weet haar personage ook zoveel diepgang te geven. Een mooie scène bijvoorbeeld is wanneer ze met haar neefje in bed ligt te praten en nadien verdrietig naar huis gaat. Het gemis van een echte thuis zoals haar zus heeft, valt voor haar duidelijk erg zwaar.

Alleen viel het bij mij op verschillende momenten iets te droog op de maag. Momentjes zoals wanneer Skarsgård de dvd’s van Irréversible en The Piano Teacher cadeau geeft aan zijn kleinzoon, zijn ideale momenten om iets meer levendigheid te geven aan de film, maar dat mocht iets meer zijn. Daarnaast vond ik de scène waarin Nora het stukje tekst uit het script voorleest niet het gewenste effect opleveren die je van een climaxscène mag verwachten, want het was ondertussen al een poosje duidelijk dat het script van de film rond Nora draait.

Helemaal weggeblazen ben ik niet door deze film, maar hij stelt ook zeker niet teleur.

3.5*

I'm not dead!

Eerlijk gezegd deed het plot me een klein beetje watertanden, maar de score hier op Moviemeter stelde toch een beetje teleur, ze raakte nog niet eens de 3*. Gelukkig heb ik de film toch maar de kans gegeven.

De hele film lang is het voorturend hinken op twee gedachten, is ze nu echt dood en kan de begrafenisondernemer daadwerkelijk met de doden communiceren of laat hij zijn doden geloven dat ze dood zijn. Het leek me nogal logisch dat Anna nog leefde, maar er worden zowel argumenten gegeven voor een dode Anna als argumenten voor een levende Anna, waardoor je als kijker voorturend in vertwijfeling wordt gebracht. Ik had meer de neiging te geloven dat ze nog in leven was, want ze deed toch vrij vaak dingen die je als “geest” of “ziel” onmogelijk kunt doen. Zo kan ze nog steeds ademen en verschijnt er condensatie op de spiegel die ze voor zich hield. Niet dat ik daar zoveel verstand van heb, maar dat lijkt me nogal onmogelijk als geest. Maar ja, zo zijn er nog wel details die je doen vermoeden dat ze dan wel dood is, zoals het telefoongesprek tussen Anna en Paul. Anna zit een poosje met hem te bellen, maar hij antwoordt niet, omdat hij haar gewoon niet kan horen omdat ze dood is.

Naar het einde van de film toe was ik er bijna zeker van dat ze nog leefde. Zeker omdat ze tijdens haar begrafenis nog met haar hoofd bewoog, alleen werd dat niet opgemerkt door Paul. Maar op het einde was de verwarring toch wel erg groot. Het leek erop dat zowel Anna als Paul vermoord zijn door de begrafenisondernemer met zijn witte camionette, maar waarom hangt hij dan een foto van haar tegen de muur met haar ogen open, wat erop duidt dat ze nog in leven was op het moment dat ze arriveerde in het mortuarium? Wat rest is leuk denkwerk voor de kijker…

Christina Ricci en Liam Neeson zijn nu niet meteen mijn favoriete acteurs, maar hier doen ze het naar behoren. Vooral Liam Neeson vond ik erg sterk spelen als ziekelijke begrafenisondernemer. Alleen vond ik de dialogen tussen die twee over “ de zin van het leven” en “de angst voor de dood” op den duur saai worden. Justin Long vind ik dan zo’n acteur die best uit een film wegblijft, maar hier heeft hij in mijn ogen niets verkeerd gedaan.

Qua spanning was het inderdaad nogal aan de flauwe kant, enkel bij de ontsnappingspoging is er ietwat spanning. Maar soit, de film heeft me best wel kunnen boeien met de vraag of ze dood is of niet. Ik denk eerder het laatste, maar zeker ben ik nergens van.

3.5*

Soms heb je van die films waarbij je tijdens de aftiteling afvraagt waar je zonet naar gekeken hebt. Aftersun is er zo eentje die in dat rijtje past. We krijgen een hele film lang beelden te zien van een vader die samen met zijn dochter op vakantie is. Er gebeuren allerlei oninteressante dingen (beetje rondhangen aan het zwembad, meisje dat vrienden maakt, etc.) en we leren de band tussen vader en dochter kennen. Soms kan dit wel werken, maar in dit geval is het gewoon allemaal erg saai verteld en in beeld gebracht. De conclusies die ik moet trekken uit het einde weet ik ook niet helemaal. Charlotte Wells probeert volgens mij ons duidelijk te maken dat de vader uit het leven van Sophie is verdwenen, maar op welke manier is me niet helemaal duidelijk.

Ik kan hier weinig mee en het krijgt hier toch wel een hoge score op de site.

1.5*

Hier had ik toch meer van verwacht, want Scorsese weet meestal wel erg goed te scoren bij mij , maar dit moet de minste zijn die ik van hem al ben tegengekomen.

Toegegeven, de film ziet er wel erg mooi uit. De hele aankleding, de decors en alle details die tot in de puntjes verzorgd zijn, zorgen voor een mooi sfeerbeeld van de New Yorkse high society. Al had ik vrij snel genoeg van de bekakte en arrogante houding van de upper class en is heel het verhaaltje rond Archer die gevangen zit in zijn huwelijk en zijn toevlucht zoekt bij een vrouw die op haar beurt in een scheiding zit, vrij saai en te lang uitgesponnen.

De voice-over was ook meer een minpunt dan een toegevoegde waarde, vooral omdat het overdreven aanwezig was in het begin van de film. De verhoudingen tussen de protagonisten moesten duidelijk gemaakt worden door de voice-over, maar het maakte de kijkbeurt er alleen maar vervelender op.

Neen, dit was geen goede Scorsese. Vrij saai verhaaltje dat zich afspeelt in een erg vervelend milieu. Gelukkig ziet het er allemaal erg mooi en verzorgd uit of de score was nog lager uitgevallen.

2*

Saaie rit door de jungle

Het enige positieve aan deze film zijn de knap geschoten plaatjes. De openingsscene is wat mij betreft het mooiste van de film en ook in de rest van de film zijn er nog knappe shots. Verder volgt een saaie rit door de jungle, waarbij de groep steeds meer uitgedund raakt, totdat Aguirre als laatste overblijft.

een ander minpunt is het acteerwerk. Vooral aan Kinski heb ik me gestoord, maar ook alle andere bijrollen werden pover ingevuld. Het waren dan ook vlakke personages zonder al te veel diepgang.

2*

Ik was deze Ah-ga-ssi redelijk blanco ingegaan. De korte omschrijving op deze site deed me denken aan Parasite, maar het is toch wat anders geworden. Allereerst zit het script erg goed in elkaar. In het eerste deel wordt het verhaal opgezet rond het oplichten van Lady Hideko, maar rond het uur krijgen we een plottwist voorgeschoteld, waarbij ik eerst dacht dat we in de richting gingen gaan van een persoonlijkheidsstoornis van het dienstmeisje, maar gelukkig ontvouwt er zich een veel interessanter verhaal.

Hideko en het dienstmeisje Sook-hee worden tegen elkaar uitgespeeld door 'Graaf' Fujiwara, maar er ontluikt een erg intense romance tussen beide vrouwen en wat mij betreft een stuk interessanter dan een zoveelste persoonlijkheidsstoornis. Er zitten wel een aantal expliciete scènes tussen die niet hoeven onder te doen voor de scènes die we gezien hebben in La Vie d'Adèle. Het enige jammere is dat Park in de tweede akte het hele verhaaltje opnieuw vertelt, maar dan vanuit het standpunt van Hideko. Ik heb de langere versie gezien, dus ik vermoed dat in de verkorte versie geschrapt is geweest in deze tweede akte? De derde akte waarbij Fujiwara wordt opgelicht, is dan weer een sterk deel, maar ergens had de film een topscore dan al kwijt.

Niettemin is dit wel een fraaie film, maar misschien iets te veel plotgedreven en de aandacht iedere seconde nodig was gedurende 167 minuten.

3.5*

Best een moeilijk te beoordelen film, deze All About Eve. Langs de ene kant zijn er wel een aantal goede punten op te noemen. Het acteerwerk van Bette Davis en Anne Baxter is behoorlijk sterk. Ook de vertelstructuur zit goed in elkaar. In het begin zien we een award uitreiking waarbij Eve gelauwerd wordt en er een behoorlijke spanning voelbaar is tussen Eve, Margo en Karen. In de scène daarop zien we dat Eve gewoon een grote fan is van Margo, maar zelf nog nooit geacteerd heeft. Op die manier is Mankiewicz er wel in geslaagd om mijn interesse te wekken hoe Eve het zover heeft kunnen schoppen. Alleen is de uitwerking wat aan de magere kant en duurt het toch allemaal iets te lang. Er zitten ook geen echte hoogtepunten in die de film naar een hoger niveau tillen.

2.5*

De positieve reacties zijn zeker te begrijpen, maar het heeft niet echt gewerkt bij mij. Het begint wel veelbelovend met een spookachtige sfeer die meteen onder de huid gaat kruipen. Adam is een eenzame man die zijn jeugdtrauma probeert te verwerken en terug in contact komt met zijn overleden ouders.

Een aantal dialogen met zijn moeder over zijn coming-out vond ik wel sterk. Ook wel een beetje grappig om te zien hoe zijn ouders zijn blijven vasthangen in het ouderwetse denken rond homoseksualiteit. Uiteindelijk steunen ze hun zoon in zijn homoseksuele relatie en willen ze dat hij verder met zijn leven gaat, maar het heeft me zelden echt weten te raken.

Jammer genoeg heeft het mij niet kunnen raken, maar qua sfeer is wel bijzonder genoeg om hier nog een voldoende aan te geven.

2,5*

Het grootste compliment dat ik deze film kan geven, is dat het er niet aan te zien is dat hij dateert van het jaar 1930. Het camerawerk is ontzettend knap met grootse scènes op het slagveld en beklemmende scènes in de loopgraven. Het ziet er bovendien allemaal ontzettend realistisch uit.

Het is ongetwijfeld ook een inspiratiebron geweest voor vele andere film. De waanzin en zinloosheid van oorlogen zijn al vaak een thema in films geweest, maar Lewis Milestone weet het hier wel erg goed in beeld te brengen. Vooral wanneer Paul even terugkeert naar huis tijdens zijn verlof en de jongens in zijn oude school ziet, wordt de zinloosheid erg sterk benadrukt.

Er wordt ook niet echt partij gekozen. Het helpt natuurlijk wel dat de Duitsers Engels praten, maar het zorgt wel voor een menselijk beeld van de jonge Duitsers die een geromantiseerd beeld werden voorgehouden van de oorlog. Hoewel de propagandascène van de leerkracht erg sterk is, had ik misschien de personages iets beter willen leren kennen voordat ze naar het front werden gestuurd. Nu kwamen ze bij mij iets te veel over als een stel willekeurige jongens. Enkel Paul leren we gaandeweg wat beter kennen. Die Brücke is een mooi voorbeeld waarbij de band die met de personages wordt opgebouwd een sterker effect heeft op de gebeurtenissen tijdens de oorlog.

Soit, All Quiet on the Western Front is een straffe anti-oorlogsfilm dat 95 jaar later nog altijd een visueel spektakel is.

4*

Melodrama's is niet meteen het type film dat mij zo goed ligt. Ook in deze All That Heaven Allows wordt alles overdreven zeemzoet gebracht. Het einde waarbij Ron terug bijkomt na zijn ongeluk met het hertje buiten op de achtergrond kan geen beter voorbeeld hiervan zijn. Op een gegeven moment had ik het ook wel gehad met al het geroddel, want veel interessante dialogen leverde het niet op. Bovendien is Ron een veel te gladde type om een echt interessant personage te zijn. Alles komt bij hem 'te net' en 'te perfect' over. Anderzijds straalt de film wel een zekere aangename sfeer uit met de vele rode kleuren, wat een mooi contrast oplevert met de besneeuwde landschappen.

2*

Een echte typische musicalfilm zoals Singin' in the Rain is dit niet geworden, maar eerder een luchtigere Requiem for a Dream met veel muziek doorheen.

Het eerste deel voor de hartaanval van Gideon is toch wel het beste deel van de film. De routines die Gideon doorloopt om aan de dag te beginnen zijn op een heerlijke wijze in beeld gebracht, die doen denken aan Requiem for a Dream. De film straalt een heerlijke 70’ sfeer uit en er zitten best wat sterke scènes tussen met als hoogtepunt de meer erotische repetitie (Airotica).

Roy Scheider doet het ook de hele film fantastisch. Ik heb hem maar op weinige momenten kunnen betrappen dat hij geen sigaret in de mond had (zelf tijdens het douchen en het dansen zit hij met een sigaret in zijn mond), maar niet alleen dat kenmerkt zijn personage. Hij geeft een enorme doorleefde indruk van een extreme workaholic die aan 100 per uur door het leven raast. Wat dat betreft zet hij zijn personage op een geweldige manier neer. Een leuk moment was wanneer Gideon al rokend bij de dokter zat die zelf stevig stond te paffen.

In het tweede deel na de hartaanval zakt de film naar mijn gevoel een paar keer een beetje in. Het contrast met het drukke bestaan valt erg op met Gideon die het nu rustig aan moet doen vanop het ziekenhuisbed. Al is de eindscène met het musicaloptreden en de dood van Gideon wel een erg geslaagd einde.

3.5*

Het idee om een jongen van 15 jaar mee te nemen op een tour van een rockband leek me wel een leuke film te kunnen opleveren, maar het bleef allemaal net iets rond de middelmaat hangen.

De muziek en de ‘70 sfeer zijn zeker een pluspunt in de film. Ook tof dat de film draait rond een middelmatige rockgroep dat nog een grote doorbraak moet forceren i.p.v. een gevestigde waarde in het wereldje. Zo komt het bij momenten wat amateuristisch over hoe ze alles aanpakken, zoals het busje waarmee ze rondtoeren of de T-shirts die mislukt zijn.

Alleen was het vrij snel duidelijk waar de film naartoe ging met William en de band enerzijds en William en Penny Lane anderzijds. Ook de humor was wat povertjes met een zeldzame uitschieter met de vliegtuigscène waar iedereen bekentenissen begint af te leggen. Ook jammer dat de rol van Seymour Hoffman wat beperkt is.

Ik heb wel de kortere versie van 2 uur gezien en ik denk wel dat dat het beste is. Zo komt het toch nog op een nipte 3* door het vlotte tempo dat nog aanwezig is.

3*

Het had iets kunnen worden, deze Los Amantes del Círculo Polar. Het uitgangspunt waarbij 2 kinderen verliefd worden op elkaar en door het toeval elkaars stiefbroer en zus worden en hun relatie geheim houden en elkaar jaren later terug ontmoeten nadat ze uit elkaar waren gegaan, lijkt voldoende om er een mooie romantische film van te maken. Alleen heb ik er niet erg van kunnen genieten door de manier waarop het gebracht wordt. Na verloop van tijd had ik het wel gezien met alle toevalligheden en zeker wanneer Otto vast komt te zitten met zijn parachute in de boom, zoals de Duitse parachutist waarnaar hij vernoemd is, die de vader blijkt te zijn van de nieuwe vriend van Ana's moeder. Ik was eerlijk gezegd al een tijdje afgehaakt.

Bovendien zijn Ana en Otto niet meteen de sympathiekste figuren (wat voor mij wel belangrijk is om te kunnen meeleven met de personages in dergelijke films) en zeker Otto vind ik erg onsympathiek met de egoïstische die hij maakt. Best wel jammer, want er zitten wel degelijk mooie scènes in deze film en de manier waarop het verteld wordt door het verhaal afwisselend te vertellen vanuit het standpunt van Ana en Otto, is goed gedaan. Alleen kon ik onvoldoende meeleven met de 2 hoofdpersonages.

2*

Het is eens iets wat anders. Een romantische film over 2 daklozen die elkaar weten te vinden. Ze hebben elk behoorlijk wat problemen, zijn alles behalve aantrekkelijk en het speelt zich af op een troosteloze plek op de brug. Zoals Hans het in de film verwoordde: Het is geen plek voor de liefde. Dat is ook zowat de reden waarom ik niet echt gepakt werd door de romance en de handelingen van de 2 waren vaak onlogisch. Waarom zou Alex bijvoorbeeld het doosje met geld expres verplaatsen, zodat Michèle het zou omstoten? Waarom zou ze een paar jaar later nadat ze hersteld is van haar oogoperatie terugkeren naar Alex? Ik had niet echt het gevoel naar een geloofwaardige romance te kijken.

Toch krijgt de film nog een voldoende van mij, want Carax heeft wel een aantal erg knappe scènes uit zijn hoed weten te toveren. De scène waar het tweetal staat te dansen op de brug terwijl het vuurwerk afgeschoten wordt, is werkelijk een pareltje, maar dat mag ook gezegd worden van de vuurspuwscène of de scène op de speedboot. Ook een aantal losse momenten zoals Alex en Michèle die verkleind worden na hun zuippartij zijn leuke vondsten.

3*

Dit is de 2e film van Fellini die ik gezien heb na 8½ en opnieuw ben ik niet onder de indruk geraakt. Een echt verhaal of samenhang heeft Amarcord niet en het springt van de hak op de tak. Op zich hoeft dat geen probleem te zijn, maar op geen enkel moment ben ik echt in de film kunnen komen. Er waren weinig scènes die me konden bekoren, op uitzondering misschien van de scène met de oom die in zijn broek plast en in een boom terecht komt om dan te schreeuwen dat hij een vrouw wilt. Lekker absurd, maar de rest deed me over het algemeen zeer weinig. Er hangt op zich wel een leuk sfeertje over deze film, vooral dan op het pleintje, maar ik denk dat Fellini gewoon niet echt iets voor mij is.

2*

I feel like I've been in a coma for the past twenty years. And I'm just now waking up.

Een film die ik om een of andere vreemde reden de hele tijd heb overgeslagen, maar die al wel heel lang op mijn 'nog te zien lijstje' stond. Gelukkig moest ik gisteren plots aan deze film denken en heb ik hem maar onmiddellijk gezien.

American Beauty is een film met een torenhoge status. De verwachtingen waren dus ook enorm hoog, maar Sam Mendes weet dan ook om dat voor een groot deel waar te maken. Nochtans leek hij in het begin niet veel soeps te worden. Ik kan het niet goed onder woorden brengen, maar American Beauty leek mij haar status niet helemaal waar te maken. Tot het moment dat Lester in de sportzaal terecht komt, overgeil wordt en begint te fantaseren over de cheerleader. Echt een heerlijke scène, visueel gewoon prachtig en vanaf dan had de film me gewoon helemaal te pakken. Vooral de fantasiescènes (Angela in het bad met rozenblaadjes en in de keuken) zijn erg knap gedaan, ondersteund met een leuk deuntje. Enkel bij het einde heb ik een minder gevoel aan over gehouden. Oké, de regisseur wist me wel op het verkeerde been te zetten door de buurman uiteindelijk als moordenaar van Lester uit de bus te laten komen, maar echt logisch leek me dat toch niet. Even daarvoor kon hij zich niet inhouden en begon hij hem te kussen, terwijl hij heel de film lang roept en scheld hoe hard hij homo’s wel niet haat. Soit, als zijn vrouw hem had vermoord, had ik waarschijnlijk gezegd dat het einde voorspelbaar was.

Prima verhaal, maar het zijn toch de uitstekende rollen van de cast die me het langst zullen bijblijven. Kevin Spacey begint zich voor mij toch wel meer en meer als een steengoede acteur te profileren, want hier zet hij echt een geweldige prestatie neer. Natuurlijk zal ik hem vooral herinneren door zijn rol in The Usual Suspects, maar wat mij betreft komt hij met deze rol aardig in de buurt. Vooral de scène waar hij met Angela kennismaakt, is om je duimen en vingers vanaf te likken, dat gezicht is echt goud waard. Spacey’s personage, Lester Durnham is sowieso al een fascinerend persoon, maar hij wordt dan ook heel erg goed neergezet. Wat mij betreft heeft hij hiervoor meer dan terecht een Oscar gewonnen. De rest van de acteurs kon ik niet meteen linken aan andere films, buiten Peter Gallagher natuurlijk met zijn typische smoel. Annette Bening was voor mij toch wel de grote verrassing van deze film, want ze moet echt niet veel onderdoen voor de prestatie van Kevin Spacey. Elke andere rol is gewoon erg goed gecast. De dochter van Lester, het bizarre liefje van Jane die voorturend met een camera de schoonheid van het leven tracht te filmen, de buurman die homoseksuele gevoelens blijkt te hebben en natuurlijk de vriendin van Jane die ook al helemaal niet blijkt te zijn zoals ze zich voordoet. Allemaal passen ze perfect in deze film en leveren ze een knappe prestatie af.

American Beauty is een knappe film met heel wat mooie boodschappen en de regisseur weet zijn publiek goed te bespelen door de deprimerende momenten af te wisselen met humoristische momenten. Vooral de scène waar Carolyn tot inkeer komt en zich aan de kleren van Lester vastklampt, heeft me toch wel geraakt. Hoewel American Beauty nu niet meteen een komedie is, zaten er af en toe wel leuke momenten in zoals de buurman die denkt dat zijn zoon Lester aan het pijpen is en natuurlijk de ontmoeting tussen Lester en Angela. Momenteel laat ik hem op 4* staan, maar misschien moet ik hem later gewoon nog eens voor de tweede keer bekijken.

4*

Matige maffiafilm

American Gangster weet ons niet veel origineels te vertellen. Een jonge knaap die het tot bendeleider schopt na de dood van de oude maffiabaas en zijn imperium verder uitbreidt, een bende corrupte politieagenten die hun deeltje proberen mee te graaien en één brave agent die de boel probeert op te rollen. Een zeer standaard maffiafilm met weinig verrassende momenten.

Op de koop toe duurt de film nog eens meer dan twee en een half uur en is tempo erg laag. Van actie is er ook niet al te veel sprake in deze film. Bovendien is de enige actievolle scène nog eens slecht in beeld gebracht.

De casting is het enige lichtpunt van American Gangster. Denzel Washington doet het prima als Frank Lucas, de drugsbaron van New York. Ook Russell Crowe doet het meer dan behoorlijk als de doodeerlijke agent Richie Roberts.

Maar alles bij elkaar is American Gangster niet meer dan een matige maffiafilm. Met nostalgie denk ik terug aan die goede oude maffiafilms van Coppola, De Palma en Scorsese.

2*

Met deze American Honey heb ik mijn derde film van Andrea Arnold op korte tijd achter de kiezen na een gematigde Red Road en een sterke Fish Tank. American Honey zet ik op hetzelfde niveau, maar toch nog een kleine trede daaronder.

In de eerste plaats is het sowieso al erg knap dat Arnold het boeiend weet te houden voor een film van bijna 3 uur zonder al te veel noemenswaardige gebeurtenissen. Het is zo'n typische film geworden die je echt op gevoel moet beleven i.p.v. echt een plot te willen volgen en daar is Arnold wel in geslaagd. De film heeft meteen de juiste lekkere, losse sfeer te pakken wanneer Star de jonge bende onder leiding van Jake tegenkomt in de supermarkt op de heerlijke tonen van "We Found Love in a Hopeless Place".

De hele film lang is het een plezier om Star en de rest van de groep te volgen in hun activiteiten van het verkopen van magazines waarbij het liegen niet geschuwd wordt, het ravotten, het plezier maken in het busje,... Het is allemaal amusant om te volgen, mede dankzij de camera die erg dicht op de huid van de acteurs zit, waardoor het lijkt of we mee in de groep zitten. Maar evengoed is het ook een deprimerende en bij momenten tragische film, waarbij een weinig hoopvolle toekomst wordt geschetst voor deze jongeren. Er zijn wel een paar scènes die er echt bovenuit steken, zoals Star die meegaat met de 3 cowboys, maar evengoed de scène waarin ze geconfronteerd wordt met de 3 kinderen die moeten opgroeien zonder vader en een drugsverslaafde moeder is er eentje die blijft hangen.

Rest nog enkel de vraag of het een film is voor in de categorie van 3.5* of 4¨*. Het feit dat ik er een dag later nog niet helemaal uit ben en de film nog volop in mijn hoofd zit, is een goede reden om het met 4* te belonen.

We Found Love in a Hopeless Place

Killer inside.

Toen ze een tijd geleden deze American Psycho op televisie gaven, nam ik hem algauw op omdat het boek van Brett Easton Ellis zeer bekend is. Ikzelf heb het boek nog niet gelezen, maar ik had van sommige mensen gehoord dat hij zeer goed is, dus leek me dit meer dan de moeite waard.

Ik wist niet goed wat ik moest verwachten bij American Psycho. Ik had eerder het gevoel dat het een slasherfilm ging worden en daar leek het ook een lange tijd op uit te draaien, maar dan komt het einde die van deze film toch iets meer maakt dan een gewone slasherfilm. Ik ben sowieso wel te vinden voor films waar het hoofdpersonage niet beseft wie hij echt is en niet weet wat er nu allemaal echt gebeurd is. Fight Club is in dat opzicht ook een sterke film. Het einde waar blijkt dat Bateman de moorden niet heeft gepleegd, maar er enkel over heeft gefantaseerd is natuurlijk wel een erg sterke twist die ik nu niet meteen zag aankomen, maar ook de rest van de film heeft zo zijn sterke momenten. Vooral de moorden op Paul Allen met de hakbijl en op het hoertje Christie met de kettingzaag zijn echt goud waard. Valt er over American Psycho dan niets negatiefs te zeggen? Toch wel, want er waren hier en daar ook mindere punten. De humor waar veel mensen zo positief over zijn, leek mij grotendeels ontglipt te zijn. De kettingzaagscène bezorgde me wel een grote glimlach op het gezicht, maar voor de rest was de humor niet echt mijn ding. Ook die zogenaamde Yuppie sfeer die hier duidelijk naar voor wordt gebracht, kon me eigenlijk maar matig bekoren. Hier en daar wat opschepperij over hoe mooi hun kaartjes wel niet zijn.

Christian Bale is nu niet meteen één van mijn favoriete acteurs. Ik had dus zo mijn twijfels of hij het hier goed zou doen, maar ik had niet fouter kunnen zijn want hij zit op het randje van het geniale af met zijn vertolking als Patrick Bateman. Bateman is op zich al een geweldig gestoord personage, maar hij wordt dan ook nog eens heerlijk neergezet. Vanaf het moment dat hij onder de douche staat en uitlegt geeft over al zijn gels en crèmes tot aan het moment dat zijn kwartje valt, weet Bale meer dan te overtuigen. Vooral wanneer hij met de kettingzaag door de gang loopt is hij echt geweldig, net zoals de manier waarop hij de moord op Paul Allen voorbereidt en dan keihard toeslaat. The Prestige en 3:10 To Yuma liggen hier nog klaar om gezien te worden, maar ik denk wel dat dit momenteel het hoogtepunt uit zijn carrière moet zijn. Eigenlijk wordt de rest van de cast hier gewoon naar huis gespeeld. Hoewel ik niet kan zeggen dat ze het echt slecht doen, maar in bijzijn van Bale die hier bijna een soort van one man show opvoert, stellen hun rollen bitter weinig voor. William Dafoe bijvoorbeeld zou nog wel een vrij interessante rol kunnen gehad hebben als detective, maar hij komt vrij weinig in beeld. Ik heb het hier al aangehaald, maar zijn collega’s vond ik al snel irritante gastjes. De minst interessante stukken van de film waren dan ook die waar zij bij waren.

Sterke film die helemaal iets anders is geworden dan wat ik ervan had verwacht. De twist is erg knap die de film in een heel ander daglicht stelt, maar ook de moorden zijn er om in te kaderen. Christian Bale zet hier een geniale prestatie neer die niemand hem had kunnen nadoen. Des te langer ik erover nadenk, hoe meer de score begint te neigen naar 4.5*, maar voorlopig blijft het bij 4*

4*

Knap gemaakte thriller met een heerlijke sfeer. De opbouw mag misschien wel aan de trage kant zijn, maar ik houd wel van deze typische Europese 70's sfeer. De 2 moordaanslagen zijn enorm knap en spannend gemaakt. Vooral de achtervolgingsscène in het metrostation is een pareltje. Verder zit de chemie tussen Hopper en Ganz er goed.

4*

Blijft een ijzersterke film. Ik was eerlijk gezegd wel voor een groot stuk vergeten hoe de film in elkaar zat. Het enige dat me nog echt was bijgebleven waren de hondengevechten, wat achteraf gezien niet onlogisch is, dus een herziening kon zeker geen kwaad.

En Iñárritu heeft met deze Amores Perros een erg meeslepende film gemaakt. Verhaaltechnisch weet hij me steeds weer te imponeren, want de verhalen zijn erg knap uitgewerkt en op een vloeiende wijze met elkaar verbonden. Bovendien is hij erg sterk om de stukjes informatie beetje bij beetje aan de kijker prijs te geven. Ook met 21 Grams deed hij het op een gelijkaardige manier. Het maakt dat elk van de drie verhalen boeiend blijft en met een speelduur van 2 uur 30 heb ik geen enkel moment op de klok gekeken. Ik heb wel een voorkeur voor het eerste verhaal tussen Octavio en Susana, omdat daar het meeste spanning in zat (zowel in de driehoeksverhouding met de broer van Octavia en de hondengevechten), maar Iñárritu slaagt er zelfs in om een meeslepend verhaal te maken rond een hondje dat vastzit onder de planken.

Topfilm en de score van 4* blijft makkelijk overeind.

4*

De rechtbankdrama is wat mij betreft vaak een lastig subgenre, want ze hebben vaak de neiging om saai gebracht te worden, maar soms zitten er ook nog goede exemplaren tussen. Anatomy of a Murder mag zich voor mij in dat rijtje scharen, want Otto Preminger weet dit voor de volle 160 minuten een boeiend kijkstuk te maken. Nergens had ik het gevoel dat het saai werd of de film inzakte. Sowieso ben ik wel een voorstander om in dit soort films de tijd te nemen om het hele verhaal op te bouwen en niet alles rap af te handelen. Het duurt wel eventjes vooraleer we effectief in de rechtbank aanbelanden, want het eerste deel concentreert zich vooral op de voorbereiding van het proces. Het rechtbank gedeelte is best van een hoog niveau met sterke monologen en dialogen en met een James Stewart, maar datzelfde mag gezegd worden van zijn tegenspeler George C. Scott.

Ik twijfel tussen een 3.5* en 4*, maar ik mis toch dat tikkeltje extra om er een echte topper in te zien. Ergens verwacht ik in dit soort films een hoogstaande plottwist, maar uiteindelijk komt er geen grote verrassing meer en krijgen we het verdict dat er zat aan te komen, nl. de vrijspraak van Manion.

3.5*

Ik ben altijd wel te vinden voor een wraakfilm of één waarin een kat-en-muisspel gespeeld wordt en deze I Saw the Devil weet beiden goed te combineren. Het idee om de seriemoordenaar niet meteen te vermoorden is op zich misschien geen logische keuze van ons hoofdpersonage, maar het zorgt ervoor dat we eens iets anders voorgeschoteld krijgen dan een standaard wraakfilm. Het hoofdpersonage wil de moord op zijn verloofde wreken door de moordenaar telkens terug op vrije voeten te laten, nadat hij hem gemarteld heeft. Het zorgt ervoor dat het verloop toch wat anders is, want nu wordt de seriemoordenaar telkens achterna gezeten in het kat-en-muisspel. De martelingen die we te zien krijgen, zijn best wel gruwelijk en dan vooral de scène waarin de achillespees wordt afgesneden. Choi Min-Sik speelt een erg overtuigende rol als psychopatische seriemoordenaar. Echt een personage waarvan jezelf het stuipen op het lijf krijgt. Alleen heb ik toch het gevoel dat de speelduur iets te lang is, waardoor de boodschap over het 'laten lijden van de moordenaar' een beetje verloren ging.

Al bij al een zeer degelijke wraakfilm gecombineerd met een kat-en-muisspel, maar achteraf had ik toch het gevoel dat er ietsje meer inzat.

3.5*

Prima gangsterfilm uit de oude doos. De moraal dat misdaad niet loont mag er dan wel dik op liggen, storen doet het absoluut niet, want het wordt hier prima uitgewerkt. veel heeft te maken met James Cagney die hier geweldig op dreef is. Ik heb nog niet al te veel van de man gezien, maar dit smaakt zeker naar meer. Zijn karakterkop en zijn uitstraling werken perfect om een geloofwaardige gangster neer te zetten en de manier waarop hij met de jongens omgaat, vond ik geweldig om te zien. Vooral de basketbalwedstrijd waarbij hij talloze keren de jongens in hun gezicht mept, is heerlijk om te zien.

3.5*

Killer en grauwer kan je een film haast niet maken, lijkt me. Niet dat dit een spannende film is, maar het heeft genoeg te bieden om er toch een speciale kijkervaring van te maken.

De emotieloze benadering van de moorden van de psychopaat met de voice-over geeft iets erg creepy, maar ook het camerawerk en de soundtrack zorgen voor een erg naargeestig sfeertje.

De korte speelduur is ook wel een voordeel in dit soort films waar we in de geest van een zieke psychopaat kruipen. Ook steken er een paar scènes bovenuit die het niveau van de film een tikkeltje hoger brengen, zoals de moord op de jonge vrouw in de tunnel waar veel spuitwerk aan de pas komt of de eindscène in het tankstation waar hij gepakt wordt door de politie. De manier waarop de politie en de omstaanders staan te kijken op de kofferbak past wel als einde in deze kille film.

Stevige 3.5*

Dat L'Année Dernière à Marienbad een speciale film is, is het minste wat je kan zeggen. De openingsscène met de voice-over die telkens dezelfde zinnen zegt, werkt erg hypnotiserend en is een voorbode van wat we te zien gaan krijgen.

Het is een erg abstracte en dromerige film en ik zou liegen als ik zou zeggen dat ik het 'verhaal' begrepen heb. Een man probeert een vrouw te overtuigen dat ze een jaar geleden elkaar ontmoet hebben, maar wat is echt en wat is verbeelding? Daar is het raden naar. Het kon me wel een tijdje boeien, maar na verloop van tijd was het concept bij mij wel uitgewerkt.

De film scoort wel goede punten wat betreft het visuele. Het is erg mooi gefilmd in zwart-wit en het camerawerk is ook erg goed. Ook de setting van het kasteel is prima gekozen en het ziet er gewoon prachtig uit met alle gangen.

Wat ook opvallend is, zijn de randpersonages die nauwelijks iets toevoegen aan de film (behalve de man met het kaartenspel) en vaak zelfs volledig stilstaan als standbeelden. Wat de betekenis hiervan is, heb ik het raden naar, maar het geeft een erg afstandelijk gevoel aan de film en ook onze twee hoofdpersonages gedragen zich erg afstandelijk. Op die manier was het nog extra moeilijk om echt in de film te komen.

2*

Erg vermakelijk,

Of het een Oscar waardige film is, laat ik in het midden, maar ik heb me er wel kostelijk mee vermaakt. Sean Baker weet prima af te wisselen tussen dramatische en komische momenten. Het eerste deel concentreert zich op de groeiende relatie tussen de Russische rijkeluiszoon Ivan en de sekswerker Ani. Buiten hier en daar wat seks en feestjes gebeurt er niet zoveel tot de familie erachter komt dat Ivan getrouwd is met Ani. Vanaf dan krijgen we een erg leuke screwball comedy te zien. De situatie begint volledig te escaleren en de zoektocht naar Ivan verloopt met het nodige gestuntel door de Russische handlangers, die heerlijk op de hak worden genomen. Mikey Madison weet zeker en vast te overtuigen. Ze weet haar personage Ani op een erg kwetsbare, soms grofgebekte manier neer te zetten.

Vermakelijk filmpje, dat drama en komedie goed weet af te wisselen, maar toch mis ik iets om er echt iets speciaals van te maken.

3.5*