Meningen

Dat je niet veel nodig hebt om een mooie film te maken, wordt hier bewezen. Een verhaal over een jongen, zijn zusje en zijn schoenen. Meer is er niet nodig om een ontroerende film te brengen.

Het doet me veel denken aan Kiarostami's Where is My Friend's House? waarbij kinderen de film dragen en een avontuur beleven. De kinderen spelen erg naturel en ik leefde enorm met hen mee wanneer ze in de problemen kwamen wanneer de schoenen van het meisje kwijt geraakt waren. Bij de scènes waar het meisje achter de schoen loopt die in de goot is beland en de loopwedstrijd zat ik echt te hopen dat het goed zou uitdraaien voor die twee.

Tof om weer zo’n leuk filmpje uit Iran ontdekt te hebben. Het is allemaal zo eenvoudig, realistisch en met veel warmte gemaakt.

3.5*

Na Obsession leek me dit een tweede interessante film van een jonge Youtuber om in de cinema mee te nemen en het mag duidelijk zijn dat Parsons een talentvolle filmmaker is.

De film begint al erg sterk met de found footage van mensen die vastzitten in de backrooms dat meteen een creepy en mysterieus sfeertje in de film brengt. Nadien maken we kennis met meubelverkoper Clark die zowel op professioneel als privé vlak in een moeilijke periode zit en toevallig een doorgang vindt naar de backrooms.

Parsons is er in geslaagd om me de hele tijd op het puntje van mijn stoel te laten zitten, want het is een horror die me beter ligt. De horror ligt hem vooral in de dingen die we horen en af en toe een schim van een gedaante die we opvangen. De scène waar Clark met zijn twee medewerkers op onderzoek gaan, is zonder twijfel het sterkste deel van de film, doordat dit deel gebruik maakt van de found footage technieken. Ergens is het wel jammer dat er niet meer scènes op deze manier gebracht werden, want het zorgde voor een nog beklemmendere sfeer.

Naar het einde toe begon Parsons me wel een beetje te verliezen. Hij probeert verklaringen te geven voor wat er zich afspeelt in de backrooms, nl. dat het diepere lagen zijn in het onderbewustzijn. Hoe verder men gaat, hoe meer trauma’s en slechte herinneringen naar boven komen, maar echt bijzonder vond ik het niet. Ook de grote piratenversie van Clark die hem dan verslindt, vond ik nogal wat over the top.

In ieder geval is Parsons een naam die we moeten onthouden, want hij heeft wel degelijk een gevoel voor sfeerschepping, stilering en details.

3.5*

Fijn om deze western nog eens gezien te hebben na een goede 10 jaar. Het is wel geen typische western zoals de meeste die ik gezien heb van dit genre. Op de meeste momenten is het meer een volbloed thriller en het begin is zelfs lekker mysterieus.

Vanaf de aankomst van Macreedy is het duidelijk dat zijn aanwezigheid niet op prijs wordt gesteld door de inwoners, maar de vraag waarom ze zo achterdochtig zijn en wat de reden van Macreedy's doortocht is, houdt de film een tijdje lekker mysterieus. Er zitten ook behoorlijk wat thrillerelementen in de film, want er was toch voortdurend het gevoel dat een van de inwoners Macreedy wel eens iets zou kunnen aandoen.

Toch blijft ook het western gevoel de hele film overeind. De settings met het typische western dorpje, het broeierige sfeertje en de heerlijke achtervolgingsscène tussen Borgnine en Tracy,… Er valt genoeg te genieten van het typische western sfeertje en de 3.5* blijven makkelijk overeind.

3,5*

Het is wel duidelijk dat heel de film rond Harvey Keitel draagt en gelukkig weet hij de film erg goed te dragen, want het script is best magertjes. Gelukkig duurt de film maar een dikke 90 minuten, want anders had dit als een lange zit aangevoeld. Zelfs in die 90 minuten krijgen we erg veel herhaling te zien van dezelfde taferelen waarbij Keitel aan de drugs zit, zich verder in de schulden werkt door op de World Series baseball te gokken of zich weer vergrijpt aan zijn corrupte gedrag.

Ook de zaak rond de verkrachting van de non vond ik niet al te sterk uitgewerkt. Dat hij per toeval een vrouw tegenkomt in de kerk die hem dan de tweed daders aanwijst, vond ik wat te pover uitgewerkt. Het eindshot waarbij hij wordt neergeschoten en de menigte rondom hem rustig voorbij wandelt, is wel erg sterk gedaan. Net zoals de masturbatiescène bij de auto van de twee meisjes, wat misschien wel de beste scène was uit de film.

Harvey Keitel is de moeite om te zien in deze film, want hij is erg sterk op dreef als. Alleen geeft de film te weinig te bieden over het algemeen.

2.5*

Toch wat tegengevallen,

De vertelstructuur is anders wel interessant. Door middel van flashbacks komen we steeds meer en meer te weten of de verhouding tussen Alex en Milena. Op zich kan dit wel goed uitpakken, maar uiteindelijk voelde het voor mij langdradig aan. De relatie tussen Alex en Milena met het continue aantrekken en afstoten, voelde vaak aan als een herhaling. Het einde kon me dan weer wel bekoren met een goede rol van Harvey Keitel, die erin slaagt als inspecteur om de bewuste avond te reconstrueren.

2.5*

Ballada o Soldate is best een mooie film waar je heel makkelijk kan meeleven met het hoofdpersonage Alyosha. Al vind ik het bij momenten net iets te braafjes om echt grote indruk op mij te kunnen maken.

Het romantisch verhaaltje met Shura is mooi uitgewerkt. Zeker de scène waar hij haar moet achterlaten op het perron en zijn adres nog snel toeschreeuwt, is erg mooi. Dat zij met al het lawaai de naam van het dorp moeilijk heeft kunnen verstaan, laat natuurlijk twijfel ontstaan of de twee elkaar ooit nog terugzien.

Ook het einde kon mij zeker raken waarbij Alyosha uiteindelijk maar erg vluchtig zijn moeder heeft kunnen omhelzen i.p.v. de geplande 2 dagen.

Misschien had het geen kwaad gekund om met een iets langere speelduur een aantal zaken beter uit te werken. Zo waren de ontmoetingen met de gewonde soldaat die niet naar zijn vrouw wil terugkeren en de overspelige vrouw waar Alyosha een cadeau van een soldaat moet afleveren nogal erg vluchtig die weinig impact hadden op de film.

In ieder geval is het een mooi gemaakte film waar het romantisch gedeelte tussen Alyosha en Shura me zeker kon bekoren, maar het mist toch dat tikkeltje extra om echt indrukwekkend te worden.

3*

De laatste tijd heb ik toevallig verschillende heist films gezien, maar The Bank Job blijft toch één van de betere in dit subgenre. Veel zal te maken hebben met die heerlijke Britse humor en die typische Britse mannen met hun bakkebaarden van vroeger en met een erg goede Statham. Maar het wordt gewoonweg erg vermakelijk gebracht. De hele set-up volgt het gekende pad. Een groep amateur boeven krijgen de kans van hun leven in de voeten geworpen met een op het eerste zicht, een makkelijk te klaren klus. Eens de heist succesvol lijkt afgerond te zijn, is het heerlijk om te zien hoe heel de situatie escaleert en verschillende partijen hun schade proberen te beperken. Gelukkig worden er nergens zijplotjes bijgehaald die het tempo eruit halen.

Wat mij betreft toch één van de betere heist films.

4*

Ik had toch op een tikkeltje meer gehoopt van deze The Banshees of Inisherin. Het zullen vooral de prachtige landschapsbeelden zijn die mij het meeste zullen bijblijven en gaf de juiste rustige sfeer mee aan de film.

Dat Colm effectief overgaat tot het afsnijden van zijn vingers om van zijn saaie vriend af te raken, kwam aanvankelijk wel als een verrassing bij mij binnen. Een aantal momenten tussen Colin Farrell en Brendan Gleeson konden me wel bekoren, maar jammer genoeg loopt de film nadien een beetje vast. Er wordt nog wel geprobeerd om de film van voldoende elementen te voorzien om het boeiend te houden, maar slagen daar maar halvelings in (de zus die plotseling vertrekt, Dominic die wordt mishandeld door zijn vader en later sterft door verdrinking, het ezeltje dat sterft door het willen inslikken van een afgesneden vinger van Colm,..)

De acteerprestaties zijn gelukkig op niveau, waardoor de film nog net boven een nipte voldoende komt. Het is sowieso leuk om twee totaal verschillende karakters als vrienden tegenover elkaar te zien staan. In het begin vroeg ik me vooral af hoe zo'n twee verschillende mannen elkaars beste vrienden konden zijn, maar dat zal ongetwijfeld onderdeel zijn van de absurditeit die McDonagh in de film wilt brengen.

3*

Mijn eerste van Ozu

Setsuko Hara weet deze film te dragen door haar rol van Noriko met verve neer te zetten. Noriko is een levenslustig, vrolijke vrouw die positief in het leven staat, maar door iedereen onder druk gezet wordt om te trouwen. Ik vond haar zeer geloofwaardig overkomen en nergens voelde het geforceerd aan. Echter is het hele verhaaltje rond het uithuwelijken toch wat te mager om gedurende bijna 2 uur op te vullen.

2.5*

Afgelopen weekend nog blockbuster op Tv, zodat ik hem na een lange tijd nog eens kon herbekijken. Het was zeker en vast geen pretje om deze film helemaal tot het einde te bekijken. Ik hou sowieso al niet echt van Bat-, Spider- of Supermangedoe, maar deze was echt wel ondermaats.

Het eerste deel van de film gaat over de jonge Bruce Wayne die zijn ouders ziet vermoord worden. Daarna gaat hij even de stad te verlaten, om daarna terug te komen en het onrecht in Gotham City te bestrijden. Het tempo in het eerste deel ligt ontzettend laag en het duurt erg lang vooraleer we wat noemenswaardige actie te zien krijgen. Na het eerste deel hoop je dan dat er wat meer vaart in de film komt. Dat gebeurt dan ook, het tempo stijgt en de actiescènes nemen sterk toe, maar echt spectaculair wordt het echter nooit.

Ook het hele verhaal is erg matig, idem dito de acteerprestaties. Christian Bale heeft geen uitstraling en van Morgan Freeman had ik meer gehoopt. Ook jammer dat de film veel te lang duurt. Als hij 90 à 100 minuten had geduurd had ik er nog enigszins mee kunnen leven, maar meer dan 2 uur is veel te lang.

Enig pluspuntje was de coole auto, maar meer dan 1.5* kan ik daar niet voor geven.

Tot op een zeker hoogte was deze voorloper van The Hunger Games best vermakelijk. De introductie van het hele gebeuren werd goed gebracht en je kijkt toch altijd uit naar de eerste kills wanneer het spel echt op gang is gebracht.

Het is op vlak van die kills dat de film mij na een tijdje begon te verliezen. Ik had naar Japanse normen toch iets meer choquerende kills verwacht, maar het bleef allemaal wat braafjes. Het was allemaal te doorsnee om echt indruk te maken.

Ook de speelduur was toch wat naar de lange kant. De flashbacks en de liefdesperikelen tussen de schooljongeren doen het tempo ook geen goed.

Ik had er toch wat meer van verwacht. Het is allemaal net wat te flauwtjes.

2.5.*

Pfoe

Ondanks dat Beau Travail slechts anderhalf uur duurt, voelde het wel aan als een erg lange zit. Claire Denis schotelt ons hier een erg saai verhaal voor dat nog eens ondersteund wordt door een zeer eentonige voice-over van Galoup. Het enige positieve aan deze film zijn de mooie plaatjes van de landschappen en het einde waar Galoup losgaat op het nummer The Rhythm of the Night, maar verder dan dat kom ik niet. Galoup is ook zo'n personage wiens beweegredenen ik helemaal niet begrijp. Waarom doet hij zo vijandig tegenover Sentain en stuurt hij hem voor het minste zomaar weg ? Daardoor was het ook moeilijk om mij in te leven in het personage en het verhaal.

Behalve de mooie beelden kan ik hier weinig mee.

2*

Chalamet speelt hier op een zeer hoog niveau. Hij zet zijn rol van Nic als drugsverslaafde erg indrukwekkend neer. Ook de combinatie Chalamet-Carell werkt uitstekend. De chemie tussen hen is heerlijk om te zien en de vader-zoon relatie levert enkele sterke scènes op.

Het verhaal wordt best aangrijpend verteld, maar na verloop van tijd is het misschien iets teveel van hetzelfde. Nic probeert te herstellen van zijn drugsverslaving en zijn vader probeert er alles aan te doen om hem hierbij te helpen. We zien verschillende ups en downs in het herstelproces van Nic, waardoor je toch ergens het gevoel krijgt van een déjà vu. Ook ontbrak er naar mijn gevoel ergens een hoogtepunt in de film om het naar een hoger niveau te tillen.

Zeker geen verkeerd werk van Van Groeningen, maar het is toch vooral de combinatie Chalamet-Carell die deze film maken.

3.5*

Ever Wanted To Be Someone Else?

Ik wist niet wat ik van deze Being John Malkovich moest verwachten, maar dat het zo knotsgek ging worden had ik zeker niet verwacht. Het begint eigenlijk al met die etage 7 ½ dat voor een extra grappige touch zorgt. Dat lage plafond is een heerlijk maffe vondst. Maar dan komt natuurlijk het moment dat Craig de poort van Malkovich vindt. De opzet rond het binnendringen in het hoofd van Malkovich is origineel en lekker maf tegelijk, maar het wordt dan ook sterk verder uitgewerkt. Malkovich die zelf doorslaat wanneer hij erachter komt, Lotte die plots man wil worden, en natuurlijk het meest hilarische moment wanneer Malkovich zelf zijn poort binnengaat. Alleen sleept het verhaal op het einde wat aan met de kwestie rond het draaglichaam.

Voor de rest doen de acteurs goed hun werk. Vooral John Malkovich himself is erg sterk op dreef. Zijn rol doet me denken aan die uit Burn after Reading waar hij ook compleet in de zeik wordt genomen en niet begrijpt wie of wat op hem gemunt heeft. Verder een pluim voor Catherine Keener.

Maf, hilarisch en origineel passen het best bij deze film, al ging het naar het einde toe iets bergafwaarts maar dat kon de pret niet drukken.

4,5*

I Like to Watch

Ik had al veel gehoord en gelezen over deze Being There, maar het heeft veel te lang geduurd vooraleer ik deze eindelijk gezien heb, want ik heb dik 2 uur lang met een grote glimlach zitten kijken naar de fenomenale Peter Sellers. Vanaf het begin was ik helemaal mee met zijn personage Chance die zeer aandoenlijk overkomt. De vergelijking met Forrest Gump is snel gemaakt, maar dan verkies ik toch deze film, daar het toch een stuk ingetogener is.

Ik begrijp de kritiek wel dat Chance nogal makkelijk overal mee wegkomt en dat de mensen te goedgelovig zijn, maar buiten het gesprek met de Rus heb ik me hieraan geen enkele keer gestoord. De scène waarin hij op straat komt te staan en verschillende mensen aanspreekt om zijn eten te krijgen, is erg grappig maar ook erg tragisch om te zien. Ook de ontmoeting met de jongerenbende is goud waard.

4*

Dit is mijn eerste kennismaking geworden met Buñuel, maar het is nu niet meteen een voltreffer geworden. Catherine Deneuve is prima gecast voor haar rol die ze op een intrigerende manier weet in te vullen, maar op een of andere manier deed het verhaal me te weinig. Ik denk dat het vooral komt omdat de beweegredenen van Séverine om in het bordeel te gaan werken niet heel erg duidelijk waren. Oké, zij miste wel iets in haar relatie met haar man, maar het enige wat nodig om overtuigd te raken, was een adres van een bordeel. Echt overtuigd van haar verhaal en gevoelens was ik niet. Ik miste toch ook een dosis erotische spanning die wel in deze film zou passen. De Scènes tussen Séverine en de crimineel Marcel waren best wel interessant om te volgen, maar de andere scènes waren toch wat van een te gemiddeld niveau. De surrealistische scènes in het bos waren dan weer wel erg mooi gefilmd en gaven de film een extra touch.

2.5*

William Wyler heeft me al 2 keer erg aangenaam weten te verrassen met Roman Holiday en The Best Years of Our Lives. Ben-Hur stond niet meteen erg hoog op mijn to-see lijstje (misschien had de lange speelduur ermee te maken), maar gezien de goede ervaringen met Wyler heb ik deze een snellere kans gegeven.

En het is best een indrukwekkende film geworden op vlak van decors. Visueel ziet het er adembenemend uit waardoor ik de volle speelduur in het verhaal werd meegezogen. Vooral de scènes op het schip en de paardenrace steken erboven uit, maar de hele aankleding van de film, de vele figuranten,...het maakt het allemaal erg episch.

Over het verhaal ben ik ook wel enthousiast. Het verraad van Messala, de lijdensweg van Judah als slaaf, de wraak die hij neemt,.. het wordt allemaal erg meeslepend gebracht en het kon mij erg boeien. Enkel het laatste deel met de lijdensweg van Jezus voelt overbodig aan en de happy-end waarbij de moeder en zus van Judah miraculeus genezen van de lepra voelt vreemd aan. Zonder het laatste deel zat er zeker een half puntje meer in.

4*

Beoning is een film waar heel wat interpretaties, symboliek en metaforen uit te halen valt. Ikzelf ga er meestal niet zo achter zoeken, maar dat heeft mij niet van weerhouden om toch van deze film te genieten. Er zit een constante onderhuidse spanning in de film en wordt steeds versterkt naarmate de film vordert. Je voelt meteen dat er iets niet pluis is met Ben. Ook de slome sfeer die de film uitstraalt, kon me wel bekoren.

De driehoeksrelatie tussen Jongsu, Haemi en Ben is boeiend genoeg voor de volle 2 uur en een half. De film heeft best wel een lange speelduur, maar de tijd die genomen wordt voor de karakteruitdiepingen is wel essentieel voor het verhaal. Langs de ene kant hebben we een jonge man die best veel tegenslag kent in zijn leven en plotseling komt er een lichtpuntje in zijn leven met Haemi. Langs de andere kant hebben we een succesvolle man die hem zijn geluk afneemt. Voor Jongsu is Ben zeker en vast de schuldige voor de verdwijning van Haemi.

Toch kan ik er net geen 4* aan geven, al komt het wel dichtbij. Het hele gedoe rond het in brand steken van de schuren zal wel een hele dosis symboliek bevatten, maar ik vond het vrij weinig toevoegen aan het geheel en zeker de scènes waar Jongsu naarstig op zoek gaat naar de schuur die Ben in brand zou gestoken hebben. De scène die zeker nog het vermelden waard is, is de topless dans van Haemi bij zonsondergang. Echt een pareltje van een scène die middenin de film komt opduiken.

voorlopig houd ik het op een 3.5*, maar het is zeker eentje die in de toekomst een herziening verdient.

3.5*

William Wyler wist me met de luchtige Roman Holliday aardig te verrassen (voorlopig de enige film die ik van hem gezien heb) en ook met deze The Best Years of Our Lives heeft hij bij mij de juiste snaar weten te raken. Ik denk niet dat ik buiten The Deer Hunter nog films heb gezien over terugkerende oorlogsveteranen, maar op een of andere manier spreekt me dit wel aan waarbij oorlogsveteranen die hun weg moeten terugvinden in het normale leven.

Ondanks de speelduur van bijna 3 uur voelt het nergens langdradig aan en ik zou geen seconde ingekort hebben. Integendeel zelfs, ik vond dat het verhaal van Homer Parrish na verloop van tijd een beetje naar de achtergrond verdween tussen de andere verhaallijnen van Al en Fred. Nochtans was het voor mij de meest aangrijpende verhaallijn van de film. De blikken van de mensen naar zijn haken, de moeilijke momenten met zijn familie en geliefde, het moment dat hij een glas liet vallen,.. Het waren telkens momenten die me wisten te raken. Het was dan ook mooi om te zien dat op het einde alles goed komt met het huwelijk met Wilma, maar ergens had ik tussendoor iets meer willen zien van de evolutie van de relatie tussen hem en Wilma.

Maar ook de andere verhaallijnen worden erg sterk gebracht. Het is dan vooral de verdienste van de acteurs dat ik deze film hoog inschat, want ze zetten hun rollen op een erg oprechte en menselijke manier neer. Teresa Wright zet hier misschien de beste rol neer als Peggy, de dochter van Al Stepehenson die verliefd wordt op de andere veteraan Fred Derry. Nergens voelt het geforceerd aan in wat ze doet en het is ook een geweldige vrouw om naar te kijken. De scène waar ze samen met haar vriend en Fred en zijn vrouw op date gaat, is dan ook één van de hoogtepunten van de film. Sowieso zijn alle momenten tussen Peggy en Fred erg mooi om te zien en de chemie tussen die twee is ongelofelijk sterk.

Ik zou geneigd zijn om te zeggen dat de verhaallijn van Al Stephenson het minst interessante is van de 3. Het is naar mijn gevoel net iets minder memorabel dan de andere 2, maar er zitten zeker nog enkele leuke stukken in. Vooral de kroegentocht die hij met zijn vrouw en dochter aflegt om dan in de kroeg met de andere veteranen te belanden, was erg amusant om te volgen. Het gaf ook een mooi en nostalgisch gevoel over die periode net na de oorlog. Misschien komt het omdat zijn problemen minder zwaar overkomen dan die van Homer en Fred dat zijn verhaallijn me iets minder wist te beroeren, maar op geen enkel moment heb ik me er echt aan verveeld.

Erg mooie en ontroerende film van William Wyler. Het is geen sinecure om een film van bijna 3 uur te brengen dat voor de volle speelduur weet te boeien, maar Wyler is daar met verve in geslaagd. Ik zou het zelfs niet erg gevonden hebben, mocht het nog wat langer geduurd hebben. Voor mij had de ontwikkeling van de relatie tussen Homer en Wilma en zijn familie nog wat meer aandacht verdiend. Ik dacht eerst een score van 4* te geven, maar hoe langer ik erover nadenk hoe meer ik geneigd ben om 4.5* te geven en ergens verdiend deze film dat ook.

4.5*

Het was dringend tijd om eens een film te zien van Fritz Lang, want het is toch wel een grote naam uit de filmgeschiedenis. Film noir is nu niet meteen mijn favoriete genre, maar misschien valt er toch nog iets interessants te ontdekken.

Uiteindelijk is The Big Heat een degelijke film noir geworden. In tegenstellening tot verschillende andere film noirs zit het plot van deze film erg eenvoudig in elkaar rond de corruptie van het politieapparaat waartegen Bannion moet vechten.

Die laatste is wat mij betreft een minpunt van deze film. Glenn Ford wist mij niet echt te overtuigen met zijn personage Bannion. Het is Gloria Grahame die hier de sterkste rol neerzet als het vriendinnetje van een gangster. Op zich wel verrassend, want een lange tijd dacht ik niet dat ze een belangrijke rol zou invullen tot ze die hete koffie in haar gezicht krijgt en zich tegen Vince keert.

Degelijke film noir, maar echt iets spectaculairs heb ik niet ontdekt. Ik vrees dat de kans klein is dat ik nog echte toppers ga ontdekken in dit genre.

3*

De derde film van Nicholas Ray die ik tot nu toe gezien heb, maar het was vooral voor de aanwezigheid van James Mason dat ik deze film heb opgezet. Het viel me recent nog op bij de herziening van Lolita wat voor een steengoede acteur hij wel niet is en ook deze film weet hij op een sterke manier te dragen. Barbara Rush en Christopher Olsen doen het ook zeker niet verkeerd als vrouw en zoon, maar zijn iets makkelijke inwisselbaar.

De opbouw van de film zit op zich wel goed in elkaar waarbij Ed in het begin nog erg vrolijk en energievol reageert op het nemen van de cortisonen. Na een tijdje wordt het wel duidelijk dat het de verkeerde richting uitgaat en zijn gedrag steeds vreemder wordt. Toch heb ik het gevoel dat Ray iets verder mocht gaan, want ik heb weinig echt op het puntje van mijn stoel gezeten. Enkel wanneer Ed zijn zoon een lange tijd ondervraagt met zijn huiswerk was een scène die net iets meer had dan de rest door die heerlijke gorilla-achtige schaduw.

Degelijke film met sterk acteerwerk, maar het mist toch dat tikkeltje extra om echt indruk te maken.

3*

...And remember, the next scream you hear could be your own!

Ik had al een tijdje zin om nog eens een Hitchcock klassieker te zien en gisteren heb ik de daad maar bij het woord gevoegd. De eerste drie films – North By Northwest, Psycho en Vertigo waren serieuze voltreffers. Rear Window werd dan de vierde film en vond ik iets minder dan de andere drie en nu was het dus de beurt aan The Birds.

De film komt inderdaad vrij traag op gang en Hitchcock neemt wel erg ruim de tijd om sfeer te scheppen en zijn personages uit te diepen. Het duurt dan wel een tijdje vooraleer de eerste aanval effectief plaatsvindt, toch kon de rustige opbouw me zeker en vast genoeg boeien. De verschillende karakters worden erg goed uitgediept en bovendien weet Hitchcock de film erg sfeervol te maken met de beelden van het dorpje Bodega Bay. De verhaallijn tussen Melanie en Mitch Brenner is best wel leuk en interessant om te volgen, maar spannend is het tot hier nog niet. Pas vanaf de aanval tijdens het verjaardagsfeestje komt de film in een stroomversnelling en krijgen we de ene spannende scène na de andere. Vooral de scène waar Melanie op een bankje zit en achter haar een klimrek vol vogels zitten is erg creepy, maar ook de scènes waar de vogels via de schoorsteen naar binnen komen vliegen en de aanval op de kinderen zijn echt geweldig. Het enige minpunt, en eigenlijk wel een zwaar minpunt die ik bij The Birds heb, is toch wel het einde. Ergens had ik gehoopt dat we als kijker zouden te weten komen waarom al die vogels de mensen plots begonnen aan te vallen. Maar neen, de film eindigt met het gezinnetje en Melanie die naar San Fransisco vertrekken. Ik vond het nogal een onbevredigend einde en wat was er nu juist aan de hand met die vogels? En het wordt allemaal nog mysterieuzer wanneer die ornithologe in het restaurant vertelt dat het onmogelijk is wat er allemaal gebeurt. Een open einde kan af en toe wel goed werken, maar in dit geval had ik toch graag een bruikbare tip gekregen van Hitchcock.

Tippi Hedren is nu niet meteen een naam die me veel zegt, nu ja dat probleem heb ik wel vaker als ik oudere films zie, maar ze weet haar rol erg sterk neer te zetten. Melanie Daniels is op zich een vrij leuk personage, maar ze wordt dan ook erg sterk neergezet. Hitchcock weet altijd wel een leuke dame te selecteren voor de hoofdrol en ook hier is dat het geval met Tippi Hedren. Toch is het Grace Kelly in Rear Window die met straten voorsprong mijn favoriete actrice is uit Hitchcock’s films. Rod Taylor is opnieuw een onbekend persoon voor mij, maar ook hij zet een prima hoofdrol neer als Mitch Brenner. Ik betwijfel of beide acteurs ooit dit niveau hebben kunnen overstijgen, het zou in ieder geval geen schande zijn als het niet was. Alleen aan de bijrollen heb ik me vaak zitten te ergeren, vooral Jessica Tandy, de moeder van Mitch stelde zwaar teleur. En waarom moet Hitchcock altijd zo’n moedertype in zijn films hebben? Ook het zusje van Mitch haalde meermaals het bloed van onder mijn nagels. De enige goede bijrol is weggelegd voor het oude vrouwtje/ornithologe die plots komt opduiken in het restaurant.

Ik ben blij dat ik eindelijk nog eens een film van Hitchcock heb kunnen bewonderen. Dat The Birds iets minder gelauwerd is dan zijn magistraal kwartet – Psycho, Rear Window, North By Northwest en Vertigo kan ik ergens wel begrijpen. Toch heb ik me met deze film erg goed vermaakt en scoort hij voor mij zelfs beter dan Rear Window. Zo te zien is de film gebaseerd op een boek. Dan ga ik toch maar even de moeite doen om hem op te zoeken, omdat boekverfilmingen me nu eenmaal interesseren en in de hoop iets meer te weten te komen over het gedrag van de vogels.

4*

Nogal een flauw drama van Alan Parker. Het begint al met een vrij ongeloofwaardige vriendschap tussen Birdy en Al. Al is de stoere en populaire kerel uit de buurt en Birdy is de vreemde jongen uit de buurt die enkel met vogels bezig is. Dat hier zomaar een vriendschap kan ontstaan vanwege een akkefietje rond een zakmes vond ik al erg ongeloofwaardig.

Ondanks de goed acterende Modine en Cage miste ik de nodige peper en zout om echt mee te leven met hun verhaal. Met de flashbacks had veel meer kunnen gedaan worden, want echte hoogtepunten of scènes die me echt konden ontroeren, heb ik niet gezien. Het einde is één van de meest vreemde eindes die ik al gezien heb. Probeerde Parker hiermee wat humor in de film te brengen door de kijker te laten geloven dat Birdy zelfmoord heeft gepleegd door van het gebouw te springen, maar gewoon een verdieping lager terechtkomt? Toch een beetje vreemd voor een film die de hele speelduur lang anders vrij serieus probeerde te zijn.

Matige drama dat de hele tijd rustig kabbelt zonder echte pieken of dalen.

2.5*

Polanski's ultieme meesterwerk

De laatste tijd heb ik werk gemaakt van een aantal herzieningen van Polanski's betere werken met Repulsion en Le Locataire. Ondertussen was het alweer meer dan 10 jaar geleden dat ik die films gezien had en ook deze Bitter Moon was na bijna 12 jaar dringend toe aan een nieuwe kijkbeurt. Zeker omdat ik deze sindsdien als het beste werk van Polanski beschouwd heb.

En het is een fantastische herziening geworden. Repulsion en Le Locataire kunnen me enorm fascineren vanwege de voyeuristische manier van filmen van Polanski, maar hier gaat hij een heel stuk verder. Van de eerste minuut tot het einde zijn wij als kijker een voyeur die een inkijk krijgen op de (seksuele) relatie tussen Oscar en Mimi. De manier waarop Hugh Grant gebruikt wordt als een soort tussenpersoon om het verhaal te vertellen is geweldig gevonden. In het begin had ik net zoals Hugh Grant het gevoel, 'waarom zou een wildvreemde man zijn relatie uit de doeken willen doen?'. Maar naarmate de film vordert, raakte ik meer en meer gefascineerd en wilde ik net zoals Hugh Grant steeds terugkeren om het vervolg te horen. Fantastisch hoe Polanski hiermee speelt.

Waar de film om draait is de relatie tussen Oscar en Mimi, die steeds meer en meer destructieve vormen aanneemt. In het begin krijgen we een nogal romantisch verhaaltje voorgeschotelt (de ontmoeting op de bus en het etentje na de lange zoektocht naar Mimi), maar naarmate de tijd vordert, komt er een bepaalde sleur in hun relatie, ookal proberen ze met seksuele experimenten hun relatie overeind te houden. De film krijgt meer en meer een donker randje wanneer het duidelijk wordt voor Oscar dat de relatie ten einde loopt. De manier waarop hij Mimi steeds weer weet te vernederen, is erg pijnlijk om te zien. Maar ook de vernederingen van Mimi t.o.v. Oscar wanneer hij in de rolstoel komt te zitten (door haar toedoen), zijn erg wreed.

Het personage van Mimi wordt overigens op een fenomenale manier neergezet door Emmanuelle Seigner. Echt een prachtige vrouw die perfect gecast is voor deze rol. Ze heeft een enorme aantrekkingskracht en weet dit in zowat iedere scène perfect uit te spelen. In het begin is ze een typische jonge, speelse, ietwat naïeve vrouw, maar ze ontwikkelt zich tot een echt volwassen vrouw die stevig de touwtjes in handen neemt en uiteindelijk de macht overneemt in de relatie. Peter Coyote zet hier ook een heel erg sterke rol neer. De manier waarop hij het verhaal vertelt, wist me net zoals Hugh Grant enorm te fascineren.

Uiterst fascinerende film en toch wel een unieke film als je het mij vraagt. Ik kan niet meteen een gelijkaardige film voor de geest halen en voor mij is dit het beste werk van Polanski.

4.5*

Neen, dit was geen meevaller van Fassbinder. Nochtans vond ik Angst Essen Seele Auf en vooral Die Ehe der Maria Braun goede films, maar hier ben ik op geen enkel moment in de film gekomen.

Het begint met een enorm lange en saaie openingsscène met het gesprek tussen Petra en haar nicht Sidonie. Het karakter van Petra wordt geschetst met o.a. haar stukgelopen huwelijk en haar hulpje die ze op een verschrikkelijke manier behandelt. Een fijn mens die je al het geluk toewenst, is ze zeker niet.

Wanneer Hanna Schygulla haar intrede maakt als Karin hoopte ik dat het wat interessanter ging worden, maar dat werd niet echt waargemaakt. Nochtans is ze wel een erg goede actrice en wist ze indruk te maken in Die Ehe der Maria Braun, maar de relatie tussen haar en Petra kon de film nooit naar een hoger niveau tillen. Ik voelde in ieder geval de verliefdheid van Petra voor Karin op geen enkel moment. Ook het laatste deel waarin Petra zich geen houding kan geven vanwege haar liefdesverdriet en uiteindelijk toch tot inkeer komt en zich verontschuldigt bij haar moeder en huishoudhulp, vond ik maar weinig geloofwaardig.

Neen, dit is het niet geworden. Op zich is het idee rond de macht/liefdesverhouding wel een goed uitgangspunt, maar de uitwerking laat de wensen over. Er is toch nog een positief punt dat te benoemen valt en dat is het claustrofobisch sfeertje dat tot stand komt, daar de hele film zich in dezelfde ruimt afspeelt. Ook het kleurgebruik en het schilderij dat steeds op de achtergrond te zien is, zijn best speciaal. Verder is het toch vooral een erg saaie film.

1.5*

Het regisseursduo Powell en Pressburger wist erg veel indruk te maken met A Matter of Life and Death, maar deze Black Narcissus vind ik toch een stuk minder.

Dat ligt zeker niet aan het visuele aspect, want dat is gewoon erg mooi zoals in A Matter of Life and Death. Het decor van het klooster ziet er prachtig uit, evenals de schilderijen van de Himalaya die ervoor zorgen dat je je werkelijk in die omgeving waant.

Echter het hele verhaal rond een groep nonnen die naar een klooster in het hoge gebergte wordt gestuurd om de lokale bevolking te gaan onderwijzen en de zieken te verzorgen, kon me maar matig boeien. De switch van het drama gedeelte naar het thriller gedeelte vond ik wel een interessante keuze, alleen werd er iets te weinig mee gedaan. De mentale inzinking van Ruth werd naar mijn gevoel nogal snel afgehaspeld.

2.5*

Het moet zowat 20 jaar geleden geweest zijn dat ik deze Blair Witch Project voor het eerst en meteen ook voor het laatst had gezien. Geen idee of ik destijds onder de indruk was van deze film, maar dat ben ik nu zeker en vast.

We krijgen veel te zien en te horen, maar we krijgen ook veel niet te zien en daar schuilt de sterkte van deze film in. Qua suggestieve spanning heb ik het nog niet vaak beter gezien in films en vooral de nachtelijke scènes zijn enorm beklemmend. Ook de scènes overdag zijn erg spannend (het voodoo gedeelte in het bos) en zeker wanneer er allerlei voorwerpen worden achtergelaten aan de tent zoals een hoop stenen.

Het voelt voor mij ook best realistisch aan. Wanneer het trio merkt dat ze verdwaald zijn, lopen de spanningen hoog op, mede door de vermoeidheid, honger en koude. Ook het einde kan me zeker bekoren en ligt in de lijn van de rest van de film door niet te veel te willen tonen/verklaren en ons in het ongewisse te laten. Mike leek mij daar te zweven in de hoek van de kelder, maar wat er precies allemaal gebeurd is, krijgen we niet te weten. Enkel dat de camerabeelden een jaar later zijn teruggevonden.

The Blair Witch Project is een horror/thriller zoals ik ze wel graag heb. Veel overlaten aan de verbeelding van de kijker en niet te veel willen tonen.

4*

Zonder enige verwachtingen deze Der Blaue Engel opgezet en uiteindelijk is het een vrij goede film geworden. Het is toch vooral het laatste deel dat me het langste zal bijblijven waarbij de alom gerespecteerde professor na 5 jaar terugkeert naar zijn stad en moet optreden als clown in Der Blaue Engel en het daar mentaal moeilijk mee heeft. Het contrast met het begin waar hij vol levenslust zit door het huwelijk met Lola Lola is bitter om te zien.

Ondanks de leeftijd van bijna 100 jaar is het ook visueel een aangename film om naar te kijken. Het groezelige en het donkere van de nachtclub wordt door Josef von Sternberg knap in beeld gebracht.

Marlene Dietrich en Emil Jannings zijn ook wel een plezier om naar te kijken. Marlene Dietrich als de cabaretzangeres Lola Lola, die duidelijk de meest sensuele van het gezelschap is naast de andere bierdrinkende voluptueuze dames. Emil Jannings, waar ik nog nooit eerder iets van gezien had, was hier wel een positieve verrassing voor mij. De manier waarop hij transformeert naar een depressieve clown als het hulpje van Lola Lola is toch overtuigend gedaan.

3.5*

Blood Diamond blijft nog steeds een sterke film. Vooral de scènes met het rebellenleger zijn best indrukwekkend en spannend. Het eerste deel vind ik daarom misschien wel een tikkeltje beter dan het tweede deel met een aantal heftige scènes. Ookal omdat het einde misschien wat te voorspelbaar is, hoewel de zoektocht naar de diamand best spannend gebracht wordt. Djimon Hounsou zet hier een erg indrukwekkende rol neer, maar ook DiCaprio weet me te overtuigen en het samenspel tussen die 2 is erg goed. Het mag inderdaad wat clichématig en voorspelbaar zijn, maar alles samen genomen, blijft het een indrukwekkend geheel.

4*

Het was nog eens tijd om de debuutfilm van de Coens aan een kijkbeurt te onderwerpen, want veel was er niet van blijven hangen.

De filmtitel is alvast niet gelogen, want het verhaal rond de wraak en overspel is erg eenvoudig, maar het is wel sterk uitgewerkt. Het is toch vooral de sfeer die het hem doet in deze film. Blood Simple heeft een erg duister sfeertje en de vele nachtelijke scènes zijn erg mooi gefilmd. Ook de soundtrack met het vaak weerkerend pianomelodietje is erg sterk.

Zoals gezegd steekt het plot erg eenvoudig in elkaar. De privédetective speelt dubbel spel door het geld op te strijken voor de moorden die hij niet gepleegd heeft en vermoord zijn opdrachtgever Marty. Ray en Abby verdenken elkaar van de moord op Marty en de privédetective probeert zijn sporen uit te wissen door Ray en Abby uit te schakelen. Het lijkt allemaal doorsnee, maar de Coens geven er toch iets extra aan. Op een gegeven moment lijkt het alsof Marty uit de doden is opgestaan door een telefoontje te plegen naar Meurice om te zeggen dat de kluis beroofd is. Ook Abby lijkt een telefoontje van Marty te hebben ontvangen, maar het blijft stil langs zijn kant. In ieder geval leek het erop alsof de Coens Marty als een spook in de film wilde houden.

De eindscène is er ook eentje die mag ingekaderd worden. Het is de meest suspensevolle scène uit de film en de privédetective wiens hand wordt vastgepind met een mes in de vensterbank is ook een sterk moment. Dat de film zo abrupt eindigt met de detective die in de badkamer op de grond ligt en Abby toeschreeuwt dat hij Marty de groeten zal doen, heeft ook wel iets speciaals.

Stevige debuutfilm van de Coens waar ze lieten zien dat ze veel talent hadden. Ik heb toch even getwijfeld voor een verhoging naar 4*, maar laat het toch op 3.5*, maar wel een stevige 3.5*.

3.5*