Meningen

Fijn en charmant filmpje van Woody Allen. Je voelt aan alles dat dit met enorm veel liefde gemaakt is en de nostalgie van de jaren ‘40 spat van het scherm af.

Sommige momenten komen beter uit de verf dan andere fragmenten. De openingsscène met de inbrekers is al meteen een geniale opening, maar ook de momentjes met de honkballer die met al zijn handicaps maar verder blijft spelen en de moeder van de gangster zijn erg geslaagd.

Verder zijn er niet meteen momenten die me lang zullen bijblijven, maar het is vooral het algemeen beeld van de film die gaat blijven hangen. Ook de korte speelduur is ideaal als onderhoudend, amusant tussendoortje.

3.5*

Raging Bull is in mijn ogen de beste film van Martin Scorsese en hij samen met Robert De Niro is al vaker een superformule gebleken.

Robert De Niro zet een prachtige vertolking neer van Jake La Motta. Hij kruipt in de huid van een bokser, die heel wat ups en downs heeft gekend in zijn carrière. Hij is verschrikkelijk jaloers en zet zijn eerste vrouw al in het begin van de film op straat. Zo heeft hij ook gedurende zijn hele bokscarrière gewichtsproblemen, maar al bij al bokst hij een groot palmares bijeen. Robert De Niro doet het zonder meer uitstekend en samen met Joe Pesci vormt hij een gouden duo.

De film draait rond Jake La motta’s privéleven (de problemen met zijn vrouw en broer) en natuurlijk het belangrijkste, zijn bokscarrière. De bokscènes zijn gewoonweg meesterlijk. Het ziet er allemaal zeer stijlvol uit en al de gevechten zijn zeer mooi in beeld gebracht. Het mooiste is wanneer in slowmotion het bloed uit de wenkbrauwen spuit. Visueel was alles zeer mooi en het gebruik van zwart-wit was erg goed gekozen.

Zeer mooie klassieker, die 4* waard is.

Raising Arizona is een fijne vroeger Coen film dat ideaal is als vermakelijk tussendoortje, maar echt meer is het ook niet geworden.

Het is een film met hoogtes en laagtes waar goede momenten worden afgewisseld met zwakkere tussenstukken. De scènes met Glen en Dot (Frances McDormand) voegen weinig toe aan de film en zijn zelfs redelijk irritant. Het is zo’n typische film die dan af en toe eens opflakkert, bijvoorbeeld wanneer de twee broers via de riool ontsnappen uit de gevangenis of wanneer Cage een doos luiers steelt en een hele achtervolging ingezet wordt.

Op uitzondering van Glen en Dot zijn de personages best geslaagd wat je wel van een Coen film mag verwachten. Vooral Leonard Smalls is een leuke toevoeging met zijn wilde verschijning op de motor, maar ook Nicolas Cage en Holly Hunter weten de film goed te dragen als koppel dat een baby ontvoert.

Gezien het oeuvre van de Coens is dit geen bijzondere film, maar wel prima als klein tussendoortje.

3*

Destijds was Rashômon mijn kennismaking met Kurosawa en kreeg die meteen een 4*. Ondertussen heb ik al wat meer van de man gezien, maar ik was benieuwd of deze nog zo hoog ging scoren als bij de eerste kijkbeurt.

Dat er niet veel regisseurs zijn die onweer en regen zo goed als Kurosawa in beeld kunnen brengen, wist ik ondertussen al, maar het blijft toch een genot om dit in zijn films te zien. De hevige regenbui bij de Rashômonpoort waar de 3 mannen zitten, past perfect als sfeerelement om de verschillende verhalen te ondersteunen.

Hoe de vork nu juist aan de steel zit, blijft ook op het einde nog onduidelijk. Iedereen zal ook wel zijn/haar eigen interpretatie van de verhalen hebben en dat maakt de hele opzet van Kurosawa geslaagd. Ikzelf vermoed dat de waarheid het dichtste aanleunt bij de getuigenis van de man in de tempel en dat de andere getuigen hun verhaal hebben aangepast naargelang hun gevoelens en hoe zij zich de feiten willen herinneren.

Tajômaru, die heerlijk wordt gespeeld door Mifune, wilt zich voordoen als een stoere bandiet die de man heeft vermoord in een titanenduel, maar in werkelijkheid heeft hij hem vermoord in een klungelig gevecht. De vrouw voelt zich schuldig voor de dood van haar man en voor haar voelt het alsof zij hem vermoord heeft. De vermoorde man, wiens verhaal wordt overgebracht door een medium, vindt dat hij gefaald heeft als echtgenoot en voor hem voelt het aan alsof hij zichzelf heeft vermoord. Mogelijks zit ik er volledig naast, maar daar schuilt wat mij betreft de sterkte in van Rashômon.

Enkel het einde waar de baby als vondeling gevonden wordt, had voor mij niet gehoeven. De bedoeling van Kurosawa om aan te tonen dat er toch goedheid in de mens schuilt, is wel duidelijk, maar was nergens voor nodig wat mij betreft. In ieder geval heb ik erg genoten van deze herziening en mijn oorspronkelijke score blijft makkelijk overeind.

4*

Ik was toch verbaasd toen ik na afloop van de film ontdekte dat Lynne Ramsay ook de regisseuse is van You Were Never Really Here, want dit is toch van een heel ander niveau.

De vergelijking met het werk van Ken Loach is natuurlijk makkelijk gemaakt met het beeld van het rauwe en harde Britse arbeidersmilieu, maar Ratcatcher is misschien nog iets intenser dan het werk dat ik van Ken Loach tot nu toe gezien heb. De situatie waarin de gezinnen moeten leven met de gigantische hoop vuilniszakken en bijhorende ratten is afschuwelijk om te zien. De hele omgeving is verstikkend voor het hoofdpersonage James, dat mooi wordt uitgebeeld in de openingsscène waar hij verwikkeld zit in het gordijn.

James heeft het dus allerminst getroffen, maar aanvankelijk had ik weinig sympathie voor hem. Hij lijkt ook maar een typisch pestkopje te zijn en is ook verantwoordelijk voor de verdrinking van zijn buurjongetje. Gaandeweg verandert dat beeld van James wel wanneer hij gebukt gaat onder het schuldgevoel voor zijn dood. Erg sterk geacteerd ook trouwens van William Eadie.

Toch is het niet alleen kommer en kwel voor James, want hij bouwt een vriendschap op met Margaret, een meisje uit de buurt, waarvoor hij ook gevoelens ontwikkelt. De scène in het bad is eentje van pure schoonheid, maar er zijn nog meer fraaie scènes te bewonderen zoals de ballontocht van het muisje en de busrit van James naar het platteland waar hij dan een verlaten pand binnengaat.

Maar het mooiste moment heeft Lynne Ramsay voor het einde bewaard. De droomsequentie van James die na zijn zelfmoord zijn gezin ziet intrekken in het pand dat hij bezocht heeft, is van een grote schoonheid. Het is een soort van wensdroom van James die samen met zijn gezin een nieuwe start wilde maken in een nieuw huis.

Erg fraaie film van Lynne Ramsay dat zeker de evenknie is van het werk van Ken Loach. Het voelt bovendien toch ook een beetje anders aan, iets fantasievoller en poëtischer zelfs bij momenten.

Dikke 4*

Het is nog maar de eerste film die ik gezien heb van Éric Rohmer, maar het smaakt nu al naar meer, want Le Rayon Vert is een erg mooie film geworden.

Het eerste wat opvalt is dat het een erg realistische film is. Vooral de dialogen zijn zo alledaags en de acteurs zoeken ook altijd naar de juiste woorden, wat het allemaal nog echter maakt. Ook qua thematiek is dit een erg realistische film. Het gaat over een jonge vrouw Delphine die worstelt met haar eenzaamheid en ze lijkt zich hiervoor ook te schamen naar haar vrienden en familie toe. Ze lijkt zich haast altijd te moeten verantwoorden waarom ze nog alleen is en niet te kunnen genieten van haar vakantie. Ook voor haar keuzen om vegetariër te zijn, lijkt ze zich te moeten verantwoorden. In ieder geval had ik wel veel sympathie voor het personage Delphine die sterk werd neergezet door Marie Rivière.

De film straalt ook een erg mooie, warme en relaxte sfeer uit. Het speelt zich af tijdens de zomermaanden en we krijgen mooie vakantiebeelden te zien. Je waant je zo al in de vakantiesfeer en het levert toch een speciaal contrast op met de gevoelens waarmee Delphine worstelt. Het camerawerk lijkt op het eerste zicht weinig bijzonders, maar er zitten wel een aantal mooie close-ups in. De scène waarin Delphine met het Zweedse meisje en de 2 jongens aan tafel zit, is de camera op een bepaald moment op Delphine gericht, maar de anderen zijn voortdurend aan het praten. Haar drang om op dat moment van tafel weg te lopen, wordt op die manier prachtig in beeld gebracht.

Voor velen zal dit waarschijnlijk een iets te saaie film zijn, maar ik kan dit soort kleinere, realistische werkjes wel waarderen. Zeker als het op zo'n goede manier wordt uitgevoerd.

4*

Geinig filmpje om eens gezien te hebben. Het straalt dat typische B-filmsfeertje uit van de horror/komedies uit de jaren ‘80. Qua humor vond ik het eerder aan de matige kant totdat Dr. Hill onthoofd wordt en nadien Megan ontvoert. De scène waar zij op tafel naast zijn hoofd ligt, is goud waard. Verder zijn er wel een aantal aardige momenten, zoals het hoofd dat op een papierprikker wordt vastgezet, maar toch had ik het gevoel dat er nog wat meer kon gedaan worden.

De acteerprestaties zijn op het niveau dat je van een B-film mag verwachten, maar gelukkig wordt het nergens echt te slecht. Herbert West is zelfs een interessant personage. In het begin had ik een enorme hekel aan hem, maar gaandeweg krijgt hij toch iets sympathiek over zich heen. Zeker wanneer hij op het einde mee de zombies te lijf gaat.

Al bij al wel een leuk tussendoortje en zeker eentje voor de fans van horror/komedie/‘80/B-film fans.

3*

The Reader is een erg vakkundig gemaakte film. Misschien wel net iets te vakkundig en binnen de lijntjes waardoor je het gevoel hebt dat dit echt gemaakt werd om Oscars binnen te slepen. Wanneer we bijvoorbeeld naar het rechtbankgedeelte gaan, wordt de film iets te uitleggerig door nog eens alle voortekenen op een rijtje te zetten waaruit bleek dat Hanna niet kon lezen.

In ieder geval heeft Daldry er een best meeslepend geheel van weten te maken dat van begin tot einde erg weet te boeien, maar het komt in de eerste plaats door het erg sterke acteerwerk van Kate Winslet, maar vooral David Kross wist me erg te verrassen als de ‘tot over zijn oor verliefde puber’ die nadien ook nog eens erg sterk speelde als de gekwelde jongen in het rechtbankgedeelte.

Als ik me enkel zou baseren op de inhoud van de film zou ik uitkomen op een 3*, maar het sterke acteerwerk zorgt toch voor de extra halfje.

3.5*

Toch niet helemaal wat ik ervan had verwacht. North by Nortwest, maar vooral Psycho vond ik absolute meesterwerken van Hitchcock. Bij deze 2 films zat ik de hele tijd op het puntje van mijn stoel en dat was juist hetgeen ik bij Rear Window mistte.

Het eerste halfuur is niet meer dan wat gluren naar de buren, die overigens niet veel boeiends beleven. Zo maken we kennis met een eenzame vrouw, een knappe ballerina, een componist en nog wat andere banale personen. Interessant wordt de film pas wanneer er een geheimzinnige man met een koffer opduikt. Jefferies vermoedt dat zijn overbuur zijn vrouw heeft vermoord en probeert vanuit zijn rolstoel het mysterie op te lossen.

Het spijtige aan Rear Window is dat er weinig onvoorspelbaars gebeurt. Al wat werd vermoed, bleek op het einde ook zo te zijn. Thorwald die zijn vrouw heeft vermoord en kort daarna de hond, omdat die zat te snuffelen in het bloemenperk. Een mooie plottwist zou deze film niet hebben misstaan, want het concept op zich is wel leuk bedacht.

Ook qua spanning vond ik Rear Window een tegenvaller. Alfred Hitchcock staat dan wel bekend als de “Master of Suspense”, maar bij deze film zat ik nooit op het puntje van mijn stoel, uitgezonderd het laatste kwartier. De scène waar Lisa inbreekt bij Thorwald is de enige spannende scène, maar dan ook wel een erg sterke scène. Die scène deed me sterk terugdenken aan de douchescène uit Psycho qua camerawerk. Als kijker zien we wel dat het gevaar afkomt, met name Thorwald, maar Lisa weet van niets en zoekt nog even verder naar bewijsmateriaal. Die scène is prachtig in beeld gebracht, maar dat is dan ook de enige scène waar de genialiteit van Hitchcock te zien is.

James Stewart zet een goede rol neer, ondanks dat hij heel de film lang in zijn rolstoel gekluisterd zat. Toch is het vooral Grace Kelly die schittert als Lisa, de vriendin van Jefferies. Wat is ze toch een lust voor het oog zeg. In het begin hield ze zich nog wat afzijdig wat betreft het hele moordmysterie, maar naar gelang de film vordert, neemt haar interesse toe en begint ze ook meer en meer risico’s te nemen. Ze weet de film echt een boost te geven, want anders had mijn score op een droge 2.5* blijven steken. Dankzij Grace Kelly geef ik Rear Window een volle ster meer.

Iets meer spanning en een goede plottwist en Rear Window had een dikke 5* gekregen, maar dat was juist wat ik mistte.

3.5*

Af en toe probeer ik nog eens tijd vrij te maken iets van Hitchcock te zien/herzien en mijn oog was op deze druilerige dag gevallen op Rebecca. Eentje waar ik een 3.5* aan gegeven had, maar waarvan het verhaal me blijkbaar voor een groot deel was ontgaan.

Het duurt wel eventjes voor deze Hitchcock echt op gang komt. Het moet ook één van de langste films uit zijn oeuvre zijn, maar vanaf de aankomst van de nieuwe Mrs. de Winter in Manderley weet Hitchcock de spanning beetje bij beetje te laten toenemen. De rol van Judith Anderson als huishoudster Mrs. Danvers is hierin belangrijk, want ze wist me toch ook de stuipen op het lijf te jagen met haar kille en mysterieuze voorkomen. Vooral de scène waarin ze Mrs. de Winter zelfmoord wilt laten plegen, steekt erboven uit.

Wat ook bijdraagt aan de spanning is het ontbreken van het beeld van Rebecca. We krijgen nergens een flashback of een foto te zien van de oude Mrs. de Winter, maar we kunnen wel onze fantasie de vrije loop laten gaan door alle opmerkingen die gegeven worden door de personages. Op die manier krijgt de film nog een extra ‘spookelement’ erbij. Alleen vond ik het na de bekentenis van Maxim over de dood van Rebecca de film iets te uitleggerig worden.

Verder wordt er ook prima geacteerd. Zoals eerder vermeld, is Judith Anderson heerlijk creepy als de huishoudster Mrs. Danvers, maar ook Joan Fontaine is erg sterk als de tweede Mrs. de Winter. Ze heeft in deze film geen eigen voornaam wat nog meer de nadruk legt op het feit dat zij de vervangster is van Rebecca en Joan Fontaine weet dat ook met de juiste emoties te brengen.

Goede Hitchcock zonder meer. Ik zet hem nu niet meteen bij de absolute topfilms van Hitchcock, want daarvoor is zijn oeuvre te rijk gevuld, maar misstaan doet hij zeker en vast ook niet.

3.5* blijven staan

Ik had deze Rebel Without a Cause eigenlijk alleen meer opgezet om nog eens iets gezien te hebben van James Dean, want voorlopig is East of Eden het enige wat ik van hem gezien heb. En James Dean acteert hier behoorlijk sterk, maar eigenlijk valt er niemand door de mand. Het is bij momenten best wel theatraal, maar ik heb het zeker niet als storend ervaren (wel leuk om te zien waar Tommy Wiseau zijn inspiratie heeft gehaald). Qua verhaal heb ik me eigenlijk geen seconde verveeld, maar het verhaal an sich deed me niet zo heel veel. Het is een film met typische tienerelementen, maar het schetst wel een mooi tijdsbeeld van toen. Ik had overigens nooit het idee naar een film van 70 jaar oud te kijken, wat al erg knap is.

3*

Mijn vierde van Ophüls en opnieuw komt hij niet hoger dan een 2.5* of 3*. Het verhaal is redelijk dunnetjes dat bovendien nogal ongeloofwaardig overkomt waarbij de afperser verliefd wordt op zijn slachtoffer. James Mason vind ik een erg goede acteur, maar meestal ben ik hem gewend in rollen waar hij als charmeur wordt uitgespeeld met zijn prachtige dictie.

De romance die ontstaat tussen Joan Bennett en haar afperser vond ik nogal ongeloofwaardig overkomen en mocht zeker beter uitgewerkt worden. Al heeft de film wel een fijne spanningsboog die vooral door Joan Bennett op pijl wordt gehouden die voortdurend in het nauw gedreven wordt en met haar nerveuze gedoe weet ze dat goed over te brengen.

Een nipte voldoende dus.

2.5*

Ik heb me weer erg goed weten te amuseren met Bruce willis. Al wordt hij een dagje ouder en zijn zijn beste jaren jammer genoeg al voorbij, toch weet hij zulke rollen met gemak naar zijn hand te zetten. Toch even aanpassen als je hem plots met een leesbrilletje een boek ziet lezen, maar al gauw nam hij de draad van zijn goede oude tijd op. Ook Morgan Freeman en John Malkovich zijn goede toevoegingen aan de cast. Gewoon wat bekende koppen in een film steken heeft in het verleden niet altijd succes gehad, maar deze 2 heren van stand deden het erg goed. Wel spijtig dat de rol van Freeman beperkt was.

Red is voor de rest een heel leuke actiekomedie. Goede actie, leuk verhaaltje dat geen moment verveelt en hier en daar enkele leuke oneliners. De leukste vond ik toch die van Marvin ( gespeeld door Malkovich): Frank, I never thought I'd say this again. I'm getting the pig! Heerlijk!

Red is geen echte topper, maar wel een garantie op een vermakelijke avond. 3.5*

Niet echt overtuigend

Hetgeen wat de film een beetje rechthoudt, is de vraag waarom Jackie die man de hele tijd in de gaten houdt. Het zorgt ervoor dat de film wel iets mysterieus en donkers over zich heen krijgt, maar uiteindelijk duurt het toch te lang vooraleer we aan de climax komen (waarbij we te weten komen dat Clyde verantwoordelijk was voor de dood op Jackie's echtgenoot en dochter). Na afloop had ik het gevoel dat het toch allemaal wat intenser mocht.

De setting van de film is anders wel een pluspunt, want de stad komt wel heel erg grauw in beeld en geeft een deprimerend gevoel dat uitstekend bij het verhaal past.

3*

Het duo Powell en Pressburger wist al erg veel indruk te maken met A Matter of Life and Death, maar Black Narcissus vond ik wat tegenvallen. Deze The Red Shoes is tegen mijn verwachtingen een fijne film geworden. Het verhaal rond de driehoeksverhouding en de keuze die Vicky moet maken tussen de liefde en het dansen is zo oud als de straat, maar de hele film is zo levendig, kleurrijk en sfeervol dat het erg genietbaar blijft.

Niet dat musicals of ballet in mijn interessegebied liggen, maar de uitvoering van de première van The Red Shoes die we te zien krijgen is van grote klasse. Het is erg fijn dat Powell en Pressburger uitgebreid hun tijd nemen om deze wondermooie uitvoering te tonen en niet even snel snel wat danspasjes tonen. Zelfs voor een niet-fan van het genre zoals mezelf valt er genoeg moois te zien en op sommige momenten ontdekte ik zelfs een vleugje magie.

Alleen jammer van het einde waarbij Vicky van het balkon valt. De zelfmoordpoging is toch wat te dramatisch en te overdreven voor Vicky die voor de keuze staat tussen haar liefde en het dansen. Al krijgen we hierdoor wel een erg knappe eindscène voorgeschoteld met de opvoering van The Red Shoes waarbij de spots gericht worden op de plaats waar Vicky normaal zou dansen.

3.5*

Relatos Salvajes is een leuke film geworden waarin we 6 kortfilms voorgeschoteld krijgen die allemaal rond het thema wraak gaan. Het uitgangspunt klinkt veelbelovend en de uitwerking stelt zeker niet teleur, omdat geen enkel van de verhalen van een lager niveau is. Oké, er zijn verhalen die me net iets meer kunnen bekoren zoals 'Bombita' of de laatste episode met de trouw, maar over het algemeen blijft het niveau constant. Dat de film begint met de kortste episode van ettelijke minuten is een goede zet, want het zorgt ervoor dat de toon onmiddellijk gezet is.

Bombita is wat mij betreft de beste episode. Heerlijk om te zien hoe die man tekeer gaat tegen de sleepdienst en hoe alles plotseling fout loopt voor hem in het leven. Het was ergens ook de beste climax met de bom die ontploft op de parking van de sleepdienst en dat zijn dochter hem komt bezoeken met een verjaardagstaart waarop een takelwagentje staat.

Relatos Salvajes is een vermakelijke film, maar een plaatsje in de top 250 vind ik toch wat overdreven.

3.5*

Degelijke film van James Ivory, maar ik miste toch de nodige peper en zout. Saai wordt het zelden, omdat er altijd wel iets gaande is in Darlington Hall, gaande van topontmoetingen met buitenlandse leiders tot Joodse dienstmeisjes die ontslagen worden vanwege hun afkomst. Toch wordt het nooit echt indrukwekkend en waarschijnlijk zal ik het meeste van deze film snel vergeten zijn.

Anthony Hopkins en Emma Thompson verdienen anders wel elk een pluim. Hopkins zet een goede rol neer als butler die wel erg loyaal is aan de Lord en zijn werk het allerbelangrijkste vindt. Emma Thompson is hier perfect op haar plaats om het nodige tegenwicht te bieden door regelmatig zijn emoties los te krijgen. Nochtans verloopt de samenwerking aanvankelijk redelijk stroef, maar gaandeweg krijgen ze toch meer respect voor elkaar. Het moment tussen hun beide wanneer ze probeert het boek uit zijn handen te krijgen, is misschien wel het mooiste moment tussen hun. De manier waarop ze naar elkaar kijken, maar toch niet toegeven aan hun gevoelens voor elkaar, is erg sterk gedaan.

3*

Polanski blijft me verbazen

Ondertussen ben ik een grote fan geworden van Roman Polanski. Chinatown en Bitter Moon zijn erg sterke films (beide een 4,5*), The Pianist is ook een sterke film en Rosemary’s Baby, Carnage en Death and the Maiden zijn goede films. Mijn verwachtingen waren erg hoog, maar
ze werden dan ook helemaal ingelost.

Repulsion doet me sterk denken aan Rosemary’s Baby. Vooral qua sfeer in het eerste deel van de film dan, waar het nog allemaal erg mysterieus aanvoelt. Wat is er aan de hand met Carol? Waarom kijkt ze zo beteuterd? Waarom heeft ze schrik van contact met mannen? Qua opbouw is dit prima, maar het verschil met Rosemary’s Baby is dat het tweede deel van Repulsion wel de perfecte afwerking krijgt. De spanning stijgt, de sfeer wordt beklemmender en we krijgen enkele geweldige scènes voorgeschoteld.

Verder ben ik erg lyrisch over het camerawerk van Polanski. In het bijzonder de scène waarin Carol haar aanbidder vermoordt. Polanski weet met deze scène heel wat te doen, zoals de buurvrouw die het gesprek volgt. Wie zou dit niet doen. Wanneer Carol dan toeslaat zien we alles gebeuren vanuit het standpunt van de man. Echt prachtig gedaan hoe we eerst vanuit het sleutelgat meekijken om daarna mee te vallen met de man en alle bloeddruppels zien voorbijvliegen. In het commentaarstuk dat bij de dvd zit, wordt alles hierover uitgelegd, wat erg interessant is. Verder zijn de close-ups erg doeltreffend en slaagt Polanski erin om een heerlijk claustrofobisch sfeertje te creëren.

Ook alle lof natuurlijk voor Catherine Deneuve. Het is, denk ik de eerste keer dat ik haar bezig zie, maar ze weet de film echt wel te dragen. Het eerste deel is misschien weinig speciaal, maar vanaf het moment dat ze alleen is, gaat het niveau de hoogte in. De manier waarop ze verder wegzakt in haar waanzin is erg sterk gedaan.

Twee dagen later ben ik nog steeds onder de indruk. Mijn verwachtingen waren hoog, maar zo straf had ik Repulsion niet ingeschat. Ik heb geen idee waar ik Repulsion moet plaatsen in zijn oeuvre. Chinatown vind ik nog altijd een meesterwerk en Bitter Moon bleek ook zo’n onverwachte verrasing. Misschien is dit wel zijn beste film die ik tot nu toe gezien heb.

4,5*

Coralie Fargeat wist me met The Substance werkelijk omver te blazen en beschouw ik misschien als de beste film van de afgelopen jaren. Haar debuutfilm stond dan ook al een tijdje op mijn to-see lijst.

Qua camerawerk en kleurgebruik is het talent van Fargeat hier duidelijk zichtbaar dat ze later in The Substance nog meer zou tentoonspreiden. Niet dat het niveau van The Substance hier gehaald wordt, maar vervelen doet deze film niet. We krijgen een vrij gelijkaardig verloop te zien zoals in 'I Spit on Your Grave' waarbij Jen uit de dood herrijst en wraak neemt op de 3 mannen. Diegene die op een realistische wraakfilm hopen, komen in dat geval van een kale kermis thuis. De Broeierige hitte van de woestijn doet de film ook veel goed en er zitten enkele scènes in die er iets bovenuit steken zoals de bier-tattoo scène, maar vooral de bloederige finale is erg sterk.

Ik twijfel tussen een 3* en 3.5*. Het is nu eenmaal een subgenre waarin nog weinig verrassingen verborgen liggen, maar Fargeat weet er meer uit te halen dan de meeste zouden doen.

3.5*

Ik had deze Revolutionary Road in de eerste plaats opgezet vanwege de aanwezigheid van Kate Winslet. Een actrice die ik toch wel vrij hoog heb zitten en ze doet het hier ook gewoon erg goed. De opwinding en levensvreugde die ze in het begin uitstraalde door de grote dromen om naar Parijs te verhuizen, maakt als snel plaats voor ontgoocheling en depressie en ze weet haar personage geloofwaardig neer te zetten.

Ook DiCaprio doet het erg goed hier. Normaal zie ik hem liever in niet al te serieuze films spelen, maar hier valt niets op aan te merken. De ontbijtscène waar hij blijkbaar voor het eerst over zijn werk en gewone dingen kan praten met zijn vrouw, deed hem zichtbaar deugd. Erg sterk geacteerd en misschien wel de beste scène waar het duidelijk wordt hoe kleine dingen des levens erg waardevol kunnen zijn.

Verder is het gewoon een meer dan degelijk drama. Echt groots wordt het niet echt, maar ik heb ook niet het gevoel gehad dat dat nodig was in deze film. De film voelt in zekere zin herkenbaar aan waar een koppel keuzes moet maken in hun leven. Gaan ze het avontuur van hun leven aan of kiezen ze toch voor de veilige zekerheid?

Ook zeker het vermelden waard: De heerlijke rol van Michael Shannon die zonder enige filter commentaar geeft op het leven van Frank en April.

3.5*

Ik had toch net iets meer verwacht van deze Road to Perdition. Uiteindelijk is het een vrij standaard wraakfilm geworden dat zich afspeelt in het maffia milieu. Het is nu ook niet dat ik me verveeld heb, want daarvoor zijn er wel een aantal sterke elementen aanwezig in de film.

Het tijdsbeeld van de jaren 30 wordt hier perfect overgebracht en zorgt voor een aangename sfeer dat van het scherm spat. Verder vond ik de rol van Jude Law als huurmoordenaar erg sterk. Hij deed me erg veel denken aan de rol van Javier Bardem in No Country for Old Men die ook als huurmoordenaar psychopatische trekjes had. Ik kreeg op bepaalde momenten toch de kriebels van Jude Law en het fotograferen van de lijken na de moorden, is zo'n toevoeging aan zijn karakter dat ik wel kan appreciëren.

Tom Hanks vond ik nu niet meteen erg opvallend acteren. Ik ben hem ook niet gewend om hem in dergelijke rollen te zien, want meestal speelt hij de eerder brave typetjes en de rol van gangster gaat hem minder af.

Verder is er maar 1 hoogtepunt die ik nog zal onthouden en dat is de scène in het restaurant. Het geeft toch altijd een extra vibe wanneer de badguy en het hoofdpersonage, die nog onwetend is met elkaar in contact komen. Verder gebeuren er weinig opvallende of verrassende zaken (ook het einde zie je al van mijlenver aankomen), waardoor mijn score niet boven de 3* komt.

3*

Vermakelijke oldschool ‘80 actiefilm, maar ergens had ik toch op iets meer gehoopt. Een aantal scènes zijn lekker gewelddadig en er zit ook best wat humor in met de reclames en de ED-209 levert misschien wel de beste scène af wanneer de robot door een glitch iemand verkeerdelijk vermoord tijdens de voorstelling. De bewegingen van de robot zien er anders wel erg stroef uit (wanneer hij later in de film van de trap valt bijvoorbeeld), maar ach.

Verder vind ik het niet echt speciaal en wordt er wat te weinig gedaan rond het verhaal van Murphy/Robocop die links en rechts wat kleine misdaden oplost en wraak neemt op de criminele bende die hem vermoord hadden. Al bij al wel een vermakelijke film om eens gezien te hebben, zeker gezien de cultstatus ervan.

3*

Bij deze mijn eerste Rossellini en het is wel een geslaagde kennismaking geworden. De film ziet er in de eerste plaats erg mooi uit en met de oorlog die net ten einde was, voelt het allemaal erg echt aan.

Het begin kent wel een vrij laag tempo, maar de film wist me wel een paar keer bij de keel te grijpen. De dood van Pina nadat ze achter Francesco rent die wordt weggevoerd, komt erg onverwachts en wist me wel stevig te raken. Ze was nog vol verlangen naar haar huwelijk en haar dood onderstreept nog eens het erg rauwe karakter van de film.

Het tweede deel wordt zelfs best spannend wanneer de Nazi’s Manfredi en Don Pietro weten op te pakken. De folterscène hakt er ook stevig in, net zoals de executie van Don Pietro met de kinderen die toekijken. Veel hoop geeft de film dus niet en het rauwe en authentieke karakter van de film wist me wel te bekoren.

Goede kennismaking met Rossellini en ben benieuwd naar de rest.

3.5*

Dit was mijn eerste van William Wyler en hij is me meteen erg goed bevallen. Roman Holiday is een erg charmante film en dat heeft het in de eerste plaats te danken aan een uiterst charmante Audrey Hepburn. Overlaatst zag ik haar nog schitteren in Charade, maar hier vind ik haar nog een stuk beter. Nochtans is ze hier 10 jaar jonger, maar ze heeft meer impact op de hele film. De manier waarop ze haar rol als prinses op zo'n vrolijke en speelse manier neerzet, is erg sterk gedaan. Het begint eigenlijk al erg leuk bij de plechtigheid waar ze onwennig de handen staat te schudden van allerlei hoogwaardigheidsbekleders en verschillende keren haar schoentje uitdoet. Ook Gregory Peck zet een erg voortreffelijke rol en de chemie tussen hun beide werkt uitstekend.

De hele film zit vol met mooie momenten, gaande van de ontmoeting tussen prinses Ann en Joe op het bankje tot het hele uitstapje van de prinses in de stad (het levert trouwens erg mooie beelden op van Rome). Het deed me wel een beetje denken aan Ferris Bueller, maar dan met een prinses die haar buik vol heeft van al die plechtigheden. Maar het allermooiste moment heeft Wyler toch voor het laatste gehouden wanneer de prinses haar interviews moet doen. Prachtig om te zien hoe zij met tranen in haar ogen afscheid moet nemen van Joe.

Hier heb ik erg van genoten. Wyler levert met Roman Holiday een uiterst charmante film af en Audrey Hepburn is een genot om naar te kijken.

4*

The guest who's dead on time

De laatste tijd ben ik bezig met wat Hitchcock films aan te schaffen en mijn collectie begint zo stilletjes aan vorm te krijgen. Na een mindere Marnie had ik wel een goed gevoel bij deze Rope. Het plot zag er erg veelbelovend uit en met iemand als James Stewart kan het moeilijk misgaan.

Rope begon eigenlijk al met een valse noot, want de moord op David zag er verschrikkelijk slecht uit. De manier waarop David zijn hoofd naar beneden boog zag er enorm ongeloofwaardig uit en bovendien bood hij niets van weerstand. Toch wel jammer, maar gelukkig is het qua sfeer wel erg genietbaar. Het appartementje ziet er erg gezellig en warm uit en in combinatie met het uitzicht op New York heeft Rope in zekere zin toch iets gezelligs. De setting doet natuurlijk veel denken aan Rear Window, waar het hele verhaal zich ook afspeelt in één en dezelfde ruimte, maar net zoals bij Rear Window zit ik met hetzelfde probleem op gebied van spanning. Voor een film van een kleine 80 minuten vond ik het toch vrij lang duren vooraleer er echt spanning gecreëerd wordt. Veel daarvan valt te wijten aan de vrij saaie dialogen die door de gasten worden opgevoerd, zoals die tussen het ex-koppel en de oude dametjes. Maar Hitchcock weet zich wel serieus te herpakken vanaf het moment dat Rupert iets begint te vermoeden, waardoor de spanningsboog serieus wordt verhoogd. Verder vond ik het camerawerk erg opvallend. Het leek precies alsof de film uit één lange shot bestond, waarbij de camera heel de tijd in het appartement rondzweeft. Het einde is toch wel te voorspelbaar. Dat Rupert terug ging komen om het geheim te ontrafelen en de kist te openen, kon je al van vrij ver zien aankomen. Gelukkig dat de twee vrienden dan niet proberen te vluchten, want dat zou een anticlimax geweest zijn.

James Stewart begint zich voor mij toch wel meer en meer als een geweldige acteur te profileren. In Rear Window vond ik hem gewoon goed, maar in Vertigo vond ik hem erg sterk spelen. Niet dat deze prestatie kan tippen aan die in Vertigo, maar de manier waarop hij de twee vrienden en vooral Phillip in het nauw drijft is erg knap gedaan. De twee vrienden zijn overigens erg interessante personages om te volgen, omwille van hun tegenstrijdige opvattingen rond de moord en dat levert enkele sterke dialogen op. Brandon heeft een nogal erg zieke geest en vindt dat de moord niet meer dan terecht is, terwijl Phillip meer en meer begint te beseffen dat ze een afschuwelijke en onaanvaardbare misdaad hebben begaan. Vooral Brandon is een geweldig personage door zijn extreem morbide humor, maar hij wordt dan ook erg sterk neergezet door John Dall. Zijn tegenhanger Farley Granger bracht het er ook zeker niet slecht vanaf, maar het was toch duidelijk Dall die de betere van de twee was. Normaal gezien zijn de cameo’s van Hitchcock zeer duidelijk te zien, maar ik geloof niet dat hij in deze film een cameo had, of het moet in het begin van de film geweest zijn dat hij over het straat liep.

Zeker en vast geen slechte film van Hitchcock, maar ik krijg wel de indruk dat ik het beste van hem al gezien heb. Al staan er nog films zoals Dial M for Murder en The Man who Knew too Much nog op mijn verlanglijstje. Rope heeft op zich een geweldig uitgangspunt, maar het duurt toch wel vrij lang vooraleer er echt spanning is. Gelukkig maken het camerawerk, de sfeer en het acteerwerk veel goed.

3.5*

Best wel een aangename coming-of-age, deze Les Roseaux Sauvages. Het zwoele, Franse zomersfeertje is altijd een pluspunt en zeker in films met dergelijke thema's past het ontzettend goed. We volgen een viertal jongeren die zichzelf leren ontdekken en dan vooral op seksueel vlak. Dat resulteert in een soort van vierhoeksrelatie, die best boeiend is om te volgen en de eindscène aan de rivier is een sterke climax.

Alleen voelen de dialogen vaak nogal onnatuurlijk aan. Vooral de acteurs die de personages van François en Henri neerzetten, leveren vaak nogal geforceerd acteerwerk af. De actrice die Maité vertolkt, brengt het een stuk beter en natuurlijker vanaf. Het helpt ook niet echt dat de jongeren vaak een taalgebruik hanteren die je jongeren niet vaak zal zien gebruiken.

Zeker en vast geen verkeerde coming-of-age, maar het mocht van mij wat natureller gebracht worden.

3*

Bij Francis Ford Coppola denk ik in de eerste plaats aan films zoals The Godfather, Apocalypse Now en The Conversation, maar de rest van zijn oeuvre was me nog onbekend. Het was tijd om daar eens verandering in te brengen met deze Rumble Fish.

En Rumble Fish is een erg stijlvolle film die prachtig in zwart-wit is geschoten. Niet alleen de mooie beelden met o.a. de blauwe en rode vissen vallen op, maar de eerste vechtscène is een cinematografisch pareltje. Ik denk niet dat ik al vaker een vechtscène zo mooi in beeld heb zien gebracht worden. Er zijn ook best veel scènes waar de mist voor extra sfeer zorgt.

Maar daar stoppen de positieve punten wat mij betreft. oké, de cast verdient zeker en vast een pluim voor het acteerwerk, maar ik ben op geen enkel moment door het verhaal meegesleurd in de film. Het zijn vooral stereotiepe personages uit een jeugdbende die niets anders doen dan wat rondhangen, drinken en vechten.

Er had zeker een hoge score ingezeten als het verhaal me meer kon boeien, want qua sfeer is het zeker genieten. Ook leuk om de jonge Nicolas Cage en Chris Penn aan het werk te zien.

3*

Gekloot zijt ge altijd..

Genomineerd voor een Oscar voor beste niet-Engelstalige film en beschouwd als één van de betere Vlaamse film ooit gemaakt. Een dubbele reden dus om hem te zien.

Het enige wat ik op voorhand wist van deze film, was dat het ging rond de hormonenhandel in het Vlaamse boerengat en dat Matthias Schoenaerts pakweg 30 kilo moest bijkomen. Een verhaal rond hormonenhandel is een niet alledaags thema voor een film en dat leek me wel een leuke vondst van Roskam, die hier overigens zijn debuut maakt. Toch zal dat niet hetgeen zijn wat me nog lang zal bijblijven, want op dat vlak blijft het toch allemaal iets te oppervlakkig. Zo wordt er nooit echt diep ingegaan op de moord op de hormonenjager, maar ach veel maakt het niet uit, want het dramaverhaal rond de jeugd van Jacky heeft me enorm weten te raken. Eerst zit je te kijken naar een lompe, vleesgeworden vetmester, maar wanneer de film je 20 jaar terug in de tijd neemt, verandert heel dat beeld die je had rond Jacky. Echt een enorm aangrijpende scène wanneer hij wordt aangevallen door Bruno en zijn vriend niet mag getuigen van zijn vader. Misschien wel één van de meest aangrijpende scènes in de Belgische filmgeschiedenis. Ik krijg nog steeds kippenvel als ik eraan terugdenk. Alleen jammer dus dat het verhaal rond de hormonenhandel onvoldoende wordt uitgediept, maar gelukkig is er dan die magistrale eindscène in de lift.

Erg aangrijpend verhaal, dat naar een hoger niveau wordt gebracht door Matthias Schoenaerts. Wow, hij zet hier een glansrol neer die door niemand had geëvenaard kunnen worden. Ik kende hem eigenlijk alleen maar van zijn rol in Loft, maar dat was natuurlijk niets in vergelijking met deze geweldige hoofdrol. Zonder al te veel woorden te gebruiken komt hij enorm overtuigend over en wat voor een geweldige fysieke metamorfose heeft hij ondergaan, jawadde! Hij mag met recht en rede zeggen dat hij deze film bijna helemaal op zijn eentje draagt met natuurlijk de hulp van Jeroen Perceval, want die zet toch ook een heerlijke prestatie neer. Voor mij althans een onbekende acteur, maar hij doet het gewoon heel erg goed. De rest van de cast wordt simpelweg overschaduwd door de fenomenale prestaties van die twee. Barbara Sarafian is sowieso een actrice waar ik niet veel van moet hebben, buiten haar degelijke rol in Aanrijding in Moscou en ook hier is ze duidelijk geen toegevoegde waarde. De twee Waalse garagisten vond ik verre van slecht en zorgen voor een komische noot, maar natuurlijk verbleken die prestaties in het bijzijn van Schoenaerts en Perceval. Ook Stefaan Degand heeft hier een klein rolletje. Ook al komt hij maar even in beeld, toch schiet ik altijd in de lach als ik zijn kop zie.

Chapeau voor Roskam die hier met zijn debuut een sterk staaltje Vlaamse cinema heeft afgeleverd. Ik ben nu toch wel ontzettend benieuwd naar de Oscaruitreiking eind deze maand. Of Rundskop nu kans maakt om de Oscar voor beste niet-Engelstalige film te winnen weet ik niet, want daarvoor ken ik de concurrentie niet, maar als ze het toch weten te winnen, dan zal het voor het grootste deel aan Matthias Schoenaerts te danken zijn.

Een zeer verdiende 4*

Running scared is toch iets meer geworden dan een doorsnee actiefilm. Het is een erg duistere film, zowel op visueel vlak is het erg donker als op vlak van verhaal en personages uit de onderwereld.

De vele cameratrucjes stoorden me op zich niet, maar na een tijdje heb je het natuurlijk al gezien met al die slowmotions en flash-cuts. Ik meen me te herinneren dat dit wel vaker voorkwam in de actiefilms van 20 jaar geleden.

De plottwist waarbij Joey een undercoveragent blijkt te zijn, is allerminst geslaagd. Eigenlijk totaal onnodig, maar het deel met het pedo-koppel was dan wel weer geslaagd. Eigenlijk heeft het helemaal niets met de rest van de film te maken, maar het is uiteraard erg spannend gebracht. Het geeft nog iets extra mee aan de donkere sfeer die de film al had.

Een meer dan degelijke actiefilm dus.

3*

Aardig en leuk filmpje van Wes Anderson, maar meer is het ook niet en dat gevoel heb ik wel vaker bij zijn films. De film draait rond een 15-jarige jongen die verliefd wordt op een lerares, maar die liefde kan niet beantwoord worden. Die 15-jarige jongen is een apart personage en boeiend genoeg voor een speelduur van 90 minuten. De intro waarbij al zijn bezigheden worden opgesomd, is wel een leuke opener om zijn personage voor te stellen.

Bill Murray behoort niet tot mijn favoriete acteurs, maar hier komt hij erg droog en niet te uitbundig over, zoals het wel past in de sfeer van de film. Even een telefoongesprek onderbreken om een kind op een basketbalveld een blockshot te geven, is wel dat soort leuke, droge humor dat ik kan appreciëren. Jammer genoeg bleef het over het algemeen bij dit soort gezapig humor en die next level, die extra versnelling of hoe je het ook mag noemen, ontbrak toch wel een beetje in deze film. Het bleef allemaal wat te braaf zonder ergens een echt hoogtepunt te creëren.

Aardig filmpje om als tussendoortje te kijken, maar ik vrees dat ik deze film al snel zal vergeten zijn.

3*