Meningen

Jee-woon Kim is een interessante regisseur waar ik al 2 goede films van heb gezien met The Last Stand en I Saw the Devil en deze A Bittersweet Life mag zich aan dat rijtje toevoegen. Al had ik het gevoel dat er toch ietsje meer in zat.

Vooral het eerste deel vind ik het sterkste met de introductie van de verschillende karakters. Het duurt wel eventjes voor het echt op gang komt, maar daartegenover staat dan wel dat de personages mooi uitgediept worden. Vooral Sun-woo is een geweldig personage. Op het eerste zicht lijkt hij een typische koele kikker met geweldige vechtkunsten, maar hij toont ook zijn menselijke kant door Hee-so en haar minnaar niet te vermoorden zoals gevraagd door zijn baas. Byung-hun Lee is ook de geknipte man om het personage vorm te geven op een wel erg stijlvolle manier.

Het tweede deel verzandt dan een beetje in een typische wraak film met vooral veel actiescènes. Gelukkig werden deze op een stijlvolle manier gebracht (en vooral de shoot-out mag er wezen), want anders had het als een lange zit kunnen aanvoelen.

3.5*

Als tussendoortje is dit nog een redelijk vermakelijk filmpje, maar meer dan dat is het ook niet geworden. De combinatie tussen een haaienfilm en een slasher is leuk gevonden, want worden er nog wel goede films gemaakt met alleen maar haaien in de hoofdrol?

Alleen wordt het na verloop van tijd ietwat te voorspelbaar ( jongen probeert meisje te komen redden maar sterft, de stoere griet weet de psychopaat en de haaien miraculeus te overleven en de psychopaat wordt zelf gedood door de haaien). Sean Byrne had toch een beetje inventiever kunnen zijn, want dan had mijn score zeker hoger gelegen. Door de voorspelbaarheid miste ik toch de nodige spanning om echt op het puntje van mijn stoel te zitten.

Een pluim wil ik zeker nog geven aan Jai Courtney die de rol van psychopaat heerlijk neerzet. Ook de tegenspeelster/slachtoffer wordt zeker niet verkeerd gespeeld door Hassie Harrison die als Zephyr de stoere griet speelt.

2.5*

Farhadi weet mij opnieuw te overtuigen. A Separation vond ik nog net iets beter, maar veel hoeft deze film niet onder te doen. Het begint erg gezapig en vrolijk waarbij alle personages een beetje worden voorgesteld tijdens een vakantietripje. Farhadi weet de film dan in een stevige stroomversnelling te brengen met het kind dat ternauwernood uit de zee gered wordt.

Net zoals in A Separtion weet hij thrillerelementen te vermengen met een stevige portie drama en die combinatie werkt hier ook feilloos. De vraag of Elly daadwerkelijk in de zee verdronken is of is weggelopen, werkt uitstekend. Eigenlijk is de opzet dus heel eenvoudig, maar Farhadi weet voldoende twijfel te zaaien waardoor het de hele speelduur boeiend blijft.

Verder wordt er erg geloofwaardig geacteerd en bovendien worden de Iraanse manier van leven en de verhoudingen tussen mannen en vrouwen goed getoond wat ook in A Separation het geval was. Een geslaagde film dus weer van Fahradi.

3.5*

Aruitemo Aruitemo bleek een aangename kennismaking met Koreeda te zijn, maar deze Nobody Knows zet ik nog een trapje hoger.

Het verhaal is eenvoudig gebracht zonder franjes, maar het is wel erg aangrijpend om te zien. Het is al snel duidelijk dat de gezinssituatie niet al te stabiel is wanneer de 2 kleinste kinderen het appartement moeten binnengesmokkeld worden in de valiezen. Het lijkt aanvankelijk nog vrolijk aan toe te gaan, maar de moeder blijkt erg egoïstisch te zijn en laat haar kinderen meerdere keren alleen achter. Soms voor een dag, soms een langere periode en uiteindelijk laat ze hen definitief (?) achter. De moeder is niet de typische slechterik die we in films zien, maar dat is ze wel degelijk hier.

Gaandeweg wordt de situatie voor de kinderen schrijnender. Ze zien er erg verwaarloosd uit in hun vuile kleren, het appartement is een grote vuilnisbelt, het eten en water worden schaarser,.. prettig is het allemaal niet, maar de verbondenheid tussen de kinderen en het nieuwe vriendinnetje daarentegen is wel mooi om te zien. Het einde waarbij het jongste meisje wordt begraven op het vliegveld is er eentje die zeker is aangekomen bij mij.

Koreeda neemt wel zijn tijd om het verhaal te vertellen. Hij focust op de langzame achteruitgang van de levensomstandigheden van de kinderen i.p.v. op een korte tijd een aantal harde scènes aan de kijker voor te schotelen. Wat mij betreft een keuze die zeker geslaagd is en net zoals in Aruitemo Aruitemo is de sfeer hier erg rustig ondanks het zware thema.

Tweede Koreeda en een tweede die me erg kan bekoren.

4*

Prima film dit,

Het eerste deel concentreert zich voornamelijk op de voorbereiding van de Jackal op de moordaanslag op Charles de Gaulle. Zinnemann neemt uitgebreid de tijd om alles in detail aan de kijker weer te geven. Op zich vind ik het wel interessant om te zien, maar een echte spanningsboog wordt nog niet gecreëerd. Vanaf het moment dat de Jackal op de radar verschijnt van de Franse politie, neemt de spanning wel toe en wordt het erg boeiend om het kat-en-muisspel tussen de politie en de Jackal te volgen. Ook leuk om te zien, is het goede oude detectivewerk dat aan te pas komt i.p.v. alle moderne technieken die tegenwoordig gebruikt worden. Het slot met de moordaanslag wordt erg spannend gebracht. Alleen is het een beetje vreemd dat de Jackal alles minitieus heeft voorbereid, maar m.i. een paar steken laat vallen op het belangrijke moment zelf (geen echt escape plan, geen rekening mee houden dat iemand kan binnenvallen,...).

Erg interessante klopjacht film dat ergens tussen de 3.5* en 4* schommelt, maar ik geef hem het voordeel van de twijfel.

4*

Gezapig filmpje van Malick. Hij weet wel een mooie dromerige en melancholische sfeer te creëren met mooie natuurplaatjes, maar behalve de fraaie scène met de sprinkhanenplaag blijft het allemaal wat te saai. Toch een euvel dat ik vaak zie terugkomen bij Malick. De driehoeksverhouding tussen Bill, Abby en de boer wist me nooit echt te raken en naar het einde toe wordt het wat rommelig en gaat het van de hak op de tak. Bill besluit om te vetrekken, omdat Abby verliefd geworden is op de boer, maar komt later dan terug en vermoordt hij de boer.

Een nipte voldoende 

2.5*

Erg fijne film alweer van Linklater en misschien wel één van de leukere coming of age films die ik al gezien heb. Dat deze voor Amerikanen een belangrijke film is, wordt al meteen in het begin duidelijk. De nostalgie spat als het ware van het scherm af en Linklater weet dit voor de volledige speelduur vast te houden. De film heeft niet veel meer nodig dan dat, want het verhaal is flinterdun. We krijgen een groep scholieren te zien die de laatste dag van het schooljaar vieren door wat in hun auto's rond te rijden en links en rechts wat jongere scholieren een pak slaag verkopen. En het typische feest ergens midden in een bos mag uiteraard ook niet ontbreken.

Eigenlijk heeft deze film niet meer nodig dan dat en gelukkig probeert Linklater er ook niet meer van te maken dan dat. ook altijd fijn om een paar bekende gezichten tegen te komen op hun jonge leeftijd zoals Matthew McConaughey, Ben Affleck en Milla Jovovich.

3.5*

This is not a person. This is an animal.

Ik heb Dead Man Walking voor twee redenen opgenomen. Ten eerste omdat gevangenissenfilms me wel altijd weten te boeien, The Shawshank Redemption en Escape From Alcatraz zijn dan ook twee van mijn favoriete films. Alhoewel, deze film niets te maken heeft met het gevangenissenleven zelf, maar qua plot eerder te vergelijken valt met The Green Mile. De tweede reden was de naam van de regisseur. Tim Robbins zal ik voor de rest van mijn leven herinneren als Andy Dufresne, maar ik wou ook eens weten wat hij waard is als regisseur.

Qua uitgangspunt is de vergelijking met The Green Mile dan ook snel gemaakt. Een man wordt veroordeeld tot de doodstraf voor de moord op twee tieners en ondertussen blijft hij beweren dat hij onschuldig is. Zelfs de namen van de twee slachtoffers (Percy en Delacroix) klonken me zeer bekend in de oren. Van Percy was ik vrijwel meteen zeker, namelijk dat klein opdondertje van een cipier, maar ook Delacroix de fransman met de muis kon ik me vrij snel voor de geest halen. Waarschijnlijk hebben zowel Tim Robbins en Stephen King hun inspiratie vanuit hetzelfde boek gehaald, want zoveel toeval lijkt me nogal sterk. Soit, veel maakt het niet uit, want deze film is een ferme tegenvaller geworden. Het grote mankement van deze film is dat ze op geen enkel moment aangrijpend wordt, zoals men wel beweerd. Als het de bedoeling was om begrip en medeleven te krijgen met Matthew, dan is Tim Robbins daar jammer genoeg in gefaald. Zelfs het einde van de film, waar hij alles opbiecht tegen de zuster en de executie wisten me allerminst te raken. Neem daarbij ook nog eens de oersaaie dialogen tussen Matthew en zuster Prejean en je krijgt een slappe vertoning. Als er een woord is die ik nog niet heb gebruikt en zeer toepasselijk is voor deze film, dan is dat voorspelbaarheid. Vanaf het moment dat de zuster partij kiest voor Matthew, was het al meteen duidelijk hoe de rest van het verhaal zou verlopen. Eerst gaan ze proberen om in beroep te gaan en alsnog zijn onschuld te bewijzen en vervolgens raakt de zuster gevangen tussen twee vuren. Om tenslotte te eindigen met een executie die eigenlijk nooit te vermijden was.

De enige reden waarom ik deze film geen minimumscore geef, is dankzij een degelijke cast. Alhoewel, enkel Penn wist te overtuigen en zorgt daarmee voor een net niet - minimumscore. De rol van crimineel is echt op zijn lijf geschreven en hij komt zeer overtuigend over. Penn is sowieso een acteur die van elke rol wel iets weet te maken, en nu dus ook. Enkel bij zijn personage heb ik toch zo mijn twijfels. Ik vraag me af of het de bedoeling was van Robbins om de kijker de kant van Matthew te laten kiezen, en zo de kijker te doen inzien dat de doodstraf eigenlijk verkeerd is. Want in dat geval ben ik na het kijken van deze film nog meer voor de doodstraf. Heel de film lang krijg je enkel de slechte dingen van hem te zien, zoals zijn rassenhaat en zijn sympathie voor Hitler, waardoor hij van mij, hoe sneller hoe liever geëxecuteerd mocht worden. Oké, op het einde van de film toont hij toch berouw en bekent hij alles, waardoor je toch iets van zijn menselijke kant ontdekt, maar mijn sympathie kreeg hij in ieder geval niet. Desondanks goede prestatie van Penn, wat niet echt van Susan Sarandon kan gezegd worden. Ik heb haar eigenlijk nooit een goede actrice gevonden en ik denk ook niet dat ik na deze film van mening ga veranderen. Hoe dat ze hiervoor een Oscar heeft gewonnen is voor mij één groot raadsel, waarschijnlijk was de concurrentie ook al niet veel soeps. Misschien heb ik me gewoon te veel geërgerd aan haar personage dan aan haarzelf, want een zuster die het opneemt voor een moordenaar en een verkrachter is gewoon te absurd. Ik zou bijna vergeten dat ook Jack Black hier een rolletje had, maar dat was ook niets meer dan een niemendalletje.

Tja, buiten een goede Sean Penn valt er in deze film weinig of haast niets te beleven. Enorm voorspelbaar verhaal dat me op geen enkel ogenblik wist te beroeren met daar bovenop nog eens erg vervelende dialogen. De eerste kennismaking met Tim Robbins als regisseur had ik me geheel anders voorgesteld.

1.5*

Wraakfilms vind ik om één of andere reden altijd wel interessant om te zien. Er wordt meestal wel een emotionele lading aan gegeven met bijhorende thrillerelementen. Niet dat het altijd goed wordt uitgevoerd, maar Shane Meadows is daar met deze Dead Man’s Shoes wel in geslaagd.

Er zit een grimmige sfeer van in het begin van de film die er nooit uitgaat. De scènes die we te zien krijgen over het verleden van Anthony zijn geschoten in zwart-wit en geeft dat extraatje aan sfeer aan de film.

Ook het verhaal steekt goed in elkaar waarbij Richard wraak neemt op een groep dealers door hen eerst te terroriseren en nadien één voor één om te brengen. Al was er eentje bij die ze per ongeluk zelf hebben neergeschoten. De plottwist dat Anthony al langer dood was, kwam niet meteen als een echte verrassing binnen. Het zou nogal ongeloofwaardig geweest zijn mocht Richard zo hard zijn doorgeslagen alleen maar omdat Anthony drugs gebruikt had. Het vermoeden dat Anthony dus al dood was, werd dus bevestigd, maar het deed geen afbreuk aan dramatische effect. De manier waarop de hele scène rond de zelfmoord van Anthony werd gebracht, was best heftig.

Ook een dikke pluim voor Paddy Considine die erg overtuigend en vooral beangstigend overkomt als wraaknemer zeker wanneer hij dan nog eens zijn gasmasker opzet, komt hij erg bedreigend over.

Een film die qua score bij mij balanceert tussen 3.5* en 4*, maar aangezien ik niet echt iets negatief kan zeggen over deze film verdient deze de hogere notering.

4*

Sommige films kijk ik voornamelijk om het oeuvre van bepaalde acteurs of regisseurs te vervolledigen en Dead Poets Society is daar één van. Van Robin Williams wil ik toch zijn belangrijkste films gezien hebben en dit was er ééntje van.

Een topper is het niet geworden, want Dead Poets Society mist behoorlijk veel geloofwaardigheid. Robin Williams speelt op zich wel een leuke rol als een leraar Engels die zijn lessen op een eerder vrije manier weet in te vullen. Ik vond het nogal vreemd dat zijn studenten zeer snel geïnteresseerd raakten in poëzie. Je zou toch eerder verwachten dat hij veel meer moeite moet doen om zijn leerlingen mee te krijgen in zijn verhaal, aangezien poëzie toch wat moeilijker te bevatten is dan pakweg sport.

Verder krijgen we weinig interessants te zien, een groep studenten die samen in een grot filosoferen over poëzie, een jongeman die stapelverliefd wordt op een meisje en de poëzie gebruikt om haar het hof te maken en een jongen die acteur wilt worden, maar tegengehouden wordt door zijn erg strenge vader. Niet alleen het verhaal wordt nogal ongeloofwaardig gebracht, maar ook het einde met de zelfmoord van Neil komt te abrupt en is weinig geloofwaardig. In de andere scènes zagen we een sterke jongeman die er alles voor zou doen om acteur te worden, waardoor zijn zelfmoord helemaal niet past in deze film. Ik begrijp wel dat er een soort kentering moest komen om Keating in de problemen te brengen, maar daar had een andere en meer logische gebeurtenis een rol in kunnen spelen.

Geen al te beste film die veel geloofwaardigheid mist en weinig interessants te bieden heeft. Robin Williams is op zich niet slecht, maar kan het jammer genoeg niet rechttrekken.

2*

Dit is toch wel een bijzondere en emotionele documentaire geworden. Aanvankelijk leek het het een documentaire te worden voor Zachary om zijn vader beter te leren kennen, maar het is meer dan dat geworden. De wending waarbij de moeder zichzelf en Zachary van het leven heeft beroofd, kwam verrassend binnen.

De documentaire is in dat opzicht erg goed gemonteerd, waarbij eerst gefocust wordt op de persoonlijkheid van Andrew en de moord op hem. De getuigenissen van de verschillende mensen leken ook niet meteen te suggereren dat ook Zachary om het leven werd gebracht door zijn moeder. Op die manier komt de shock nog iets harder binnen.

Alleen komen er misschien wat te veel mensen aan het woord. Vooral in het eerste deel als het over Andrew gaat, is het best wel lastig om alle getuigenis te volgen. Ook omdat de meeste van hen hetzelfde zegden, kwam het soms herhalend over. Niettemin is dit een goede documentaire geworden die er emotioneel stevig inhakt.

3.5*

Deze Death Proof was de laatste film uit het oeuvre van Tarantino die ik nog niet gezien had. Ergens heb ik hem dan ook een lange tijd bewaard om toch nog een ongeziene Tarantino te hebben.

Ik wist niet wat ik van deze film mocht verwachten en was gelukkig blanco in de film gestapt. Het openingsgedeelte waar Jungle Julia en haar vriendinnen in de bar zitten, geven ook niet meteen aan welke richting de film zou uitgaan. Het wordt wat mij betreft wat te lang gerekt en komt pas echt op gang wanneer Butterfly haar lapdance geeft aan Stuntman Mike. Heerlijke scène en de fetisjen van Tarantino komen ruim aan bod, maar dat geldt eigenlijk voor de hele film. Hetgeen we nadien te zien krijgen is een geweldig stukje cinema met Stuntman Mike die transformeert tot een psychopaat op 4 wielen. Ik denk niet dat ik al een autocrash beter in beeld heb zien brengen.

De vraag was dan ook welke richting de film zou gaan nu de hoofdpersonages het loodje hadden gelegd, maar Stuntman Mike had al snel nieuwe slachtoffers op het oog. Interessant in dit tweede deel is de beginscéne in zwart-wit. Leuke keuze wat mij betreft en dit had Tarantino van mij gerust mogen doortrekken tot het einde. Ook in dit tweede deel knaagt het een beetje dat bepaalde scènes erg lang gerekt worden en zeker de scène waar de dames ontbijten in het wegrestaurant duurt wat te lang. Ik zag er wel ergens een vergelijking in met de scène uit Reservoir Dogs, maar hier wordt het toch wat te saai gebracht. Ook dit tweede deel komt dus wat later echt uit de startblokken wanneer de dames met de Dodge Challenger gaan rijden en Zoë hangend aan 2 broeksriemen op de motorkap gaat liggen. Er komt een heerlijke confrontatie met Stuntman Mike, waardoor dit tweede deel ook nog de moeite waard wordt.

Leuke film van Tarantino, maar uiteraard behoort dit niet tot zijn beste werken. Sommige scènes slepen wat te lang aan, maar andere scènes zijn dan weer erg sterk.

3.5*

Death Wish is een zeer mooi voorbeeld van een vigilantefilm. Paul Kersey’s vrouw en dochter zijn slachtoffer van een gewelddadige verkrachting, waarbij zijn vrouw overlijdt. Paul kan de toenemende criminaliteit niet meer aanzien en besluit om zelf de misdaad te gaan bestrijden.

Charles Bronson speelt hier op zijn best. Knap hoe een gewone man zoals Kersey, die zelfs schrik heeft van een wapen, kan uitgroeien tot een moordenaar.

Verder geeft Death Wish een mooi beeld weer van Amerika in de 70’. Toenemende criminaliteit en angst bij de burgers.

Die zogenaamde badhuis in de rijke buurt van Londen zoals in de plotomschrijving staat, moet ik gemist hebben, want het zag er erg aftands uit. In ieder geval levert het wel een speciaal sfeertje op en dat ik combinatie met het opvallend kleurgebruik krijgt het iets surrealistisch.

Het verhaal rond de ontluikende seksualiteit van Mike is ook best boeiend om te volgen en dan vooral dankzij de vrouw waar hij een obsessie voor heeft. Het levert enkele amusante scènes op waarbij Susan Mike aan het lijntje houdt zoals in de cinema. Mike krijgt ook genoeg kansen bij andere vrouwen zoals een vroegere schoolvriendin en een prostituee, maar door zijn obsessie voor Susan weigert hij telkens wat resulteert in een sterk einde in het zwembad.

3.5*

Blijft ijzersterk

Oké, ik begrijp wel dat veel mensen het eerste deel veel te saai vinden, maar ik ben er wel van overtuigd dat dit juist nodig is om het verloop te kunnen vertellen. Als de vriendschapsbanden niet in beeld zouden gebracht worden, dan zou volgens mij de rest van de film zeker en vast niet hetzelfde effect gehad hebben die ze nu wel had. Alleen volgt de overgang van het thuisfront naar het oorlogsgebied dan wel vrij bruusk. Het eerste hoogtepunt van de film is natuurlijk de Russische roulette in het gevangenkamp. Ongelooflijk spannend en beklijvend. Verder zakt de film nergens in, en de Russische roulette in de gokhal blijft enorm aangrijpend.

De Niro en Walken acteren hier bijzonder sterk. Walken wist me enorm te imponeren met zijn personage Nick, en misschien wel meer dan De Niro. De manier waarop hij verandert van levensluchtige kerel naar een getraumatiseerde verslaafde is fantastisch gespeeld. De Niro doet het meer als de stille, maar ook zijn mentale verwoesting is erg zichtbaar.

Erg aangrijpend oorlogsdrama met een fascinerende invalshoek. De totale ravage van de oorlog wordt erg sterk in beeld gebracht en de Russische roulette scènes zijn enorm indrukwekkend. En een dikke pluim voor de cast.

4,5*

Gezien het hoge gemiddelde die deze film hier krijgt, had ik er toch meer van verwacht. Ik begrijp wel dat dit in 1958 een gewaagde film was, maar anno 2025 stelt het niet zoveel meer voor en is het weinig subtiel allemaal.

Sommige stukken duren ook iets te lang, zoals wanneer de 2 mannen in de put gevallen zijn en verschillende pogingen nodig hebben om naar boven te klauteren. Ik snap wel dat Kramer wilde aantonen dat ze door samen te werken elk probleem kunnen oplossen, maar als kijker had ik er erg weinig aan.

Het duurt ook een tijdje vooraleer de film echt op gang komt. In het begin is het toch vooral veel gepraat en geruzie en pas wanneer ze in het dorpje aanbelanden, krijgen we wat interessante scènes te zien.

Verder hebben we ook een sheriff en zijn bende die achter het duo aanzitten, maar verder wordt er met hun weinig gedaan. Nergens had ik het gevoel dat ze de ontsnapte gevangenen op de hielen zaten en dat zou de spanning wel ten goede gekomen zijn. Ook de romance tussen Tony Curtis en de boerin is eerder vervelend te noemen.

Een tegenvaller deze The Defiant Ones. Wel jammer, want van Stanley Kramer heb ik al beter gezien.

2*

Interessant deel uit de Dekalog reeks. De ontwikkelingen zijn best boeiend om te volgen hoe Anka en haar ‘vader’ reageren op de informatie die de brief van de overleden moeder bevat. Het gaat verder dan enkel de vraag of je ook een echte vader kan zijn als je niet de biologische vader bent. Er is ook een zekere aantrekkingskracht tussen hun twee dat de film interessant houdt.

Het einde met de ‘plottwist’ waar Anka toegeeft dat ze de brief verzonnen heeft en de echte brief niet heeft geopend, past wel bij de rest van de film en lijkt het wel goed te komen in de vader-dochter relatie.

En het is ook voor een groot stuk de verdienste van het goede acteerwerk van Adrianna Biedrzyńska dat er voor zorgde dat ik geboeid zat te kijken. Kieslowski weet er ook een leuk extraatje in te steken met de man met de kano die 2 keer voorbijkomt.

3*

Toch een klein stapje achteruit in vergelijking met het eerste deel. Het dramatisch effect komt minder binnen dan in het eerste deel en nochtans vind ik het uitgangspunt rond de dokter die moet kiezen of hij voor God mag spelen interessanter dan het thema in het eerste deel. De hele uitwerking was toch wat te droog en kwam traag op gang.

Kieslowski trakteert ons wel op een aantal mooie beelden met o.a. de wesp die uit het glas probeert te klimmen en de vallende waterdruppels. Hopelijk wordt het derde deel wat beter om de interesse in de reeks te behouden.

2.5*

Kieslowski wist me al eerder te bekoren met onder meer de Trois Couleurs trilogie, dus moest ik ooit eens aan de Dekalog reeks beginnen.

Niet dat dit eerste deel een tegenvaller is, maar het heeft me niet over de hele lijn weten te overtuigen. Het hele vraagstuk rond geloof vs wetenschap wordt te voorspelbaar gebracht. Vanaf het moment dat Pawel zijn schaatsen krijgt en de vader de berekening rond de dikte van het ijs ingeeft op de computer, was het al vrij duidelijk hoe de overige 30 minuten zouden ingevuld worden.

Desondanks is het dramagedeelte wel sterk genoeg om er makkelijk een voldoende aan te geven. De vader-zoon relatie is kort, maar intens en het einde waarin Pawel uit het water wordt gehaald, is erg aangrijpend. Ook de scène waarin de vader eerst nog zorgeloos lijkt te zijn en vertrouwt op zijn berekening, maar naarmate de tijd vordert toch begint te beseffen dat hij fout kon zijn, is sterk gedaan.

Degelijk begin dus van de reeks en ben benieuwd wat er nog te ontdekken valt in deze reeks.

3*

Apart filmpje, dit derde deel uit de Dekalog reeks. De sfeer die Kieslowski weet neer te zetten, is erg sterk. De hele film speelt zich af tijdens de Kerstnacht en de combinatie tussen de kerstverlichting en de verlaten, grauwe, donkere straten zorgt voor een erg melancholisch sfeertje.

Het verhaaltje rond de vrouw die niet alleen wil zijn op Kerstnacht en daarom haar ex-vriend door een vreemd spelletje de hele nacht bij haar houdt, kon me wat minder boeien. Al maken ze wel wat absurde dingen mee, zoals de dode man die ze gaan identificeren en de mannen in de cel die worden natgespoten.

Ik zou het op het niveau van het eerste deel zetten en beter dan het tweede deel, maar echt overtuigd ben ik nog niet door deze reeks.

3*

Dat Delicatessen een apart filmpje is, is het minste wat je kan zeggen. Het kleurgebruik is erg opvallend, maar ook erg mooi en de personages en de humor zijn lekker absurd. Al was het toch vooral het eerste uur dat me het meeste kan bekoren met een aantal erg geslaagde scènes, zoals het piepend bed scène en de zelfmoordpogingen van de vrouw.

Dominique Pinon en Jean-Claude Dreyfus zijn lekker op dreef en met hun karakteristieke gezichten zijn ze sowieso al de moeite waard om te zien. Zeker met de close-ups als ze erg expressief uit de hoek komen.

Alleen kon het laatste halfuur me wat minder overtuigen. Het wordt wat meer over the top en de subtiliteit valt wat weg. Het hele gedoe met de ondergrondse mannetjes kon me maar matig bekoren.

Leuk om deze eindelijk eens gezien te hebben, maar een echte topper vind ik het niet.

3*

Leuk filmpje van Jean-Marc Vallée. De film zit vol leuke observaties, grappige en ontroerende momenten. Vooral het eerste deel van de film is erg sterk met het begin van het rouwproces waar Davis brieven schrijft naar het automatenbedrijf en een relatie ontstaat met een medewerkster van het bedrijf. De observaties die hij maakt doordat hij plots ‘alles helder ziet’ zijn best grappig en cynisch en de relatie die ontstaat met Karen is ontroerend om te volgen. Er zitten te veel kleine humoristische momentjes in om allemaal op te noemen, maar het moment met het antwoordapparaat is wel een erg leuke.

De tragikomedie is best een lastig genre om een echte topper in te maken. Er moeten heel veel puzzelstukjes op de juiste plaats vallen, waardoor dergelijke films bij mij vaak stranden in de categorie van ‘goede films’ i.p.v. de categorie van ‘toppers’. Op basis van het eerste deel leek dit mij wel een topper te worden, maar gaandeweg worden er wat zaakjes ingestopt door Vallée om de boel draaiende te houden. Het uit elkaar halen van allerlei objecten vond ik wel een leuke vondst, maar jammer genoeg gaat Davis er toch wat over door zijn huis quasi tot op de grond te slopen. Ook het zijplotje rond de homofiele gevoelens van de zoon van Karen voelt te geforceerd aan. Ook de ontdekking van de verborgen zwangerschap van Julia voegde weinig toe aan het geheel. Sowieso krijgen we een beperkt beeld van Julia waardoor het weinig effect heeft.

Film met veel potentieel, maar het tweede deel kan het niveau van het erg sterke eerste deel niet volhouden.

3.5*

Zeer geslaagde thriller die me toch een lange tijd op het puntje van mijn stoel heeft laten zitten. Vanaf het moment dat het kat-en-muisspel begint tussen Laroche en Charles, is de spanning voorturend te snijden. Vooral de scènes waarbij Laroche hem thuis opwacht en de moord op Winston staken er bovenuit. Hoewel Charles een aantal onlogische dingen deed. vond ik de plottwist best verrassend. Verder is het trio Owen-Aniston-Cassel erg goed op dreef.

4*

Toch weer een iets moeilijkere film van Antonioni. Niet dat het verhaal moeilijk te volgen is, maar wel het personage Giuliana. Monica Vitti doet het verre van verkeerd hier en ze is een klassevolle vrouw die de film een extra niveau geeft, maar het is vrij lastig om de volle speelduur in haar hoofd te kruipen. Dat ze met mentale problemen, angstaanvallen en het gevoel van isolement kampt, is vrij duidelijk, maar haar gedragingen en de ontwikkelingen in haar relatie met Corrado zijn niet altijd even makkelijk te volgen.

Visueel weet Antonioni wel knappe dingen op het scherm te toveren. De opening op het grauwe fabrieksterrein met Monica Vitti in haar contrasterende groene jas is er eentje die meteen mag ingekaderd worden en de dichte mist zorgt ook voor een aantal fraaie momenten.

De scène die er voor mij bovenuit steekt, is het verhaal dat Giuliana aan haar zoon vertelt over het meisje op het strand. Het komt compleet vanuit het niets en het is me ook niet duidelijk wat dit met de rest van de film te maken heeft, maar het is wel iets dat een lange tijd bij mij zal blijven hangen. Het strandje is erg mooi in beeld gebracht, het plotselinge gezang is erg mysterieus en het steekt af tegen het depressieve gevoel dat de rest van de film uitstraalt. Misschien was dat wel gewoon de bedoeling van Antonioni om plotseling een scène in te steken dat een compleet ander gevoel geeft.

Anyway, moeilijke film om te beoordelen. Visueel spreekt het mij wel aan en we krijgen een aantal knappe scènes te zien (ook die met de groep in het huisje is zeker het vermelden waard), maar de ontwikkelingen in de relatie tussen Giuliana en Corrado zijn nogal matig uitgewerkt.

3*

Tof filmpje van Rodriguez, maar achteraf gezien mocht het misschien ietsje meer zijn. Er zitten een aantal erg geslaagde scènes in, denk maar aan de openingsscène waar Buscemi een verhaal komt vertellen over Bucho in het café. Erg leuke scène is dat en het schietgevecht van Banderas in het café mag er ook best wezen. Ook een aantal andere dingetjes zijn best geslaagd zoals de gitaarkoffertjes van de 2 vrienden van Banderas waarin geweren en bazooka’s zitten en de mop die Tarantino komt vertellen.

Voor de rest steekt de film nu niet echt uit boven andere soortgelijke actiefilms. Het wraakverhaal, de romance, de badguy en zijn handlangers,,, het is nergens vervelend, maar bijzonder is het ook allemaal niet en misschien had er nog een extra schietgevecht ingepast zoals die in de bar.

In ieder geval is deze wel prima als vermakelijk tussendoortje.

3*

William Wyler heeft me al een aantal keer serieus weten te verbazen met erg goede films als The Best Years of Our Lives, Roman Holiday en Ben-Hur. The Desperate Hours leek me opnieuw iets totaal anders, want ook die andere films zijn allen van een heel ander genre.

The Desperate Hours is wat mij betreft van een iets lager niveau, maar is nog steeds een degelijke homejacking film. Het weet zich te onderscheiden van andere gijzelingsfilms doordat het vrij vlot aanvoelt. Het merendeel van de film speelt zich wel af in het huis, maar Glenn Griffin laat ook toe dat de vader en dochter het huis mogen verlaten om niet te veel de aandacht te trekken. Alleen heb ik zelden echt op het puntje van mijn zetel gezeten, want daarvoor zit er toch te weinig suspense in de scènes binnenshuis.

Humphrey Bogart is degelijk op dreef als gijzelnemer, maar ik heb hem eerlijk gezegd al betere rollen weten spelen. Fredric March vond ik hier de beste van het gezelschap als vader van het gezin. Het is vooral de realistische manier waarop hij omgaat met de situatie dat me het meest kon bekoren. vaak zien we toch van zo'n heldhaftige types in dergelijke rollen die acties ondernemen die niemand anders zou doen.

Degelijk gemaakte gijzelingsfilm, maar ik miste toch dat speciale om er een hogere score aan te geven.

3*

The Devil’s Teardrop.

Soms neem ik onwillekeurig een film op zonder te kijken waarover hij gaat of wie erin mee speelt. The Devil’s Teardrop is daar zo’n voorbeeld van. Zonder enige voorkennis en verwachtingen heb ik deze film gisterenavond dan maar een kans gegeven.

Achteraf bekeken was het een slechte zet van mij om eender welke film op te nemen, want dit is toch wel uitgedraaid op een teleurstelling. Nochtans begon de film vrij goed met De Digger die zonder pardon zijn zwaar geschut bovenhaalt en een tiental mensen neerschiet. Het is altijd leuk meegenomen dat de film al meteen begint met een schietpartij en geen lange intro, maar dat liedje was al snel over. Bij dit soort films moet je niet veel verhaal verwachten maar Norma Bailey lijkt nog wel ergens te proberen vind ik. Langs de ene kant heb je de CSI-achtige speurtocht naar De Digger en langs de andere kant het oninteressant verhaaltje over de problemen tussen Parker en zijn ex-vrouw. Had van mij eerlijk gezegd niet gehoeven, want hierdoor krijg je een mengeling van een matige soort CSI en een oersaaie soap te zien.

Verder is The Devil’s Teardrop niets meer dan een standaard politieverhaaltje, waarbij er beroep wordt gedaan op een “puzzelmeester” om de raadsels te ontrafelen. De manier waarop alles onderzocht en opgelost werd deed me sterk aan CSI denken, waar de kleinste sporen en details leiden tot vooruitgang in het onderzoek. En laat CSI nu juist een serie zijn waar ik na een tiental afleveringen meer dan genoeg van had. Het enige lichtpuntje in dit hele verhaal was verrassend het einde. Dat die andere politieagent uiteindelijk de opdrachtgever van De Digger blijkt te zijn, is misschien niet bijster origineel, maar voor mij kwam het toch als een verrassing aan.

Dan hoop je dat de acteurs de boel nog kunnen redden, maar echt een goede indruk hebben ze nu toch ook niet achtergelaten. Misschien moet ik gewoon geen al te hoge eisen stellen bij zulke films. Tom Everett Scott deed me nu niet echt een belletje rinkelen, maar na wat opzoekwerk blijkt hij hebben meegespeeld in An American Werewolf in Paris. Nu niet meteen een gelauwerde titel, maar toch een film die ik vroeger een keer of twee heb gezien. Soit, misschien was het acteerwerk niet hetgeen me ergerde, maar wel die stereotype politiepersonages. Ik zei het al dat het verhaal veel gelijkenissen vertoont met CSI, maar ook de personages zijn typische gevallen uit die reeks.

Ik had besloten om er een leuke brijdagavond van te maken, maar deze film wou daar blijkbaar niet aan meewerken, spijtig. Aan de mensen die van plan zijn/waren deze film te zien (als die er al waren), kan ik de goede raad geven dat best niet te doen.

1*

Lastige film van Bresson. Voor zover ik zijn oeuvre ken, is dit een typische Bresson met het emotieloze acteren dat opvalt en close-ups van allerlei handelingen en lichaamsdelen. De man heeft toch wel een zeer herkenbare stijl en als je zin hebt in een feelgood is een Bresson film niet de beste keuze.

In L’Argent bijvoorbeeld vond ik het allemaal nog goed werken, maar in deze film is dat minder het geval. Hoewel Bresson er in geslaagd is om een trieste en donkere sfeer neer te zetten (de beelden van het milieu dat naar de vaantjes gaat, het doodknuppelen van het zeehondje,...) en de weg naar de zelfmoord van Charles nog net boeiend genoeg is (in het begin zien we 2 tegenstrijdige krantenartikels waarin de ene over zelfmoord heeft en de andere over moord), is het toch lastig om mee te gaan in al zijn gedachtegangen over de zelfmoord die hij wil plegen.

Het einde is er nochtans één die wel indruk maakt wanneer Charles even aan het raam van een huis blijft stilstaan waar de televisie speelt. Even kreeg ik het gevoel dat hij twijfelde om door te gaan, maar zijn besluit stond toch vast. Best een akelig momentje, net zoals wanneer hij effectief wordt neergeschoten door zijn vriend, maar op dat moment nog iets wilde zeggen.

Ik snap de waardering wel voor deze film, maar bij mij werkt het niet echt als het bijna onmogelijk is om de gedachtegangen te doorgronden van het hoofdpersonage.

2.5*

Van Clouzot heb ik voorlopig nog maar enkel deze Les Diaboliques gezien. Mijn stem dateert van een dikke 10 jaar geleden en ik kon me deze film niet helemaal meer voor de geest halen. Bij deze dan maar eens aan een herziening onderworpen.

Uiteindelijk is dit gewoon een erg sterke thriller geworden. Toegegeven, de film kent een behoorlijk trage opbouw, maar hierdoor worden de motieven voor de moord op de schooldirecteur geloofwaardiger. Vanaf het moment dat de schooldirecteur in het zwembad wordt gedumpt, komt de film in een stroomversnelling en zat ik tot op het einde op het puntje van mijn stoel. Tijdens het kijken, kon ik me een aantal scènes wel herinneren, maar ik wist niet meer hoe de film precies eindigde. Eerlijk gezegd, had ik de ontknoping niet zien aankomen en dat zorgt dan weer voor een extra bonus. Met het scenario dat de directeur niet dood was, had ik geen rekening meer gehouden.

Ik kom de naam Hitchcock hier vaak tegen bij de berichten, maar eerlijk gezegd, heb ik pas helemaal op het einde voor het eerst de link gelegd met de Master of Suspense. Wanneer Christina 's nachts naar buiten kijkt, ziet ze de lichten in de kamers aangaan en iemand bewegen. Meteen moest ik aan Psycho denken met de scène waarin de 'moeder' voor het raam verschijnt. Soit, dat terzijde.

Knap staaltje vakwerk met alle nodige ingrediënten voor een sterke thriller. Binnenkort wat meer opzoeken van Clouzot.

4*

Die Hard wordt bestempeld als één van de beste actiefilms aller tijden en dat is meer dan terecht. Tevens is hij mijn favoriete actiefilm aller tijden. Meer dan 20 jaar na dato moet Die Hard niet onderdoen voor de nieuwe generatie actiefilms. Integendeel zelfs, de meeste actiefilms van tegenwoordig zijn het niet eens waard om vergeleken te worden met deze geweldige film.

Het verhaal op zich lijkt zeer gewoon. Een gijzeling die zich afspeelt in een wolkenkrabber in LA en 1 persoon die de boel moet zien te redden. De film lijkt op het eerste gezicht alles weg te hebben van een doodgewone actiefilm, maar niets is minder waar. Alles steekt er goed in elkaar, het scenario, de casting, de sfeer en de locatie.

De actie is nog altijd zeer goed en spectaculair. Er zijn heel wat geweldige scènes bij, zoals het gevecht op het dak en McClane die onder een tafel in een vuurgevecht is beland. De film straalt ook een geweldige sfeer uit, doordat het verhaal zich afspeelt tijdens Kerstmis en daardoor een vriendschappelijke en vreedzame sfeer ontstaat. Totdat er plots een bende terroristen het gebouw binnenvallen, waardoor die aangename sfeer helemaal omslaat in angst. Ook even vermelden dat er veel prachtige buitenshots zijn van het imposante Nakatomi Plaza.

Over de casting kan ik alleen maar goede dingen zeggen. Bruce Willis speelt zijn rol uitstekend en met heel veel charisma. John McClane is voor mij één van de coolste filmpersonages die ik ken. Hij is stoer, cynisch en natuurlijk een onbevreesde held. Zijn oneliner, yippi-kay-yee motherfocker is legendarisch. Ook veel lof voor zijn tegenspeler Hans Gruber, gespeeld door Alan Rickman. Hij is niet die typische bad guy, die meer spieren heeft dan hersens. Hij is een zeer intelligente slechterik en voor mij één van de beste bad guys ooit.

Voor deze briljante actiefilm kan ik spijtig genoeg niet meer dan 5* geven.