Meningen

Die Hard op het vliegveld

Die Hard 1 is tot nu toe mijn favoriete actiefilm aller tijden en vermoedelijk zal dat nog een lange tijd zo zijn, maar toch is Die Hard 2 best wel vermakelijk. Het concept is nog altijd hetzelfde, John McClane die het opneemt tegen een groep terroristen. Niet vernieuwend dus, maar het werkt toch weer. Ook de sfeer is gelijkaardig uit deel 1. Het is Kerstmis en alles lijkt er rustig aan toe te gaan op het vliegveld, totdat John McClane onraad ruikt. Met als gevolg dat de leuke kerstmissfeer helemaal omslaat in totale paniek en chaos.

Bruce Willis is weer helemaal in topvorm en doet het weer uitstekend als de heldhaftige John McClane. Met zijn ‘lik mijn reet mentaliteit’ en zijn cynische humor zet hij wederom een prima rol neer. Ook zijn maatje uit deel1, politieagent Al, heeft een bijrolletje in het begin van de film. In deel 2 was het toch helemaal anders met kapitein Lorenzo, die ik helemaal niet kon uitstaan. McClane altijd maar onder zijn voeten geven en buiten willen gooien. Man, had ik nu eens goesting om die kleine nietsnut een draai rond zijn oren te geven.

Het grote minpunt dat ik toch bij deel 2 heb, is het gebrek aan een goede badguy. Wat had die Hans Gruber toch meer charisma dan die schotelvod van een kolonel Stuart. Het spijtigste van alles is dat er geen echte confrontatie is geweest tussen hem en McClane. Juist even rollebollen op de vleugel van het vliegtuig, maar dat was ook alles. Een badguy die alles regelt vanuit zijn operatiekwartier in de kerk, is de naam badguy niet eens waardig.

Verder zijn er natuurlijk een hoop leuke actiescènes, zoals het gevecht in de bagagekamer, McClane die de springstoel gebruikt om uit het vliegtuig te ontsnappen en natuurlijk de slotscène waar McClane het vliegtuig laat ontploffen.

Duidelijk minder dan de voorganger, maar met een Bruce Willis in topvorm valt er van elke film wel iets te maken.

3.5*

Minder dan deel 1, maar beter dan deel 2.

Deel 1 blijft natuurlijk onovertroffen, maar doet in mijn ogen wel beter dan het tweede deel. Voor het eerst speelt Die Hard zich niet af op een afgesloten ruimte, zoals een wolkenkrabber of een vliegveld. De zet om John McClane voor de verandering eens door de stad te laten lopen, vind ik erg geslaagd. Het geeft ook meteen een zeer hoog tempo mee aan de film, waardoor de spanning steeds te snijden is. Steeds zit je met dezelfde vraag of hij wel op tijd gaat zijn om zijn opdracht te volbrengen.

Bruce Willis doet het wederom uitstekend en weet als de beste het personage John McClane neer te zetten. In vergelijking met deel 2 is het niet alleen Bruce Willis die de film naar zijn hand zet. Samuel L. Jackson doet het uitstekend als blanken hatende side-kick van John McClane. De combinatie Willis/Jackson is gewoon subliem en zorgen voor heel wat hilarische momenten. In het begin waren ze nochtans als water en vuur, waarbij vooral de scène met het racistische reclamebord voor iets tussen zit. Maar naargelang de film vordert, ontstaat er toch een mooie band tussen hen. Bij Die hard 2 ergerde ik me vooral aan het gebrek aan een goede badguy. Simon Gruber, gespeeld door Jeremy Irons vind ik prima als badguy. Dat hij de broer is van Hans Gruber, de Duitse terrorist uit deel 1 is een leuk detail.

Om nog even terug te komen op het schitterend samenspel van Willis en Jackson:

John McClane: Listen, you fail I cover your ass. I fail you cover my ass!

Zeus: And if we both fail?

John McClane: Then we're both fucked!

En

John McClane: [hands Zeus a gun] Here take this.

Zeus: How's it work?

John McClane: You don't know how to shoot a gun?

Zeus: Look, all brothers don't know how to shoot guns, you racist motherfucker.

John McClane: Sue me.

4*

Het is nog maar mijn derde John Woo film en de eerste niet-Amerikaanse film, maar het smaakt in ieder geval naar meer. Het is een simpele rechttoe rechtaan film, maar hetgeen we te zien krijgen is uiterst vermakelijk.

We krijgen een hoop brute actiescènes te zien en het tempo ligt ontzettend hoog. De actiescènes zijn erg over the top, maar links en rechts zijn er iets meer suspensvolle scènes zoals de moordaanslag vanop de boot, de confrontatie in het ziekenhuis tussen The Killer en de 2 rechercheurs of de confrontatie tussen hen bij Jennie thuis.

De film wordt ook ondersteund door wat drama rond de vriendschap tussen The Killer en de politieagent enerzijds en romance tussen The Killer en Jennie die geleidelijk aan blind wordt. De vriendschap komt op een geslaagde manier tot uiting en de romance is gelukkig niet te klef. Alles past wel binnen het sfeertje dat de film wilt uitstralen.

Zeer vermakelijke actiefilm van John Woo.

3.5*

Dirty Harry is een spannende actiefilm met in de hoofdrol een verdienstelijke Clint Eastwood, die de rol van inspecteur Harry Callahan speelt.

In San Fransisco wordt er een jonge vrouw neergeschoten door een seriemoordenaar, die zichzelf uitgeeft als Scorpio. Harry Callahan, beter bekend als Dirty Harry wordt op de zaak gezet om de losgelopen gek te vatten. Clint Eastwood speelt best wel behoorlijk, maar ook niet groots. Ik miste een beetje zijn uitstraling van de Dollartrilogie.

Dirty Harry heeft een vrij aardig tempo en heeft vrijwel nergens zwakkere momenten. Daarnaast zijn er enkele mooie scènes, zoals de bankoverval. Op het einde van die overval stelt hij de enige overlevende voor een dilemma. Ofwel raapt hij zijn geweer op en schiet hij Harry neer of hij geeft zich over, want Harry kan nog altijd een kogel over hebben. Uiteindelijk geeft hij zich over, maar dan blijkt dat hij helemaal geen kogels meer had. Echt geweldig.

Wel spijtig vond ik dat de identiteit van Scorpio vrij snel bekend was. Voor mij part mocht hij iets mysterieuzer geweest zijn.

Verder zijn er nog enkele mooie beelden geschoten van San Fransisco vanop het dak van een gebouw en vanuit de helikopter. Een minpunt was de vaak te donkere belichting tijdens de achtervolgingscènes. In de meeste gevallen kon je de acteurs niet eens meer van elkaar onderscheiden.

Al bij al een leuke kijkbeurt. 3.5*

Ik had The Disaster Artist ooit al eens gezien nog voor ik The Room had gezien. The Room bleef ik om een of andere reden steeds uitstellen, misschien omdat ik ondertussen redelijk wat filmpjes op Youtube had zien passeren, maar uiteindelijk heb ik The Room recentelijk een kans gegeven. Ergens kreeg ik dan weer erg veel zin om The Disaster Artist nog eens te bekijken.

Er zijn weinig films die me zo'n grote glimlach bezorgen als deze The Disaster Artist. De manier waarop James Franco het personage van Tommy Wiseau neerzet, is fenomenaal. Tommy Wiseau is natuurlijk een dankbaar individu om een hele film rond te maken. Heerlijk maf en excentriek, maar Franco doet het ook gewoon ontzettend goed. Het accent, de zweverige stem, de typische lach,... het is wel een heel erg dichte benadering van het personage.

Ik ben sowieso een fan van films die over het maken van films gaan, maar dit is natuurlijk een buitenbeentje. Het is erg tof om te zien hoe bepaalde scènes tot stand zijn gekomen, want het is anders bijna niet te geloven dat bepaalde stukken de film hebben gehaald. Neem nu het moment dat Wiseau begint te lachen bij het verhaal van de vrouw die in het ziekenhuis is geslagen. Blijkbaar had de regisseur wel gevraagd om ander te reageren, maar Wiseau bleef iedere keer lachen totdat de regisseur er genoeg van had en het maar zo liet. Ook het achterliggend verhaal over het waterflesje bij de beroemde 'Oh Hi Mark scène' is erg tof om te zien, maar sowieso zit de film vol van dit soort momenten.

heerlijke herziening gehad met deze The Disaster Artist. Het is erg vlot en komisch gemaakt, James Franco doet het geweldig als Tommy Wiseau en The Room is zo'n bijzondere film om er een film over te maken. Ook het einde waarbij verschillende scènes uit beide films vergeleken worden, is een erg leuke afsluiter.

4*

Ook na een herziening blijft dit best een indrukwekkende film. Ik ben sowieso al een fan van films waarin verschillende verhaallijnen met elkaar verbonden worden, maar hier wordt het wel op een zeer meeslepende manier gebracht en dit gedurende de hele speelduur.

De verschillende verhaallijnen gaan over diverse thema's die te maken hebben met de hedendaagse technologie (internetfraude, cyberpesten, uitbuiting van jongeren voor webcamseks). De film mag dan al ruim 10 jaar oud zijn, maar nog steeds zijn dit erg actuele thema's. Ze worden overigens op een erg realistische manier gebracht (de scène met de zelfmoordpoging was best wel heftig).

4*

Gelukkig worden er regelmatig toplijstjes gemaakt om verborgen toppers te ontdekken. Deze District 9 was zo’n film die me destijds volledig ontglipt was, maar ik wel vaak zag terugkomen in die toplijstjes.

Nu is District 9 een degelijke actie/sciencefiction dat mij vooral in het eerste deel wist te bekoren. Het is wel even wennen aan de documentaire achtige stijl, maar hierdoor weet het zich wel te onderscheiden van andere genregenoten. Verder vallen de link met de apartheid en de humoristische aanpak wel op, waarbij de Zuid-Afrikaanse overheid de Aliens wilt buitenwerken met uitzettingsbevelen. Diegene die hiermee belast is, Wikus, is een typisch bureaumannetje die de held van de film wordt. Echter verzandt de film na verloop van tijd in een typische actie/sciencefiction waarbij er vooral veel afgeknald wordt.

Speciaal filmpje binnen het genre dat zeker de moeite is om eens te bekijken.

3*

Dogville heb ik al een lange tijd uitgesteld om te kijken, omdat het me altijd een moeilijk toegankelijk film leek te zijn waarvoor je in the mood voor moet zijn. Eigenlijk is het tegendeel waar, want op zich is het een vrij begrijpbare film geworden en zelfs de meest toegankelijke die ik van Lars von Trier tot nu toe gezien heb. Oké, Lars von Trier raakt wel heel veel thema’s aan over de menselijke aard en bepaalde zaken zullen me wel ontglipt zijn, toch is de basis wel vrij duidelijk.

Het eerste kwartier had ik wel wat moeite om in de film te komen door het ontbreken van een echt decor, wat één van de redenen was dat deze film me ontoegankelijk leek te zijn, maar na dat kwartier was ik zelfs niet meer bezig met het decor en was de aandacht volledig gevestigd op het verhaal van Dogville. Het geheimzinnig verleden van Grace zorgde er wel voor dat er een bepaalde mystiek en spanning rond de film hangt. Het ontbreken van het decor zorgde ook voor een erg harde scène waarin Grace voor het eerst verkracht werd. Het ‘wegkijken’ van de dorpsbewoners en vooral dan van de dorpsfilosoof Tom, die niet meer dan een hypocriete lafaard blijkt te zijn, wordt op die manier erg sterk in beeld gebracht.

Het einde is mij wel wat over the top waar Grace wraak neemt door het hele dorp te laten uitmoorden, waarbij ik de beweegredenen van Grace niet allemaal goed kan plaatsen. Soit, ik heb deze film onterecht lang voor mij uitgeschoven en het is ook de eerste keer dat von Trier mij echt heeft weten te overtuigen na drie eerdere pogingen.

4*

In vrees dat deze van Kitano niet echt mijn ding is. Nochtans hebben de 3 liefdesverhalen wel genoeg potentieel, maar het pakte mij niet.

De eerste verhaallijn met de 2 bedelaars die aan elkaar vasthangen met een touw krijgt duidelijk de meeste screentime, maar dit verhaal wordt erg afstandelijk gebracht dat ik amper sympathie met deze mensen had. Voor mij is dat wel essentieel om van een dergelijk liefdesverhaal te kunnen genieten. Ze slenteren zich doorheen de film naar plaatsen die hun (stukgelopen) relatie hebben gevormd, maar nergens kreeg ik enige binding met de personages.

Het verhaal rond de vrouw die iedere zaterdagmiddag naar hetzelfde bankje gaat in de hoop dat haar liefde ooit terugkomt, heeft wel een zeker potentieel, maar het krijgt naar mijn gevoel niet de nodige screentime. Hetzelfde kan zeker gezegd worden over het derde verhaal met de blinde man die zijn popidool opzoekt. Ook dit verhaal wordt erg karig uitgewerkt waardoor ik amper voeling ermee kreeg.

Kitano lijkt niet helemaal mijn type regisseur te zijn met 2x 2*, 1x 2.5* en 1x 3.5*.

2*

Een verfilming van Stephen King is altijd wel een beetje afwachten. Sommigen kunnen stevig tegenvallen en sommigen zijn echte toppers. Deze Dolores Claiborne zit daar ergens tussenin. een echte topper is het niet, maar het is uiteindelijk een sterke psychologische thriller geworden. De opbouw zit erg goed in elkaar, waarbij we beetje bij beetje meer te weten komen over het verleden van Dolores en haar dochter. De afwisseling tussen de flashbacks in de heldere kleuren en het heden in grauwe kleur, is erg knap gedaan. In het begin is het handig om te weten wanneer er wordt overgeschakeld naar het verleden, maar de grauwe kleur uit het heden draagt bij in de sterke sfeerschepping. Het verhaal zelf is interessant genoeg om gedurende iets meer dan 2 uur te boeien en Kathy Bates zet een erg overtuigende rol naar als Dolores Claiborne.

3.5*

Heerlijke thriller van Wilder,

Deze Double Indemnity was na een dikke 10 jaar nog eens toe aan een herziening, want eerlijk gezegd, het merendeel van de film kon ik me niet meer voor de geest halen. Achteraf gezien is dat een enorm voordeel, want het hele plot zit geweldig in elkaar. Wilder werkt het plot wel zeer gedetailleerd uit, misschien wel iets te gedetailleerd, maar dat maakt deze film net zo speciaal. Iedere gedachtegang van Walter Neff wordt uitvoerig verklaard en hierdoor denk je dat zijn plan gaat werken. Uiteindelijk weet Keyes het hele plannetje te doorzien.

Als je niet zou weten wie de regisseur van deze film is, zou bijna iedereen op Hitchcock gokken. Een mooi voorbeeld is Phyllis die zich achter de deur verstopt wanneer Keyes op de gang staat te praten met Neff. Maar ergens vind ik de films van Wilder altijd iets 'luchtigers' hebben. Ik kan er niet precies mijn vinger op leggen, maar ook deze Double Indemnity vind ik luchtiger dan een doorsnee Hitchcock-thriller Soit, Wilder is één van mijn favoriete regisseurs en ik heb me weer heerlijk vermaakt met deze herziening.

4*

De film heeft een opvallend mooi kleurgebruik. Zoals hier al eerder meerdere malen werd aangehaald, deed het mij ook denken aan Amélie. Maar daarmee is het positieve gezegd. Het verhaal kon me over het algemeen te weinig boeien en ik had geen idee waar de film precies naar te wilde gaan. Het deel in Polen was nog het interessantste deel.

2*

Dat Jarmusch leuke films kan maken wist ik al, maar voorlopig was ik nog geen echte topper van hem tegengekomen. Daarvoor vind ik zijn films niet altijd even interessant genoeg, maar dat is met deze Down by Law veranderd.

Zoals de meeste van zijn films die ik tot nu toe gezien heb, is deze ook weer erg sfeervol gemaakt. De keuze voor zwart-wit werkt erg goed en de scènes in New Orleans in het eerste deel barsten van de sfeer. Bovendien is het verloop van de 3 mannen die in de gevangenis belanden ook erg boeiend om te volgen. Vooral de verhaallijnen van Jack en Zack die erin worden geluisd, zijn sterk uitgewerkt.

Door hetgeen ik op voorhand had gelezen over deze film, had ik verwacht dat het deel in de gevangenis een groter deel van de film in beslag zou nemen, maar uiteindelijk blijkt dit maar een korte overgang te zijn naar het volgende deel. Nog een opvallende maar geslaagde keuze van Jarmusch is om de ontsnapping zelf tot het uiterste minimum te beperken. Er gaat geen tijd verloren aan het plannen van de ontsnapping, maar de 3 mannen staan meteen buiten. de scènes na de ontsnapping rond het moeras zijn erg knap in beeld gebracht met enkele prachtige shots.

Verder heb ik met heel veel plezier zitten kijken naar Tom Waits, John Lurie en Roberto Benigni. Vooral Tom Waits is iemand die enorm veel charisma uitstraalt en Benigni vind ik eens niet irritant en met zijn Engels notaboekje en zijn verhaal hoe hij een man heeft vermoord, krijgt hij zelfs iets sympathiek over zich.

Zonder enige twijfel is dit de beste van Jarmusch die ik tot nu toe gezien heb. Down by Law is sfeervol, erg knap geschoten en bovendien erg amusant om te volgen.

stevige 4*

Ik weet niet vanwaar het kwam, maar de laatste tijd had ik enorm veel zin om deze Dr. Strangelove nog eens te bekijken. Misschien heeft het te maken met het koude oorlogsgevoel dat terug is en aangezien mijn stem hier dateerde van 2012 kon een herziening geen kwaad.

En ik denk dat het kwartje nu wel gevallen is, want ik kan Dr. Strangelove blijkbaar meer waarderen dan destijds. Misschien dat ik toen meer 'duidelijke' grappen had verwacht, maar het komische zit hem uiteraard in de hele absurde situatie rond generaal Ripper die atoombomwerpers op Rusland afstuurt en hoe amateuristisch Amerika en de Sovjetunie hier worden neergezet als de wereldleiders. Het hilarische telefoongesprek tussen de president en de Russische premier Dimitri is daar het mooiste voorbeeld van. Al zitten er wel van die geslaagde grappen in zoals de cola automaat of Strangelove die mein fürher roept naar de president en natuurlijk het 'War Room' incident.

Ik was wel verbaasd dat het typetje Dr. Strangelove beperkt gebruikt wordt, want hij krijgt pas naar het einde toe in 2 scènes wat screentime. In mijn herinneringen had hij een groter aandeel in de film, maar in ieder geval zijn er nog leuke typetjes van Peter Sellers om van te genieten, maar vooral George C. Scott maakte indruk in deze herziening.

Verder is het visueel gewoon top zoals ik van Kubrick wel gewend ben. De scènes in de War Room zien er verbluffend uit door de futuristische look. Misschien werd het deuntje 'When Johnny Comes Marching Home' iets te vaak gebruikt, maar in ieder geval is een verhoging naar 4* zeker op zijn plaats.

4*

One hell of a ride.

Een tijdje geleden had ik deze Drive Angry opgenomen met het oog op een herkennismaking met die wonderschone Amber Heard, want het was toch al lang geleden dat ik ze nog eens in een film had gezien. Ook de rol van Cage leek me wel de moeite en de actie zou wel volgen.

En Drive Angry is zeker een aangename rit geworden, dat zeker en vast, maar ik had toch vaak het gevoel dat ik deze film beter in 3D had gezien dan in 2D. Het merendeel van de effecten waren nog vrij goed te doen, maar in 3D had dit ongetwijfeld veel meer tot de verbeelding gesproken. Vooral voor de scènes in de hotelkamer en met de tank had ik graag in de cinema gezeten. Het is dan ook niet zo onlogisch dat de meest positieve reacties van de mensen komen die de film in 3D hebben gezien, maar een marteling is het absoluut niet geworden dankzij de uitstekende cast, de sfeer en de auto’s. Van auto’s heb ik totaal geen kaas gegeten en je had aan mij vooraf niet moeten vragen wat een Chevelle en een Charger zijn, maar ze zijn wel een ontzettend coole toevoeging aan de film. Vooral de eindscène waar Milton en The Accountant wegrijden is enorm mooi in combinatie met die auto. Het verhaal daarentegen is hier wel een redelijke stoorzender. Jammer genoeg kan ik dit soort satanische toestanden zelden appreciëren in films en de verhaallijn met de offering van de baby zorgt ervoor dat de film naar het einde toe wat tempo verliest. Gelukkig is er wel een sterke slotscène die toch helemaal anders uitdraaide dan ik had verwacht. Ik dacht eerlijk gezegd dat Milton ervoor zou kiezen om zelf zijn kleindochter op te voeden, omdat hij zijn eigen dochter in de steek had gelaten maar hij kiest ervoor om Piper voor het kind te laten zorgen.

Wat voor een heerlijk duo is Amber Heard en Nicolas Cage wel niet. Ik ben nogal redelijk slecht in het onthouden van namen en zeker als ik bepaalde acteurs/actrices weinig in films tegenkom. Met Amber Heard was dit dus het geval, want haar naam kwam me niet onmiddellijk bekend voor maar na wat opzoekwerk wist ik meteen weer wie ze was. Namelijk de sexy blondine uit All The Boys Love Mandy Lane. Eerlijk toegegeven, ik had toen zeker niet gedacht dat ze het zo ver ging brengen maar eigenlijk is dat niet zo verwonderlijk, want ze is hier perfect op haar plaats. In de eerste plaats is ze ongelooflijk aantrekkelijk, maar in tegenstelling tot andere hot chicks weet ze haar rol wel perfect te brengen. Ze is duidelijk geen katje om zonder handschoenen aan te pakken en dat levert enkele geweldige scènes op, zoals met haar verloofde of met de sekte in de caravan. Hopelijk gaan we haar de volgende jaren nog vaker tegenkomen in dit soort rollen, want het ligt haar perfect. Wie hier ook helemaal op zijn plaats is, is Nicolas Cage. Een tijd geleden dacht ik nochtans dat ik genoeg had van Cage, maar de laatste tijd ben ik hem opnieuw gaan waarderen door rollen zoals in Con Air. Ook deze rol van Milton is gewoon op zijn lijf geschreven en zo zie ik hem het liefst aan het werk. Geen emoties, stoer kijken en hier en daar een heerlijke oneliner tegenaan gooien. Vooral de scène waar hij in de hotelkamer een stel bad guys neerschiet terwijl er een naakte vrouw aan zijn lijf hangt, is echt goud waard. Hopelijk houdt Cage in het in de toekomst bij dit soort rollen. Naast dit geweldig duo is er nog één iemand geweldig op dreef, namelijk William Fichtner. Ik denk niet dat ik hem ooit ergens anders ben tegengekomen, maar hier past hij perfect in de film als The Account. Wie hier een pak minder memorabel bezig is, is Billy Burke als bad-guy Jonah King. Maar ach, dat trio is meer dan voldoende om de film op te vullen.

Jammer dat ik dit niet in de cinema heb gezien, want ik had de indruk de indruk dat bepaalde scènes echt wel de moeite waren in 3D. Het is eigenlijk de cast die deze film draagt met een super duo Heard-Cage en een al even geweldige Fichtner. Nu hopen dat Cage het op deze manier blijft verder doen en natuurlijk dat we nog veel mogen zien van Amber Heard.

Dikke 3.5*

Dat Walter Hill sfeervolle films kan maken, wist ik al na het zien van The Warriors en ook met deze The Driver levert hij een stijlvolle film af. Dat de meeste scènes 's nachts afspelen is sowieso al een pluspunt en een eenvoudige manier om extra sfeer te creëren. De film wordt voornamelijk gekenmerkt door de verschillende achtervolgingsscènes en die zijn stuk voor stuk erg knap geschoten.

Qua acteerwerk is het hier ook genieten. Ryan O'Neal doet het uitstekend als de zwijgzame driver, maar het is toch vooral Bruce Dern die het meeste indruk op mij maakte als vuile flik die er alles voor over heeft om zijn doel te bereiken met het opsluiten van The Driver. Hij weet erg overtuigend over te komen en ik had bij momenten zelf de schrik te pakken als hij in beeld kwam.

Knappe film van Walter Hill dat duidelijk als inspiratiebron heeft gediend voor andere regisseurs.

3.5*

Het was lang geleden dat ik nog iets van Vinterberg had gezien en nochtans heb ik hem door Jagten en Festen wel hoog zitten. Druk kan het jammer genoeg niet helemaal waarmaken, maar over het algemeen is het wel een degelijke film.

Het idee van de 4 mannen om hun alcoholgebruik op een ‘wetenschappelijke’ manier te benaderen om zo hun sociale en professionele problemen bij het lesgeven op te lossen, kan als basis dienen voor een erg interessante film, maar het blijft allemaal toch iets te braaf en binnen de lijntjes. Niet dat ik me hiermee verveeld heb, want het acteerwerk van de 4 mannen is goed met Mads Mikkelsen die altijd top is (en zijn heerlijk dansje op het einde), maar het mocht gewoon iets meer zijn.

3*

Degelijke film, maar ik vond het ook niet meer dan dat. Wat we te zien krijgen is een nogal standaard heist film, al wordt de kraak zelf wel goed gebracht. De mannen wisselen geen woord met elkaar uit, waardoor de spanning wel te snijden is. Na de heist wordt er nog een verlengstuk aan de film gebreid met de ontvoering van het kind, maar het niveau wordt hiermee niet echt verhoogd. De autorit in de straten van Parijs was dan weer wel een erg mooie en spannende afsluiter.

3*

After a night they can't remember, comes a day they'll never forget.

Ik had deze film een tijdje geleden opgenomen omdat het plot me onmiddellijk deed denken aan The Hangover, een vergelijking die al vaker is gemaakt. The Hangover was in ieder geval een succes, dus gaf ik deze Dude where is my car maar een kans.

De vergelijking met The Hangover is snel gemaakt. Twee jonge kerels worden wakker maar herinneren zich niets meer wat er de vorige avond allemaal is gebeurd , dus proberen ze er achter te komen wat ze allemaal hebben uitgevreten. Daar houdt de vergelijking met The Hangover dan ook op, want grappig kun je dit prul allerminst noemen. De enige geslaagde scène was die van de drive-in van een Chinees restaurant (And then, and then,….). Echt heerlijk, maar daar bleef het dan ook bij, want voor de rest was het flauw tot erbarmelijk slecht. Neem nu bijvoorbeeld die scène waar ze elkaars tattoo van de rug aflezen, gewoon niet om aan te zien. Op zo'n momenten heb ik spijt dat er geen mogelijkheid is om in een film te kruipen, om op hun gezichten te slaan. Heel af en toe verscheen er nog wel eens een klein glimlachje op mijn gezicht, zoals wanneer ze elkaar kussen in de auto, maar die waren erg sporadisch. Ook het einde deed de film absoluut geen goed met die groep vrouwen die plots in de super hot giant alien verandert. Jammer dat de film haar geloofwaardigheid verliest, want zulke films zijn een pak beter als ze geloofwaardig blijven.

Zulke films worden dan ook nog eens vaak verprutst door de acteurs en deze film is daar geen uitzondering op. Ashton Kutcher en Seann William Scott zijn al niet meteen de acteurs die hoog op mijn lijstje staan, maar ik denk dat ze nu nog verder gedaald zijn. Vooral voor Kutcher is dat jammer want zijn rollen in The Guardian en The Butterfly Effect vond ik nog meevallen, maar dankzij deze rol is hij terug naar af. Seann William Scott mag voor mijn part nooit meer acteren. Wat een verschrikkelijk slechte acteur is hij toch. Soit, ze waren allebei gewoon ongelooflijk irritant en slaagden er nooit in om grappig uit de hoek te komen. Het spreekt dan ook boekdelen als het grappigste fragment tot stand komt door iemand anders, namelijk door de vrouw die de bestelling van hen moest opnemen (And then, and then!!!). Verder werd de film ook nog eens verpest door alle randpersonages, hoe klein hun rolletjes dan ook waren. The hot chicks, de twee Scandinavische bodyguards, de aanhangers van Zoltan met hun belachelijke pakjes, de twee vriendinnen van Jesse en Chester, het machogroepje en dan de shemale uit de stripclub,….. Allemaal passen ze eigenlijk perfect in deze draak van een film.

Slecht maar dan echt door en door slecht. Ik verschiet er eerlijk gezegd van dat deze film nog een nipte voldoende heeft (2.65), want dat verdient Dude Where is my Car in geen enkel opzicht. Op uitzondering van één leuke scène is dit gewoon bedroevend.

1* voor die ene scène en omdat ik in een milde bui ben.

Due Date is ondertussen 15 jaar oud, maar eerlijk gezegd, had ik er nog niet over gehoord. Aangezien deze uit het Hangover-tijdperk stamt, heb ik deze een kans gegeven. Uiteindelijk is het maar een middelmatige roadtrip comedy geworden. Gelukkig is Galifianakis lekker op dreef, want voor de rest is er weinig bijzonders aan. Een aantal grappen waren dan wel weer geslaagd (mastuurbeerscène in de auto), maar die mogen volledig op het conto van Galifianakis geschreven worden.

2.5*

Duel is echt een thriller zoals ik ze graag heb. Geen introductie, spannend kat-en-muisspel, enkele erg spannende scènes en een vijand die we niet kunnen zien en zonder echte motieven (enfin we zien wel de vrachtwagen uiteraard, maar we komen nooit te weten wie de bestuurder was). Ook leuk dat hier een aantal zaken herkenbaar zijn die Spielberg ook in Jaws zou gebruiken. Op ieder moment kan het gevaar om de hoek tevoorschijn komen en dat maakt deze Duel over de hele speelduur aangenaam spannend. De scène waarbij de vrachtwagen plots in de tunnel staat te wachten wanneer David de bus probeert vooruit te helpen, is er zo ééntje. De beste scène echter is die waarin David in het wegrestaurant. De manier waarop hij iedereen in de gaten houdt als een mogelijke verdachte en zichzelf inbeeldt dat hij die mannen aanspreekt, is erg sterk gedaan.

Verder hoeven er weinig woorden vuilgemaakt te worden aan deze heerlijke thriller. Wat mij betreft behoort deze tot de betere werken van Spielberg.

4*