menu

Down by Law (1986)

mijn stem
3,68 (549)
549 stemmen

Verenigde Staten / West-Duitsland
Komedie / Misdaad
107 minuten

geregisseerd door Jim Jarmusch
met Tom Waits, John Lurie en Roberto Benigni

"It's a sad and beautiful world" zegt een grijnzende Roberto terwijl hij zich voorstelt aan Zack (Tom Waits), een mislukte diskjockey die op een straathoek in New Orleans zijn verdriet verdrinkt. Niet lang daarna zullen ze tezamen met ene Jack, een armzalige pooier, in de bak belanden. De leegte van het bestaan in de gevangenis wordt opgevuld met uitgesponnen taferelen rondom sigaretten en lucifers, idiote taalspelletjes en vreemde gesprekken. Deze activiteiten worden steeds in gang gezet door de altijd blijmoedige en leergierige Roberto (Roberto Benigni), een Italiaans oplichtertje dat nauwelijks Engels spreekt. Door zijn toedoen ontstaat er iets van vriendschap tussen de drie. Ze beramen een plan om te ontsnappen.

TRAILER

https://www.youtube.com/watch?v=DWppde4eoPg

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
avatar van NYSe
5,0
Vinokourov schreef:
Tip voor degenen die O Brother, Where Art Thou goed kunnen waarderen, want daar heeft Down by Law verrekt veel van weg.



Wat frappant: die vergelijking maak ik ook regelmatig als ik de film aan mensen moet aanprijzen!

avatar van gauke
2,0
Deze gestileerde, esthetische, doch uitermate trage cultkomedie werd opgedeeld in drie delen en was in prachtig zwart-wit. De verhaallijn onder het mom "het is een treurige maar mooie wereld, was nietszeggend (had niets om de hakken) en er was een gevangenisuitbraak, waarbij je als kijker geen idee had hoe die had plaatsgevonden. Niet mijn cup of tea.

avatar van JoeCabot
2,5
Kolder in de bajes.

Nope, die hele Benigni-vibe past gewoon echt niet in het plaatje. Wat Jarmusch bezielde om deze clown op het publiek los te laten, Joost mag het weten ...

De film begon nochtans zeer aardig. New Orleans, even mooi als mistroostig, kwam prima uit de verf in het zwart-wit. En Waits en Lurie wisten wel raad met hun aan lager wal geraakte personages, hoewel ik Waits soms een tikje geforceerd vond. Anyway, so far so good.

Maar vervolgens ... Benigni. Hij kaapt de hele film en maakt er een circus van zoals alleen hij dat kan. Sure, het was bij momenten entertainend. Maar van de mooie, ingetogen sfeer laat hij geen spaander heel. Met de keuze voor Benigni slaat Jarmusch toch echt de plank mis.

2,5*

avatar van Flavio
3,5
Vroeger gold Jarmusch wel als een favoriet, maar het is inmiddels wel dik 15 jaar geleden dat ik zijn oudere werk zag. Tijd voor een herziening dus. Van Down by Law kon ik me alleen nog de icecream-scene herinneren. Blijft wel een leuke film die het genre "gevangenisfilm" een geheel nieuwe draai geeft door niets van de ontsnapping te laten zien. Bob zegt dat hij een manier heeft gevonden om bij de tuin te komen en de volgende scene lopen ze lachend door een ondergronds riool. Verfrissend.

De film is in mooi zwart-wit geschoten, wat goed bijdraagt aan de sfeer. Louisiana is sowieso sfeervol op film, met zn broeierige swamps. Acteerwerk was wat wisselvallig: Tom Waits vond ik goed als nukkige loner, maar Lurie als gladde pimp vond ik wat minder. Wel was er sprake van aardige wisselwerking tussen hem en Waits (alleen de gevechten tussen hun zagen er niet uit, en niet erg geloofwaardig dat ze er een blauw oog aan overhielden). Benigni is zoals altijd, druk en dik aangezet, maar in deze film is hij op de een of andere manier wel op zijn plek. De bijrollen waren niet altijd even sterk, vooral de eerste scenes met Lurie met zijn vriendin en de verraderlijke dikzak vond ik matig.

Muziek is relaxed, met aardige songs van Waits bij beginshots van New Orleans en de eind-credits, en verder een lome zomeravond-score van medehoofdrolspeler Lurie.

Al met al niet zo goed als ik hem destijds vond, ben benieuwd hoe andere Jarmusch-films me nu bevallen.

avatar van zoutzak
4,0
Verhoogd na herziening.

avatar van joolstein
2,0
Deze film was totaal niet mijn ding! Wat een vehikel. De film is zo'n beetje op te delen in drie delen. De tijd voor de gevangenis erin en na de gevangenis. Waarvan het eerste gedeelte het leukste was. We zien het leven van Zack een mislukte diskjockey gespeeld door Tom Waits en het leven van Jack, een armzalige pooier gespeeld door John Lurie. Het acteerwerk van Waits was nog wel oké al is hij geen groot acteertalent. De rest van de acteurs was echter niet heel overtuigend, er wordt te houterig geacteerd. Tot zover viel het allemaal best mee mooie beelden, aardig sfeertje, en tja en dan geraken ze in de bak en komt Roberto Benigni te tonele. En daar ging het gigantisch mis. De 'clown' Roberto Benigni neemt de film over. Jim Jarmusch kan hem totaal niet in het gareel houden en tot overmaat van ramp komt aan het einde ook nog zijn liefje/vrouw (in reallife ook) opduiken. Waarnaar zo'n beetje het slechtste gedeelte komt als hij tot overmaat van ramp een soort bronstige dans op voert met haar. Alhoewel de scream-scene deed niet veel onder als meest tenenkrommende stukje film. Er zal zeker nog wel een diepere betekenis aanwezig zijn: Het eind van de film met de twee wegen en waarschijnlijk iets met die ramen maar Benigni walst erover of doorheen als een idioot. Of was dat nu juist de betekenis van een Horrorclown?

avatar van Filmkriebel
3,5
De deejay, de pooier en de Italiaan

Leuke film van Jarmusch. Best licht en makkelijk verteerbaar, meer een komedie. De zwart-wit fotografie geeft in het begin wat film noir stijl mee bvb met het hoertje dat op een straathoek staat te tippelen, en in de bayou dacht ik onvermijdelijk aan "The Defiant Ones". In ieder geval is het prachtig geschoten. Nu is Down by Law meer een film op zichzelf. Het ontbreken van een interessant plot wordt gecompenseerd door de omgang tussen drie gevangenen die totaal niks met elkaar gemeen hebben, maar toch om bijna onverklaarbare redenen aan elkaar gehecht raken. De scène waarin ze opsplitsen in de moerassen en dan toch terugkeren bij Benigni, die een konijn zit te spitten is daarin veelbetekenend. Of ook hoe ze Benigni niet achterlaten omdat hij niet kan zwemmen. Merk ook op dat Jarmusch realiteit en film met gemak in elkaar laat overvloeien. Wanneer Benigni over zijn ouders vertelt, gaat het inderdaad wel over zijn ouders (Luigi en Isoldina) en niet dat van fictieve personages. Ook Nicoletta uit Cesena verwijst is effectief Nicoletta Braschi uit Cesena. Er wordt tot improvisatie overgegaan.En ik durf haast wedden dat er nog meer geïmproviseerde scènes in de film zitten (de hik-scène?). Als geheel een leuke luchtige film.

avatar van Mescaline
3,5
Blijft ook bij een 2de keer meer dan de moeite waard, maar die 4 sterren die ik er eerder aan gaf vond ik misschien toch te veel van het goede.
Met name het eerste gedeelte van de film heb ik minder mee, van mij mocht de film gelijk wel in de gevangenis beginnen want als de 3 karakters bij elkaar komen wordt het pas echt interessant en hadden ze meer tijd kunnen besteden aan de vlucht scenes. Erg mooi geschoten in zwart/wit trouwens en een erg sterk eindshot.

Blijft genietbaar, maar toch een halfje minder.

avatar van Woland
2,0
Groot respect voor Jim Jarmusch en zijn onafhankelijkheid. En zeker na het pareltje Paterson verdient de beste man wel wat krediet. Helaas heeft hij met Down by Law ook weer wat krediet verspeeld, al is dat vooral het gevolg van één man: Roberto Benigni. Het begint nog redelijk, maar ook al niet geweldig boeiend, als de kleine criminelen Tom Waits en John Lurie nog even vrij loslopen maar daarna in de gevangenis belanden. Typische Jarmusch-karakters, fraai gefilmd, ik had er nog wel vertrouwen in. Maar na zo'n drie kwartier verschijnt Benigni en is de lol over. Wat een irritante vent, die de rest van de film de clown uithangt met z'n grappig bedoelde accentje. I ham a good egg, haha maar niet heus. Die 'I Scream' scene, verschrikkelijk. Ik kan eigenlijk de rest van de film niet meer objectief beoordelen, daar was Benigni te irritant voor. Opbokken met die gast.

4,5
Film deed me aanvankelijk wel denken aan "Stranger than Paradise" waarin ook twee niet zo gemotiveerde mannen ten tonele worden gevoerd en waarbij hier de omgeving en de sfeer zeker niet opvrolijkt : armzalige kamers, een als uitgestorven stad, een getraliede gevangeniscel en later een leegstaande woning, die op dit laatste lijkt, midden een halfdood bos.
Pas wanneer Benigni er bij komt wordt het pas echt een komedie met vele grappige scènes en gezegden ("biljartbal nr 8 is de beste...om iemand te doden...). De pientere Italiaan, met zijn van buitengeleerde zinnen in het pittoresk Italiaans Amerikaans, toont zich veruit de schranderste van de drie, vindt doorgaans de oplossing (hoe ze exact ontsnapten is eigenlijk niet belangrijk) en vindt ook het geluk.
Heel eenvoudig verhaaltje maar schitterend en boeiend uitgewerkt in de typische en herkenbare Jarmusch-stijl.

Gast
geplaatst: vandaag om 06:47 uur

geplaatst: vandaag om 06:47 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.