Down by Law (1986)

Jarmusch is geweldig. Schitterende fotografie, drie fantastische hoofdrolspelers (vooral Benigni is geweldig) en het simpele verhaaltje wordt door Jarmusch echt geweldig verhaald. Erg mooi einde ook. Zo open, maar daarentegen ook ontzettend kloppend en gesloten. 4*

Een enorm grappig film(en bovendien fijnzinnig grappig), prachtig gefilmd, met erg knappe muziek en goede acteurs. Het verhaal stelt inderdaad weinig voor, maar dat maakt de film juist zo cool, bovendien blijft het wel boeiend. Misschien meer een artistiek spielereitje dan een meesterlijke film, maar ik heb de hele film met een gigantische grijns zitten kijken en Tom Waits kan nu eenmaal niks verkeerd doen bij mij, dus ik geef 4,5 sterren.

"Down by Law" is de eerste film die ik zie van Jarmusch. Een urban fairytale zoals zijn films vaak worden genoemd en een op momenten zeer aangename film. Wat ik zeer jammer vond was dat de improvisatie af en toe te duidelijk aanwezig was. Als je er acteurs in het kaliber DeNiro of Pacino hebt is dat totaal geen probleem en zelfs positief maar jammer genoeg was t aan deze acteurs duidelijk te merken dat t geen topacteurs zijn. Met uitzondering van Benigni want hoewel ik hem maar een irritante gast vind tilt hij deze film toch wel naar n hoger niveau. Dat en de zeer mooie fotografie en camerawerk. Die aspecten en het feit dat ik toch een enorm zwak heb voor Waits (wat een artiest!!) zorgen ervoor dat ik deze film 4 sterren geef.

Ach laat ik mij maar bij alle positieve toetsaanslagen hierboven aansluiten. Dit is gewoon een erg aangename, artestiek verantwoorde maar bovendien erg coole film. Het ontbreken van een echt verhaal zou de film enigzins aan te rekenen kunnen zijn. Aan de andere kant doet het er ook niet zo toe in Down By Law.

Dit is niet een film die het moet hebben van ingenieuze verhaallijnen of plotwendingen. Dit is een film die het moet hebben van zijn karakters en van zijn geweldige fotografie. Gelukkig geeft Jarmush zijn cameraman en acteurs hier alle ruimte voor. Shots lijken soms eindeloos lang te duren maar zijn dan van zo'n schoonheid dat het ieder minuut genieten is. En in welke film vindt je nog een minutenlange monoloog van een acteur over zijn lieve maar ook vreemde moeder, om maar wat te noemen.

Deze film is ook op een bepaalde manier tijdloos, speelt het anno nu, rond 1986 of ergens begin jaren '70? Het lijkt allemaal te kunnen. Die tijdloosheid komt ook mooi tot uiting tijdens het leven binnen in de cel, is het dag? is het nacht? Je lijkt het niet te weten, het enige tastbare bewijs van het verstrijken van de tijd zijn de streepjes op de muur. Hetzelfde in het moeras, hoeveel dagen gaan er voorbij? Slechts het groeien van de baard lijkt enigzins op het voortgaan van de dagen te duiden.

Down By Law is echt een film die op een bepaalde manier zijn eigen werkelijkheid creeërd. De prachtige zwartwit beelden en de vreemde maar o zo mooie muziek van Waits versterken dit gevoel alleen maar. Geen haastige film, maar een die het zuidelijk tempo zo lijkt te hebben overgenomen. Het is "Sit back and go with the flow" bij deze film. Zo zouden er meer moeten worden gemaakt. 4* en mogelijk wel een verhoging bij herziening.

Goede film. Goede muziek, stijlvol in beeld gebracht, matige acteerprestaties door sympathieke muzikanten, geestig, bijtend en nogmaals zeer mooi gefilmd. Dat zijn zo'n beetje wel de kreten die de film goed samenvatten. Zeer de moeite waard. 4 sterren.

Ik dacht een vier en een half, maar ik geef toch een vijf! Deze film is érg langdradig, maar toch vlíegt hij voorbij, bijzonder is dat!! Had ik met "Night On Earth" ook, hoewel die niet langdradig was, maar die twee uren waren óók zo voorbij!

De band tussen de drie is misschien standaard, maar de personages maken deze band zeer geschikt voor de film. Wat ook goed is aan de film, is dat er nog zoveel meer verteld had kunnen worden, maar dat dat expres is weggelaten, omdat dat elementen zijn die niks met de film an sich te maken hebben, zoals de ontsnapping, bijvoorbeeld, of de drang van Zack en Jack om hun onschuld te bewijzen; zou er ook allemaal níet in moeten!

Wat muziek betreft; die was prachtig, maar ik had toch iets meer nummers van Tom Waits verwacht, maar het gebrek eraan doet geen afbreuk aan de film, gelukkig .

Prachtig gefotografeerd en gemonteerd; dit is weer zo'n film die in kleur niet zou werken, of minder in ieder geval.

Oh ja, Tom Waits is behalve een fantastisch zanger/muzikant een héél erg aangenaam acteur !

Mijn eerste kennismaking met Jarmush.
Die man heeft toch helemaal een andere stijl dan alle andere regisseurs vanwie ik een film gezien heb. Maar ja, dat komt ervan als je niet zoveel films hebt gezien

Een tamelijk goed begin met leuke jazz muziek, weer eens wat anders dan die bombastische Hollywood scores.
Gelukkig wordt de muziek niet steeds aangezet wanner de acteur eens niets moeten zeggen. Dat zou de beelden alleen maar verpest hebben en hier mogen die zeker niet verpest worden !
Maar het wordt al snel wat minder en dan laat de aandacht het wat afweten. Hoewel je naar elke scene uitkijkt, vooral omdat ze er erg mooi uitzien, kunnen ze je niet 100 % boeien. Dat komt vooral denk ik omdat we in het begin nog niet echt in het verhaal zitten en de scenes lijken stuk voor stuk slordig(niet echt het juiste woord...) aan elkaar gemonteerd te zijn.

Gelukkig kunnen de scenes in de gevangenis de film weer naar omhoog trekken, na een maar matig begin.
Het komische ligt wat aan de magere kant ook al is het foute Engels van Roberto erg geinig.
Niet dat ik in een deuk lag maar ik denk dat het komische in deze film vooral in de kleine dingen zat. Vooral het idee om alles wat je hoor op papier te schrijven is leuk bedacht!Dat is de soort 'humor' dat ik in deze film gevonden heb Veel glimlachen om de rare situaties maar niet meer dan dat. Hoeft ook niet. Laat het allemaal over je heen komen en je geniet er minstens zoveel van

Dat glimalachen is zeker te danken aan de lollige en goede rol van grappenmaker Roberto Benigni, in een van zijn beste rollen, die het ook in de wat dramatischere scenes(achtergelaten!)goed doet.
Hij is het dan ook die de film draagt ! Want van de andere twee hoofdrolspelers moet je niet meer dan wat cool gebabbel verwachten. Acteren is niet voor hun weggelegd.

Verhaal, acteerprestaties... dat waren niet echt de redenen om deze film te zien. Wel had ik mooie beelden verwacht, en op dat vlak faalt de film gelukkig niet !
Niet alles aan het begin was matig, want Orleans wordt prachtig in beeld gebracht. Donker, smerig en geen aangenaame stad. Zwart/wit filmen was dan ook de beste optie. Was zeker niet zo mooi geweest als het in kleur was opgenomen. En je mist dan ook niet zoveel : de cellen zijn grijs, het is winter...allemaal niet nodig om in kleur te zetten. Het contrast is ook groter tussen de optimistische Roberto en de pessimistische wereld die Jarmusch neerzet én je creert sfeer.In dit geval een nogal coole maar tegelijkertijd sombere sfeer. Geweldig

Voorlopig een 3.5 met een grote kans op verhoging !

Jarmusch is na zeven films van 'm gezien te hebben toch wel een regisseur die me erg lief is geworden. Alweer een heel fijne film. Ik heb het al vaker geroepen, maar op de een of andere manier vind ik weiging regisseurs zo warm als Jarmusch. Mooie zwart-wit fotografie (ik had ook, zonder dit gelezen te hebben, flashbacks naar Bela Tarr en Ivanovo Detstvo), fijne acteurs, glimlachhumor, tikkeltje bevreemdend.

Een van trademarks van Jarmusch lijkt te zijn dat hij in verschillende films bijna geen figuranten gebruikt. Ook niet in de (veelal nacht-)scenes in steden. Er hangt altijd een, mede daardoor een mooie melancholische sfeer in zijn films.

4.0*

Echt wel coole film.

Maar toch vooral stijlvol. De strakke cinematografie, de aandacht opeisende montage en de muziek, te relaxed. Dit alles heerlijk traag (die tracking shots in wisselende richtingen!) en praktisch zonder verhaal. Down by Law drijft volledig op de sfeer.
Ook wat er niet zit in deze film is echter sterk, namelijk het ontbreken van een noemenswaardig verhaal. Ik ken geen enkele film die wel de verveling van het gevangenisleven uitgebreid registreert en vervolgens de ontsnapping gewoon overslaat. Echt te gek. Helemaal als dat ook nog eens resulteert in die fantastische beelden van het riool.

Heel hoog komt mijn score niet, want Down by Law raakt natuurlijk van geen kanten. Maar het biedt wel een lekker avondje stijlvol vermaak. 3,5*

I scream, you scream, we all scream for icecream. Flauw maar een zéér leuke scène!

De film komt wat traag op gang en wordt pas echt interessant na de ontsnapping met een paar fraaie shots over het moerasgebied.

Benigni was niet irritant, Tom Waits was zichzelve en John Lurie was goed. Met daarbij een prachtige soundtack kom ik uit op een 3,5.

De 3e keer is het eindelijk gelukt, de eerste 20 minuten dit keer maar fast-forward bekeken. Vervolgens de 20 minuten die daarop volgen, geloof het of niet, bijna in slaap gevallen. En zo vaak val ik niet in slaap bij films hoor, dus ik weet niet precies waar het aan lag, maar het interesseerde me gewoon geen bal ondanks het sterke openingsnummer+beelden.

Het laatste uur was gelukkig toch nog de moeite waard. Heb sporadisch gegrinnikt, maar vooral de beelden, dialogen en het verhaal werden naar mijn mening een stuk interessanter. De eerste film waarin ik me niet mateloos aan Benigni irriteerde. Krijgt een mini-3tje, beter dan Broken Flowers vond ik het dus zeker niet, maar ik ga nog wel meer van Jarmusch bekijken.

Jim Jarmusch levert hier op audiovisueel vlak een meesterwerk af maar de rest wilt niet mee.

Jarmusch weet elke shot om te toveren is een sfeervool plaatje. Het camerawerk is subliem, de locaties perfect uitgekozen, goede keuze voor zwart-wit en het spelen met licht erin, de score en het geluid fenomenaal. Ik de toekomst wil ik zeker veel meer van deze man zien.

Enkel laat het script het wat afweten. Down By Law schuift een doorsnee verhaaltje voor waar op het scherm enkel Roberto Benigni wat meet te maken van de nochtans sterke dialogen. Maar de andere 2 staken er naar mijn zin niet genoeg gevoel in zoals Benigni dat deed.

Vooral dus de hoed af voor Jarmusch en Benigni.

****

Op basis van Night on Earth & Broken Flowers was ik zowaar verplicht om nog eens een film van Jim Jarmusch onder ogen te komen!

Een uitstekende film met prachtige zwart - wit contrasten en werkelijk waar enkele sublieme shots ( dàt tracking shot in het moeras, echt eentje om in te lijsten ).

Ik vond het altijd wat vreemd dat iemand als Jarmush zo weg was van Werckmeister Harmoniak, maar nu ik deze film van hem gezien heb valt alles perfect op zijn plaats. De film heeft een dromerige, fantasiegloed over zich heenhangen, wat mede voortkomt door een verhaal dat niet te voorspellen valt èn opgesierd wordt met sterk acteerwerk, komische belevenissen en voortreffelijke muziek!

Een knappe prestatie aangezien de film alles in huis heeft ( inclusief een afgeleefd personage ) om voor een rauwe, realistische film door te gaan.

Slechts in het begin ( na de overrompelde intro! ) moest ik even in de film komen, omdat Jarmush teveel opging in zijn dialogen. Een dikke 4*

Andermaal een heerlijke audiovisuele belevenis van Jarmusch die zich ondertussen wel in mijn favorietenlijstje begint te nestelen.

Tal van prachtige shots van begin tot eind, met een aantal scenes in het moeras die me erg aan Ivan's Childhood deden denken. Leuke soundtrack ook en een broeierige en swingende sfeer. Geweldig ook hoe Jarmusch ruwweg drie verschillende locaties in de sfeer betrekt en ze alledrie feilloos neerzet.

Daarnaast zijn de hoofdrolspelers gewoon alledrie geweldig. De dialogen zijn dan ook geweldig geschreven, misschien dat dat werkt, maar er is gewoon echt niks op aan te merken. Jarmusch' humor werkt ook fantastisch. Lekker ongecompliceerd verhaaltje ook, maar natuurlijk gaat die niet om het verhaal, dat zou echt alleen maar de dialogen, humor, sfeer en het audiovisuele in de weg zitten.

Net iets minder dan Dead Man, maar komt alsnog aan een 4.5*

Weer een erg fijn Jarmush filmpje waar het zwart wit toch zeker wel op zijn plaats is en het verhaal en de manier van... ook weer typisch Jarmusch is. Om te beginnen krijgen we een prachtige indroductie met DJ Zack en Pooier Jack die allebij in de problemen komen door iets waar ze zijn ingeluist en onschuldig in de bak belanden. Ze worden trouwens ook erg goed gespeeld door John Lurie en ook vooral door Tom Waits. In de cel maken we kennis met niemand minder dan: Roberto Begnini die ik toch altijd wel een geweldige Italiaan zal vinden. Kennelijk maakte Beginini in deze film al begin carriere in Amerika want volgens mij is Beginini niet voor niks een slechte Engelse spreker in deze film. De volgt dan de verveling in de cel met die oervervelende Roberto als aanwezigheid en naderhand word de film erg leuk met de ontsnapping. Dan breekt de sfeer wel open en komen we in Louisiana terecht en zit je soms wel te denken alsof dit niet gewoon in de jaren 20 afspeeld ipv de jaren 80 waarin de film zich afspeeld. Soms vraag je zelfs af of de Coen Brothers hun mosterd ook hiervandaan hebben gehaald voor hun film Oh Brother, Where are Thou?

En vanaf dat moment begint er een doldwaze avontuur waarbij de 2 die och zo vervelende Roberto maar op sleeptouw hebben. Zo word het avontuur grappig en soms ook spannend tegelijk. De plaatjes en de sfeer is zoals gezegt gewoon schitterend, en natuurlijk ook weer helemaal zoals we van Jarmusch gewend zijn.

En het einde is zo mooi en hartverwarmend.

Nee, ook dit was weer een erg mooie film van Jarmusch. Die man heeft het zeker wel in zich om ook veel aandacht te besteden aan sfeer en de droge humor en tegelijkertijd ook subtiel serieus te zijn. Dit was er ook 1 van. En ook 1 in zijn begin jaren als regiseur. Deze krijgt een 4,0* van mij.

Als je met zulke muziek en beelden begint kan het al niet meer fout gaan

Alhoewel.. na die intro zakt het gelijk even in.. érg statisch allemaal en die schreeuwerige vrouw was afzien. Tom Waits en John Lurie zijn gelukkig wel geknipt voor die rollen met hun koppen, maar dan komt Benigni en de film krijgt een andere toon (Jack en Zack kunnen opeens lachen).

Die clown past eigenlijk totaal niet in zo'n sfeerfilm, hij misstaat in die fraaie beelden. Aan de andere kant geeft het de film wel dat onbestemde karakter mee. Hij heeft ook iets irritants over zich terwijl die gebaartjes en stem weer grappig zijn. Ik weet niet wat ik zou doen in een cel met hem: doodlachen of mezelf ophangen, misschien beide.. De scene dat hij zit te schranzen in dat restaurantje en de anderen angstig naar binnen loeren is trouwens fantastisch.

Er hangt verder een lekker broeierig sfeertje vanwege de muziek (hoe kan het ook anders in Louisiana) en die moerassen. Mooie shots uiteraard, en het simplistische, 'afgeraffelde' plot en het einde zijn heerlijk. Let ook op details zoals het vele geroezemoes op de achtergrond in de gevangenis. Prettige film uiteindelijk die uit losse hoofdstukken lijkt te bestaan, ruim 3,5* voor nu.

Heerlijk voortkabbelend sfeerfilmpje dat volledig wordt gedragen door Lurie, Waits en Benigni en het schitterende camerawerk van onze eigen Robby Müller. Het plot doet er helemaal niet aan toe; liever focust Jarmusch zich op de interactie tussen de drie personages en levert scènes die stuk voor stuk een klein, eigen verhaaltje op zich zijn. Bijzonder memorabel zijn de "Sad and beautiful world" scène met een olijke Roberto en een bezopen Zack, "I scream for ice-cream", de ontsnapping en de vertederende dans van Roberto en Nicoletta.

Als de film dan uiteindelijk ten einde komt, moeten we moeite doen om ons te herinneren hoe de personages daar nu ook alweer precies terecht gekomen zijn. Zoals ik al zei, het plot doet er niet toe. De fotografie en de soundtrack binden de fragmentarische scènes aan elkaar waardoor er op de één of andere manier toch van een geheel te spreken is.

Een persoonlijke favoriet, wellicht zelfs mijn nr. 1: Down By Law leerde mij dat een film geen ingewikkeld camerawerk, hippe montage of snelle actie hoeft te bevatten om simpelweg meesterlijk te zijn.

Pure magie.

'If looks could kill, I am a-dead now.'

Tja Jim Jarmusch wat moet ik toch met je?? Dead Man vond ik goed, maar dat lag aan de absurde dialogen en personages, de geinige cameo's van bekende sterren, de machtige scenes die daar meestal bijhoorden en de western-setting. Ow ja en die droge, rustige soundtrack.

Dit daarentegen is een heel ander filmpje. Nou ja, anders. Camerawerk is typisch Jim, het zwart/wit is weer aanwezig (en zorgt ervoor dat de film niet zo oud lijkt als tie in werkelijkheid is), de soundtrack (van hoofdrolspelers Lurie en Waits) wederom dik in orde, het tempo is traag en montage is herkenbaar (fade-out).

Maar dit keer was het genre anders, het verhaal minder aansprekend en de film leek ietsjes trager. Minder gekke personages dus alle ruimte voor Benigni om de scenes te stelen. Waits is met zijn aanwezigheid alleen al een aanwinst, Lurie vond ik een beetje saai. Dialogen waren wel vaak in orde, maar voor nu vind ik dit een weinig memorabele film.

Een film die ik heel erg lang geleden heb gezien en toen heel erg wist te waarderen. I scream, you scream, we all scream for icecream. Die scene wist ik me nog goed te herinneren, en die is ook nu nog steeds geweldig. Verder is het eigenlijk niet eens zo'n heel erg bijzondere film al kijkt hij wel lekker weg. En als "escape" film is hij ook erg ongeloofwaardig, maar dat maakt verder niet uit. Het is vooral als een komische en absurde film bedoeld. Dat Tom Waits meedeed, wist ik nog wel. Maar van Roberto Benigni wist ik dat niet (meer). Die heb ik later als een heel druk en ook bij vlagen erg irritant mannetje leren kennen in diverse films. Echter in deze film is hij een leuke en welkome gangmaker. Zonder hem zou de film toch een stuk saaier zijn geweest. Niet meer de topfilm zoals ik hem dus voor ogen had, maar nog steeds zeer aangenaam om naar te kijken.

Down by Law wordt heerlijk ingeleid door de achtergrond van Zack & Jack weer te geven en bereikt middels een trage tempo verscheidene locaties waarbij optimaal gebruik wordt gemaakt van de beschikbare tools. De ontsnapping zèlf stelde weliswaar wat teleur; opeens renden ze door de tunnel en waren ze vrij (en het geluid van blaffende honden leek helemaal niet dichterbij te komen). Echter is het geweldig dat Jarmusch ervoor kiest om er nog grofweg een tweede helft aan vast te plakken. De drie mannen zijn schitterend gecast en Roberto Benigni staat daar perfect in het midden met zijn Italiaanse charme. De humor is ook goed gedoseert: komedies hebben vaak de neiging om flauw en irritant te worden maar hier kwam het allemaal erg natuurlijk over. Mooi werk.

Prachtige film. 4.5*

Door de trage, lange shots en zwart wit beelden geeft de film perfect de troosteloze levenswijze van Jack en (vooral) Zack weer.

Dit trage en droge wordt perfect gebalanceerd door de goede dialogen, geestige situaties en uiteraard de opgewektheid van Roberto. Persoonlijk was ik voor die laatste wel te vinden want hij maakte de film af door zijn haakse manier van doen t.o.v. alles anders in de film.

De scenes balanceren altijd nipt tussen verveling en langdradigheid maar Jarmusch weet de de film perfect overeind te houden door elke scene, hoe lang ook, op de juiste momenten op te frissen met goede (en vooral korte) dialogen, prachtige beelden en een fratske hier of daar.

Het verhaal vind ik ook zeer goed, hoe alles ontwikkeld en die mannen tot een soort "vriendschap" komen. Echt diep gaat het niet maar daar draait het hier ook niet om. De situaties en de sfeer: die maken deze film (en het verhaal bij uitbreiding) af.

Ik ben ook blij dat de ontsnapping er eigenlijk niet toe doet in de film, dat had volledig misstaan.

Deze film is een pareltje dat schijnt door zijn eenvoud!

It is a sad and beautiful world.

Deze stond al lange tijd op mij to see lijst. Meestal geen goed teken als ik films blijf uitstellen, maar Down by Law is gelukkig één van die uitzonderingen, die de regel bevestigt. Heerlijk begin ook, waardoor ik gelijk al in de film kwam. Prachtige muziek, ondersteund met mooie beelden en een sterke cinematografie.

Het stukje tot aan de gevangenis is een klein beetje minder, maar vanaf het moment dat Benigni erbij komt, bloeit het geheel weer op. Het is zeker niet mijn favoriete acteur, maar hij voegt hij daadwerkelijk wel wat toe met zijn accent. De dialogen zijn behoorlijk sterk geschreven en de gesprekken en conversaties tussen de drie mannen zijn leuk om te aanschouwen. Ook een erg goede keuze van Jarmusch omde ontsnapping heel snel af te handelen, zodat er meer tijd over blijft voor de relatie tussen de drie mannen.

Vooral het stuk in het moeras is echt ontzettend sfeervol. Het zwart-wit geeft die omgeving daar haast surrealistisch, en de cinematografie is echt ongekend goed daar. Prachtige beelden en een erg mystieke omgeving, maken de tijd dat de mannen zich daar bevinden echt uitermate boeiend. Ja, deze Dawn by Law is me prima bevallen en vind ik wel de beste Jarmusch van de vier, die ik tot nu toe van hem zag. Ik moet snel nog maar eens wat meer van hem zien, want deze regisseur ligt me blijkbaar wel.

4,0*

Zeer aangename Jarmusch weer. Erg fijne zwart/wit fotografie en zoals we van Jarmusch gewend zijn ook magnifieke muziekkeuzes. Vooral de eerste helft is echt een hele aangename sfeerschets. Down by Law wordt voor mij helaas minder subtiel in de gevangenis en al helemaal als Benigni ten tonele verschijnt en dat is helaas niet goed voor de film. Het werd allemaal erg flauw, vooral erg dommige humor. Jarmusch zijn gevoel voor mise-en-scene is onmiskenbaar knap maar weet inhoudelijk zijn stijl nogal tegen te werken.


Behalve als ze bij het huisje aankomen vind ik dat Jarmusch inhoudelijk wel interessant wordt itt de flauwe humor die hij hiervoor etaleert. Doordat het huis identiek is aan hun cel krijg ik toh de indruk dat ze nog steeds vast zitten maar hoe Jarmusch hun schijnwerkelijkheid tegenover de harde werkelijkheid zet is heel sterk. Voorlopig nog geen grote fan van Jarmusch's vroegere werk al is zijn handelsmerk enorm aanwezig. Aardig.

Tip voor degenen die O Brother, Where Art Thou goed kunnen waarderen, want daar heeft Down by Law verrekt veel van weg. Drie dwazen (waaronder Tom Waits en Roberto Benigni) komen bij elkaar terecht in een cel en vanuit daar ontstaat er een jolige film, die lekker voortkabbelt. Het gedeelte dat het trio opgesloten zit in de cel is vrij lang opgezet en vond ik daardoor ook het sterkste. Prachtige shots van 'de goot' in het zuiden van de VS trouwens!

Vroeger gold Jarmusch wel als een favoriet, maar het is inmiddels wel dik 15 jaar geleden dat ik zijn oudere werk zag. Tijd voor een herziening dus. Van Down by Law kon ik me alleen nog de icecream-scene herinneren. Blijft wel een leuke film die het genre "gevangenisfilm" een geheel nieuwe draai geeft door niets van de ontsnapping te laten zien. Bob zegt dat hij een manier heeft gevonden om bij de tuin te komen en de volgende scene lopen ze lachend door een ondergronds riool. Verfrissend.

De film is in mooi zwart-wit geschoten, wat goed bijdraagt aan de sfeer. Louisiana is sowieso sfeervol op film, met zn broeierige swamps. Acteerwerk was wat wisselvallig: Tom Waits vond ik goed als nukkige loner, maar Lurie als gladde pimp vond ik wat minder. Wel was er sprake van aardige wisselwerking tussen hem en Waits (alleen de gevechten tussen hun zagen er niet uit, en niet erg geloofwaardig dat ze er een blauw oog aan overhielden). Benigni is zoals altijd, druk en dik aangezet, maar in deze film is hij op de een of andere manier wel op zijn plek. De bijrollen waren niet altijd even sterk, vooral de eerste scenes met Lurie met zijn vriendin en de verraderlijke dikzak vond ik matig.

Muziek is relaxed, met aardige songs van Waits bij beginshots van New Orleans en de eind-credits, en verder een lome zomeravond-score van medehoofdrolspeler Lurie.

Al met al niet zo goed als ik hem destijds vond, ben benieuwd hoe andere Jarmusch-films me nu bevallen.

Deze film was totaal niet mijn ding! Wat een vehikel. De film is zo'n beetje op te delen in drie delen. De tijd voor de gevangenis erin en na de gevangenis. Waarvan het eerste gedeelte het leukste was. We zien het leven van Zack een mislukte diskjockey gespeeld door Tom Waits en het leven van Jack, een armzalige pooier gespeeld door John Lurie. Het acteerwerk van Waits was nog wel oké al is hij geen groot acteertalent. De rest van de acteurs was echter niet heel overtuigend, er wordt te houterig geacteerd. Tot zover viel het allemaal best mee mooie beelden, aardig sfeertje, en tja en dan geraken ze in de bak en komt Roberto Benigni te tonele. En daar ging het gigantisch mis. De 'clown' Roberto Benigni neemt de film over. Jim Jarmusch kan hem totaal niet in het gareel houden en tot overmaat van ramp komt aan het einde ook nog zijn liefje/vrouw (in reallife ook) opduiken. Waarnaar zo'n beetje het slechtste gedeelte komt als hij tot overmaat van ramp een soort bronstige dans op voert met haar. Alhoewel de scream-scene deed niet veel onder als meest tenenkrommende stukje film. Er zal zeker nog wel een diepere betekenis aanwezig zijn: Het eind van de film met de twee wegen en waarschijnlijk iets met die ramen maar Benigni walst erover of doorheen als een idioot. Of was dat nu juist de betekenis van een Horrorclown?

De deejay, de pooier en de Italiaan

Leuke film van Jarmusch. Best licht en makkelijk verteerbaar, meer een komedie. De zwart-wit fotografie geeft in het begin wat film noir stijl mee bvb met het hoertje dat op een straathoek staat te tippelen, en in de bayou dacht ik onvermijdelijk aan "The Defiant Ones". In ieder geval is het prachtig geschoten. Nu is Down by Law meer een film op zichzelf. Het ontbreken van een interessant plot wordt gecompenseerd door de omgang tussen drie gevangenen die totaal niks met elkaar gemeen hebben, maar toch om bijna onverklaarbare redenen aan elkaar gehecht raken. De scène waarin ze opsplitsen in de moerassen en dan toch terugkeren bij Benigni, die een konijn zit te spitten is daarin veelbetekenend. Of ook hoe ze Benigni niet achterlaten omdat hij niet kan zwemmen. Merk ook op dat Jarmusch realiteit en film met gemak in elkaar laat overvloeien. Wanneer Benigni over zijn ouders vertelt, gaat het inderdaad wel over zijn ouders (Luigi en Isoldina) en niet dat van fictieve personages. Ook Nicoletta uit Cesena verwijst is effectief Nicoletta Braschi uit Cesena. Er wordt tot improvisatie overgegaan.En ik durf haast wedden dat er nog meer geïmproviseerde scènes in de film zitten (de hik-scène?). Als geheel een leuke luchtige film.

Blijft ook bij een 2de keer meer dan de moeite waard, maar die 4 sterren die ik er eerder aan gaf vond ik misschien toch te veel van het goede.
Met name het eerste gedeelte van de film heb ik minder mee, van mij mocht de film gelijk wel in de gevangenis beginnen want als de 3 karakters bij elkaar komen wordt het pas echt interessant en hadden ze meer tijd kunnen besteden aan de vlucht scenes. Erg mooi geschoten in zwart/wit trouwens en een erg sterk eindshot.

Blijft genietbaar, maar toch een halfje minder.

Groot respect voor Jim Jarmusch en zijn onafhankelijkheid. En zeker na het pareltje Paterson verdient de beste man wel wat krediet. Helaas heeft hij met Down by Law ook weer wat krediet verspeeld, al is dat vooral het gevolg van één man: Roberto Benigni. Het begint nog redelijk, maar ook al niet geweldig boeiend, als de kleine criminelen Tom Waits en John Lurie nog even vrij loslopen maar daarna in de gevangenis belanden. Typische Jarmusch-karakters, fraai gefilmd, ik had er nog wel vertrouwen in. Maar na zo'n drie kwartier verschijnt Benigni en is de lol over. Wat een irritante vent, die de rest van de film de clown uithangt met z'n grappig bedoelde accentje. I ham a good egg, haha maar niet heus. Die 'I Scream' scene, verschrikkelijk. Ik kan eigenlijk de rest van de film niet meer objectief beoordelen, daar was Benigni te irritant voor. Opbokken met die gast.

Film deed me aanvankelijk wel denken aan "Stranger than Paradise" waarin ook twee niet zo gemotiveerde mannen ten tonele worden gevoerd en waarbij hier de omgeving en de sfeer zeker niet opvrolijkt : armzalige kamers, een als uitgestorven stad, een getraliede gevangeniscel en later een leegstaande woning, die op dit laatste lijkt, midden een halfdood bos.
Pas wanneer Benigni er bij komt wordt het pas echt een komedie met vele grappige scènes en gezegden ("biljartbal nr 8 is de beste...om iemand te doden...). De pientere Italiaan, met zijn van buitengeleerde zinnen in het pittoresk Italiaans Amerikaans, toont zich veruit de schranderste van de drie, vindt doorgaans de oplossing (hoe ze exact ontsnapten is eigenlijk niet belangrijk) en vindt ook het geluk.
Heel eenvoudig verhaaltje maar schitterend en boeiend uitgewerkt in de typische en herkenbare Jarmusch-stijl.