Meningen

Een whodunnit in een middelleeuws klooster met Sean Connery als een soort detective in de hoofdrol. Het zijn de ingrediënten die van Der Name der Rose een geslaagde thriller maken. Het is vooral de sfeer die de film uitstraalt met het verlaten, grimmige klooster in het berglandschap dat ervoor zorgt dat deze boven de doorsnee thriller uitkomt. De decors (zeker het labyrint in de bibliotheek mag niet vergeten worden) zien er erg mooi uit en je hebt echt wel het gevoel dat je midden in de donkere middelleeuwen zit.

Het hele whodunnit verhaal is op zich boeiend genoeg om de volle 2 uur te boeien, omdat er nog een aantal moorden plaatsvinden wanneer Connery in de abdij aankomt en er zitten op zich wel voldoende spannende scènes in om de aandacht te houden. Bij een whodunnit kan je je altijd afvragen of alles wel logisch is wat er gebeurt. Zo had de monnik bijvoorbeeld het boek waarrond het allemaal draait gemakshalve kunnen verbranden i.p.v. er vergif op te doen.

Verder zien de Godvrezende monniken er best angstaanjagend uit en Sean Connery is erg goed in zijn rol als detective. Alles te samen is het toch een bovengemiddelde whodunnit.

3.5*

Op zich is het wel een interessante film geworden, maar wel eentje met twee gezichten waarbij het eerste deel me meer kon overtuigen.

De film zou eigenlijk rond Alyosha moeten draaien, maar we krijgen hem maar een handvol keren in beeld. Het eerste deel waar de focus wordt gelegd op het leven van de ouders die elk een nieuwe partner hebben, vind ik erg boeiend om te volgen. Ze zijn enkel met zichzelf bezig. Zo is de vader bekommerd dat hij ontslagen zou kunnen worden nu hij in een scheiding zit (wel een vreemde bedrijfspolitiek, maar soit) en de moeder is ook maar een egoïstisch persoon en spendeert veel tijd met haar smartphone. Ze lijken haast niet te beseffen dat Alyosha nog in hun leven is en de scène waar hij huilend achter de deur verstopt zit wanneer ze ruzie hebben, maakt dit pijnlijk duidelijk.

Vanaf het moment dat de film rond de verdwijning van Alyosha draait, krijgen we een minder boeiende film voorgeschoteld die de bekendere paden bewandelt. De zoektocht naar Alyosha in de bossen wordt wel knap in beeld gebracht, maar spannend wordt het niet echt en ik werd er ook niet echt door meegesleurd. Enkel de scène in het mortuarium waar de ouders een jongen moeten identificeren, maar Alyosha niet blijkt te zijn, blijft nog even hangen.

Ik ben niet helemaal uit mijn eindbeoordeling geraakt. Het schommelt tussen de 3* en 3.5*, maar ik geef het toch het voordeel van de twijfel. Het eerste deel was overtuigend genoeg en de sfeer blijft wel hangen. Ik denk dat dit zeker nog kan groeien bij een herziening.

3.5*

Van de vier films die ik van Winding Refn gezien heb, is The Neon Demon de enige die een voldoende scoorde. De herinneringen die ik aan deze film had, leken toch beter te zijn dan de 3.5* die ik eraan had gegeven, dus een herziening leek me wel nodig.

Winding Refn heeft er een echte sfeerbom en een visueel pareltje van gemaakt. Iedere scène heeft zijn eigen prachtige kleurgebruik, maar er zit wel een constante in iedere scène, namelijk dat er telkens een onheilspellend gevoel aanwezig is. Ook de perfect passende soundtrack heeft daar een grote bijdrage in.

Elle Fanning is perfect gecast voor de rol van Jesse als jong meisje die droomt van een grote toekomst als model. Ze komt erg onschuldig en timide over en lijkt niet echt thuis te horen in het harde wereldje waar afgunst en jaloezie de norm zijn. Na de heerlijke scène op de catwalk lijkt ze plots wel een stuk zelfverzekerder te zijn, maar wordt dan om het leven gebracht door haar concurrentes en de make-up artist Ruby wiens seksuele avances werden afgewezen door Jesse.

Naar het einde toe gaat NWR echt all-in en wordt het wat abstracter en symbolischer en daar had hij zich misschien wat mogen inhouden. Ruby die tijdens haar tweede job in het mortuarium haar necrofiele gevoelens laat botvieren of één van de modellen die een oogbal (van Jesse) uitkotst,… er passeerden toch wat opmerkelijke dingen die me wat minder bevielen.

Het is in ieder geval opnieuw een intrigerende en hypnotiserende zit geworden. Er mag een halfje bij.

4*

Kalatozov wist al eerder indruk op mij te maken met The Cranes Are Flying, maar vooral Soy Cuba is een topper. Deze Letter Never Sent is net zoals die twee andere films voornamelijk op cinematografisch vlak een knappe film geworden.

De stijl van Kalatozov is me ondertussen wel bekend met de fraaie camerastandpunten en de dynamische cameravoering. Het leverde enkele erg knappe scènes op zoals de bosbrand waarin Sergei zich een weg probeert te banen tussen de brandende bomen, het rennen van Tanya en Sergei door het bos nadat ze een diamant hadden ontdekt of wanneer de enige overlevende Konstantin op een vlot drijft tussen het ijs op de rivier. Het camerawerk dat ook kort op de huid zit van de acteurs zorgt er ook nog eens voor dat je als kijker het gevoel krijgt deel uit te maken van de expeditie.

Toch kan ik er in tegenstelling tot Soy Cuba geen 4* aan geven. Daarvoor vind ik het verhaaltechnisch net iets te weinig. Het verloop van de expeditie verloopt zonder echte verrassingen waarbij drie van de vier leden omkomen en Konstantin, die een brief schrijft aan zijn vrouw, als enige overlevende overblijft. Ik miste toch een element in de film waardoor ik echt op het puntje van mijn zetel ging zitten.

3.5*

Matige horrorfilm.

De opbouw van de film is best nog goed, wat me deed hopen naar meer. Kevin Costner doet het nooit slecht en ook u doet hij het prima. Wel spijtig dat hij een enorm cliché personage moet spelen. Een alleenstaande vader die samen met zijn 2 kinderen beslist om naar een afgelegen huis te verhuizen, om daar enigszins tot rust te komen. Tja, zo’n personage is allang niet meer boeiend, maar gelukkig weet Costner er iets van te maken. Ook de kinderen doen het erg goed, vooral het meisje weet erg eng uit de hoek te komen, waardoor de spanning toeneemt.

De tweede helft van The New Daughter is dan weer erg slecht. Waar de opbouw nog goed zat, gaat het vervolg volledig de mist in. Die monsters zijn gewoon een lachertje, ongeloofwaardig tot en met en totaal niet eng. Qua schrikmomenten had ik er veel meer van verwacht. Het enige waarvan ik een beetje opschrok, was de scène waar Kevin Costner in het donker door het bos rijdt en plots aangevallen wordt.

2.5*

What if you had 72 hours to save everything you live for?

Geregeld neem ik willekeurig een film op omwille van de acteurs die er in meespelen en hier was dat het geval met Russel Crowe en Liam Neeson, toch twee acteurs die een film naar hun hand kunnen zetten. Toen ik even op Moviemeter kwam kijken, stegen mijn verwachtingen door de goede score die de film hier krijgt, dus was ik benieuwd wat het ging worden met The Next Three Days.

Een veelbelovende cast is, zoals vaak gebleken geen absolute zekerheid voor een goede film, want van The Next Three Days had ik toch veel meer verwacht. Het begon allemaal nochtans wel vrij goed met de ruzie in het restaurant en de onmiddellijke arrestatie, zonder een ellelange intro of andere tijdrekkers. Jammer genoeg kon het middenstuk me een pak minder boeien. Er waren veel momenten waar ik deels of compleet afhaakte, zoals de ontmoetingen tussen John de andere moeder of wanneer hij zijn valse documenten probeert vast te krijgen. De reden waarom ik toch besloot om de film uit te zitten, was omdat ik benieuwd was hoe John zijn vrouw ging bevrijden, maar dat bleek ook niet al te best te zijn. Waar het middenstuk problemen heeft om boeiend te blijven, heeft het einde enorm veel last met de bekende clichés, want de laatste 45 minuten van de film is eigenlijk een vat vol clichés van het genre. Bovendien gaat toch ook zo gemakkelijk voor John om met zijn vrouw te ontsnappen uit het ziekenhuis. Het hele gebouw is omsingeld door agenten, maar toch slagen ze erin om te ontkomen. Op dat moment was mijn irritatie al behoorlijk groot, maar dan moesten de scènes in de metro en de luchthaven nog komen. Eigenlijk gaat heel de vlucht van het koppel vrij gezwind, maar het toppunt werd toch bereikt op de luchthaven wanneer de foto’s van John en Lara verschijnen op de computer nadat ze enkele seconden daarvoor waren doorgegaan. Zulke momenten haat ik gewoon als de kiespijn. Ik zou bijna vergeten dat er nog meer voorspelbare en onmogelijke clichémomenten waren, zoals Lara die haar kop uit de auto steekt en niemand houdt er ook maar één schrammetje aan over. Zelfs die vrachtwagenchauffeur zwaaide even en reed weer vrolijk verder. De laatste 45 minuten van de film is gewoon een opeenstapeling van slechte scènes en clichés.

Oef, ik heb even mijn hart kunnen luchten en dat was wel even nodig. Gelukkig was er ene Russel Crowe om deze film te dragen, want hij was wel degelijk op niveau. Jammer dat het script hem dus serieus in de steek liet, want je mag nog zo sterk acteren zoals Crowe, zulke films kan je gewoon niet meer rechttrekken. Crowe is zo’n typische acteur die al in veel films heeft meegespeeld, maar me vooral zal bijblijven door één specifieke rol, namelijk als Maximus in Gladiator en soms verwachtte ik dat Joaquin Phoenix ergens tevoorschijn ging komen. Soit, goede prestatie dus voor Crowe, maar eigenlijk doet Elizabeth Banks het ook helemaal niet verkeerd. Ze komt natuurlijk wel minder in beeld, maar al bij al doet ze het nog naar behoren. Alleen jammer van die ene scène waar ze de deur van de auto opent en zelfmoord probeert te plegen en ook het feit dat ze uiteindelijk onschuldig blijkt te zijn. Zeer cliché en voorspelbaar, maar aan het script kan zij natuurlijk niets doen. Verder was er ook nog een rol voorzien voor Liam Neeson. Wel ja, als je dat een rol kunt noemen, wel merci dan. Ik had deze film deels opgenomen voor Neeson, want hij is altijd wel een meerwaarde in een film. Zeer jammer dat hij amper twee minuutjes meespeelt om Crowe advies te geven voor de ontsnapping. Al moet ik wel zeggen dat het een goede scène was. Na die scène verwachtte ik dat hij later nog eens zou terugkomen als adviseur ofzo, maar bij die ene scène bleef het dus.

The Next Three Days is er dus niet in geslaagd om mijn verwachtingen in te lossen. Saai eerste deel en voorspelbaar cliché einde. Crowe en Banks doen nog hun best om te redden wat er te redden valt, maar helaas.

1.5*

Gisteren zag ik nog Mississippi Burning met een geweldige Gene Hackman in de hoofdrol. Ik begon zijn oeuvre eens uit te spitten op zoek naar interessante films van hem die ik nog niet gezien had. Zo kwam ik bij deze Night Moves terecht.

Gene Hackman weet hier zeker en vast terug de show te stelen als privé-detective Harry Moseby, maar het is toch vooral het lekkere 70' sfeertje die ik kan appreciëren aan deze film. Bij momenten kreeg ik ook Chinatown vibes, wat zeker en vast een compliment is.

Het verhaaltje rond het terugbrengen van het meisje en de smokkel, is op zich weinig bijzonder. Night Moves blijft op dat vlak redelijk braaf, maar echt vervelen doet het niet. Al vond ik het zijplotje rond de affaire van de vrouw van Harry weinig toegevoegde waarde hebben.

Al bij al een vermakelijke detective film met een prima 70' sfeertje.

3.5*

Aardig filmpje om eens tussendoor te kijken, maar meer dan dat is het ook niet. De verschillende verhaaltjes zijn over het algemeen net niet boeiend genoeg om er een topfilm van te maken. Het stuk in New York was uiteindelijk het leukste om te volgen.

De nachtelijke ritjes leveren overigens wel mooie plaatjes op. Op zich is het geen slechte film, maar er zat toch meer in.

3*

Deze Nightcrawler stond ook alweer een tijdje op de herzieningslijst en wat voor een straffe herziening is het geworden.

Het moet zowat de beste acteerprestatie van Jake Gyllenhaal zijn die ik al gezien heb. Zijn obsessie voor het filmen van slachtoffers van ongelukken en misdaden kent geen grenzen. Het begint met het binnensluipen van een woning waar een misdrijf is gepleegd om zo de bewoners beter te kunnen filmen. Daarna verplaatst hij zelf een slachtoffer van een auto ongeluk, maar zijn gedrag begint stevig te escaleren met het saboteren van het busje van zijn concurrenten en met het eerste hoogtepunt van de film wanneer hij als eerste ter plaatste is bij een driedubbele moord en binnensluipt om de slachtoffers te filmen. Het moreel besef is dan al lang verdwenen bij hem.

Jake Gyllenhaal zet zijn personage op zo’n straffe psychopatische manier neer dat ik er zelf schrik van kreeg. Als een echte junkie gaat hij op zoek naar nog meer miserie om zijn verslaving te stillen. Zijn verslaving wordt dan ook nog eens gevoed door de sterk acterende Rene Russo die onder druk staat om hogere kijkcijfers te halen. Ook de business praatjes die Jake Gyllenhaal steeds verkondigde aan zijn werknemer Ricard kon ik wel appreciëren vanwege het cynisme.

Nightcrawler is dan ook nog eens een erg sfeervolle en donkere film. Nachtelijke scènes in L.A. staan vaak garant voor sfeer, maar Dan Gilroy weet er dan ook kundig gebruik van te maken. Vooral de laatste achtervolgingsscène is er eentje om duimen en vingers van af te likken, maar de hele film is op dat vlak genieten geblazen.

Ik had het niet helemaal verwacht, maar ben stevig weggeblazen bij deze herziening. Spanning en sfeer zijn alom tegenwoordig en Jake Gyllenhaal zet een verbluffende prestatie neer. Er mag een halfje bij.

4.5*

Leuke film weer van Ernst Lubitsch. De 3 Russen zetten in het begin meteen de humoristische toon van de film. Het zijn natuurlijk erg stereotype personages, maar ze weten wel te vermaken met hun onderlinge ‘vergaderingen’ om dan met een ander antwoord naar buiten te komen.

De rollen van de 3 Russen verdwijnen wel een beetje naar de achtergrond wanneer Greta Garbo haar intrede maakt, maar ook zij weet zeker te overtuigen. Eerst is ze de stereotype koude, stuurse Russin, maar gaandeweg weet ze dan ook te ontdooien. De chemie met Melvyn Douglas zit op dat vlak erg goed met een aantal geslaagde scènes zoals in het restaurant.

Het is wel minder scherp als To Be or Not to Be, maar het is nog altijd een erg fijne Lubitsch.

3.5*

Klein, minimalistische film die met een beperkte speelduur toch indruk heeft gemaakt. Ousmane Sembene is erin geslaagd om de kijker met een ongemakkelijk gevoel op te zadelen. Diouana wordt eerst een job aangeboden waarbij ze voor de kinderen van een gezin moet zorgen, maar eens aangekomen in Frankrijk wordt ze nogal slecht behandeld door de vrouw des huizes. Ook de opmerkingen die de gasten maken, kwamen vrij denigrerend over.

De voice-over van Diouana die haar gevoelens en gedachten bespreekt, in combinatie met haar stilzwijgen tegenover het koppel vond ik erg goed werken. Het geeft nog meer het gevoel dat ze helemaal geïsoleerd raakt en depressief wordt. Ze had gehoopt om meer van het leven en Frankrijk te zien, maar uiteindelijk komt ze niet verder dan de keuken en eindigt het deprimerend met haar zelfmoord.

Geen vrolijke film, maar wel eentje die goed gemaakt is.

3.5*

Met de Oscars in aantocht was het nog eens tijd om een recente winnaar te bekijken die in nog niet gezien had. Niet dat ik daar zoveel waarde hecht, maar er is altijd een kans dat je iets interessants tegenkomt.

Echt interessant kan ik deze Nomadland niet noemen. Het is een erg intiem en ingetogen drama waarbij we Fern als een nomade zien rondtrekken in haar busje. Het pluspunt van de film is sowieso het sterke acteerwerk van Frances McDormand. Ze komt heel erg moedig over in de moeilijke omstandigheden waarin ze leeft. Ieder werk dat ze kan krijgen, neemt ze dan ook met beide handen aan, zoals bij Amazon waar ze terecht komt in een gigantische hal.

Alleen wist het mij na een tijdje niet echt meer te pakken. Chloé Zhao heeft ervoor gekozen om het vooral zo klein en intiem mogelijk te houden, waarbij de menselijke contacten en dialogen centraal staan, maar het mocht echt wel ietsje meer zijn. Er viel niets bijzonders of noemenswaardig op te merken, hoewel de landschapsbeelden soms wel erg mooi waren zoals de Badlands.

Veel meer valt er over Nomadland niet te zeggen. Een filmpje dat vrij snel uit het geheugen gewist zal zijn, vermoed ik.

2.5*

Fijne film noir van Kurosawa, hoewel niet alle elementen van een film noir aanwezig zijn, maar toch. Hetgeen me van deze film het meeste zal bijblijven, is ongetwijfeld de broeierige hitte die aanwezig is. Iedereen loopt voortdurend met een zakdoek het zweet van hun voorhoofd af te vegen en ze klagen steen en been over de enorme hitte. Het is toch iets wat vaak voorbijkomt in films van Kurosawa en wat mij betreft, hoop ik het nog vaak te zien in zijn films, want het is toch een extra sfeerelement. Ook de hevige regenbui die we op het einde te zien krijgen, mag niet ontbreken in een Kurosawa. Ik denk niet dat er een regisseur is die dit beter in beeld kan brengen.

Stray Dog deed me ook wat denken aan Se7en. Mifune en Shimura zijn hier de Brad Pitt en Morgan Freeman van dienst als het jonge groentje en de ervaren rot die een soort spook achterna zitten die met het gestolen dienstwapen van Mifune misdaden pleegt. Vooral het eerste deel met de zoektocht van Mifune door de achterbuurten van de stad was het spannendste deel van de film. Eens Mifune en Shimura achter de identiteit van de crimineel zijn gekomen, gaat de vaart wat uit de film en zakt het ook een klein beetje in. Hoewel we nog een aantal fijne scènes zien voorbijkomen, zoals de baseball wedstrijd of de scène bij het gezin van Shimura, is het toch vooral afwachten op de afloop. De scènes waarin Mifune in het station op zoek gaat naar Yusa en het gevecht nadien in het bos, zijn dan weer erg sterk en zorgen voor een positieve noot om de film te eindigen.

3.5*

Nordwand is een fraaie en tegelijkertijd best een spannende film. De beelden van de beklimming zijn best wel indrukwekkend en vooral wanneer het weer erg slecht wordt. Ik had gehoopt op een goede afloop voor Toni op zijn minste, maar de manier waarop hij op enkele meters van de grond sterft aan onderkoeling is erg tragisch om te zien. Wat ook wrang aanvoelt, is de luxe waarvan de mensen beneden in het hotel genieten terwijl de bergbeklimmers zwaar afzien. Dat die mensen meteen vertrekken wanneer blijkt dat ze de top niet gaan bereiken, geeft een nog extra wrange smaak.

3.5*

Notorious was de volgende Hitchcock die op mijn herzieningslijstje stond en de score van 3.5* die ik er ooit aan gegeven had, bleek zeker terecht.

Het plot rond Ingrid Bergman die gaat spioneren bij een nazi en Cary Grant die als agent zijn jaloezie moet bedwingen, is vrij standaard te noemen, maar Hitchcock weet het gewoon erg goed uit te werken. Vanaf het moment dat Bergman aan haar opdracht begint, zien we een aantal leuke dingen uit de trukendoos van de Master of suspense. De fles wijn die op het kennismakingsetentje per vergissing wordt gepresenteerd, zorgt voor de nodige mysterie. De scène waar Bergman de sleutel van de wijnkelder probeert te ontfutselen, alsook de scène waar Bergman en Grant op onderzoek gaan in de wijnkelder zijn gewoon erg goede en spannende Hitchcock-scènes. Uiteindelijk komen we te weten dat er uraniumerts in de wijnflessen verborgen zat, maar meer komen we er ook niet echt over te weten, wat ook weer typisch Hitchcock is.

Het liefdesverhaaltje dat verweven zit in de film mag dan wel vrij cliché zijn, maar als de acteurs het goed weten te brengen, heb ik daar weinig probleem mee en dat is hier zeker het geval. Cary Grant zie ik altijd wel graag spelen in dit soort rollen van charmeur en Ingrid Bergman is een gedroomde tegenspeelster. Ook Claude Rains is een prima aanvulling als de nazi Alexander Sebastian.

Er valt weinig op aan te merken aan deze Hitchcock. Het verhaal op zich mag dan wel vrij standaard zijn, de uitwerking is vlekkeloos. De 3.5* mogen blijven staan.

3.5*

Deze La Notte is best een moeilijke film om helemaal in te komen, daar de 2 hoofdpersonages moeilijk te doorgronden karakters zijn. Ik begrijp de hoge waardering wel en vooral het eerste deel heeft me kunnen bekoren. De rustige sfeer die de film uitademt, is erg aangenaam en op zich is het allemaal boeiend wat er gebeurd. Je voelt Lidia ergens mee in de knoop zit door haar triestige gemoedstoestand, waardoor ik wel geïnteresseerd was om te ontdekken wat er juist speelt tussen Lidia en Giovanni. Ook de dwaaltocht van Lidia in haar oude buurt was best fascinerend om te volgen met het gevecht tussen de jongens waar ze plots toeschouwer van wordt en de kinderen die vuurpijlen in de lucht schieten. Op zich is het allemaal niet zo bijzonder, maar er valt wel veel te observeren. Het hoogtepunt is zonder meer de scène in de nachtclub met Lidia en Giovanni. Antonioni weet hier een erg aangenaam sfeertje neer te zetten met de jazzy soundtrack. Eens aangekomen op het feest van de miljonair vind ik het allemaal net iets minder, lustelozer en afstandelijker worden. Het zal allemaal wel zo bedoeld zijn, maar het pakte mij minder dan het eerste deel waar Lidia en Giovanni ook erg afstandelijk zijn tegenover elkaar.

Interessante film, zeker en vast, maar het tweede deel kan het sterke niveau niet vasthouden.

3*

Na drie tegenvallende films van Fellini gezien te hebben, is dit de eerste die me echt kon bekoren. Het verhaal van Cabiria is ontroerend en pijnlijk om te volgen en Fellini weet er een meeslepende film van te maken.

Giulietta Masina weet ook echt indruk te maken hier. In La Strada vond ik haar nogal vervelend met haar gezichtsuitdrukkingen, maar hier weet ze een erg sterk personage neer te zetten. De openingsscène waar ze de mensen afsnauwt die haar van de verdrinkingsdood hebben gered, zet meteen de toon voor haar karakter. Ze is nogal explosief van karakter en is niet op haar mond gevallen, maar gaandeweg leren we ook haar zachte kant kennen in haar zoektocht naar de liefde.

Cabiria moet heel wat tegenslagen verwerken waarbij verschillende mannen haar ontgoochelen in de liefde, maar op één of andere manier probeert ze steeds positief te blijven. Vooral het einde hakt er stevig in waarbij Oscar ervandoor gaat met de opbrengst van de verkoop van haar huis, maar de groep muzikanten die ze dan tegenkomt, schenken haar op één of andere manier toch weer licht in de duisternis.

Voor mij is het geen meesterwerk van Fellini, maar wel de beste die ik tot nu toe van hem ben tegengekomen en dat is vooral de verdienste van Giulietta Masina.

3.5*

Wat mij betreft blijft dit de beste film over film maken die ik tot dusver gezien heb. The Disaster Artist is ook een pareltje, maar deze is veel completer. Het is vooral de technische kant van het film maken dat zo ongelooflijk gedetailleerd in beeld wordt gebracht. De openingsscène op het plein bijvoorbeeld is ontzettend interessant om te volgen. Soms staan we bij het kijken van een film er niet bij stil hoeveel zaken correct moeten lopen. Iemand die een fractie van een seconde te vroeg of te laat in beeld komt, kan de hele scène al om zeep helpen.

Verder heeft La Nuit Américaine een ontzettend hoog tempo. Er gebeurd quasi ieder moment wel iets dat een invloed heeft op het maken van de film, zowel op technisch vlak als op privé vlak van de personages. Heerlijk om te zien hoe Truffaut hier zelf de regisseur speelt en eigenlijk nog goed zijn kalmte weet te bewaren onder al die stresserende omstandigheden.

4.5*

Le Rayon Vert was destijds een erg sterke kennismaking met Eric Rohmer. Ma Nuit chez Maud en La Collectionneuse vielen daarna stevig tegen, omdat het allemaal minder naturel en geloofwaardig aanvoelde. Rohmer kiest in deze film gelukkig terug voor de erg realistische en naturelle aanpak.

Louise is een jonge vrouw die van haar vrijheid geniet die haar tweede appartement haar biedt, waarvan haar vriend voorlopig geen weet heeft. Ik houd wel van dit soort kleine, realistische films en zeker als ze op de juiste naturelle manier gebracht worden. Louise moet als jonge vrouw keuzes maken hoe ze verder wilt leven, hoe ze wilt omgaan met haar relatie en haar vrijheid om met andere mensen om te gaan.

Het voelt allemaal zo realistisch en alledaags aan en op geen enkel moment komt het geforceerd over en dat is een grote verdienste van Pascale Ogier. Ze speelt haar rol op een erg naturelle en charmante manier dat ze mij volledig wist in te pakken. De rol van Octave vond ik ook wel een toegevoegde waarde hebben, die telkens uit de friendzone probeerde te raken. De scènes tussen hem en Louise waren zeker de moeite waard.

Een leuk extraatje die de film te bieden heeft, is het tijdsbeeld van de jaren ‘80 van Parijs die Rohmer hier schetst. De feestjes zijn ontzettend leuk om te volgen en de interieuren brengen dan weer een soort rust in de film.

Na twee zwakkere films van Rohmer gezien te hebben, dacht ik dat Le Rayon Vert een toevalstreffer was, maar met deze film bewijst hij mijn ongelijk.

4*

Met deze Nuovo Cinema Paradiso heb ik nog eens werk gemaakt om de top 250 te vervolledigen, maar de weg is nog lang. De film is opgedeeld in 3 verschillende delen met de jonge Toto, de jong volwassen Toto ende oudere Toto die terugkeert naar zijn geboortedorp.

Het eerste deel met de jonge Toto is wat mij betreft het beste deel van de film. Ik was onmiddellijk mee in het wereldje van de kleine Toto die gefascineerd raakte door de cinema en alles wat te maken heeft met films. De fratsen die hij uithaalde, zijn vriendschap met Alfredo,.. Het was allemaal erg leuk om te volgen. De nostalgische sfeer die de film uitstraalt heeft ook wel iets met de oude films die getoond werden.

Echter gaat de film bergaf vanaf het moment dat we Toto als jong volwassen man door het leven zien gaan. Vanaf dan concentreert de film zich volledig op de liefdesverhouding tussen hem en Elena. Dit allemaal was toch wat te magertjes om nog 2 uur verder te rekken. Ik was voor de langere versie gegaan van 3 uur, omdat de schrik er meestal inzit dat je belangrijke zaken zou missen.

Erg sterk eerste deel en een zwakkere 2e helft.

3.0*