Meningen

Mooie en boeiende film waar veel in zit. De onderlinge relaties van de 2 mannen met hun geliefdes, die op een heel andere manier omgaan met de comateuze toestand van hun geliefdes. De vriendschap die hieruit ontstaat tussen de 2 mannen en natuurlijk de vraag over de schuld en onschuld van Benigno.

Ondanks dat de film toch wel zwaar beladen thema’s behandelt, voelt het nooit echt zwaar aan. De rustige manier van vertellen en de boeiende dialogen die nergens geforceerd aanvoelen, zorgen ervoor dat het voor de kijker nog makkelijk verteerbaar is. Knap gedaan van Almodovar.

4*

Hachi is zo'n film die een aantal keren per jaar op televisie komt en daarom is het voor mij vaak een reden om hem telkens over te slaan. Vandaag heb ik eindelijk de moeite gedaan om hem eens een kans te geven.

En eerlijk gezegd had ik hem al veel eerder een kans moeten geven, want het is een erg mooie en ontroerende film geworden. Oké, het is allemaal wel erg sentimenteel, maar zolang het prima uitgevoerd wordt, heb ik daar de minste problemen mee. We krijgen best veel herhaling te zien van dezelfde taferelen waarbij Hachi zijn baasje Richard Gere naar het station volgt, maar het is wel nodig om de sterke band tussen die twee vorm te geven. Het laatste deel waarbij Hachi jarenlang blijft wachten op zijn overleden baasje is erg ontroerend om te zien. Vooral wanneer de vrouw op een bepaalde dag terugkomt aan het station en daar de oude Hachi treft. Het is allemaal erg eenvoudig, maar enorm effectief.

Veel meer hoeft er niet over gezegd te worden over deze mooie en ontroerende film.

4*

Erg slecht

Voor computerfreaks is het misschien nog allemaal leuk, maar ik vond er maar weinig aan. Het is niet dat ik niks van computers ken, maar op sommige momenten ging het iets te ver. De hackscènes komen dan ook nog eens erg ongeloofwaardig over en ook het verhaal is weinig soeps.

De personages spraken me helemaal niet aan. 1 computerfreak in een film is al te veel, laat staan er een hele film over maken. Wel leuk om Angelina Jolie eens bezig te zien in haar jonge jaren, maar wat had ze toch een lelijk kapsel. Matthew Lillard acteert zoals ik hem ken, erg irritant en flauwe humor.

Film om snel te vergeten. 0.5*

La Haine was nog zo'n film die hoog op mijn herzieningslijstje stond. Het algemene beeld en de sfeer van de film kon ik me nog goed voor de geest halen, maar de details zaten toch redelijk ver.

En achteraf gezien is dat niet zo vreemd, want het verhaal is iets minder belangrijk in deze film. Het is vooral het grauwe en realistische beeld van de banlieues waar deze film om draait en daar is Kassovitz zeker in geslaagd. In de eerste plaats is de keuze voor zwart-wit erg geslaagd en de situaties waar de 3 vrienden telkens in belanden zijn boeiend genoeg voor anderhalf uur. Een aantal momenten steken er toch wel bovenuit, zoals de dj-scène waarbij we over een deel van de stad vliegen of de hilarische scène met het verhaal van de oude man in de toiletten.

Vincent Cassel geldt als één van mijn favoriete Franse acteurs en hier steelt hij ook de show. Zijn personage is allesbehalve een sympathieke kerel en zijn agressieve houding is geweldig om te zien. Zijn kompaan Hubert is dan weer een personage waar je iets meer sympathie voor krijgt door zijn houding. Ook zijn personage wordt prima neergezet door Hubert Koundé en hetzelfde mag gezegd worden van Saïd Taghmaoui.

Prima film, maar er komt geen verhoging en de score van 3.5* blijft staan. Het beeld dat geschetst wordt van de banlieues is zeker en vast geslaagd en er wordt sterk geacteerd, maar ik miste toch dat tikkeltje meer om er een grote topper in te zien.

3.5*

De verwachtingen lagen niet al te hoog na een erg matige Nomadland, maar hier brengt Chloé Zhao het er een stuk beter vanaf. Het eerste uur levert niet veel bijzondere dingen op, behalve de mooie beelden die we te zien krijgen. De Middeleeuwse setting is nochtans één van mijn minst favoriete settings die er in films te zien zijn, maar Zhao weet het af te wisselen met mooie beelden uit het bos en ze weet er bij momenten een droom-achtige sfeer in te krijgen.

Het is pas vanaf het moment dat de pest toeslaat bij de kinderen en Hamnet komt te overlijden dat de film echt interessant wordt. Agnes en William gaan beide op een andere manier om met het verwerken van de dood van hun zoon. William gaat helemaal op in zijn werk en Agnes staat er helemaal alleen voor. Het einde waar alles samenkomt in het toneelstuk is zelfs grootse cinema met erg sterk acteerwerk van Jessie Buckley.

Hamnet was een tijd lang aan het afstevenen op een degelijke 3*, maar het beklijvende slot zorgt toch voor een halfje extra.

3.5*

Bij deze heb ik mijn tweede van Kitano gezien na Kikujiro, maar wederom ben ik niet echt onder de indruk. Ik kan niet echt zeggen dat ik iets bijzonders heb opgemerkt bij deze film en het komt toch allemaal rommelig over qua vertelstructuur. Het duurt erg lang vooraleer de zieke vrouw van Nishi echt in het verhaal betrokken wordt en dat is best jammer, want de momenten tussen hun zijn best leuk. Ergens had ik mij meer aan een soort roadmovie verwacht, maar uiteindelijk wordt er vooral gefocust op Nishi die dient af te rekenen met de Yakuza. Nishi is nochtans een erg cool personage met die stuurse blik, zonnebril voortdurend op en erg opvliegend karakter. De bankoverval waarbij hij geen enkel woord zegt, vond ik een topmoment in de film.

2.5*

The hanging was the best show in town. But they made two mistakes. They hung the wrong man and they didn't finish the job.

Een western met Clint Eastwood. Wat mij betreft één van de beste combinaties ooit in de filmgeschiedenis. Een western vind ik sowieso al geweldig om te zien, maar als Eastwood dan ook nog eens de hoofdrol speelt, is het helemaal feest.

Ted Post mag dan wel geen Sergio Leone zijn, wat de sfeer en landschapsbeelden betreft heb ik me met deze western weer kostelijk vermaakt. Neem daarbij ook nog eens een prima soundtrack (niet van Morricone) en je hebt een goede combinatie van beeld en muziek. Qua sfeer zit het bij een western meestal wel goed, maar als het verhaal nergens op trekt ben je er niet veel mee. Bij Hang ‘em High had ik het gevoel dat Ted Post een beetje te veel van alles wilde proberen. Eerst krijgen we een verhaallijn te zien waar Eastwood wraak wil nemen op de mannen die hem probeerden te lynchen. Op zich is dat een zeer interessant uitgangspunt, maar halverwege de film komt er plots een tweede verhaallijn bij wanneer Eastwood drie veedieven moet oppakken en inleveren. Tot overmaat van ramp kon Ted Post het niet laten om nog een klein bijplotje eraan toe te voegen met de romance tussen Eastwood en de blonde vrouw. Die romance is totaal geen meerwaarde voor de film en zorgt ervoor dat het naar het einde toe wat langdradig wordt. De film had zich beter enkel geconcentreerd op het uitgangspunt rond de ophanging en de wraak van Eastwood, want nu zit er toch wat te veel opvulsel tussen.

Clint Eastwood is legendarisch, zoveel was al lang duidelijk. Ik zou zonder moeite een hele hoop titels kunnen opnoemen waar hij memorabele prestaties heeft neergezet met natuurlijk The Good, the Bad and the Ugly op kop. Zijn rol uit Hang ‘em High mag dan wel minder bekend zijn, voor een echte fan maakt het niets uit wat hij speelt. Is het nu als cowboy, gevangene of als Dirty Harry, hij weet elke rol gewoon perfect in te vullen. Vooral de close-ups van zijn verbeten gezicht zijn telkens weer heerlijk. Die man heeft gewoon charisma op overschot. Ook de bijrollen worden degelijk ingevuld, op uitzondering van Inger Stevens die hier een vrij makke prestatie neerzet. Eigenlijk valt haar weinig te verwijten, want meer dan een paar keer door het beeld glippen om een paar boeven te identificeren en een misplaatste romance zat er voor haar niet in. Gewoon een overbodig personage. Pat Hingle bracht het er wel goed vanaf, want hij wist wel te overtuigen als rechter Fenton. Ook de vijanden waar Eastwood mee te maken krijgt, worden behoorlijk neergezet, maar ik miste toch een uitgesproken badguy à la Eli Wallach. Het zou natuurlijk wel wat geweest zijn als hij er bij was.

Voor een echte fan van het genre en van Clint Eastwood is dit verplichte kost. Het uitgangspunt rond de wraak van Eastwood is interessant, maar het wordt een beetje verprutst door de bijplotjes. Desondanks is Eastwood weer heerlijk op dreef, nu als Marshall. Ook de typische westernsfeer en de muziek die niet van Morricone komt, maken veel goed.

3.5*

Een zeer aardige en komische film van Todd Phillips, die hiermee één van de betere komedies van de afgelopen jaren neerzet. Niet dat er zoveel goede komedies zijn uitgebracht, maar toch. Ook leuk dat er nog eens zo’n typische komedie in de top 250 staat.

Er zitten heel wat komische momenten en situaties in de film, dat overigens een lekker tempo heeft. Vanaf het moment dat de vrienden constateren dat de toekomstige bruidegom spoorloos verdwenen is, is de film pas echt goed op gang geschoten. Daarna zakt de film op geen enkel moment ineen of begint hij te vervelen.

De cast is redelijk, maar niet indrukwekkend. Vooral Zach Galifianakis heeft me vaak aan het lachen gebracht. De rest (en vooral de tandarts) waren matig.

Voor deze leuke komedie een 3.5*

Opnieuw een geslaagde film van Woody Allen. Al zijn typische kenmerken zijn hier weer aanwezig en hij weet het drama rond de liefdesperikelen van de zusters mooi te combineren met de humoristische momenten. Woody Allen is bij momenten weer heerlijk op dreef als hypochonder Mickey. Enkel zijn zoektocht naar de gepaste religie nadat hij dacht kanker te hebben, vond ik weinig toevoegen aan het geheel. Ook een leuk einde waarbij Holly zegt zwanger te zijn, terwijl Mickey geen kinderen kan krijgen.

Er is ook een leuke rol weggelegd voor Michael Caine. Ik heb meer van de man gezien als hij op een wat oudere leeftijd is, maar hier doet hij het uitstekend als echtgenoot van Hannah die verliefd is op de andere zus Lee. De keuze om het overspel met Lee niet te bekennen en gewoon bij Hannah te blijven, vind ik erg geslaagd. Het zou de toon van de film toch wat donkerder maken en te veel drama in de film brengen. Nu krijgen we toch een hoopvol einde.

Ik had op voorhand wel gedacht dat Hannah zelf iets belangrijker zou zijn, gezien de filmtitel, maar eigenlijk heeft ze zelf niet meteen de touwtjes van haar eigen leven in handen en gebeuren de dingen rond haar heen.

In ieder geval een erg fijne Woody Allen alweer en ook de leuke jazzsoundtrack mag niet ontbreken. Al ben ik benieuwd hoeveel van deze film gaat blijven hangen na verloop van tijd.

3.5*

I came

Gisterenavond heb ik deze zonder enige verwachtingen opgezet, maar ben bijzonder aangenaam verrast en vandaag bleef deze film heel de dag in mijn hoofd zitten. De film voelt op een bepaalde manier fragmentarisch aan, omdat iedere scène wel iets speciaal heeft. het centrale thema 'happiness' wordt als kapstok gebruikt om alle scènes aan op te hangen. er zit zoveel subtiele humor in de dialogen en het is ook typisch zo'n film die nog beter zal worden bij een 2e kijkbeurt, omdat er volgens mij nog meer details uit kunt halen.

Er wordt ook geweldig geacteerd. in de eerste plaats door Dylan Baker, die zijn rol als pedofiele therapeut geweldig weet neer te zetten. De dialogen met zijn zoon zijn goud waard. Op een bepaalde manier weet hij toch medelijden op te wekken, terwijl het eigenlijk een afschuwelijke pervert is. Ook Philip Seymour Hoffman zet een erg sterke rol neer, eveneens als een gefrustreerde pervert. Ook tof om Ben Gazzara voorbij zien te komen. In The Killing of a Chinese Bookie was hij geweldig, maar hier is zijn rol aan de kleinere kant.

Erg interessante film, die bij een herziening een hogere score kan krijgen.

4*

Na een zeer geslaagde Being There had ik zin om nog eens een film van Hal Ashby te proberen, want Being There was nog maar de eerste die ik van hem gezien had en op basis van 1 film kan je moeilijk een oordeel vellen over iemand zijn oeuvre.

Deze Harold and Maude haalt niet het niveau van Being There, maar bij momenten is het best een amusante film. Er zitten redelijk wat bizarre en leuke momenten in de film zoals de verschillende zelfmoordpogingen van Harold en Maude die de agenten een aantal keer voor de gek houdt. Sowieso zijn het al 2 bizarre figuren die tot elkaar worden toegetrokken door hun bizarre "hobby". Ook de oom van Harold die in het leger zit, heeft een erg leuke bijrol, maar de moeder vond ik eerder irritant overkomen met de dates die ze regelt voor Harold. Maar over het algemeen sprak deze film me niet helemaal aan qua thema en het hippie sfeertje.

3*

Heeft deze The Haunting mij op het puntje van mijn stoel kunnen brengen? Bij momenten wel zoals wanneer er op de deuren gebonkt wordt of de scène waar Eleanor de wenteltrap opgaat en de vrouw van Dr. Markway ziet tevoorschijn komen door het luik. Misschien dat er te veel werd gefocust op de psychologische ontwikkeling en de achtergrond van Eleanor om mij echt op het puntje van de stoel te krijgen.

Puur qua sfeer is dit misschien wel één van de betere spookhuisfilms die ik al gezien heb. Het is prachtig gefilmd in zwart-wit, de fraaie belichting en idem dito camerawerk (inzoomen en uitzoomen, de schuine camerastandpunten bij momenten) zorgen voor een erg sterke sfeer. Ook de hele aankleding van het kasteel met de diverse kamers die vol meubels staan en de wenteltrap in de bibliotheek geven de film extra cachet.

Degelijke spookhuisfilm dus dat vooral door de erg sterke sfeer wordt gedragen. De score zit ergens tussen de 3* en 3.5*, maar ik rond naar boven af.

3.5*

Some houses are born bad

Zo nu en dan krijg ik enorm veel zin om een lekkere horrorfilm op te zetten en gelukkig was er dit weekend The Haunting op Tv. Eerlijk gezegd wist ik niet waar de film over ging en wie er in mee speelde, maar soms moet je een risico durven nemen.

De eerste beelden die we van het kasteel te zien krijgen, zorgen meteen al voor een lekkere donkere sfeer die de film nooit echt verlaat. De setting en decors zijn gewoon perfect. Die enorm grote hallen, de gigantische deuren en al dat houtsnijwerk zien erg gewoon prachtig uit, maar spijtig genoeg wordt er veel te weinig gedaan met de rest van de film. The Haunting kun je moeilijk eng of spannend noemen en dat is toch iets wat je verwacht bij een horrorfilm. Enkel naar het einde toe waren er enkele fraaie momenten, zoals Owen Wilson die onthoofd wordt in de haard en de scène met het bed. Voor de rest was het verhaal rond Eleanore en de kinderen erg voorspelbaar. Dat ze op het einde zou sterven om de kinderen van Hugh Crain te bevrijden (wat voor zin het ook had), kon je van kilometersver al zien afkomen. Een horrorfilm met amper twee doden, waarbij de laatste niet eens de moeite waard is, kun je onmogelijk een horrorfilm noemen.

Ik wist helemaal niet wie in deze film meespeelde en toen Lili Taylor in beeld verscheen begon ik toch serieus te twijfelen. Een goede rol van haar kan ik me niet echt herinneren, maar al bij al vond ik haar nog niet zo slecht spelen als Eleanore. De rest van de cast, uitgezonderd Liam Neeson vond ik zwaar tegenvallen. Catherine Zeta-Jones en Owen Wilson vind ik nochtans wel degelijke acteurs die enkele leuke films achter hun naam hebben staan, maar in deze film passen ze toch niet echt en dat is duidelijk merkbaar. In een horrorfilm moeten de acteurs hun angst kunnen overbrengen aan de kijkers zodat we die angst zelf voor een deel kunnen voelen, maar daar slagen ze allerminst in. Liam Neeson is zoals ik al zei perfect op zijn plaats in deze film. Een tijdje geleden ben ik hem nog tegengekomen in After.Life en ook daar vond ik hem erg goed, eigenlijk heb ik hem nooit op een slechte rol kunnen betrappen.

Hier zat veel en veel meer in. De sfeer zit goed en de decors zijn gewoon prachtig, maar daar blijft het ook bij, want The Haunting is absoluut niet spannend of eng. Op de koop toe zijn een paar acteurs nog slecht gecast, maar eigenlijk zou een horrorfilm gewoon spannend en eng moeten zijn en dat is The Haunting dus niet. Jammer.

2*

Een vroege Peter Jackson en Kate Winslet in haar beginjaren leek me wel een leuke combinatie te worden en dat is het ook geworden.

Het begint op zich nog vrij dromerig en lichtvoetig, maar de innige relatie tussen Pauline en Juliet wordt al gauw redelijk overdreven neergezet, maar in deze context kan ik het wel smaken. Pauline en Juliet leven letterlijk en figuurlijk in hun eigen droomwereld, wat een aantal leuke scènes oplevert, maar het is vooral door het goede acteerwerk van de 2 dames dat ik in de film werd meegesleurd. Misschien wel wat jammer dat het einde reeds weggegeven werd met de openingsscène, maar uiteindelijk is het wel een sterke eindscène geworden doordat de moord op de moeder op een gruwelijke manier in beeld wordt gebracht.

Het camerawerk deed me bij momenten wat aan Braindead denken, zoals de zandkasteelscene of wanneer de huurder binnenglipt in de slaapkamer van Pauline. Erg geslaagd wat dat betreft.

Een erg fijne vroeger Peter Jackson.

3.5*

Als er nog mensen zouden zijn met een gebrek aan respect voor het verplegend personeel, zullen na het kijken van deze film wel een andere mening hebben. Na 90 minuten film ben je als kijker zelf helemaal uitgeblust met de lange takes waarbij we kort op de huid zitten van Floria die een erg hectische avond beleeft.

De film is op zich erg vakkundig gemaakt met een goed acterende Leonie Benesch die gedurende de avond steeds vermoeider en emotioneler wordt. Alleen had ik na afloop iets te veel het gevoel dat het exact de film is geworden die ik ervan verwacht had. Niettemin is het een goed gemaakte film.

3.5*

Met Halloween in het vooruitzicht had ik nog eens zin om mij aan een horrorklassieker te wagen die ik nog niet gezien had en kwam bij deze Hellraiser terecht. Hoewel ik deze film nog niet gezien had, is het personage Pinhead een erg bekend figuur en des te jammer dat zijn screentime en die van de andere cenobites redelijk beperkt is.

Het grootste deel van de film concentreert zich op de heropstanding van Frank (de scène waarin hij uit de vloer komt gekropen is geniaal), waarbij Julia hem moet voorzien van mannelijke slachtoffers. Dit gedeelte van de film had van mij ingekort mogen worden, want het boet wat in aan de spanningsboog. Het is pas vanaf het moment dat Kirsty in aanraking komt met de box en de cenobites op het voorplan komen, dat de film echt op gang komt. Verder is het acteerwerk redelijk pover, zeker de vader doet het erg slecht, maar in horrorfilms stoort me dit nauwelijks.

Ben hier toch wat op mijn honger blijven zitten bij deze horrorklassieker.

2.5*

The Help is een film geworden die ik er precies van verwacht had. Een luchtige, kleurrijke, sentimentele film over een zwaar onderwerp dat de rassensegregatie toch wel was. We zien een hoop clichés voorbijkomen en zelden werd ik echt geraakt door het verhaal, op uitzondering van de scène waarin Skeeter achter de waarheid komt van het ontslag van Constatine. Andere zaken zoals de wc's die niet gebruikt mogen worden door de dienstmeiden zijn nogal makkelijke clichés om mee te scoren.

Al bij al net een voldoende door het sterke acteerwerk, maar als film in het geheel is het toch wat te pover.

2.5*

Ik ben niet helemaal overtuigd van deze Henry: Portrait of a Serial Killer, want er viel toch meer uit te halen volgens mij. Het begon nochtans erg goed met een naargeestige sfeer die meteen de film binnensluipt en de hele speelduur blijft hangen. Ook de beelden van de slachtoffers van Henry die we te zien krijgen zonder dat de 'daad' in beeld werden gebracht, zorgden meteen voor de extra spanning.

Jammer genoeg verdwijnt die spanning dan voor het grootste deel uit de film. Het grootste probleem is dat Henry en Otis ongestoord hun gangetje kunnen gaan en dat er van nergens externe dreiging komt. Oké, Becky kan nog een kink in de kabel worden, maar zij wordt ook onvoldoende uitgespeeld en komt pas in aanraking met Henry's gewelddadig gedrag wanneer hij Otis vermoordt.

Sowieso ook een beetje jammer dat Otis betrokken wordt bij de moorden van Henry, want het is nu eenmaal spannender als een moordenaar solo op pad gaat dan wanneer hij gezelschap heeft. Het personage van Henry wordt gelukkig wel erg goed neergezet door Michael Rooker. Mijn Euro was pas laat gevallen dat het Merle uit The Walking Dead was, maar in ieder geval fijn om de jonge Michael Rooker aan het werk te zien.

Er resten wel nog een aantal goede scènes zoals de moord op het gezin dat gefilmd wordt en de behulpzame man die wordt neergeschoten nadat hij toevallig langs reeds. Erg kille scènes als je het mij vraagt, maar over het algemeen viel er meer uit deze film te halen.

Kleine 3*

Best wel een vermakelijke western, deze High Plains Drifter. Het mysterieuze kantje en het bovennatuurlijke dat op het einde gesuggereerd wordt met de geest van Jim Duncan die is teruggekeerd om wraak te nemen, geven deze film dat tikkeltje extra. Ook het middenstuk is best genietbaar waarbij de vreemdeling het stadje naar zijn hand zet.

Clint Eastwood is ook weer in zijn goede doen zoals ik hem graag bezig zie. Lekker zwijgzaam op de meeste momenten en onbeschoft met links en rechts een leuke oneliner. Er is ook een leuke bijrol weggelegd voor Billy Curtis die een tijdje de sheriff en burgemeester mag zijn van het stadje.

3.5*

The Hill is een knap gemaakt gevangenis/anti-oorlogsfilm. Het is vooral het fraaie camerawerk van Sidney Lumet dat erg opvalt. De openingsscène waarbij we met de zwevende camera kennismaken met The Hill is een geweldige opener, maar doorheen de film is het vaak genieten van het camerawerk. We krijgen heel wat knappe close-ups te zien en de scène waarin Stevens gedesoriënteerd neervalt en sterft, is ook een knap staaltje camerawerk.

De film heeft wel wat tijd nodig om op gang te komen. In het begin krijgen we vooral wat herhaling van dezelfde sadistische activiteiten, maar wanneer de gevangenen in opstand komen tegen de legerstaf, komt de film echt in een stroomversnelling. Vooral Sean Connery weet zich naarmate de film vordert te onderscheiden van de rest als de erg rebelse Joe Roberts. Ook Ossie Davis heeft een sterke scène waarbij hij zich van zijn uniform ontdoet en verder is het vooral Harry Andrews die indruk weet te maken als sergeant Wilson (met een heerlijke karakterkop).

3.5*

Der Himmel über Berlin is in de eerste plaats een erg mooi gemaakte film. De zweverige beelden boven Berlijn die we in de openingsscène te zien krijgen, zetten meteen de toon van de film. Wim Wenders brengt heel de film lang Berlijn erg knap in beeld.

We zien de 2 engelen Damiel en Cassiel observaties maken van de inwoners van Berlijn. De ene zit al met grotere bekommernissen dan de andere. Zo maakt de scène waar een man zelfmoord pleegt erg veel indruk. De engelen zijn er alleen maar om observaties te maken en hebben geen invloed op de acties van de mensen. Het geeft toch een speciaal gevoel waarbij de engelen langs de ene kant dicht bij de mensen staan, maar anderzijds is er toch die onoverbrugbare kloof. Enkel de kinderen kunnen de engelen waarnemen en heel de film zit vol van die kleine momenten waar de kinderlijke verwondering van alledaagse momenten naar boven komen.

Er zijn nog wel enkele scènes die opvallen zoals de oude man die al mijmerend over de Potsdamer Platz loopt, maar de mooiste scène moet toch wel de ontmoeting tussen de als mens getransformeerde Damiel en Marion zijn op het concert van Nick Cave. Alles komt hier mooi samen, alsook Cassiel die als engel op het podium achter Nick Cave zit, is een knap beeld.

Misschien is het soms te poëtisch en te filosofisch om alles goed te begrijpen, maar het is zeker genietbaar. Voorlopig houd ik het op een 3.5*, maar het is zeker eentje die nog hoger kan komen bij een herziening.

3.5*

Van Howard Hawks heb ik nog niet zoveel gezien, maar dit smaakt zeker naar meer, want hij levert hier een zeer vermakelijke komedie af. Vooral de razendsnelle en grappige dialogen vallen hier enorm op. Vooral het laatste halfuur is genieten geblazen, want vanaf het moment dat Earl Williams via het raam de persruimte binnenkomt, valt het werkelijk geen seconde stil. Wat ook leuk om te zien was, waren al die journalisten die elkaar proberen te overtreffen door harder te praten aan de telefoon.

Cary Grant en Rosalind Russell leveren hier erg sterke prestaties af. Cary Grant is hier perfect gecast voor zijn rol als hoofdredacteur Walter Burns, maar eigenlijk heb ik hem nog nooit weten teleurstellen. Op zijn eigen, nogal gluiperige manier, probeert hij om Hildy terug te krijgen en te voorkomen dat hij vertrekt met Bruce. Een tijd lang had ik gehoopt dat hij bot zou vangen en dat Hildy voor Bruce zou kiezen, want zijn methodes waren niet altijd even proper (Bruce belandt tot 2 keer toe in de gevangenis). Dat Hildy uiteindelijk voor Walter kiest, was misschien wel voorspelbaar, maar uiteindelijk past dit einde wel beter dan een alternatief einde waarbij Hildy zou kiezen voor de saaie verzekeringsmakelaar Bruce.

Die Hildy wordt overigens erg sterk neergezet door Rosalind Russell. Zij zit ergens gevangen tussen haar wens om een rustiger leven op te bouwen en de ambitie om toch die belangrijke gebeurtenissen te verslaan. Iets wat me toch vaak opvalt bij dit soort oudere films, zijn de rollen van vrouwen die meer in balans liggen met de rollen van de mannelijke tegenspelers. Vaak had ik zelfs het gevoel dat Rosalind Russell de bovenhand had op de rol van Cary Grant.

Wat mij betreft een ideale film als je zin hebt in een snelle komedie met geweldige dialogen en een sterk duo in de hoofdrol.

4*

Degelijke misdaadfilm van David Cronenberg, maar meer dan dat is het ook niet geworden. Hetgeen de film een lange tijd op de been houdt, is de vraag of Tom Stall wel degelijk diegene is die hij beweert te zijn of toch een crimineel verleden heeft als ene Joey. Uiteindelijk is het geen verrassing dat Tom wel degelijk Joey blijkt te zijn met een crimineel verleden, maar Cronenberg slaagt er toch behoorlijk in om nog wat mysterie in de film te laten sluipen. Vanaf het moment dat de ware indentiteit van Tom bekend raakt, is het toch wat slepen naar het einde met de afhandeling van zijn verleden in Philadelphia.

Grootste minpunt van de film is echter het erg zwakke acteerwerk van Viggo Mortensen. Qua gelaatsuitdrukkingen heeft hij een erg beperkt arsenaal en op de rustigere momenten waar geacteerd moet worden, kan hij me echt niet overtuigen. Ed Harris daarentegen weet wel nog wat power in de film te brengen, maar jammer genoeg legt hij te vroeg het loodje.

3*

Ondanks het vrij leuk en origineel uitgangspunt rond de crimineel zijn laconieke houding tegenover de huurmoordenaars is de verdere uitvoering nogal standaard. De twee huurmoordenaars die Willie Parker moeten omleggen vanwege zijn verraad van andere maffialeden, zijn uiteindelijk typische kerels die we in dit soort misdaadkomedies vaker te zien krijgen. De ene is een jonge, opvliegende kerel die voor het eerst op pad gaat met de meer ervaren en stoïcijnse leider, maar beiden zijn uiteindelijk maar amateuristische jongens.

Willie Parker en de twee huurmoordenaars komen in verschillende humoristische situaties terecht, zoals wanneer het appartement onverwachts bezet blijkt te zijn door Harry en zijn Spaanse vriendinnetje. Verder is het een leuk, aangenaam roadtripje, maar echt memorabel wordt het niet meteen. Daarvoor zijn er te weinig scènes die er echt bovenuit steken, maar al bij al is het een film die over de hele speelduur amusant blijft.

3*

Blijft een fijne thriller bij een herziening, maar de 4* score kan niet blijven staan. Daarvoor is het misschien iets te doorsnee. Het eerste deel focust zich op de kennismaking met Roger Brown, een nogal gluiperige type die zit te broeden op een grote kunstroof. De film komt pas echt op gang met het kat-en-muisspel tussen Brown en Greve. Dat levert enkele heerlijke scènes op zoals de toilet-scène.

Op zich een fijne thriller midden in de week, maar misschien iets te doorsnee voor een hogere score.

4*

Hors Normes is zeker en vast een geslaagde film van het duo Nakache-Toledano. Een echte drama/komedie zou ik het niet echt noemen, maar eerder een volwaardig drama. Er waren wel enkele momenten die me een glimlach bezorgden (vb. Wanneer Bruno hopeloos aan het daten gaat), maar misschien niet talrijk genoeg om er een luchtige drama van te maken.

Het is toch vooral een inkijk op het leven van een groep zwaar hulpbehoevende jongeren en hun hulpverleners. De kritiek op de maatschappij dat er voor deze personen te weinig aandacht is, komt erg sterk over. Wat dat betreft is de boodschap van het regisseursduo dus wel geslaagd. Het voelt in ieder geval erg geloofwaardig en naturel aan wat we allemaal te zien krijgen.

De cast doet het erg goed en er is niemand die uit de toon valt, maar het is vooral Vincent Cassel die er bovenuit steekt met zijn energieke en liefdevolle personage. Zeker de scène op het einde waar hij de inspecteurs toch even op hun plaats zet, komt hard binnen.

3.5*

Ik wilde al een lange tijd iets van Ingmar Bergman zien, want de man heeft toch een grote status. Bij de omschrijvingen van de meeste van zijn films had ik nu niet het gevoel dat het mij zou liggen, maar vandaag heb ik dan toch maar de gok gewaagd en meteen zijn hoogst gewaarde film op deze site opgezet.

Het is vooral een film geworden dat het moet hebben van het sterke acteerwerk van Ingrid Bergman en Liv Ullmann. Vanaf het begin voel je meteen dat er een bepaalde spanning hangt tussen moeder en dochter en dat dit wel eens zou kunnen escaleren. De moeder komt nogal harteloos en egoïstisch over die haar carrière altijd op de eerste plaats heeft gezet en de dochter wordt als de goede persoon neergezet, maar oogt ook wat naïef. Bergman weet door de opbouwende spanning tussen moeder en dochter het eerste deel nog redelijk boeiend te houden, maar verder heeft de film weinig te bieden. De dochter slaagt er eindelijk in om haar moeder op haar plaats te zetten en te vertellen hoe ze haar jeugd heeft ervaren. Ik heb weinig bijzonders gezien in het script en gelukkig was het acteerwerk op niveau, want anders was dit een serieuze onvoldoende.

Nu niet meteen de beste kennismaking met Bergman en achteraf had ik het gevoel dat als een minder gerenommeerde regisseur deze film zou gemaakt hebben, het veel lager zou gewaardeerd worden.

2.5*

Het begon nochtans best aardig met de eerste con rond het pokerspel. Op dat moment was het nog niet duidelijk dat alle mannen onder 1 hoedje speelden om Margaret op te lichten, waardoor er wel een leuk verrassend effect was.

De tweede en de grote con uit deze film met het geldkoffer zie je natuurlijk van mijlenver aankomen. Margaret had het beter moeten weten, want Mike vertelde haar nog dat je niemand kan vertrouwen. Het zorgde ervoor dat het laatste halfuur moeite voor niets was.

Toch een beetje teleurgesteld na het leuke begin en het acteerwerk van Lindsay Crouse is ook redelijk magertjes. Een nipte voldoende dus.

2.5*

Al bij al ben ik nog vrij aangenaam verrast door deze The Housemaid. Het is geen sinecure om origineel en onvoorspelbaar uit de hoek te komen in dit genre, maar Paul Feig is daar nog redelijk goed in geslaagd.

Dat er met Nina iets grondig fout zit, wordt al snel duidelijk met de machtsspelletjes die ze met Millie speelt. Het getreiter wordt steeds erger, maar Millie kan geen kant op, want indien ze haar job verliest, moet ze terug naar de gevangenis. Ook het gedrag van Andrew is niet helemaal normaal hoe hij het gedrag van zijn vrouw met de mantel der liefde bedekt, maar alarmerend is het nog niet helemaal.

De plottwist waar duidelijk wordt dat Nina zelf het slachtoffer is van de machtsspelletjes van Andrew en dat Millie als een soort vervangstuk dient om zelf vrij te komen, is best goed gedaan. Ergens voel je natuurlijk dat Andrew ook iets verborgen houdt, maar het ontvouwt zich best goed met wat sadistische momentjes.

Amanda Seyfried speelt hier best sterk als de bitcherige Nina met psychologische problemen. Het is zeker geen eenvoudige rol om in de val te trappen van overacting, maar ze doet het over de ganse lijn foutloos. Sydney Sweeney langs de andere kant is natuurlijk een hype en het is duidelijk waarom, maar echt sterk acteren, vind ik haar nu ook niet doen.

Een film die volledig binnen de verwachtingen valt.

3*