Meningen

Over The Human Centipede had ik al vaker gelezen dat het een vrij gore film is, maar ik had nog nooit de moeite gedaan om hem effectief te zien. Aangezien de titel vrij veel van het plot weggeeft, had ik nooit echt veel interesse om hem te zien. Uiteindelijk heb ik het er toch maar op gewaagd en jammer genoeg heb ik niets ontdekt wat ik op voorhand niet zou verwachten. Het hele idee is inderdaad erg goor en een aantal scènes zijn echt wansmakelijk (zoals wanneer de Japanner zijn behoefte moet doen), maar echt spannend wordt het nooit. Pas wanneer de politie binnenvalt bij de dokter is er sprake van een beetje spanning, maar de hele opbouw en het effectieve gebeuren rond de operatie worden zonder enige spanning gebracht.

Uiteindelijk heeft The Human Centipede gebracht wat ik al jaren dacht. Een aantal gore scènes in de film steken en hopen dat het publiek zich daarmee vermaakt, maar voor de rest valt er weinig te beleven.

1.5*

Redelijk goede film.

Hunger heeft heel wat weg van Saw, waar ook een groep mensen worden opgesloten door één of andere psychopaat. Het verschil is dat het bij Hunger gaat over het opeten van je medemens om in leven te blijven. Het concept over kannibalisme is best wel leuk en zorgt voor enkele enge momenten, maar toch vind ik niet dat de film erg spannend is.

Best wel oké om eens snel tussendoor te zien. 3*

The Hurt Locker won zomaar even 6 Oscars en kreeg zelfs de Oscar voor beste film, ondanks de concurrentie van Inglourious Basterds. De verwachtingen waren dan ook heel erg hoog bij mij, ondanks dat oorlogsfilms over het Midden-Oosten mij nooit hebben kunnen boeien.

De hele film lang heb ik me zitten afvragen waarom The Hurt Locker’ zoveel prijzen heeft gewonnen, want naast die vele Oscars hebben zo ook nog eens 5 BAFTA - awards gewonnen.

Het verhaal dat wordt verteld, als je het al een verhaal kunt noemen is nooit boeiend. Buiten een ontploffing hier en daar heeft de film weinig om het lijf. Enkel de scène met de man die op zijn lichaam bommen heeft, is nog een beetje spannend.

De acteerprestaties waren dan ook nog eens erg ondermaats. Misschien omdat alle Amerikaanse soldaten stoere macho’s zijn en ook nu was dat niet anders.

Op de koop toe was The Hurt Locker nog eens erg langdradig. Qua speelduur kon er op zijn minst een halfuur af.

Zeer zware tegenvaller, ook omdat ik vrij hoge verwachtingen had.

1*

Met Husbands ben ik ondertussen aan mijn 4e Cassavetes toegekomen. Opening Night en The Killing of a Chinese Bookie waren voltreffers, dus wilde ik me verder verdiepen in het oeuvre van Cassavetes.

De stijl van Cassavetes is ook hier onmiddellijk herkenbaar. De zangwedstrijd in de bar bijvoorbeeld is langs de ene kant een nogal bizar tafereel, maar erg fascinerend om te volgen omdat het allemaal zo geïmproviseerd lijkt. Ook zijn manier van filmen kan ik erg appreciëren. Omdat alles zo dicht op de huid gefilmd wordt, komen de emoties erg intens over. De scènes in het casino en in het hotel met de 3 vrouwen zijn ook zeker het vermelden waard.

Qua verhaal kan ik best begrijpen dat veel mensen afhaken, want eigenlijk is er niet zo heel veel verhaal. Het gaat over 3 mannen die in een soort van midlifecrisis belanden na de dood van een vriend. Dit gaat gepaard met behoorlijk wat drank en na een paar dagen besluiten ze om naar Londen te gaan. Het is toch vooral een film die je over je heen moet laten komen en niet zozeer om een verhaal te volgen.

De 3 hoofdrolspelers zetten erg sterke prestaties neer. Voor mij steekt Ben Gazzara er lichtjes bovenuit, maar John Cassavetes kan naast het regisseren ook erg goed acteren. Sowiezo hebben ze alle 3 erg veel charisma om een film te dragen. Wat mooi is om te zien is de vriendschap tussen de 3 mannen die ondanks hun problemen elkaar blijven steunen.

Ik heb getwijfeld tussen een score van 3.5* of 4*, maar ik heb niet het gevoel gekregen dat ik deze film absoluut ooit nog eens wil herzien. Als die trigger ontbreekt houd ik het meestal bij een 3.5*.

3.5*

Ik heb toch al wat films gezien van Woody Allen, maar ik vermoed dat deze zijn meest serieuze en meest cynische film is die ik tot nu toe gezien heb. Op bepaalde momenten miste ik wel de grappige tussenkomsten en oneliners van Allen, maar anderzijds waren er ook weer momenten die humoristisch op mij overkwamen. Het etentje waar Jack zijn nieuwe jonge vriendin bij de haren meesleept, is best kwetsend, maar tegelijkertijd is de hele scène ook best grappig.

Misschien is de film over de hele speelduur een tikkeltje te saai. Allen’s cynische blik op relaties en het huwelijk heeft wel zijn goede momenten, maar ik had regelmatig het gevoel dat hij toch wat in herhaling viel. Al vind ik de documentaire achtige stijl wel een meerwaarde voor de film, waar ik meteen in mee was. Het geeft toch een eigen identiteit aan de film en het camerawerk was nergens storend.

Al heeft het jammer genoeg niet genoeg indruk gemaakt over de hele lijn om er een hoge score aan te geven. Ook leuk om Liam Neeson in zo’n rol eens te zien en Sydney Pollack en Juliette Lewis zijn voor mij ook altijd meerwaarden.

3*

Gelukkig is Paul Newman hier goed op dreef, want de film zelf stelde toch een beetje teleur. Newman zie ik altijd wel graag bezig, want hij heeft nu eenmaal enorm veel charisma en doet het hier uitstekend als een poolverslaafde loser die wat geld probeert mee te graaien met potjes pool in van die heerlijke grimmige bars.

Na een goed halfuur vroeg ik me toch af welke richting deze film zou uitgaan. Ik verwachte een typische rise and fall verhaaltje waarbij Eddie het grote geld zou winnen en daarna ten onder zou gaan, mede door zijn drankverslaving. De keuze om er meer drama aan toe te voegen met de romance vond ik nu niet meteen aanslaan. Het personage van Sarah en de acteerprestatie van Piper Laurie kon me niet voldoende overtuigen. George C. Scott heeft anders wel een geweldige karakterkop die uitstekend past bij zijn gluiperig personage. Verder miste ik toch de nodige spanning bij de poolscènes en is het over het algemeen een film geworden die spoedig ergens ver in het geheugen zal komen te zitten.

2.5*

Dat Kim Ki-duk mooie en rustige films kan maken, wist ik al en deze Hwal mag aan dat rijtje toegevoegd worden.

Hwal straalt enorm veel rust uit. De setting van de boot dat eenzaam op zee ligt, doet daar uiteraard veel aan, maar ook de soundtrack voegt daar erg veel aan toe. Ik denk niet dat ik ooit al een film heb gezien met zo weinig tekst. Het is vooral de muziek die het verhaal van de oude schipper en het jonge meisje ondersteunt.

Er zijn best wat overeenkomsten met Seom, die andere film die zich op het water afspeelt. Er komen verschillende vissersmannen voorbij, vishaakjes verdwijnen in de mond en de hoofdrol wordt gespeeld door een zwijgzame, jonge vrouw. Het blijft toch wel straf dat je zonder maar 1 woord gesproken te hebben zoveel impact kan hebben op een film. Ze komt best aandoenlijk over zoals ze op de schommel naast de boot zit en ze wordt volledig van de wereld afgesloten door haar toekomstige man/ontvoerder.

Qua symboliek is dit ook een film die kan tellen. Veel zal er mij ook ontgaan zijn, maar vanaf de trouwceremonie neemt de symboliek toch iets te veel de bovenhand. Niettemin is dit een mooie, rustige film van Kim Ki-duk.

3.5*