Meningen

Op cinematografisch vlak weet Michelangelo Antonioni me meestal wel te bekoren en ook hier levert hij een erg mooie film af op visueel vlak. De scènes die zich afspelen in Death Valley zien er adembenemend uit. Mark die met het vliegtuigje over de woestijn vliegt en Daria in haar grijze Buick met de heuvels op de achtergrond, het leveren erg mooie plaatjes op. Ik heb Death Valley zelf ooit bezocht en Antonioni heeft me weer erg veel zin gegeven om terug te gaan naar die wondermooie woestijn.

Het contrast met het drukke begin dat zich afspeelt in LA kan niet groter zijn met de rustige, trage scènes in Death Valley. Antonioni weet ook nog eens een paar geweldige surrealistische scènes uit zijn mouwen te schudden met de orgie scène in de woestijn en de explosies van het huis die door Daria gefantaseerd worden.

Die Daria wordt overigens erg goed neergezet door Daria Halprin. Het is blijkbaar maar haar enige film die is doorgebroken waarin ze heeft meegespeeld en dat is toch best jammer. In haar groene pakje ziet ze er erg aantrekkelijk uit en wanneer ze als een blok valt voor Mark bloeit ze helemaal open. Ook op het einde weet ze te overtuigen met haar verdriet voor de dood van Mark wanneer ze aan het huis toekomt.

Mooie sfeerfilm van Antonioni en zijn aanklacht tegenover de consumptiemaatschappij was voor mij eerder bijzaak in deze film.

3.5*

Bij deze mijn eerste van Tarkovsky. Ik wilde al langer iets zien van deze man, maar een meevaller is het niet geworden. Niet dat de film saai is (hoewel ik de laatste 30 minuten wel een paar keer op de klok heb gekeken), maar echt interessant zou ik het ook niet noemen.

Daarvoor laat de film mij te koud en verschillende scènes kan ik ook onvoldoende plaatsen. Bijvoorbeeld de scène waar de moeder naar de drukkerij rent omdat ze denkt een typefout gemaakt te hebben, maar er niets aan de hand blijkt te zijn. dergelijke scènes kan ik gewoon niet plaatsen in deze film, maar zo waren er nog verschillende scènes die te fragmentarisch en gewoon niet interessant waren.

Visueel kwamen er wel een aantal mooie momenten voorbij, zoals de brandende schuur en het plafond dat naar beneden valt, maar qua verhaal is het te filosofisch, te diepzinnig wat mij betreft. Diegene die er een betere inzicht op hebben, kunnen er waarschijnlijk van genieten. Voor de anderen is het een moeizamere zit.

2*

Through the Olive Trees kan je omschrijven als de Iraanse versie van Truffaut's La Nuit Américaine, waarbij een filmregisseur geconfronteerd wordt met allerlei problemen bij het maken van zijn film. Een acteur die bijvoorbeeld begint te stotteren wanneer hij tegen een vrouw moet praten, waardoor een scène telkens opnieuw moet overgedaan worden, maar het gaat vooral rond de persoonlijke problemen van Hossein die Tahereh wilt huwen.

Niet dat het verhaal slecht gebracht werd, maar ik bleef toch lichtjes op mijn honger zitten met Tahereh die Hossein voortdurend negeerde op en naast de filmset. Het einde is anders wel leuk gedaan waarbij we Hossein achter Tahereh zien rennen in de verte. Wanneer Hossein bij Tahereh komt, zien haar iets zeggen tegen Hossein, waarna hij van haar weg rent, maar wat ze precies heeft gezegd, komen we als kijker niet te weten.

Kiarostami's films zien er altijd mooi en verzorgd uit, waarbij het leven op het Iraanse platteland knap in beeld wordt gebracht. Het speelt zich ook af op dezelfde plaats als Where is My Friend's House? Ook de 2 jongetjes uit die film krijgen hier een bijrolletje.

Toch kan ik er niet meer dan 3* aan geven, daar het verhaal tussen Hossein en Tahereh me niet echt wist te pakken.

3*

Ik ben toch behoorlijk op mijn honger blijven zitten bij deze The Zone of Interest. Aanvankelijk was ik wel mee met het beeld dat Glazer wilde scheppen over het rustige familieleventje naast het concentratiekamp van Auschwitz. Het gaf een lange tijd een onbehaaglijk gevoel om de rustig keuvelende dames in de keuken te zien terwijl de grootste gruwelijkheden zich op wandelafstand afspelen. Ook al zien we niets van wat er binnenin het kamp gebeurt, behalve wat geluiden op de achtergrond en de overblijfselen van menselijke resten die in de rivier terecht gekomen waren.

Echter stort de film helemaal in wanneer Höss het nieuws verneemt dat hij wordt overgeplaatst. Ik had geen idee waar Glazer nog naartoe wilde met de film, want we krijgen amper nog iets boeiends te zien. Ook de afstandelijke manier van filmen (letterlijk shots op verre afstand) konden me niet bekoren. De afsluitende beelden van het huidige Auschwitz gaven me dan wel weer die ongemakkelijke kriebels die ik iets te veel gemist heb.

2.5*