menu

Henry: Portrait of a Serial Killer (1986)

mijn stem
3,43 (588)
588 stemmen

Verenigde Staten
Misdaad / Horror
83 minuten

geregisseerd door John McNaughton
met Michael Rooker, Tom Towles en Tracy Arnold

De berekenende en afstandelijke seriemoordenaar Henry Lee Lucas (Michael Rooker) deelt een appartement met de wat simpele Otis (Tom Towles). Wanneer Otis' jongere zus Becky (Tracy Arnold) komt logeren, lijkt zij tot Henry's gevoelige kant door te dringen. Maar Otis en Henry gaan ondertussen samen ook steeds vaker op pad, en dat blijft niet zonder gevolgen. Losjes gebaseerd op het leven van de seriemoordenaar Henry Lee Lucas.

TRAILER

https://www.youtube.com/watch?v=YFGPKShiOX4

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:

avatar van mrklm
5,0
De meest angstaanjagende serie-moordenaars zijn degenen die dat niet zijn. Het is bovendien algemeen bekend dat serie-moordenaars niet zo gemakkelijk te herkennen zijn, omdat ze in de dagelijkse omgang vriendelijk, voorkomend en normaal overkomen. Dat geldt ook voor Henry [Michael Rooker], een karakter dat gebaseerd is op Henry Lee Lucas, een serie-moordenaar veroordeeld voor 3 moorden [waaronder die op zijn moeder] maar waarschijnlijk verantwoordelijk voor honderden moorden. Het scenario, dat regisseur John McNaughton schreef in samenwerking met Richard Fire, laat er echter geen twijfel over bestaan dat Henry een brute moordenaar is. In de schokkende opening zien we de gruwelijk toegetakelde lichamen van zijn laatste slachtoffers en horen we iets van de omstandigheden waaronder die moorden hebben plaatsgevonden. Door na deze beelden abrupt te snijden naar Henry, weten we meteen dat hij hiervoor verantwoordelijk is.

Henry logeert bij Otis [Tom Towles], die samen met Henry in de gevangenis zat en onder toezicht van de reclassering als pompbediende werkt, maar wat bijverdient met drugshandel. Henry maakt kennis met Otis’ nichtje Becky [Tracy Arnold] die zich al snel aangetrokken voelt tot de zwijgzame, maar ogenschijnlijk galante Henry, ook wanneer ze ontdekt dat Henry zijn moeder heeft vermoord. Wanneer Henry en Otis samen op stap gaan vermoordt Henry twee vrouwen die ze hebben opgepikt. Otis is aanvankelijk zeer geschokt, maar Henry weet zijn daad op ziekelijke wijze goed te praten. Het is het begin van een reeks moorden die een nog onaangenamere wending krijgen wanneer Otis de moorden en verkrachtingen opneemt met een gestolen video-camera en ze in slow-motion terug kijkt in zijn appartement. Maar waar Henry methodisch en beheerst te werk gaat, blijkt Otis impulsief en onbetrouwbaar. Becky komt hierdoor tussen twee vuren te staan.

In een tijd waarin het horrorgenre zich veelal richt op demonen en ander bovennatuurlijk gespuis, lijkt men vergeten dat de meest effectieve horror zich afspeelt om de hoek. Henry is namelijk het type dat je dagelijks op de straat zou kunnen tegen komen, dat eten bestelt en netjes dankjewel zegt, dat je buurman zou kunnen zijn. Hier is hij een zwerver, vooral omdat hij uit de handen van de politie weet te blijven door zich regelmatig te verplaatsen. Hoewel hij analfabeet lijkt te zijn, is Henry wel intelligent genoeg om ervoor te zorgen dat hij zijn methodiek zoveel mogelijk varieert zodat de politie geen patronen kan vinden, waardoor ze iedere moord als een afzonderlijke zaak behandelen.

Michael Rooker is perfect gecast in de hoofdrol, want hij heeft enerzijds die all-American look, maar hij heeft ook die diepe, wantrouwige blik die past bij het karakter dat hij speelt. Hij heeft dan ook een uiterst succesvolle carrière als acteur in alle mogelijke formats (TV, games, korte films en speelfilms) en is een veelgevraagde bad-guy. Recentelijk was hij nog te zien in de beide “Guardians Of The Galaxy” in een belangrijke bijrol als premie-jager Yondu. Die carrière heeft hij voor een belangrijk deel te danken aan zijn rol als Henry, een rol die hem twee filmprijzen opleverde. Tom Towler kwam meer terecht in het B-segment en deed regelmatig filmwerk, maar Tracy Arnold wist haar veelbelovende debuut niet om te zetten in een succesvolle carrière als actrice.

Maar het is regisseur John McNaughton die de belangrijkste stempel op dit meesterwerk drukt. Door die indrukwekkende, ronduit geniale opening, hangt er enerzijds veel suspense over de film omdat we weten dat Henry extreem gewelddadig kan zijn, maar anderzijds begrijpen we ook waarom Becky zo gecharmeerd van hem is. Als kijker betrap je je er zelfs op dat je hoopt en/of gelooft dat Henry en Becky elkaar vinden en dat ze samen de ondergaande zon tegemoet zullen rijden. In het eerste deel van de film herinnert McNaughton ons, door middel van ijzingwekkende musikale cues, eraan met wie we hier te maken hebben, maar zelfs wanneer we getuige zijn van de moorden ligt de sympathie bij Henry, ook al omdat medeplichtige Otis een veel meer opzichtige schoft is. En dan is er natuurlijk nog dat simpele, maar zeer doeltreffende einde dat eigenlijk geen schok zou moeten zijn maar het toch is... ook wanneer je het voor een tweede, een derde of een vierde keer kijkt. En deze film is het waard om meerdere keren te zien!

avatar van alexspyforever
3,5
Film die mij positief heeft verrast. In het begin had ik nog mijn twijfels omdat je enkel het eindresultaat kreeg te zien van de moorden. Gaandeweg krijgen we dan toch wat meer geweld in beeld al blijft het toch vrij beperkt. Sterke rollen van Henry, Otis en Becky. Minder vond ik dat het personage van Henry weinig diepgang had meegekregen. Hij dist op een moment wel een verhaaltje op dat zijn moeder een hoer was die hem dwong te kijken als zij met een klant bezig was maar of dat daadwerkelijk zo is gegaan heb ik mijn twijfels over want echt stabiel is hij niet. Hij haat duidelijk vrouwen hoewel mannen en zelfs kinderen het ook moeten ontgelden als ze hem voor de voeten lopen. Als Becky dan in zijn leven komt, voel je de twijfel bij Henry. Er is wederzijds respect, hij voelt zich goed bij haar maar toch ook weer ongemakkelijk. Het is duidelijk dat genegenheid iets is wat hij niet heeft gekend. Sympathie voor hem had ik niet of toch even als hij Becky redt terwijl deze wordt aangerand door haar schofterige broer. Omdat Otis juist zo een rotzak is, is het gemakkelijk om hem te haten. Hij is opmerkelijk snel over de schok heen als Henry voor zijn neus 2 hoertjes vermoordt en wordt al snel een nog ergere moordenaar dan Henry zelf.

Ik vind het einde een beetje jammer, uiteindelijk is dat hetgeen je kan verwachten maar toch. De regisseur kiest hier voor de schok en helaas ook voor de voorspelbaarheid en toch op veilig speelt. Ik had liever gezien dat de film was geëindigd op het moment dat Henry en Becky wegrijden met de auto zodanig dat je het als kijker zelf nog kan invullen.
Al bij al verrassend goed, kort en krachtig dat hielp ook mee. Een goede tip Woland

avatar van wibro
3,5
Keihard filmpje over een meedogenloze seriemoordenaar waarvan ik vooral het einde als zeer schokkend ervoer. Niet voor tere zieltjes dus. Duidelijk of misschien toch ook weer niet dat Henry tot zijn daden kwam omdat hij gedreven werd door een enorme haat tegen vrouwen, waarschijnlijk omdat hij zijn moeder die hij verachtte en daarom vermoordde en waarschijnlijk op elke vrouw projecteerde . Maar misschien had Henry niet meer dan een ziekelijke drang tot moorden. Moorden om het moorden. Niet meer dan dat. Dan kan niet gezegd worden van Otis die zich door Henry liet meeslepen en moordde om zich tegenover Henry te bewijzen. Zo zie ik het althans.

3.5*

avatar van baspls
3,5
In de jaren '80 waren slashers erg populair vermaak voor tieners. John McNaughton wilde echter laten zien dat serie-moordenaars allesbehalve fantasie zijn. Zijn film is geen romantisering of verheerlijking van moord, maar zoals de titel al zegt een keihard portret van een serie-moordenaar.

Henry is een serie-moordenaar die samenwoont met Otis die hij in de gevangenis heeft ontmoet. Hij introduceert Otis tot het moorden en die vind hier nog meer plezier in als Henry. Dan komt Otis zuster bij hen wonen en zij lijkt Henry's menselijke kant weer aan te wakkeren. Gebaseerd op het leven van Henry Lee Lucas.

Hoewel ik een groot fan ben van Thomas Harris' Hannibal-reeks moet gezegd worden dat het een verkeerd beeld schetst van serie-moordenaars. Dit zijn namelijk geen hoogopgeleide aristocraten met verfijnde redenen en geniaal opgezette plannen, maar over het algemeen ondergemiddeld intelligente en zeer impulsieve white trash uit de laagste klassen van de samenleving.

Opmerkelijk aan de film is dat we uiteindelijk als kijker een soort sympathie moeten gaan voelen voor Henry. Het is namelijk duidelijk dat Otis een nog veel groter monster aan het worden is dan Henry is. Bovendien heeft Henry - ondanks dat hij een moordenaar is - nog enige principes. Zo is hij heel erg tegen Otis pogingen tot necrofilie en incest op zijn zuster. Aan het einde lijkt het er even op dat Becky er inderdaad in is geslaagd het menselijke in Henry weer aan te wakkeren, maar dan komt de schokkende eindscène waarin blijkt dat hij haar ook heeft vermoord en net als Otis in stukken heeft gezaagd. Een zieke geest valt niet te genezen...

De film is sterk opgenomen. Door de 16mm krijgt de film zo'n heerlijke uitstraling die alleen 80's celluloid heeft. Cinematografisch is er dan ook niet veel mis mee, sterk hoe 'dromerig' de crime scènes in beeld worden gebracht met de onheilspellende synthesizers eronder. Door het 4:3 beeldformaat krijgt de film wel een beetje de uitstraling van een TV-film. En hoe sterk de cinematografie is, zo gedateerd is de editing waarbij vaak met abrupte overgangen wordt gewerkt.

Henry: Portrait of a Serial Killer doet erg denken aan de Oosterijkse film Angst. Beide een film gebaseerd op het leven van een echte serie-moordenaar, beide spelen zich af in de jaren '80 en maken gebruik van 16mm, beide hebben een elektronische soundtrack en beide zijn zo controversieel dat ze nauwelijks uitgebracht zijn. Een verschil is dan weer dat we in Angst alleen maar de subjectieve beleving van de moordenaar meemaken en zijn stem ook voice over horen, waar we hier in Henry ook nog een echt drama hebben van de mensen eromheen. Bovendien lijken Henry en Otis hierdoor ook veel menselijker, wat seriemoordenaars ook zijn, hun omgeving heeft het vaak niet eens door.

Al met al vind ik het een erg sterke film. Bepaalde dingen hadden beter gekund, zo zien we eigenlijk maar weinig hoe Henry de moorden nou pleegt en wordt de tweestrijd tussen Otis en Henry niet volop belicht. Desalniettemin een van de beste films over serie-moordenaars.

Gast
geplaatst: vandaag om 10:38 uur

geplaatst: vandaag om 10:38 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.