High Plains Drifter (1973)

Redelijke western, viel me een beetje tegen.

Film tijd geleden gezien, nu weer . Opvallend is de onaantrekkelijke setting. Sfeerloos en dat is de hele film , kortom een misser.. Het mist de Westernsfeer Ook nogal wat onnodige luim en lol en bovennatuurlijke shit . Als een Western iets niet nodig heeft is het dat wel.. Clint doet het altijd wel goed, en trekt je door de zwakte van het script heen. Clint 4* , film 1*...dus...

Deze western is gewoon perfect imho.

Een keiharde film, zo maken ze niet meer. In dit WOKE tijdperk zou zo'n film er zelf niet meer doorgeraken, ... iemand doden met zweepslagen terwijl de hele stad er zit op te kijken, verkrachting, machtsmisbruik, 6 man gewapend met knuppels een slapende man in z'n bedkamer besluipen om hem kreupel te slaan ... .

Wat een narigheid... Hij blijkt dus wel een geest te zijn en dat heb ik nooit geweten.

Het is een open einde.

Zowiezo komt hij "terug " om iedereen te confronteren met "wat er heeft plaats gevonden".

Clint heeft gelukkig ook een paar goede films op zijn naam staan. Pfff, dit kan je toch niet serieus nemen.

Herziening.

En ik knijp er toch een halfje af. De opening is sterk en het laatste half uur is dat ook. Daartussen valt de film naar mijn mening iets te veel in. Het is iets te veel een herhaling van zetten waarin Clint Eastwood de bewoners iets te gemakkelijk aan het lijntje houdt. Ik mis dan spanning, maar het helpt ook niet echt dat ik de clou - hoewel niet erg subtiel gebracht - al wist. Niettemin vind ik dat bovennatuurlijk kantje best geslaagd en een toffe draai aan de revolverheld die vaak op wraak belust een stadje binnen en nadien weer buiten rijdt. De locatie van het stadje aan het water kan me nog steeds zeer bekoren, zelfs al wordt er visueel niet genoeg mee gedaan.

3,5

Best wel een vermakelijke western, deze High Plains Drifter. Het mysterieuze kantje en het bovennatuurlijke dat op het einde gesuggereerd wordt met de geest van Jim Duncan die is teruggekeerd om wraak te nemen, geven deze film dat tikkeltje extra. Ook het middenstuk is best genietbaar waarbij de vreemdeling het stadje naar zijn hand zet.

Clint Eastwood is ook weer in zijn goede doen zoals ik hem graag bezig zie. Lekker zwijgzaam op de meeste momenten en onbeschoft met links en rechts een leuke oneliner. Er is ook een leuke bijrol weggelegd voor Billy Curtis die een tijdje de sheriff en burgemeester mag zijn van het stadje.

3.5*

Clint Eastwoods onemanshow. Ik heb wel wat met Clint, al is het alleen al omdat mijn vader groot fan is. Hij hoeft weinig moeite te doen om cool te zijn en ook in High Plains Drifter lukt hem dat uitstekend. Zijn personage is hier vele malen minder sympathiek dan zijn karakter in de Leone-films, maar je zit toch ademloos naar hem te kijken. Het tegenvallende aan deze film vind ik dat de film louter daar op gestoeld lijkt. Daar waar het werk van Leone, maar ook het latere werk van Eastwood zelf (zoals Unforgiven), ook uitblinkt in de andere personages, settings, score en het verhaal, heeft High Plains Drifter mijns inziens gewoon minder te bieden op dat vlak. Er zit nog een bovennatuurlijk element in, maar dat voelt vooral als een leuk knipoog-momentje. Zeker geen vervelende film, ik heb me vermaakt, maar vrijwel puur en alleen door de uitstraling van de hoofdrolspeler.

3*

Herzien op 4K van Kino Lorber met Dolby Vision.

Na ‘Play Misty For Me’ nam Eastwood voor de tweede keer plaats op de regiestoel, ditmaal een western, het genre dat hem groot maakte. Vaak gezien als een originele western met gesuggereerde bovennatuurlijke elementen. Toch was er vier jaar eerder in 1969 al een soortgelijk scenario in de spaghetti western ‘Django the Bastard’, ook wel bekend als ‘The Stranger's Gundown’. Toeval? Bedoeld/onbedoeld jatwerk? We zullen het waarschijnlijk nooit weten. Het gezegde luid: ‘beter goed gejat dan slecht bedacht’.

Op een wat abstracte en surrealistische manier wordt het verhaal verteld en richt zich lange tijd op de verscheurdheid van de dorpelingen die niet met de eenzame drifter in zee willen gaan, maar hem ook niet weg durven te sturen. Intussen vernemen we dat de vroegere sheriff Duncan onder het oog van de dorpelingen door bandieten met zweepslagen werd afgemaakt. Het scenario moet uiteindelijk leiden tot de prangende vraag: wie is deze drifter? Duncan zelf niet, want men zou hem herkennen. Is het zijn geest, die als een soort wraakengel is teruggekomen? Deze vragen krijgen een beklemmend karakter door surrealistische details, zoals de droomsequentie van de genadeloze geseling. In dezelfde optiek moeten elementen uit het decor worden gezien, zoals het totaal rood geschilderde dorp en de schikking van de potsierlijke picknick, die wordt klaargezet voor de vrijgelaten bandieten.

De films met Clint in de hoofdrol stellen mij zelden teleur. Dit is er ook zo één met een mysterieuze sfeer. Aantal mooie plaatjes van Bruce Surtees, voormalig animatie technicus bij Walt Disney, en later bijna vaste cameraman werd van Don Siegel en Eastwood. De opening soundtrack blijft ook prachtig en later werd het bijna spookachtig. Opgenomen aan het Mono Lake, Californië, waar de set van de grond af werd opgebouwd. Lago (de naam van het mijnwerkersdorpje) betekent ‘meer’ in het Italiaans.

Schitterend. Wat Leone kan, dat kan ik ook moet Eastwood gedacht hebben bij zijn eerste geregisseerde western. Zeker het begin met die score alsof Morricone in de coulissen stond. Kan gezien worden als een surreële western vermits de geest van de sheriff terugkomt om wraak te nemen. Bewijzen zijn het openingsbeeld van de held te paard als een fata morgana opduikend tot het slot met het graf en terug hetzelfde shot als in de opening. Maar regisseur Eastwood zorgt er voor dat je dit in eerste instantie beleeft als een rechtlijnige wraak queeste. De wraakengel (Eastwood's personage) is ongenadig, bruut, vrouwonvriendelijk. Niet de nobele gunfighter van de jaren '40 en '50 westerns. Zijn doel is het vernederen van de bewoners van het dorpje (hij maakt een dwerg tot sheriff bv). Fotografie van Surtees is zeer expressief, donker met een achtergrond als een brandende hel waar ook letterlijk visueel (door het schilderen) naar wordt verwezen.

High plains drifter is een beetje de bastaardzoon onder de westerns, een sardonische verwekking die met modder naar het genre gooit. Mede door die donkere toon zowel inhoudelijk als visueel zeer interessant.