menu

Radio Days (1987)

mijn stem
3,44 (218)
218 stemmen

Verenigde Staten
Komedie / Drama
85 minuten

geregisseerd door Woody Allen
met Mia Farrow, Julie Kavner en Seth Green

Een man mijmert over de goede oude tijd van de radio. Het leven tijdens zijn jeugd met familie, kennissen en de buurt. Hij vertelt anekdotes over de radio, die hij verzamelde.

zoeken in:
AddictedToMovies
Allen gooit het ditmaal over een andere boeg door verschillende scènes en anekdotes rondom de radio aan de kijker te tonen. Hier zijn niet zulke scherpe dialogen of briljante personages als in veel van zijn andere films, maar het kent wel een aantal hilarische momenten en typische Allen-ingrediënten zoals de New Yorkse joodse familie. Een verhaal is er niet, maar daar gaat het niet om. Het zijn losse herinneringen die hij deelt, en hij brengt de jaren '40 weer tot leven. Hierdoor wordt het een erg fijne sfeerfilm die zijn momenten kent. In de cast zien we allemaal koppen langskomen die we van andere Allen's kennen en ze doen het allemaal prima, maar niemand krijgt echt de tijd om te schitteren. Goed en kleurrijk gefilmd, een aardig pakket schetsen van tijd en plaats (i.t.t. sketches, verwacht dat dus niet), en een fijne voice-over van de man zelf waar nostalgie zegeviert, maar waar tegelijkertijd weer een bittere toon is te ontdekken.

3,5* is misschien een beetje veel, maar 3,0* is te weinig. Allen films hebben altijd zo'n fijne nasmaak.

3,0
Na het zomergastenfragment van Maarten 't Hart uit deze film vandaag maar eens even ingeschakeld om MGM. Viel me achteraf toch een beetje tegen. Het begin is nog wel redelijk vermakelijk maar al snel valt de film in herhaling en is het vooral meer van hetzelfde. Typisch een film die geen seconde verveelt maar die je ook tien minuten na het kijken alweer vergeten bent.

6.1/10

avatar van Madecineman
3,0
Madecineman (moderator)
Beetje zoetsappige nostalgische jaren '40 collage waarin zelfs het uitbreken van WO2 wordt gereduceerd tot iets knus...

Niet helemaal mijn ding maar moet toegeven dat ik wel gevoelig ben voor de mooie aankleding en de prettige sfeer waarin het gebracht wordt. Allen's uitgangspunt van de tegengestelde werelden van een Joods arbeidersgezin die de eindjes aan elkaar moeten knopen en de glitter en glamour van de radio is goed gevonden. Het brengt de juiste afwisseling in de diverse anekdotes. Anekdotes waarvan de een beter geslaagd is dan de ander. Wel knap dat Allen, ondanks zijn overduidelijke hang naar sentiment, niet vervalt in kitscherigheid.

Grappig trouwens dat ik nu een voorstelling heb van Rockaway Beach, kende dat alleen uit het liedje van The Ramones. Prachtige nachtclub zangeres in de rode jurk trouwens ook...

Niet onaardig maar veel zal er uiteindelijk niet van beklijven ben ik bang.

3*

avatar van Number23
2,5
Toch weer een iets mindere Allen. Het is eigenlijk een opeenvolging van anekdotes en situaties, meer niet. Het jaren '40-stijltje is ook niet echt aan mij besteed, heb liever iets recenters. Wel is het weer fantastisch om acteurs eruit te pikken. Ben sowieso altijd benieuwd naar de casting van films, Woody Allen-films hebben toch wat extra's. Er zijn veel van zijn vaste acteurs in kleine rolletjes zoals Jeff Daniels, Danny Aiello, Tony Roberts en Diane Keaton. Zelfs een tekstloze, luttele seconden durende rol van William H. Macy is te vinden als je goed kijkt.

avatar van Zandkuiken
2,5
Nostalgische prent over de radio en hoe de mensen dat vroeger beleefden. Niet helemaal mijn soort film, maar erg warm en liefdevol gebracht (zonder dat het te sentimenteel wordt) en bij momenten ook met een flinke zweem melancholie. Geen Allen grand cru voor mij, maar toch wel geslaagd.

3*

avatar van wendyvortex
4,0
Aangename herinneringen van regisseur Allen aan de radio en z'n familie in de periode circa 1940-1944.
Nostalgisch, lichter dan de relatiedrama's van Allen uit die tijd en een prachtig gefilmde ode aan de tijd dat er nog geen televisie was.
Tsja zucht de radio was in mijn jeugd nog zeer alomtegenwoordig al was dat voornamelijk als leverancier van muziek (De Verrukkelijke 15, Dubellisjes, De Wilde Wereld, Het Front, De Nederlandse Top 40, De Tipparde, Curry & van Inkel....).
Ander tijdperk en andere muziek, maar Woody Allen heeft een mooie selectie van 40 populaire nummers uit deze tijd gemaakt en hoorspelseries als The Masked Avenger, Orson Welles beruchte War of the Worlds, WO2 en het live-verslag van het meisje dat in de diepe put viel.
Bovengemiddeld in het uitgebreide oeuvre van Woody.

avatar van dutchtuga
3,5
Zeer fijn nostalgisch tripje van Allen. Elk shot is sfeervol en het tempo is bijzonder vlot. Radio Days is een erg persoonlijke film, maar gezien Allens fijne gevoel voor timing, muziek en sfeerzetting een prima en makkelijk verteerbare 'trip down memory lane'.
3,5*

avatar van Mescaline
4,0
Mijn derde kijkbeurt al weer, blijft een erg vermakelijke en vooral sfeervolle Woody Allen film
De jaren 40-50 sfeer springt echt van je scherm af en ook al gebeurd er niet gek veel in de film blijft het toch erg onderhoudend en vermakelijk.
Blijft 1 van de leukere woody werkjes

Stem blijft staan op 4.

avatar van Flavio
2,5
Ben best fan van Allen maar dan van zn relatiekomedies en zijn Bergman-drama´s.
Ik ben het wel eens met een opmerking die ergens werd geciteerd: Allen op de nostalgische tour is zn minste werk (al zijn zn slapstick-films uit zn begintijd erg gedateerden is ook zn allernieuwste werk niet echt aan mij besteed)

Radio days vond ik net als Stardust Memories begoorlijk tegenvallen. Fragmenten die als los zand aan elkaar hangen, met af en toe aardige vondsten maar over het algemeen nogal flauw. De meeste verhaallijnen werkten niet voor mij.

Enige leuke scenes vond ik de beginscene en "Hark! I hear the cannons roar".

Een van de minste Allen-films naar mijn mening, zeker uit zijn "goede tijd".

2,5
Dit is toch wel een andere Woody Allen film. Hij doet er niet in mee. Maar daar zijn er inmiddels al meer van. Alleen zit daar dan vaak een rol in waar je de Woody Allen gelijk herkent. Dat zit ook niet in deze film. Al zitten er wel herkenbare elementen in. Vooral het soort dialogen, de intonatie en de heel herkenbare humor. De film vertelt een aantal anekdoten uit de tijd van de radio. Dus, voordat de tv zijn intrede deed. De film heeft ook wel wat weg van een documentaire. Al is dat wel een groot woord. Er wordt duidelijk geacteerd en het zijn ook duidelijk verzonnen verhalen die worden weergegeven. Aanvankelijk is de film nog best wel leuk en boeiend, maar na verloop van tijd zakte de film toch wel in en geloofde ik het eigenlijk wel. De film werkte ook niet echt naar een einde toe. Dat was er ineens. En dat gaf toch een wat onbevredigend gevoel. Niet zoals ik van Woody Allen gewend ben.

avatar van Ste*
3,0
Een heel leuk uitgangspunt. Een leuke kapstok voor de tijdsgeest, een hoop anekdotes en sterke verhalen. Vooral die referentie naar War of the Worlds van Orson Welles. Mag eigenlijk ook niet ontbreken in een film over radio.

De eerste helft is wel beduidend vermakelijker dan de tweede. Het gebrek aan plot gaat de film dan enigszins parten spelen, maar ook omdat het geheel dan afdwaalt van het gezin en Woody zich zo nodig weer eens moet wijden aan zijn protégé Mia Farrow. Ik kan haar niet uitstaan, zeker niet in deze film met haar tergende snerpende stem en domme geblaat. Zeer jammer dat Allen destijds Diane Keaton ingeruild heeft voor Mia Farrow als vrouwelijke hoofdrol (en partner), want haar zie ik echt honderd keer liever.

Beoordeling vind ik lastig. Het idee verdient best punten, maar de film zelf werd hoe langer hoe rommeliger en minder boeiend.

3,25*

avatar van Spetie
3,5
Leuke Allen, die erg sfeervol is neergezet en door de aankleding echt helemaal teruggaat naar de tijd van; juist ja, de radiodagen.

Allen probeert vooral de nostalgie te doen herleven en dat lukt hem vrij aardig. Met hier en daar wat aardige verwijzingen naar andere films en door middel van goede, maar typische Allen dialogen, zorgt hij er tevens voor dat de humor ook altijd aanwezig is. Het verleden wordt vaak geromantiseerd. Dat is iets waar iedereen zich wel schuldig aan maakt. We herinneren ons vaak de mooie momenten, terwijl wel de minder leuk vaak wegstoppen of liever helemaal vergeten. Dat gebeurt hier ook aan de hand van herinneringen aan de jeugd van de hoofdrolspeler.

Er wordt vrij aardig geacteerd. Ik vond vooral Farrow goed spelen. Verder is het vooral een charmant filmpje. Het wordt nergens echt groots, maar het is een fijne wegkijker en laat op sommige momenten maar weer eens zien dat Allen echt een regisseur is, die zijn vak verstaat en veel liefde voor het medium film heeft.

3,5*

avatar van Metalfist
4,0
Who is Pearl Harbor?

Tegenwoordig kijk ik mijn Woody Allen films meer op goed geluk. Ik kan nog steeds putten uit een grote boxset die ik een tijd geleden heb gekocht en kies eigenlijk meer afgaande op het feit of ik het een leuke titel vind of niet dan op een ander criteria. Het mooie daaraan is dat ik altijd wel vrij blanco in een film kan terecht komen en bij Allen resulteert dat meestal wel in een fijne film. Bij Radio Days had ik wel een vermoeden over wat de film juist ging gaan, maar had deze persoonlijke aanpak van Allen toch niet verwacht.

Radio Days is dan ook gevuld met anekdotes uit de jeugd van de regisseur en kan volgens mij wel tot één van de meest (misschien wel de meest?) autobiografische films uit zijn oeuvre worden genoemd. Het was niet de eerste keer dat Allen de meer sketcherige aanpak uitprobeerde (al vond ik dat met Everything You Always Wanted to Know about Sex * but Were Afraid to Ask niet altijd even goed werken) maar dit is over de gehele lijn erg leuk. Van het begin met de inbrekers die een telefoon opnemen terwijl ze aan het inbreken zijn en zodoende hun slachtoffer een prijs bezorgen tot de War of the Worlds knipoog en de romantische escapades van Aunt Bea. Erg fijn in ieder geval. Ook wel goed dat Allen beseft dat dit een concept is dat echt niet te lang hoeft te duren, met een speelduur van nog geen anderhalf uur zit het op dat gebied echter wel goed. Wat overblijft is een melancholische en nostalgische terugblik naar een periode in het leven van de regisseur en dat resulteert gewoon in een degelijke film.

Allen komt zelf niet voor de camera, maar is wel nadrukkelijk aanwezig als verteller. Verbazingwekkend eigenlijk hoe hij met dat kenmerkende stemgeluid zijn stempel zo op een film kan drukken. Het helpt natuurlijk ook wel dat hij niet enkel droogjes de feiten vertelt zoals een voice-over meestal doet maar dat hij ook echt dialoog heeft. Veel van Allen's bekende regulars (Diane Keaton, Mia Farrow, Danny Aiello, Jeff Daniels, ...) komen hier in voor, soms zelfs maar in een flits. Knipper met je ogen en dan heb je Larry David en William H. Macy al gemist. Altijd fijn zo'n spelletje 'spot the actor' en het is nog fijner als iedereen gewoon zijn of haar ding doet. Zo'n Danny Aiello is werkelijk geknipt voor een rolletje als hier.

Het begint wel de regelmaat te worden, maar ook met deze Woody Allen kon ik zeker wel wat mee. Die echte klapper heeft de regisseur naar mijn gevoel nog niet gemaakt (22 films gezien, nog geen 4.5* of hoger. Ik wil wel Vicky Christina Barcelona nog is herzien, die maakt nog kans) maar Radio Days mag zich bij het beste werk in zijn oeuvre voegen.

4*

avatar van BlueJudaskiss
4,0
Heerlijke, warme film waar ik de hele tijd met volle aandacht én met een ontspannen glimlach naar heb zitten kijken. Een lekker a-typisch verhaal, met wel de vaste personages van de familie maar waarin naar hartenlust kan worden afgeweken naar bijfiguren en sketches die niet zo gek veel betekenis hebben voor de rest maar wel erg leuk zijn. Alleen al die heerlijke opening! Een van de beste die ik tot nu toe van hem heb gezien... Ik zal voor de lol zo eens tellen hoeveel dat er in totaal zijn geweest.

4,0*

EDIT: Dat zijn er in totaal dus 21.

avatar van Dievegge
4,5
Voor Marcel Proust was het de geur van een madeleine die z'n jeugdherinneringen naar boven bracht; bij Woody Allen zijn het de oude liedjes van de radio. Het zijn subjectief gekleurde herinneringen aan z'n familie, radioprogramma's en roddels over radiosterren. Deze lappendeken van kleine verhaaltjes - banaal, ernstig, ontroerend, grappig of absurd - roept een nostalgische stemming op. Merkwaardig genoeg waren de jaren van de Tweede Wereldoorlog voor Joe een prachtige tijd. Het toont aan hoe het menselijke geheugen opgeslagen gebeurtenissen mooier kan maken dan ze waren.

Er is een groot verschil in welstand tussen de bescheiden woonwijk in Queens en het glamoureuze radiogebouw in Manhattan. In de tijd vóór televisie werkten vedetten voor de radio. Beelden werden erbij gefantaseerd door de luisteraar. In de fantasie van Joe had de Masked Avenger een atletisch lichaam, hoewel die stem ingesproken werd door een kleine kaalkop (de eeuwig fantastische Wallace Shawn). Grappig is hoe er destijds gewaarschuwd werd voor de verderfelijke invloed die de radio op de jeugd uit kon oefenen.

Een groep oude bekenden vormt een prachtige ensemblecast. Het is ook een zeldzaam voorbeeld van een voice-over die goed werkt, omdat die niet enkel de gebeurtenissen vertelt, maar er scherpzinnig commentaar op levert.

Gast
geplaatst: vandaag om 14:21 uur

geplaatst: vandaag om 14:21 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

*

* denotes required fields.