Radio Days (1987)

Geniaal!

knus filmpje, dat geen seconde verveelt.

**** 4 op 5 ****

Een paar geweldige scenes: Danny Aiello met zijn moeder is er een van. Aardige voice over, goed verteld verhaal.In ieder geval een van de meer toegankelijke Allen films. Toch blijft voor mij Deconstructing Harry een onovertroffen Woody Allen film. 3.5 sterren

Prachtige jaren '40 nostalgie. Een erg warme film.

Grappig om William H. Macy slechts een paar seconden in beeld te zien, als figurant dus! Zo marginaal is zijn bijdrage bij nader bestuderen ook niet; op imdb lees ik dat hij ook een van de radiostemmen heeft gedaan.

Daarnaast heeft Diane Keaton een 'guest appearance' als nachtclubzangeres. Dat was ze ook in Annie Hall als ik me goed herinner.

Woody's Amarcord. En wederom een schitterende film. Een schitterend tijdsbeeld. Ook leuk om zoveel andere bekenden uit andere Woody-films even voorbij te zien komen: Uiteraard Mia Farrow en Diane Keaton, maar ook Wallace Shawn, Tony Roberts, Jeff Daniels, Danny Aiello, Julie Kavner en Dianne Wiest zijn allemaal van de partij. Dat maakt de film voor de Allen-fan op een dubbele manier nostalgisch. 4*

Echt heel leuk en goed gefilmd. Alhoewel het Amerikaanse nostalgie betreft, heb ik me toch bijzonder goed vermaakt met deze film.

Ik vond het weer een briljantje van Woody Allan en ik moet (wil) er nog een aantal zien.

een ding is zeker: de sfeer en humor in de Woody Allen films zijn zo goed dat ik een groot bewonderaar ben van deze ras-New-Yorker!!

Woody's amarcord, daar dacht ik ook aan. (logisch ) Verwacht nu wel niet teveel van deze film, dit is geen meesterwerk maar wel een charmant filmpje.

Heerlijke film. De stem van de moeder van de verteller lijkt erg op die van Marge uit The Simpsons!

Julie Kavner zit overigens in meerdere Allen-films.

Oh dat wist ik niet, had haar nog nooit eerder zien spelen voor zover ik me kan herinneren.

Heel leuk filmpje. Herkenbaar Allen ook, uberhaupt doet de stijl van deze film het altijd wel bovengemiddeld goed bij mij. De film is vooral komisch en sfeervol, en heeft een paar geinige verwijzingen naar andere films (o.a. Goodfellas en Singin' in the Rain). De openingsscène is zelfs geniaal, direct hardop moeten lachen. Vervolgens vervalt de film echter in charmante degelijkheid, niet meer en niet minder. Het is vermakelijk, maar op een of twee scènes na zeker niet groots. Daarom houd ik het ook op een 3.5; een prima cijfer voor een prima film.

Dit mag je uitleggen. Ik heb zo'n vermoeden dat het onmogelijk is dat deze film naar Goodfellas verwijst.

Film is min of meer in dezelfde stijl als Goodfellas geschoten (alhoewel dat geen verwijzing zal zijn maar een artistieke keuze die verder niets met die film van doen heeft), maar er is een scène die me een parodie lijkt op Pesci en zijn moeder in die film.

Gezien je reactie neem ik dan aan dat je gelezen hebt dat Alleen een afkeer heeft van die film(s)?

Let eens op de jaartallen waarin de films gemaakt zijn

Oh mijn God...

Op "Zelig" en "Manhattan" na mijn favoriete film van Woody Allen. Mijn filmboek zegt: "Woody Allen is always at his worst when he's nostalgic" - enorme onzin!

Niet mijn eerste Woody film. Om precies te zijn: Achtendertig

Woody´s - dat zijn ze bijna allemaal heb ik bekeken én er

mijn mening over geschreven (heb ze ook alle achtendertig

op dvd natuurlijk). In alfabetische volgorde ga ik ze op MM

zetten, zo objectief als maar mogelijk is, dit voor de Woody

Allen fanaten, maar ook voor hen die Woody nog niet kennen.

Hier gaan we:

Confucius de oudere zou zeggen (moest hij nog bestaan):

"ook al pak je het niet goed aan, dan nog is het goed."

Beweren dat deze een schitterende prent is gaat me wat te ver, goed is ie zeker. Dat er een hele trits 'bekende acteurs' (zo famous zijn ze ook weer niet hoor) de revue passeren is nog geen garantie voor een goed product.

De kenners weten al wie de regisseur is! Woody natuurlijk, helaas! Minder cynisme, minder sarcasme en veel te onsamenhangend in mekaar gezet. “Oververmoeid Woody?

Weer een hele fijne Allen. Sfeer en humor zijn weer als vanouds aanwezig. Ik verveel me met dit soort nostalgische Allens geen moment. Wat dat betreft is-ie trouwens niet zo goed als Broadway Danny Rose of The purple rose of Cairo, maar toch zeker een kleine 4/5 waard.

Leuke vertelstijl maar verder niet veel.

Ik weet niet wat het is met Woody Allen maar alles wat hij brengt komt enorm saai over op mij. Bij z'n film die ik liever wat meer speelse dingen maar Woody Allen registreert simpel de verhaaltjes en de magere dialogen.

**

Leuke film die het puur van de sfeer en een goede voice-over moet hebben.

Vond alleen soms de volgorde van het verhaal een beetje rommelig over komen, verfilmde radio situaties afgewisseld met echte situaties,

Maar toch is het een film waar ik van genoten heb! Leuke sfeervolle muziek, en dankzij de voice-over zit je binnen een paar min al helemaal in het verhaal.

3,5 sterren voor nu

Eén van de weinige Woody films waarbij, mijn inziens, het verhaal ondergeschikt is gemaakt aan de sfeertekening, camerawerk en de muziek. Fantastisch hoe in deze film de sfeer van de vroege jaren '40 wordt opgeroepen en waarbij, op een typische Allen manier, een sprookjesbeeld ontstaat waarbij je je alleen maar wilt laten meevoeren.

Ziet er ouderwets goed gelikt uit. Leuk ook om eens een film te zien die gaat over het medium 'Radio'. Nu is radio vooral bedoeld als iets wat op de achtergrond hoort. Vroeger in de jaren '40 hing echter iedereen actief aan dat apparaat, een TV had je immers niet. Het is daarom ook niet zo gek dat bepaalde liedjes of live uitgezonden radiogebeurtenissen uit die tijd geassocieerd worden met een grappige anekdote. Best leuk gedaan die wisselwerking met al die flarden en een leuke rol voor radioster Mia Farrow. De film moet het eigenlijk ook niet hebben van een goedlopend verhaal dat loopt van A naar B, maar meer van de nostalgische sfeer, die prima overkomt.

Erg leuke film. Volgens mij heeft Woody geen enkele slechte film gemaakt. Ze zijn allemaal op z'n minst vermakelijk (heb er nu ongeveer 10 gezien).

Radio Days zou wel eens Woody Allens meest onderschatte film kunnen zijn. Ik zag Amarcord nog niet, waarmee dit veel vergeleken wordt en wellicht komt Radio Days daarom beter op mij over, maar zelfs dan nog valt op hoe goed dit uitgevoerd is.

Allen was met een indrukwekkende run bezig terwijl hij Radio Days maakte. Het viel tussen Zelig, Broadway Danny Rose, The Purple Rose of Cairo, Hannah and her Sisters en Crimes and Misdemeanors: allemaal enerzijd typisch Allen, maar tegelijkertijd allemaal weer totaal anders. Het was zijn creatieve hoogtepunt en Radio Days slaat daartussen geen slecht figuur. Het is een enorm nostalgische film geworden en het komt het dichtst bij sentimentaliteit dat Allen ooit is gekomen (wat nog steeds niet dichtbij is).

Ik heb zelf de radiodagen niet mee mogen maken, maar Allen weet het magische gevoel ervan op te roepen. De manier waarop hij dat doet is interessant. De programma's waar de jonge hoofdpersoon naar luistert zijn met uitzondering van het nieuws allemaal compleet onzinnig en de stemmen achter deze uitzendingen blijken ook niet meteen de meest aansprekende personen te zijn. Maar in de oren van een jongen van ongeveer dertien jaar leveren ze een fantasievolle ervaring op. Zo krijgen we een beeld van de herrinneringen die de radio oproept aan de jeugd van de hoofdfiguur die allemaal gekleurd zijn met een bepaalde verwondering, terwijl de momenten waarop de stemmen achter de radio te zien zijn opvallend verschoten zijn van romantiek. Dat werkt wel zo eerlijk. Als ik zo nu en dan een kinderprogramma herzie waar ik als klein kind vaak van onder de indruk was dan blijken ze vaak niet bijzonder goed te zijn. Het is de roze bril van de herrinnering die ze hun kracht geeft en Allen beeld dat hier mooi uit. Realisme is onbelangrijk.

De film bevat dan ook geen verhaal, maar is anekdotisch van aard. Er zijn stukjes uit het familieleven van Allens jonge versie, er zijn de verhalen over de radiosterren en er zijn de evenementen die op de radio zelf te horen zijn. Veel momenten zijn komisch, zoals het hilarische verhaal over de honkbalspeler die gehindert werd door verschillende ongelukken. Andere zijn ontroerend, zoals het moment waarop iedereen luistert naar het verhaal van een jong meisje dat vast zit in een put. De film is soms zelfs enigzins melancholisch, op het moment dat de verteller letterlijk herinneringen plakt aan bepaalde liedjes. Het meeste werkt. Persoonlijk had ik het gevoel dat Mia Farrows plotlijn niet zo grappig overkwam als was bedoelt (met uitzondering van de Pearl Harbor-scène), maar zelfs de paar zwakke momenten doen niets af aan de charme van de film.

Poisonthewell noemde eerder hier al de cast. Allen lijkt gedacht te hebben dat een nostalgische film veel acteurs nodig leek te hebben die je eerder in zijn werk aantrof. Een leuke extra van de film is dan ook al het gezichten spotten, van de miniscule schermtijd van de toen nog onbekende William H. Macy tot aan de onverwachte opkomst van Diane Keaton tegen het einde. En is Wallace Shawn niet de acteur die het meest in Allens werk te vinden is, na de regisseur zelf? Allen zelf blijft buiten beeld, maar zijn voice-over is een perfecte mix van nostalgie en wrange humor. En dan is er de artdirection: sets zijn doorgaans niet wat me het meest bijblijft in Allenfilms, maar dit zal een uitzondering zijn.

Dit is dus gewoon een meesterwerk van Allen en behoort tot de top van zijn oeuvre. Vreemd dat deze zo relatief onbekend is.

4,5*

Ik roep iedereen op om meer van deze man te gaan kijken en zich te laten verrassen door deze getalenteerde en polyvalente auteurfilmer!

Radiodays...prachtige weergave van de geest van de jaren '40.

En altijd weer die vis..........

Drama en komedie komen hier wel fraai bijeen.

Snap overigens niet hoe deindeling drama en komedie bij Allen's films tot stand komt. ik vind de scheidslijn behoorlijk dun. (er zijn natuurlijk uitzonderingen, zoals 'everything you always wanted.......').

Na herziening wordt deze Woody Allen film alleen maar beter!

Woody allen zit weliswaar niet in de film maar doet wel de Voice-Over in deze film, wat me opvalt in deze film is vooral de sfeer en de warmte die deze film uitstraalt, een ware feel-good movie!

Weer een heerlijke Woody Allen film! van 3,5 naar 4 sterren.

Een erg jonge Seth Green, 1987?

Eergisteren een erg leuk fragment uit deze film gezien bij Zomergasten met Maarten 't Hart. Hij had zelf ook nog een paar leuke anekdotes te vertellen over de tijd van de radio. Toevallig kwam deze film de dag erop - gisteren dus - op MGM voorbij, dus als een brave VPRO'er heb ik netjes de film afgekeken.

De beginscène is alvast een schot in de roos. Niet alleen de nostalgische jaren '40-sfeer komt direct goed over, maar de situatie is ook heerlijk absurd en humoristisch. Gedurende de film zijn er enkele meer van zulke scènes te bespeuren, maar voor het overige komt de film niet bijzonder veel verder dan sfeer. Ik geef toe, wat dat betreft zit het dan ook wel meer dan goed, maar als Radio Days uiteindelijk is afgelopen blijf je een beetje met een leeg gevoel achter. Er had meer in gezeten: meer humoristische dialogen, meer absurde situaties... Een aangenaam filmpje, zeer degelijk gemaakt, maar meer ook niet.

2,5*

Sowieso een erg geslaagde time-piece van Allen, die ik toch niet altijd zo goed vind werken. Heerlijk sfeervol dit, met leuke anekdotes en vooral toch een warm verhaal. Natuurlijk typische Woody humor, die me met elke film meer vertrouwt voorkomt. Echt zo'n beetje thuiskomen, vind het dan ook erg fijn om zijn voice-over te horen. I love that guy!