• 10.586 nieuwsartikelen
  • 161.797 films
  • 10.108 series
  • 29.667 seizoenen
  • 613.352 acteurs
  • 192.949 gebruikers
  • 8.966.934 stemmen
Avatar
 
banner banner

Rumble Fish (1983)

Drama | 94 minuten
3,52 527 stemmen

Genre: Drama

Speelduur: 94 minuten

Oorsprong: Verenigde Staten

Geregisseerd door: Francis Ford Coppola

Met onder meer: Matt Dillon, Mickey Rourke en Diane Lane

IMDb beoordeling: 7,1 (37.308)

Gesproken taal: Engels

Releasedatum: 22 mei 1986

  • On Demand:

  • meJane Bekijk via meJane
  • Netflix Niet beschikbaar op Netflix
  • Pathé thuis Niet beschikbaar op Pathé Thuis
  • Videoland Niet beschikbaar op Videoland
  • Amazon Prime Niet beschikbaar op Amazon Prime
  • Disney+ Niet beschikbaar op Disney+
  • Google Play Niet beschikbaar op Google Play

Plot Rumble Fish

"Rusty James can't live up to his brother's reputation. His brother can't live it down."

Rusty James is de leider van een kleine bende in een industriestadje. Hij leeft altijd in de schaduw van zijn oudere broer, The Motorcycle Boy. Z'n moeder is weggegaan, z'n vader drinkt, school vindt hij totaal niet belangrijk en zijn relaties lopen altijd op niets uit. Hij raakt betrokken bij nog een bendestrijd en de daarna volgende situaties veranderen Rusty's leven.

logo tmdbimagelogo tmdbimagelogo tmdbimagelogo tmdbimagelogo tmdbimagelogo tmdbimage

Externe links

Video's en trailers

Reviews & comments


Gast

  • berichten
  • stemmen

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.
zoeken in:
avatar van Basto

Basto

  • 9964 berichten
  • 6789 stemmen

Wat een heerlijke film van Coppola. Prachtig zwart wit, super goede cast. Rourke knalt echt van het doek af, waanzinnige soundtrack en indrukwekkend sound design. Kortom met uitmuntend vakmanschap schildert Coppola wederom een mooi coming of age drama. Wie dagt dat de man enkel in de jaren 70 excelleerde miet zich ook maar eens aan deze en het ‘jongere’ broertje The Outsiders (wel de director’s cut) wagen.

4,5


avatar van Grindhouse62

Grindhouse62

  • 2062 berichten
  • 15325 stemmen

Movsin schreef:

Veel meer dan het klassiek verhaal van een verlopen en naar beter verzuchtende jeugd met de gebrekkige familiale opvoeding op de achtergrond, moet deze film gewaardeerd worden om zijn cinematografische waarde : de volledige enscenering, met heel bijzondere sfeerschepping, het sober maar vaak ingenieus zwart-wit camerawerk incluis.

Eveneens te waarderen is het spel van de acteurs, waarvan enkele aan het begin stonden van een lange, succesvolle carrière.

Helemaal mee eens. Ik heb Rumble Fish voor het eerst gezien in 1983, het jaar dat hij uitkwam. Vandaag, 35 jaar later opnieuw gekeken en de film heeft niets in kracht ingeboet. Het was fijn om de film opnieuw te zien. Heb er van genoten. Hij gaat weer de kast in en ga hem over tig van jaren zeker nog een keer bekijken. Ook een 3.5 van mij.


avatar van mister blonde

mister blonde

  • 12447 berichten
  • 5386 stemmen

Best een goede film, maar vond hem inhoudelijk uiteindelijk niet bijzonder sterk. Personages (en hoe ze met elkaar praten) komen wat gekunsteld over. Maar zeker de moeite waard.


avatar van Lebarron

Lebarron

  • 1019 berichten
  • 702 stemmen

Rumble Fish is net als The Outsiders gebaseerd op een boek van S.E. Hinton. Ook twee acteurs uit The Outsiders keren terug: Matt Dillon en Diane Lane. Het verhaal gaat over Rusty James(Dillon) een toughguy uit een getroubleerd gezin. Vader is aan de drank en moeder is jaren geleden al met de noorderzon naar het zuiden vertrokken. Rusty James worstelt met de schaduw van zijn oudere broer, de even charismatische als enigmatische Motorcycleboy(Mickey Rourke). Hij adoreert zijn broer maar tegelijk wordt hij voortdurend tegen hem afgewogen en daarin delft hij altijd het onderspit. Motorcycleboy is op een dag vertrokken zonder iets te zeggen maar zodra hij weer terugkeert zet dat een keten van gebeurtenissen in gang die Rusty James leven voorgoed verandert. De film was volslagen anders dan The Outsiders. Waar Coppola bij die film voor een standaardverfilming koos ging hij hier op de experimentele toer. Het resultaat is dat deze film op visueel gebied een lust voor het oog is en daarom ook op dat gebied wel beter is dan zijn voorganger. Het verhaal is daarintegen wel lastiger dan The Outsiders. Het is trager en minder vloeiend en daardoor lijkt het nooit echt op gang te komen. Een ander minpunt is dat Coppola neefje Nicholas Cage de rol van die achterbakse Smokey heeft gegeven. Cage heeft wel de achterbakse kop voor Smokey maar ik kon me met de beste wil van de wereld niet voorstellen dat Rusty James zich door hem liet afbluffen. Kiefer Sutherland of Sean Penn hadden wat dat betreft beter gepast. Die hebben buiten een valse kop ook de uitstraling dat ze een potentiele gangleader zijn en Cage totaal niet. Die zou je juist helemaal de vernieling in slaan als hij je dat flikte. Zonde want de rest van de casting was wel prima. Matt Dillon en Diane Lane spelen goed. Dennis Hopper als de alcoholistische vader was ook prima op zijn plek en wie anders dan Mickey Rourke kon The Motorcycleboy vertolken, destijds? Ook de bijrollen van Chris Penn en Laurence Fishburne zijn prima en William Smith zet weer eens een geweldige bad guy neer zoals hij al eerder deed als Falconetti in de tvserie Rich Man, Poor Man. Het minder vloeiende verhaal en de casting van Nicholas Cage zorgen voor een lagere waardering van Rumble Fish ten op zichte van The Outsiders.


avatar van FlorisV

FlorisV

  • 1682 berichten
  • 697 stemmen

You're better than cool, you're warm.

Voor mij de meest intrigerende zin uit de trailer die ik er ooit van zag. Uiteindelijk viel het me tegen. Ik had een broeierige, sfeervolle film verwacht waarin Dillon zich probeert te ontworstelen aan de verwachtingen van zijn omgeving. Maar de soundtrack, hoewel muzikaal niet slecht, vond ik totaal niet passen bij de film. Ik vond het daardoor juist ontbreken aan een passende sfeer. In het begin kon ik hem ook niet goed plaatsen in een bepaalde tijd, dacht eerst jaren 50, maar je ziet modernere auto's en zelfs een arcade hal. Dus begin 80s. Maar die sfeer is er ook niet.

De film in zwart wit tonen slaat eigenlijk nergens op. Het wordt vooral verteld vanuit Dillon terwijl zijn broer Rourke kleurenblind is. En die ziet dus ook niet zwart wit.

En veel verhaal zit er niet in, het meandert wat. Het begint nog best interessant met een aankomende confrontatie maar daarna gaat het echt uit als een nachtkaars. Dillon blijkt zelf ook nogal een pannenkoek dus gaat hij steeds meer irriteren. En Rourke blijft de ongrijpbare vagerik uithangen. Rourke praat ook zo fluisterzacht dat het wel erg duidelijk een dub is. De observatie van bezatte pa Dennis Hopper is wel bulls eye: zijn oudste zoon is iemand die alles kan maar niks wil.

Coppola heeft natuurlijk een meer dan respectabele staat van dienst, maar ik kan niet anders dan dit als 1 van zijn minderen beschouwen, ondanks de prima cast. Een soort tussendoortje waarin hij op de arty farty toer gaat. Het levert hier en daar heel interessante camerahoeken op maar het komt ook pretentieus over. Zijn neef Nicolas Coppola, die zich maar Cage noemde, mocht ook mee doen. Lawrence Fishburne heeft ook nog een bijrolletje.


avatar van Fisico

Fisico (moderator films)

  • 8194 berichten
  • 4633 stemmen

Een film waarvan ik vooral cinematografisch van genoten heb. Sfeervol en intens met een aantal erg knappe visuele scènes in montage en camerahantering. Fijne verwijzing ook naar de metaforen bij die vissen en waar ook de filmtitel naar alludeert. Zet die (opgesloten en gestresseerde) vissen bij elkaar en je krijgt hommeles. Leuk detail om die gekleurd weer te geven in een voor de rest zwartwitte productie.

Het is ook de rode draad door het leven van Rusty James. Het leggen van verkeerde prioriteiten, het ergens willen bijhoren, leven met een flair en stijl van een James Dean in Rebel without a Cause (Film, 1955) of John Travolta in Grease (Film, 1978), al is Rumble fish wel iets zwaarder. Het blijft wel eerder een drama dan een misdaadfilm of wat dan ook.

Die uitlichaamtreding was misschien het hoogtepunt van de film. Bijzonder knap, maar ook andere visuele zaken waren de moeite zoals het schaduwwerk tijdens het eerste gevecht. Prima rol overigens van Matt Dillon, maar ook zeker van Rourke. Leuk ook die jonge Nicolas Cage! Boeiend!


avatar van Lovelyboy

Lovelyboy

  • 3054 berichten
  • 2239 stemmen

Op de late zaterdagavond nog even iets kort en vlots en daarbij viel de keuze op deze Rumble Fish die ik vooral meegenomen had vanwege de naam Francis Ford Coppola en de grote cast. De film zelf en titel waren mij onbekend maar verrastte mij toch op plezierige wijze.

Want van meet af aan is duidelijk dat dit een bijzonder eigenzinnige en stijlvolle film betreft. Het verhaal is in die zin niet heel bijzonder maar vooral degelijk te noemen rond de jeugdbendes, de voor galg en rat opgroeiende Rusty James en de vreemde band met zijn broer. Duidelijk is wat dat betreft het beeld van de verpestte en verknipte jeugd met alles dat daarop volgt voor Rusty James en zijn onpeilbare broer. Maar dat lijkt toch praktisch bijzaak in een film die optilt van de visuele en geluidstechnische stijl en daarmee hetgeen is dat echt de aandacht trekt.

Want wat een bijzondere vibe heeft de film met zijn zwart wit samenstelling en de bijzondere shots en camera standpunten die Coppola weet te creëren. De montage is sterk en gedurende het gevecht tussen Rusty en Biff zelfs stylistisch te noemen, een choreografie van licht, duister en dans. Sfeerverhogend is de constante mist en rook die overal op de achtergrond hangt of loom voorbij komt drijven, het geeft het geheel een morsige en gritty look die perfect bij de zwart wit stijl past en de wijze waarop er met schaduwen en licht gewerkt wordt. Dan is er nog de eigenaardige vibe gecreerd met muziek, voice overs, of wanneer stemmen worden weggefilterd om nadruk te leggen op een dialoog. Tenslotte mag ik absoluut de heerlijke en werkelijk formidabele soundtrack van Stuart Copeland. Dan zou ik nog bijna het plaatje vergeten dat Diane Lane heet terwijl de cast eigenlijk te veel is om op te noemen.

Opvallend als laatste toch wel de verschijning van Mickey Rourke zelf waarvan ik wel weet dat dit ooit een knappe vent was, maar gone wild als bokser en weet wat meer. Maar wat hier ook heel erg opvalt is de timide manier van praten waarop Rourke eigenlijk totaal niet meer lijkt op het beest dat hij nu oogt. Toch is zijn rol en einde Key voor de film met de reeds genoemde verknipte jeugd als beginpunt dit allemaal in een uitermate stijlvol jasje gegoten. Het maakt van Rumble Fish een bijzondere film en aparte ervaring en daarmee een film die een veilige 3,5 krijgt en die ik op termijn vast nog wel een keer ga zien.