Rumble Fish (1983)

Rumble Fish is net zoals de voorgaande Francis Ford Coppola-film The Outsiders gebaseerd op een boek van de schrijfster Susan E. Hinton. Coppola gebruikte dezelfde cast, crew en locaties. Toch werd de prent iets totaal anders. Rumble Fish werd zelfs één van dé cultfilms uit de jaren '80. Je kan deze prent zien als de ultieme adolescentenfilm over illusies en verloren dromen. Ook was dit technisch en stilistisch een baanbreker, door de experimentele zwartwitfotografie met enkel de vissen in kleur. Coppola weet een sublieme sfeerschepping te creëren niet in het minst dankzij de pulserende soundtrack getekend The Police-drummer Stewart Copeland. Voeg daarbij nog Matt Dillon en Mickey Rourke, twee van de meest beloftevolle jongeren van de jaren '80, en het kan niet meer stuk...

Een tijdje geleden zag ik de andere Hinton-verfilming van Coppola: The Outsiders, die film vond ik niet meer dan best goed. Rumble Fish is een meevaller vergeleken bij die film. In alle opzichten beter wat mij betreft. Mooier verhaal, prachtig gestileerd en Matt Dillon en vooral Mickey Rourke zijn super. Verschrikkelijk mooie zwart-wit beelden, spelend met licht en schaduw en een verhaal dat het cliché-bendeverhaal wel overstijgd.

Meevaller.

4.0*

Overigens nog een cameo van S.E. Hinton als prostituee.

Stylistisch een heel bijzondere ervaring. De film heeft een unieke bijna surrealistische sfeer. Er zitten verbluffend mooie scènes tussen. Aan de andere kant zou je ook gemakkelijk kunnen zeggen dat de stylering erg over-the-top is en soms neigt naar kitsch. Toch overheerst bij mij het positieve gevoel ruimschoots.

Prachtige rol van Mickey Rourke. Voor zijn broer is hij letterlijk een soort Jezus. Rourke's uitstraling vind ik hier magnifiek.

Ik had in de film wat meer afwisseling in het verhaal willen zien. De verveeldheid van de karakters slaat op een gegeven moment ook op mij over.

De Coppola familie is goed vertegenwoordigd: Nicholas Coppola AKA Nicholas Cage en Sofia Coppola hebben beide een kleine rol. 3,5*

Leuke anekdote van imdb trivia:

The sound technicians on the film had a hard time hearing Mickey Rourke's dialogue on set, often asking him to speak louder. As a result, the sound crew referred to the production as "Mumble Fish".

Sterk drama van Coppola met puik acteerwerk. Vooral heel erg sfeervol. Goed.

Geweldig. Uitermate herkenbaar gegeven, met een stel enorm sterke acteurs (Cage, Lane, Hopper & Penn), waar de zwijgzame en - daardoor - enorm coole Rourke de kroon spant. Schitterende rol en erg fijne acteur. En zowaar ook weer Cage op een ok rol kunnen betrappen, al is ie hier nogal gering...

4*

Erg sfeervolle prent van Francis Ford Coppola. Gevoelsmatig heeft hij mij overigens niet heel veel meer te bieden dan sfeer. Alhoewel de film geweldige acteurs bevat weten de onderlinge verhoudingen me maar matig te boeien en kan ik barweinig met Rusty James' conflict. Het zwart-wit trucje werkt niet helemaal, maar ach het is de film vergeven. Rumble Fish is een redelijke film die het vanwege haar sfeer maakt.

buiten the sfeer heeft de film idd weinig te bieden.het is zoals DRS..DAJA zegt een leuke cast die goeie acteerprestaties afleverd.

maar ik ben(zeker bij zo'n soort film)wat meer gewoon,ofwel een goed verhaal ofwel wat meer actie.

ik had van deze film iets meer verwacht.

2,5*

Een doorsnee verhaal op aparte haast surrealistische wijze verfilmd wat in combinatie met de goeie cast een sterke film oplevert.

Prachtige om de toekomstige sterren nog zo jong en onbevangen te zien spelen. Vooral Rourke zet een mooie duistere rol neer als de mysterieuze Motorcycle Boy die om onduidelijke redenen een hoog aanzien heeft bij de jeugd maar door de plaatselijke autoriteiten gehaat wordt. De zwart-wit-beelden in combinatie met veelvuldig gebruik van schaduwen en rookeffecten leveren mooie beelden op die in een Lynch film haast niet zouden misstaan. Sfeervol maar met een grimmig ondertoontje wat het dunne verhaal interessant maakt.

Wat betreft verhaal heb ik er niet zo veel mee maar met boeiende acteurs erg interessant uitgewerkt.

3,5*

Werkelijk schitterende film van Francis Ford Coppola, deze 'Rumble Fish'. De 1e vechtscéne is direct zeer indrukwekkend en prachtig in beeld gebracht. Dit zorgde ervoor dat ik direct in de film zat.

Vanaf dat moment werd ik meegesleurd in een zeer sfeervolle achtbaanrit vol met prachtige zwart-wit beelden, briljant camerawerk en een meeslepend verhaal vol met fantastisch spelende acteurs en schitterende - soms - surrealistische vondsten. Diane Lane in haar lingerie op de kast, de zweefscéne van Dillon, de mysterieuze Rourke en sterk spelend met rook / mist, licht en schaduw.. echt genieten geblazen.

Mooi om zo nu en dan zo'n verrassing tegen te komen. Verder een goede soundtrack en een lading aan aparte camera standpunten die perfect bijdragen aan het sfeervolle totaalplaatje. Meesterwerk.

Eigenzinnig werkje. Opvallende fotografie en niet alleen vanwege het zwart-wit. Coppola is maar druk in de weer met schaduwen, nevel en drukke wolken. Het geeft het samen met het bonte gezelschap aan semi theatrale personages een licht dromerig en soms zelfs zweverig karakter.

De iets te driftige muziek valt hier en daar uit de toon, maar het levert alles bij elkaar best wel wat moois op. Sowieso zijn de momentjes rondom het vriendinnetje erg aardig en de mysterieuze Rourke kent een fijne entree met de motor move in de toch al fraaie confrontatie in de garage.

Zo heeft het een vrij straf eerste deel, maar wanneer de relatie tussen beide broers meer en meer wordt uitgespeeld, druppelt de fut er uit. Zo sterk en boeiend is het duo (met name Rusty James) niet en dat euvel wordt ook niet meer weggenomen door de vechtvisjes. Een nachtkaarsje.

Een film die ik al een aantal keren heb gezien. Over jeugdbendes en de verering van helden die geen held zijn. Het magische is er inmiddels wel van af voor me, maar ik blijf het toch een uitstekende en sfeervolle film vinden met mooie zwart/wit beelden en mooie wolkenpartijen. En een uitstekende soundtrack van Stewart Copeland.

Veel meer dan het klassiek verhaal van een verlopen en naar beter verzuchtende jeugd met de gebrekkige familiale opvoeding op de achtergrond, moet deze film gewaardeerd worden om zijn cinematografische waarde : de volledige enscenering, met heel bijzondere sfeerschepping, het sober maar vaak ingenieus zwart-wit camerawerk incluis.

Eveneens te waarderen is het spel van de acteurs, waarvan enkele aan het begin stonden van een lange, succesvolle carrière.

Uitstekende film waarin de legendarische broer van een jongen uit een klein stadje na een aantal jaren terugkeert. De relatie tussen de twee broers wordt goed neergezet. Stijlvol in beeld gebracht met mooi zwart/wit camerawerk. Een sterke cast. Een soort van vervolg op het toch wel mindere The Outsiders.

Rumble Fish is bij vlagen toch wel genieten geblazen. De keuze van Coppola om voor zwart-wit te kiezen pakt zeer goed uit. Visueel levert het een aantal wonderschone scenes op.

Het verhaal vond ik in eerste instantie nog niet eens zo heel interessant, maar doordat er hier en daar wat surrealisme aan toegevoegd wordt en doordat Dillon, maar vooral Rourke echt sterk spelen, pakte het me wel. De sfeer is af en toe lekker mysterieus, haast ongrijpbaar en dat verhoogt het kijkgenot.

Verder weinig op aan te merken. Leuk trouwens, om om ook nog een piepjonge Nicolas Cage te zien hier. Moet toch maar eens snel nog meer zien van Coppola.

4,0*

Erg mooie coming of age film van Copola. Matt Dillon en Mickey Rourke? Een prachtduo!

Opmerkelijk is al het zwart-wit waarin de film geschoten is... op de desbetreffende vissen na. Ik had iets van een maffiafilm verwacht, maar daar komt het niet bij in de buurt. We volgen hier het leven van de opvliegerige maar onzekere Rusty James die zijn impulsiviteit voor vechtpartijen op nummer één zet boven de mooie dingen in het leven... Bijvoorbeeld zijn liefde voor Patty. Echter wil hij al te graag in de sporen van zijn broer Motorcycle Boy staan en ja... zoals de jongensdroom vaak is: even stoer zijn als je oudere broer. Maar dat loopt vaak uit op teleurstellingen en fatale gevolgen. Ondertussen spelen de familiezaken ook nog mee, waarbij we regelmatig worden getrakteerd op sterke momenten waarbij de broers zich meer bloot geven.

En dan die zweefscene... onvergetelijk!

Ook het einde was erg mooi... alleen vond ik de reactie van James op het feit dat zijn broer is neergeschoten door de politie wel een beetje te mild.

Ook de decors van de armoedige achterbuurten van Detroit zorgden voor een toepasselijke sfeer. Toch wel even heel anders dan de Bronx of Chicago...

4,0*

Lang geleden gezien en was er niet kapot van. Had verwacht dat deze me nu beter zou smaken, maar ik blijf steken op een magere 3 sterren. Hoewel de cast goed speelt vond ik de beslommeringen maar weinig boeiend.

Aparte, theatrale stijl en vervreemdende score van Copeland maken dit ook een tijdloze film, 1983 zie je er niet echt van af (al lijkt het gevecht in het begin wel verdacht veel op de clip van Beat it)

Wat een heerlijke film van Coppola. Prachtig zwart wit, super goede cast. Rourke knalt echt van het doek af, waanzinnige soundtrack en indrukwekkend sound design. Kortom met uitmuntend vakmanschap schildert Coppola wederom een mooi coming of age drama. Wie dagt dat de man enkel in de jaren 70 excelleerde miet zich ook maar eens aan deze en het ‘jongere’ broertje The Outsiders (wel de director’s cut) wagen.

4,5

You're better than cool, you're warm.

Voor mij de meest intrigerende zin uit de trailer die ik er ooit van zag. Uiteindelijk viel het me tegen. Ik had een broeierige, sfeervolle film verwacht waarin Dillon zich probeert te ontworstelen aan de verwachtingen van zijn omgeving. Maar de soundtrack, hoewel muzikaal niet slecht, vond ik totaal niet passen bij de film. Ik vond het daardoor juist ontbreken aan een passende sfeer. In het begin kon ik hem ook niet goed plaatsen in een bepaalde tijd, dacht eerst jaren 50, maar je ziet modernere auto's en zelfs een arcade hal. Dus begin 80s. Maar die sfeer is er ook niet.

De film in zwart wit tonen slaat eigenlijk nergens op. Het wordt vooral verteld vanuit Dillon terwijl zijn broer Rourke kleurenblind is. En die ziet dus ook niet zwart wit.

En veel verhaal zit er niet in, het meandert wat. Het begint nog best interessant met een aankomende confrontatie maar daarna gaat het echt uit als een nachtkaars. Dillon blijkt zelf ook nogal een pannenkoek dus gaat hij steeds meer irriteren. En Rourke blijft de ongrijpbare vagerik uithangen. Rourke praat ook zo fluisterzacht dat het wel erg duidelijk een dub is. De observatie van bezatte pa Dennis Hopper is wel bulls eye: zijn oudste zoon is iemand die alles kan maar niks wil.

Coppola heeft natuurlijk een meer dan respectabele staat van dienst, maar ik kan niet anders dan dit als 1 van zijn minderen beschouwen, ondanks de prima cast. Een soort tussendoortje waarin hij op de arty farty toer gaat. Het levert hier en daar heel interessante camerahoeken op maar het komt ook pretentieus over. Zijn neef Nicolas Coppola, die zich maar Cage noemde, mocht ook mee doen. Lawrence Fishburne heeft ook nog een bijrolletje.

Een film waarvan ik vooral cinematografisch van genoten heb. Sfeervol en intens met een aantal erg knappe visuele scènes in montage en camerahantering. Fijne verwijzing ook naar de metaforen bij die vissen en waar ook de filmtitel naar alludeert. Zet die (opgesloten en gestresseerde) vissen bij elkaar en je krijgt hommeles. Leuk detail om die gekleurd weer te geven in een voor de rest zwartwitte productie.

Het is ook de rode draad door het leven van Rusty James. Het leggen van verkeerde prioriteiten, het ergens willen bijhoren, leven met een flair en stijl van een James Dean in Rebel without a Cause (Film, 1955) of John Travolta in Grease (Film, 1978), al is Rumble fish wel iets zwaarder. Het blijft wel eerder een drama dan een misdaadfilm of wat dan ook.

Die uitlichaamtreding was misschien het hoogtepunt van de film. Bijzonder knap, maar ook andere visuele zaken waren de moeite zoals het schaduwwerk tijdens het eerste gevecht. Prima rol overigens van Matt Dillon, maar ook zeker van Rourke. Leuk ook die jonge Nicolas Cage! Boeiend!

Op de late zaterdagavond nog even iets kort en vlots en daarbij viel de keuze op deze Rumble Fish die ik vooral meegenomen had vanwege de naam Francis Ford Coppola en de grote cast. De film zelf en titel waren mij onbekend maar verrastte mij toch op plezierige wijze.

Want van meet af aan is duidelijk dat dit een bijzonder eigenzinnige en stijlvolle film betreft. Het verhaal is in die zin niet heel bijzonder maar vooral degelijk te noemen rond de jeugdbendes, de voor galg en rat opgroeiende Rusty James en de vreemde band met zijn broer. Duidelijk is wat dat betreft het beeld van de verpestte en verknipte jeugd met alles dat daarop volgt voor Rusty James en zijn onpeilbare broer. Maar dat lijkt toch praktisch bijzaak in een film die optilt van de visuele en geluidstechnische stijl en daarmee hetgeen is dat echt de aandacht trekt.

Want wat een bijzondere vibe heeft de film met zijn zwart wit samenstelling en de bijzondere shots en camera standpunten die Coppola weet te creëren. De montage is sterk en gedurende het gevecht tussen Rusty en Biff zelfs stylistisch te noemen, een choreografie van licht, duister en dans. Sfeerverhogend is de constante mist en rook die overal op de achtergrond hangt of loom voorbij komt drijven, het geeft het geheel een morsige en gritty look die perfect bij de zwart wit stijl past en de wijze waarop er met schaduwen en licht gewerkt wordt. Dan is er nog de eigenaardige vibe gecreerd met muziek, voice overs, of wanneer stemmen worden weggefilterd om nadruk te leggen op een dialoog. Tenslotte mag ik absoluut de heerlijke en werkelijk formidabele soundtrack van Stuart Copeland. Dan zou ik nog bijna het plaatje vergeten dat Diane Lane heet terwijl de cast eigenlijk te veel is om op te noemen.

Opvallend als laatste toch wel de verschijning van Mickey Rourke zelf waarvan ik wel weet dat dit ooit een knappe vent was, maar gone wild als bokser en weet wat meer. Maar wat hier ook heel erg opvalt is de timide manier van praten waarop Rourke eigenlijk totaal niet meer lijkt op het beest dat hij nu oogt. Toch is zijn rol en einde Key voor de film met de reeds genoemde verknipte jeugd als beginpunt dit allemaal in een uitermate stijlvol jasje gegoten. Het maakt van Rumble Fish een bijzondere film en aparte ervaring en daarmee een film die een veilige 3,5 krijgt en die ik op termijn vast nog wel een keer ga zien.

Moet samen met The Outsiders gezien worden als een diptiek : allebei young adult movies gebaseerd op boeken van Susan Hinton, allebei met Matt Dillon en Diane Lane, allebei terzelfdertijd gefilmd door Coppola. Boeken die vaak een verloren jeugd beschrijven. Maar deze vind ik superieur aan The Outsiders. Rumble Fish zou ik onomwonden een meesterwerkje willen noemen. De zwart-wit fotografie, geïnspireerd door film-noir en nouvelle vague, draagt zoveel bij aan de film zelf; enkel de vissen krijgen een kleurtje mee. In ieder geval lijkt de film hierdoor ook tijdloos. Wie de film niet kent zal hier moeilijk een jaartal op kunnen plakken.

Nochtans is Rumble Fish geen youth gang film met geweld en stoere acties. Het is een drama over twee broers die zoeken naar levensinvulling, terwijl ze geen enkele bagage hebben om een doel in hun leven te stellen. Verlaten door hun moeder, met een alcoholverslaafde vader, en dus alleen aan hun lot overgelaten, moeten ze zich zonder een richtinggevend normenkader weten te redden. Eén van die scènes die me het meest opviel was die waarin Matt's vriendinnetje (Lane) het uitmaakt omdat hij met een ander meisje seks had. Hij is zich niet eens bewust dat hij haar kwetst en vindt niks verkeerds aan wat hij heeft gedaan. Broederliefde moet je ook niet zoeken. Hoewel Rusty-James zijn oudere broer aanbidt wil die laatste hem niet aan zijn been hebben (why are you always following me?).

De vissen symboliseren het vrijkomen van de kettingen die ons vastbinden aan de nare ervaringen uit ons verleden. Hierin moet dan ook de verklaring voor de finale actie van The Motorcycle Boy gezocht worden. Dromen van de vrijheid om te zijn wie je bent. The Motorcycle Boy, rustig geacteerd door Mickey Rourke, is een soort mythisch figuur geworden die door iedereen aanbeden wordt, behalve en niet toevallig door de arm der wet, die orde, autoriteit en discipline belichaamt. Het tegengestelde van the Motorcycle Boy. Het is uiteindelijk wel fijn dat hij een enigma blijft tot het einde. Een open einde dat niet echt een antwoord biedt noch een moraal formuleert. Rumble FIsh heeft heerlijke dialogen, soms een tikkeltje te literair maar ze spreken tot de verbeelding. Voeg naast de getroebleerde personages nog heerlijke muziek van Copeland toe en het hele plaatje klopt als een bus. Topper.

Bij Francis Ford Coppola denk ik in de eerste plaats aan films zoals The Godfather, Apocalypse Now en The Conversation, maar de rest van zijn oeuvre was me nog onbekend. Het was tijd om daar eens verandering in te brengen met deze Rumble Fish.

En Rumble Fish is een erg stijlvolle film die prachtig in zwart-wit is geschoten. Niet alleen de mooie beelden met o.a. de blauwe en rode vissen vallen op, maar de eerste vechtscène is een cinematografisch pareltje. Ik denk niet dat ik al vaker een vechtscène zo mooi in beeld heb zien gebracht worden. Er zijn ook best veel scènes waar de mist voor extra sfeer zorgt.

Maar daar stoppen de positieve punten wat mij betreft. oké, de cast verdient zeker en vast een pluim voor het acteerwerk, maar ik ben op geen enkel moment door het verhaal meegesleurd in de film. Het zijn vooral stereotiepe personages uit een jeugdbende die niets anders doen dan wat rondhangen, drinken en vechten.

Er had zeker een hoge score ingezeten als het verhaal me meer kon boeien, want qua sfeer is het zeker genieten. Ook leuk om de jonge Nicolas Cage en Chris Penn aan het werk te zien.

3*