menu

The Conversation (1974)

mijn stem
3,68 (787)
787 stemmen

Verenigde Staten
Misdaad / Thriller
113 minuten

geregisseerd door Francis Ford Coppola
met Gene Hackman, John Cazale en Allen Garfield

Harry Caul is een afluisterexpert, die zijn geld verdient met het afluisteren van andere mensen. Wanneer hij een flard van een gesprek opvangt, meent hij iets op het spoor te zijn. Hoe meer stukjes hij bij elkaar sprokkelt en hoe vaker hij zijn tapes beluistert, des te meer hij ervan overtuigd raakt dat er zich spoedig een drama zal afspelen. Of is het slechts zijn fantasie die op hol slaat?

zoeken in:
avatar van BBarbie
4,0
Film moet het vooral hebben van de knappe, uiterst trage spanningsopbouw, die eigenlijk al begint met de openingsscène op Union Square in San Francisco. Gedurende heel de film verkeert afluisteraar Harry Caul (Gene Hackman) —én met hem de toeschouwer— in het onzekere over wat er nu eigenlijk aan de hand is met het afgeluisterde stelletje. Daarover ontstaan van lieverlee waanideeën en in dat licht bezien is het maar de vraag of de ontknoping werkelijkheid of fictie is. Een ongewone thriller, door z'n knappe opbouw spannender dan menige Hitchcock-film.

avatar van Bob Gray
4,0
Erg sterke thriller die steeds spannender wordt naarmate de paranoia toeneemt.

De scene in het hotel is meesterlijk.

avatar van baspls
3,5
The One Ring schreef:
Nu eindelijk eens herzien met fatsoenlijk geluid. Toch ironisch, een film als deze kijken op een televisie waar het geluid steeds wegvalt.

Dat is grappig, ik had precies het zelfde probleem. Het geluidspoor met de spraak erop viel steeds weg, terwel de muziek wel gewoon doorliep.

avatar van baspls
3,5
"I'm not afraid of death, but I am afraid of murder."

The Conversation is een Thriller van Francis Ford Coppola en verteld het verhaal van een doorgewinterde afluisterexpert die tijdens een opdracht flarden uit een gesprek opvangt. Hij raakt geobsedeerd met de opnames van die opdracht en vermoed dat er iets vreselijks gaat gebeuren.

Gene Hackman speelt een sterke rol als Harry Caul, erg natuurgetrouw en overtuigend gespeeld. Een vroege rol van Harrison Ford, die eerst alleen een hele kleine rol zou hebben maar zo goed was dat Coppola de rol groter heeft gemaakt. Verder is het acteerwerk ook zeker niet slecht, o.a. John Cazale speelde ook mee.

De film heeft een trage maar sterke spanningsopbouw. We volgen de hoofdpersoon en merken hoe hij steeds meer paranoïde wordt en zich laat meeslepen. Uiteindelijk zijn we als kijker niet meer zeker of alles echt is of dat dingen zich afspelen in het hoofd van de hoofdpersoon. Het verhaal zit goed in elkaar en is onvoorspelbaar. Ook leuk om al die oude afluister- en geluidsapparatuur te zien.

Het enige dat me een beetje stoorde aan de film lag eigenlijk niet eens aan de film zelf. Aan het einde viel het geluidspoor waar de dialogen opstaan steeds weg (vreemd probleempje in mijn versterker vermoed ik) ik dacht in het begin dat het zo hoorde. Toch kwam het einde nog steeds goed over.

De film is sterk opgenomen. Mooie beelden met veel filmkorrel en kleuren die typerend zijn voor de jaren '70. De cinematografie was degelijk, met vaak verwijzingen naar spionage; zo lijken veel scènes stiekem opgenomen of op bewakingscamera-beelden. De muziek was ook prima, niet heel erg aanwezig.

Coppola vind The Conversation zelf de beste film die hij heeft gemaakt. Zo ver wil ik zeker niet gaan maar ik vind het wel een erg sterke thriller. Een beetje een lange zit mischien (door het trage tempo), maar dat is het zeker waard.

avatar van AC1
4,5
AC1
baspls schreef:
"I
Coppola vind [i]The Conversation
zelf de beste film die hij heeft gemaakt.


En hij heeft gelijk!

4,0
Gene Hackman heb ik nog niet kunnen betrappen op een matig gespeelde rol, zelfs in films van zijn uitgebreide oeuvre die stukken minder zijn dan deze geweldige seventies conspiracy-movie.
Goed en verrassend scenario alsook een mooi tijdsbeeld van de vroege jaren ’70 met zijn typische, sombere, bruine kleursetting.
Hackman wordt in de film in toenemende mate slachtoffer van zijn paranoia en heeft, net als de kijker, steeds meer moeite om werkelijkheid van hersenspinsels te onderscheiden.
Geweldige film met een schitterende slotscene, 4*.

avatar van clubsport
3,0
De scene in de badkamer was inderdaad wel goed gedaan , toch had ik zeker in het begin moeite de aandacht erbij te houden het ging gewoon te traag en te saai .
Dat hij het hoofd verloor werd wel duidelijk met de eindscene .

avatar van mrklm
5,0
Ja, ik durf te beweren dat The Godfather Part II niet de beste film van Francis Ford Coppola is. Sterker nog, het is niet eens de beste film die Coppola in 1974 maakte. Dat is namelijk dit sombere, maar intrigerende en nog altijd zeer actuele psychologische drama. De film is typerend voor de tijd waarin de film gemaakt is, toen het Watergate-schandaal als een zwaard van Damocles boven het hoofd van Richard Nixon hing. Hollywood reageerde met een serie uitstekend gemaakte thrillers en drama’s met veelzeggende, maar weinig verheffende eindes. Films die je raken en die je doen nadenken over de problematiek waar de film om draait en je niets de uitvlucht van een happy end geven. Feitelijk betekende het dat een geëngageerde filmmaker zich even niet hoefde te houden aan Hollywood-formules en de film het einde kon geven dat het meest realistisch is. The Conversation valt in deze categorie, met het verhaal over einzelgänger Harry Caul [Gene Hackman], een technisch briljante specialist in afluistertechnieken, die na een complexe afluister-operatie bij het monteren van de geluidsopnamen zichzelf confronteert met een knagend schuldgevoel over één van zijn eerdere klussen die tragische gevolgen had voor zijn ‘subjecten’.

De openingsscène is in elk opzicht subliem: in longshot zien we een mime-speler over Union Square [zie foto] in San Francisco die langs het monument loopt en voorbijgangers imiteert. Langzaam zoomt de camera in, terwijl we vervormde geluiden horen van wat een gesprek tussen een man [Frederic Forrest] en een vrouw [Cindy Williams] blijkt te zijn. Ze lopen constant in het rond op deze drukke plek, in de hoop dat niemand ze kan afluisteren, maar we ontdekken in fasen dat ze wel degelijk worden afgeluisterd door een klein team onder leiding van Harry Caul. Het is anno 2017 confronterend om te ontdekken dat het bijna 45 jaar eerder al mogelijk was om dit soort gesprekken af te luisteren. Het thema was toen actueel vanwege Nixon, is nu nog steeds actueel dankzij de onthullingen van Edward Snowden.

Gene Hackman geeft zijn beste vertolking ooit, een uiterst genuanceerd beeld van een eenzame man die, zeker ook vanwege zijn werk, mensen structureel op afstand houdt en zijn werk en zijn emoties strikt gescheiden houdt. Maar iets in de opnamen van het stel dat hij heeft afgeluisterd raakt hem persoonlijk – het fragment waarin de vrouw een stukje zingt uit Bing Crosby’s “When The Red Red Robin Comes Bob-Bob-Bobbing Along” in het bijzonder – en langzaam maar zeker leren we de menselijke kant van Harry kennen. Dat heeft echter rampzalige gevolgen na een ontmoeting met Martin Stett {Harrison Ford, voor zijn doorbraak in Star Wars] die Harry’s tapes namens diens opdrachtgever in ontvangst wil nemen. Hackman weet de ontrafeling van zijn karakter op aangrijpende wijze zichtbaar en voelbaar te maken, daarbij geholpen door effectieve cross-editing door Richard Chew die ons in schokkende, korte shots toont welke gedachten en beelden er door Harry’s hoofd gaan. Ford is zowel sinister als charismatisch en daardoor blijft het voor de kijker gissen of Harry werkelijk reden heeft om achterdochtig te zijn, of dat zijn gedrag te verklaren is vanuit een boetedoening voor een fout die hij zichzelf niet heeft kunnen vergeven.

Hackman is dus ronduit geniaal, Ford is effectief, Robert Duvall maakt indruk iin een kleine, maar cruciale rol en Cindy Williams is perfect gecast met haar lieflijke stem en haar vertederende blik. De zojuist omschreven openingsscène is een meesterwerk van camerawerk, timing, acteerwerk en vooral van geluid. Dat werd ook absoluut erkend met prijzen en nominaties voor Coppola [ook voor zijn eigen scenario] en Hackman en BAFTA’s voor de effectieve montage en het sublieme geluid. Het is onbegrijpelijk waarom de Academy besloot de Oscar voor beste geluid toe te kennen aan pulpfilm Earthquake, maar dat doet niets af aan de kwaliteit van deze sombere, uitdagende, maar fenomenale film met één van de beste acteurs en één van de beste regisseurs van hun generatie op het top van hun kunnen.

avatar van Gerlof1378
Een aardige film, maar wel 1 die erg traag is en ja in die tijd waren de films trager dan nu maar toch en ook het verhaal is soms erg verwarrend en dat maakt het kijken erna niet echt aangenaam. Gene Hackman speelt aardig en tevens de rest van de cast ook, wel leuk om een erg jonge Harrison Ford te zien spelen. Het verhaal gaat dus over een afluisteraar gespeeld door Gene die dan ergens op stuit wat volgens hem slecht zal aflopen. Francis Ford Coppola kennen we natuurlijk van het meesterlijke The Godfather 1, 2 en 3 en Apocalypse Now wat nog steeds tot zijn beste films behoren, maar deze vond ik toch wat minder dan die films maar afijn das mijn mening ik zeg oordeel zelf.

avatar van GoodOldJack
3,5
Volgens Coppola zelf zijn beste film, daar ben ik het niet mee eens, de concurrentie is nu eenmaal moordend. Maar wel een heel intelligente film die de spanning op een trage maar doeltreffende manier weet op te bouwen, dit vooral dankzij het fantastische hoofdpersonage. Hier en daar wat mindere momenten, en het tempo had misschien toch net iets hoger gekund maar al bij al prima film.

avatar van AC1
4,5
AC1
GoodOldJack schreef:
Volgens Coppola zelf zijn beste film, daar ben ik het niet mee eens, de concurrentie is nu eenmaal moordend.


Ik ben het anders wel eens met Coppola. En hij is toch maar lekker Coppola! Wie ben jij, GoodOldJack?!

avatar van GoodOldJack
3,5
Op filmvlak ten opzichte van hem een grote niemendal .

Desalniettemin wel een levend wezen met een mening .

avatar van Olum
video-dude schreef:
geniaal. paranoia. verdomd goeie soundtrack. eenzaamheid. breekt het hele huis af op zoek naar afluisterapparatuur en dan zit de bug in het gene wat hij het meeste lief hebt, de saxofoon. Op de beurs liep een man voorbij met een saxofoon. geniaal


Inderdaad, goed opgemerkt!!
Heb de de beurs scènes 3 keer moeten bekijken eer ik het zag. Maar effectief: wanneer Caul (Hackman) de director's assistent (Ford) aanspreekt in de rode zetel, passeert er een man met een tenor saxofoon. Dus de assistent was dus mogelijks niet (alleen) op de beurs om Caul te spreken, maar kwam er de saxofoon buggen toen hij merkte dat Caul achterdochtig werd.

avatar van Flavio
4,0
Een koppeltje afluisteren: tegenwoordig stelt dat niks meer voor, wat kijken naar the Conversation haast een geschiedenisles maakt: wees zuinig op privacy, een waarschuwing die, zoals iedereen weet, in de wind is geslagen.

Hackman is uitstekend als paranoïde specialist, die zelfs geen telefoon heeft, zijn hospita niet vertrouwt en niks over zichzelf prijsgeeft. Cazale is altijd goed maar heeft maar een kleine bijrol. De hele cast doet het goed, al vond ik Ford niet zo goed gecast, er ging maar weinig dreiging van hem uit.

Achterwerk, score, montage, camerawerk, het is allemaal van hoog niveau en typerend voor Hollywood uit de jaren 70, toen studio's hun films nog maakten voor een volwassen publiek, lef en visie hadden, en talentvolle jonge regisseurs nog de ruimte kregen.

Gast
geplaatst: vandaag om 16:53 uur

geplaatst: vandaag om 16:53 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

*

* denotes required fields.