• 150.684 films
  • 8.508 series
  • 25.835 seizoenen
  • 567.877 acteurs
  • 326.254 gebruikers
  • 8.565.005 stemmen
Avatar
 
banner banner

The Conversation (1974)

Misdaad / Thriller | 113 minuten
3,66 903 stemmen

Genre: Misdaad / Thriller

Speelduur: 113 minuten

Oorsprong: Verenigde Staten

Geregisseerd door: Francis Ford Coppola

Met onder meer: Gene Hackman, John Cazale en Allen Garfield

IMDb beoordeling: 7,8 (112.110)

Oorspronkelijke taal: Engels

  • On Demand:

  • Netflix Niet beschikbaar op Netflix
  • Pathé thuis Niet beschikbaar op Pathé Thuis
  • Videoland Niet beschikbaar op Videoland
  • Amazon Prime Niet beschikbaar op Amazon Prime
  • Disney+ Niet beschikbaar op Disney+
  • Google Play Niet beschikbaar op Google Play
  • meJane Niet beschikbaar op meJane
  • Claim tot 100 euro bonus bij Jacks.nl

    Heb je nog geen account bij Jacks.nl? Dan wordt in samenwerking met MovieMeter je eerste storting verdubbeld tot 100 euro! Apple TV+ Claim je welkomstbonus van €100,- bij Jacks.nl
  • Wat kost gokken jou? Stop op tijd, 18+

Plot The Conversation

"Harry Caul is an invader of privacy. The best in the business."

Harry Caul is een afluisterexpert, die zijn geld verdient met het afluisteren van andere mensen. Wanneer hij een flard van een gesprek opvangt, meent hij iets op het spoor te zijn. Hoe meer stukjes hij bij elkaar sprokkelt en hoe vaker hij zijn tapes beluistert, des te meer hij ervan overtuigd raakt dat er zich spoedig een drama zal afspelen. Of is het slechts zijn fantasie die op hol slaat?

imageimageimageimageimage

Externe links

Reviews & comments


Gast

  • berichten
  • stemmen

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.
zoeken in:
avatar van renske

renske

  • 1105 berichten
  • 926 stemmen

Ik snapte evenmin van de plot een paar dingetjes maar het acteren en het gegoochel met geluid (waarom geen Oscar?) maakte genoeg goed om een vette 3,5 sterretjes te geven aan deze behoorlijk indrukwekkende film.


avatar van starbright boy

starbright boy (moderator films)

  • 20556 berichten
  • 3970 stemmen

Werkelijk prachtige film! Gene Hackman is ronduit fe-no-me-naal. Bloedspannend en met een bijzonder fraai einde. Sterke sfeer, fraaie muziek en bijzonder knap opgebouwd.

Ik kan me niet voorstellen dat Hackman of Coppola ooit beter in vorm zijn geweest (Hoewel ik de grote Coppola's nog moet zien). Dit moet in de top 100.

4.5*


avatar van Onderhond

Onderhond

  • 86232 berichten
  • 11113 stemmen

Tegenvallen is zacht uitgedrukt, totale non-cinema dit.

Oeverloos saaie film, waar ik het na 10 minuten al voor bekeken wou houden. 't Is duidelijk dat Hackman hier een intrigerend personage hoort te spelen, maar hij komt niet verder dan een ongeloofwaardig bordkartonnen verzinsel. De status die hij geniet, in combinatie met het beroep dat hij uitoefent doen toch minstens vermoeden dat hij een ietwat stabiel, gecontroleerd mens is. Hackman komt bij mij enkel over als een hoopje wankel sociaal geval. Een zeurderige twijfelaar die begint te wenen als hij een splinter in z'n vinger heeft. Hij boeit me niet, en ik geloof hem niet. Heel fijn om daar 110 minuten naar te kijken is dat niet.

Visueel vind ik het erg pover. Behalve de laatste scene is er werkelijk niks te zien. Spuuglelijke kleuren, saaie camerapans en shots. Coppola heeft duidelijk wat met de soundtrack proberen doen, maar ook dat klinkt gewoon erg amateuristisch. Doe daarbij nog een simplistische climax en ik heb hier werkelijk niks aan gehad.

Sfeerloze film, maar dat zal ook wel komen omdat ik geen mij geen fluit in Hackman's personage kon interesseren, en ook audiovisueel niks uit de film kon halen. Vond dit een mager stationsromannetje op minderwaardige wijze verfilmd. 1* voor de laatste scene en het halfmislukte geluidsexperiment. Want mensen in dit soort cinema zien is mij een raadsel.


avatar van otherfool

otherfool

  • 18311 berichten
  • 3380 stemmen

Ondanks het interessante onderwerp en het mooie einde kon The Conversation me toch niet helemaal boeien. Toch iets te traag opgezet? 3*.


avatar van maxcomthrilla

maxcomthrilla

  • 15525 berichten
  • 2618 stemmen

Dat dit voor cinema door moet gaan zeg.....

Het begin waarin er meerdere muziekstijlen door elkaar klinken, daar waar de camera van een flinke afstand een dansritueel waarneemt en waar een koppel zich al zingend tussen de massa doorwringt waren qua sfeer nog wel goed getroffen.

Het zogenaamd intelligente busje waarin Hackman geposteerd was, het eindeloos herhalen van een dialoog, het constant vertonen van afluisterapparatuur dat tot vervelens toe in beeld werd gebracht en het feestje in dat cafe/kantoorpand dat maar geen feestje werd en waar tot op de koop toe ( hoe verrassend ) Hackman werd beroofd van zijn bandje. Het was allemaal zo weinig suggestief en zo gezocht dat ik het 1ste uur dacht naar de 2de amateurfilm van Coppola te kijken.

Dat moment waarin Hackman zich liet kennen n.a.v. een opmerking en die mensen naar huis verwees zorgde niet voor een wat paranoia gevoel, maar eerder voor een gigantische lachbui. Dat hij zowat moederziel alleen achterbleef deerde mij niet. Zijn verstotene geest spookte niet rond. Wat zat ik nou weer naar een ongeloofwaardige angsthaas cq autist te kijken? Zelden ook zoveel aaneengeschakelde lelijkheid achter elkaar gezien. Zowel op visueel niveau, als verhaaltechnisch. Veel grauwe en duffe kleuren die zeker geen duistere sfeer weten te versterken en dus een bij vlagen lachwekkend verhaaltje. Mysterieus, terwijl er zoveel werd voorgekauwd?!

Gene Hackman `s personage straalde verder ook te weinig uit. Dat hij geen flapuit was maakt hem natuurlijk niet gelijk tot een martelaar. Zijn wroegingen werden dan uiteindelijk nog wel aardig gevisualiseerd dankzij een voorspelbaar maar wel fraai slotakkoord ( waar ik eindelijk weer eens opveerde ), het kon niet verhelpen dat hij zichzelf nooit echt opvrat omwille van zijn aandeel in de zaak.

Tergend slechte film waarin de spanning maar niet onderhuids wil opkomen ondanks het tergend langzame tempo met af en toe nog wat aardige sfeermuziek die echter nooit meegaat in Hackman `s eigen wereldje die hij slechts alleen beleeft. Coppola blijft een van de meest weerzinwekkendste regisseurs van deze planeet. Wat een onkunde weer. Waar sommige klassiekers hun status soms toch aan te danken hebben, zucht. Voor het aardige begin, de redelijke muziek die weliswaar nooit meevoer in de gedachtengang van zijn hoofpersonage maar nog wel om aan te horen was en het slotakkoord nog een 2*


avatar van Vinokourov

Vinokourov

  • 3143 berichten
  • 2909 stemmen

Wat een gewaagde film van Francis Ford Coppola. Ik moest in het begin denken aan Blow-up en dat vond ik toch zo'n saaie nikszeggende film. Maar hier pakt hetzelfde concept (iemand denkt iets belangrijks op te vangen) goed uit. Vooral de manier waarop Gene Hackman invulling geeft aan een paranoïde afluisterexpert, die helemaal gek gemaakt wordt, is lovenswaardig. John Cazale als hulpje van hem is natuurlijk ook de bom. Wat zonde dat zijn filmografie maar uit 5 films bestaat .

Het einde is... apart, misschien klopt het gewoonweg niet, maar het geeft wel wat om over na te denken. Tot slot nog een eervolle vermelding voor de muziek, die was ook bijzonder chill.


avatar van Baggerman

Baggerman

  • 10482 berichten
  • 7754 stemmen

Geniale film met een heerlijk sfeertje. Ik heb ook danig genoten van de supersfeerverhogende soundtrack. Daarmee een van de weinige Coppola-films die me ècht kan bekoren.

james_cameron schreef:

Het thriller-element is ondergeschikt aan de karakterstudie, maar dit is niet storend. Tegen het einde wordt de film evenwel erg spannend, met een reeks haast horror-achtige scenes. Intelligent en experimenteel, maar nergens gekunsteld of pretentieus.

Nou inderdaad! Keek maar een beetje op mijn neus door het plotverloop, maar vond het achteraf ook eigenlijk helemaal niet storend.

Heeft niemand overigens Robert Duvall gespot in deze film?


avatar van 1976Ben

1976Ben

  • 177 berichten
  • 370 stemmen

Een film over geluid, en over perceptie uiteraard. Je moet er zin in hebben, maar als je je mee laat slepen wordt je beloond met een geweldig schrikeffect, een interessante ontknoping en een mooi tijdsbeeld, met de modernste snufjes van 1974.


avatar van Spetie

Spetie

  • 38582 berichten
  • 5098 stemmen

Een sfeervolle film van Francis Ford Coppola, maar minder goed dan ik had gehoopt. Visueel gezien is de film niet echt mooi met veelal wat duffe kleuren, en een vaak nogal somber ogend geheel. De film zelf is redelijk mysterieus, maar mist toch de spanning die nodig is om dit soort films echt goed te maken. Het gaat allemaal erg traag en de film lijkt op een gegeven moment steeds minder boeiend te worden. Het einde is dan echter wel weer sterk. Zowel verhaaltechnisch,visueel en qua spanning, bereikt de film daar duidelijk zijn hoogtepunt. Erg mooi om te zien hoe Hackman in zijn stoel saxofoon speelt, terwijl hij het hele huis zowat afgebroken heeft in zijn zoektocht naar afluisterapparatuur.

In zijn geheel is de film, vooral dankzij het erg sterke einde nog net voldoende, maar verder valt de film toch enigszins tegen, waarbij ik ook Hackman wel eens beter heb zien acteren. Nee geef mij dan maar een film als “Das Leben der Anderen”, die ook het thema afluisteren behandelt, al is het onderwerp daar natuurlijk wel anders. In zijn geheel nog best een aardige film, maar lang niet zo goed als het gemiddelde doet vermoeden.

3,0*


avatar van huVILEub

huVILEub

  • 3081 berichten
  • 537 stemmen

Mooie film. Er zit een heel goede sfeer in. En het personage werdt goed opgebouwd. Alleen was ie af en toe wat te sloom voor mij. Wel weer een heel mooi einde.


avatar van 606

606

  • 23618 berichten
  • 11364 stemmen

Jammer misschien had ik mijn verwachting niet zo hoog moeten opstellen.

Ik denk dat ik mijn verwachting teveel op misdaad heb gelegd en kreeg meer drama is niet erg maar viel wat tegen wat betreft thriller was het wel goed,

maar dan had de spanning ook wat beter gekund was allemaal erg rustig.

Acteerwerk valt weinig over te zegen

Einde was wel weer heel goed te noemen.

3,5 ster


avatar van SaNDuTjE

SaNDuTjE

  • 1421 berichten
  • 2978 stemmen

Nu eindelijk deze film gezien te hebben ben ik toch een beetje teleurgesteld.

Er wordt sterk geacteerd, bevat een aantal goeie scenes en het einde is bevredigend. Maar toch ontbreekt er iets waardoor dit geen topfilm is die je op het puntje van je stoel laat zitten.

Het tempo ligt laag en de focus ligt vooral (zoals we van Coppola kennen) op de mentale ontwikkeling van Caul. Verwacht daarom geen ijzingwekkende spionagescenes, maar een spanning die langzaam maar zeker opgebouwd wordt en voelbaar is. Hackman in de prachtige rol van Caul die steeds verder geobsedeerd raakt van zijn werk en hier geestelijk en emotioneel aan onderdoor gaat. Erg goed gespeeld.

Hoe goed er ook geacteerd wordt en sfeervol sommige scenes zijn, toch had ik moeite om de aandacht erbij te houden en had ik niet het gevoel 'gepakt' te worden door de film.

Goed is The Conversation zeker maar je moet er wel met de juiste verwachtingen aan beginnen.

3,5*


avatar van Zinema

Zinema (crew films)

  • 9909 berichten
  • 6684 stemmen

Stijlvolle suspense.

Coppola's stijlvol gefilmde thriller over de eenzame Hackman, die zich door eigen toedoen in een neerwaartse spiraal bevind. De balans tussen drama en thriller is niet altijd geheel in orde, maar werkt wel. De opbouw en het verhaal zijn uitstekend, alsmede het acteerwerk . Een en ander voelt soms vreemd aan en dwingt onder andere hierdoor een bijzondere sfeer af. Met behulp van die continu doorsijpelende suspense.

Zeer goed.


avatar van Insignificance

Insignificance

  • 3220 berichten
  • 5581 stemmen

Karakterstudie in thrillerformaat over eenzaamheid, paranoia en obsessies. Traag, repeterend, maar vooral intrigerend hoe Caul's zelfontworpen isolement stilaan een illusie blijkt te zijn en zijn verleden hem parten speelt. Met een voortreffelijk Hackman.

Z'n innnerlijke strijd wordt nog simpel gevangen in een spiegel, zijn zorgen en frustraties spatten van z'n gezicht. Fijne score ook en een zinderend kookpunt waarin het letterlijk en figuurlijk overstroomt. Maar die slotscène, die is zelfs grandioos.


avatar van jipt

jipt

  • 3280 berichten
  • 2907 stemmen

Vanavond herzien, blijft een fantastische film, zowaar de meest sfeervolle film die ik ooit heb gezien. Zowel qua opbouw als climax. De hele film is zeer kundig geschoten (bijna elk shot is een schilderij) met weinig camerabeweging maar wel een uitermate knappe montage (met name de introscene). Het onderhuidse paranoia gevoel is meer dan genoeg aanwezig.

De film straalt een heel gedistantieerd en vervreemd gevoel uit. In bijna elke scène weet kijker niet precies wat er aan de hand is, wie precies de personages zijn en wat de verstandsverhoudingen tussen de personages zijn. Het enige personage dat je kent is dat van de hoofdpersoon en dat is juist iemand die totaal vreemd is van de buitenwereld (nogal ironisch). De hoofdpersoon heeft ook een buitengewone obsessie voor zijn werk waardoor hij eigenlijk enorm interessant is. Gene Hackman speelt dan ook een geweldige rol, als een soort Le Samourai leeft hij in de grote stad op zijn eentje en verdoet zijn tijd met geheimzinnige zaakjes waar hij niks over kwijt wilt.

Ook het verhaal is meer dan goed, over de geisoleerde persoon die een klus krijgt waar hij eigenlijk niet mee geconfronteerd wilt worden. Met uiteindelijk een anti-climax als einde waardoor het lijkt als of de hoofdpersoon de hele film in de zeik is genomen (zwarte komedie? maybe). De laatste 40 minuten zijn dan ook ijzersterk. Slotscène mag zichzelf meesterlijk verklaren (net als de score trouwens)

Verhoging van 4,5* naar 5* voor deze Hitchcock that Hitchcock never made.


avatar van scorsese

scorsese

  • 9914 berichten
  • 9580 stemmen

Uitstekende film waarin een afluisterexpert persoonlijk betrokken raakt bij een afluisterklus. Het hoofdpersonage stelt zijn anonimiteit nogal op prijs tot op het paranoïde af en wordt overtuigend vertolkt door Gene Hackman. De film weet thriller en drama goed te combineren en de betekenis van het gesprek wordt tot op het einde bewaard. Een mooi openingsshot en een sterke montage (vooral tijdens de scenes waarin het gesprek wordt terugbeluisterd).


avatar van flaphead

flaphead

  • 540 berichten
  • 796 stemmen

soms is het lastig bij oude films door het tijdsbeeld heen te kijken, maar dat ging hier -ondanks zijn bijna 40 jarige leeftijd- prima. en dat terwijl techniek toch een prominente rol heeft. het acteerwerk doet ook niet zo houterig aan, wat je soms nog wel wil zien.

voor wat (deels) een thriller moet zijn, is het wel heel erg lang wachten voordat er iets van spanning in komt. de film is saai, traag en kabbelt maar voort. het eindeloze herhalen van het gesprek inclusief beelden heeft een averechts effect. pas met zijn droom wordt er moeite gedaan een spanning op te bouwen, dat is echter al te laat.

Harry is iemand die al zijn leven lang bezig is met afluisteren en laat ook duidelijk blijken dat het niet om de inhoud van het gesprek gaat. en dan blijft ie nu ineens zo hangen in een niet echt aangesprekende conversatie en trekt hij het zich nu wel ineens zo aan. zo ver zelfs, dat ie in de hotelkamer gek wordt, terwijl hij altijd zo rustig is. al dat zorgt ervoor dat het simpelweg veel te ongeloofwaardig is om erin mee te gaan. dat wordt ook bevestigd in het zogenaamd dramatische slot, wat zo vreselijk overdreven is, dat het niet aankomt. eigenlijk moet dan gesteld worden dat de opbouw van de film niet goed is, je komt er niet in.

gezien de gemiddelden hier en op IMDB was mijn verwachting redelijk hoog, maar dat is een fikse teleurstelling geworden.


avatar van TMP

TMP

  • 1569 berichten
  • 1527 stemmen

Ondanks het aardige acteerwerk van Gene Hackman kan The Conversation niet echt overtuigen. De film is redelijk traag en is zelden spannend. Het meerdere keren herhalen van de bandopnames draagt daar zeker aan bij. De plottwist op het einde helpt dan ook niet echt meer om er nog een boeiende film van te maken.


avatar van The One Ring

The One Ring

  • 29974 berichten
  • 4109 stemmen

Nu eindelijk eens herzien met fatsoenlijk geluid. Toch ironisch, een film als deze kijken op een televisie waar het geluid steeds wegvalt.

Maar dat is nu verholpen en het is waarschijnlijk geen toeval dat de film er een stuk beter op wordt. Je hoort erg vaak dezelfde geluidsfragmenten, wat uiteindelijk een gekmakend effect heeft op de hoofdpersoon, maar ook op de kijker, wat essentieel is voor de film. De sfeer is sowieso het beste aan de film. Ik mag die grauwe, ongepolijste stijl die zo typerend was voor veel films in de jaren '70 wel. Het roept al bijna automatisch het gevoel op dat de dingen niet zo zijn als ze horen te zijn, terwijl het ook realistisch oogt. Het briljante openingsshot, dat langzaam inzoomt op een koppel dat uiteindelijk gevolgd wordt, zet meteen de toon.

Dit is een film over paranoïa, ja, en over een man die daar langzaam aan doordraait. Al is het ook belangrijk dat de film net zo veel om schuld draait. Hoe dan ook, de manier waarop Coppola langzaam Caul zijn grip laat verliezen op de werkelijkheid is erg knap. Persoonlijk heb ik het gevoel dat veel van de dingen die op het einde gebeuren waanbeelden zijn, inclusief de bloedende wc en het zendertje in Cauls appartement, maar de film laat het open of dit ook zo is.

Het enige wat voor mij uiteindelijk mist is de echte spanning. Dat wordt pas aan het einde bereikt, al weet ik niet zo goed waarom ik dat daarvoor niet bijzonder voel. Aan Hackman ligt het niet, want die is geweldig. Wellicht ligt het eraan dat ik al wist welke kant het allemaal in ging. Niettemin, zeer fijne film van Coppola, uit zijn gouden periode.
4*


avatar van Montorsi

Montorsi

  • 9510 berichten
  • 2208 stemmen

Niks minder dan geniaal.

Fantastisch hoe je eigenlijk al met het openingsshot op het plein in de film wordt gezogen. Ik denk dat ik geen film ken die zo goed, subtiel en geduldig de spanning opbouwt. Coppola schiet hier Hitchcock mee voorbij. Daarnaast werkt de film als karakterstudie, met een geweldig personage in Harry Caul, en vooral een geniale vertolking van Hackmann. Verder erg sfeervol in beeld en geluid. Prachtige effectieve soundtrack ook.

Tegen het einde wordt het steeds psychologischer met o.a. die geweldige droomsequentie en het verdere doordraaien van de hoofdrolspeler tot grote hoogtes. Desondanks komen die scenes zeer gedoseerd en goed getimed voorbij zodat het geen rush opzelf wordt maar in dienst blijft staan van het verhaal.

In een keer 5*


avatar van Film Pegasus

Film Pegasus (moderator films)

  • 29005 berichten
  • 4940 stemmen

Ik ben niet echt een fan van Gene Hackman. De enige films waarin hij te doen was zijn The French Connection The Unforgiven. Zelfs in Bonnie & Clyde is hij geen aangename rol en speelt hij gelukkig niet de hoofdrol. Maar kom, de film is van Coppola, en dan wil ik de film wel een kans geven. Meer nog, dit is uit hetzelfde jaar als zijn film The Godfather II en The Great Gatsby en je merkt wel dat de meeste aandacht ging naar The Godfather II. Begrijpelijk heeft die film dan ook de Oscar weg gekaapt waar ook The Conversation een nominatie kreeg.

De film moet ongetwijfeld in zijn tijdsgeest gezien worden. 2 jaar na het Watergate schandaal met afluistering en het jaar dat Nixon daarvoor aftrad. Het thema afluisteren was hot op dat moment. Maar dat afluisteren heeft ook z'n nadelen. Zo is het als kijker verschrikkelijk om te luisteren naar die scherpe blipjes en machinale afluistergeluiden.

The Conversation komt bij mij verkeerd over. Ik verwachte ofwel een film noir in de stijl van Chinatown met een mystery. Of iets in de aard van Rear Window, maar dan niet met kijken naar de overburen maar afluisteren. Helaas draait het grotendeels rond de figuur van Gene Hackman. Op zich een leuk idee, maar Hackman is zo saai dat er van spanning of prachtig filmwerk niet veel te merken valt. Ik kreeg pas hoop bij de komst van Harrison Ford. En dat is ook niet meer dan een bijrol. Tegen het einde aan gaat het wel wat beter maar dan is het kalf alweer verdronken.

Ik weet niet waar het mis gegaan is. Stak Coppola te weinig animo in deze film door z'n overbezet jaar? Was Hackman niet de ideale figuur? Was het script te dubbelzinnig om één sterke richting uit te gaan? De film was bij mij in elk geval één uit een vergeten verleden en dat is zeker niet onterecht blijkbaar.


avatar van Bottleneck

Bottleneck

  • 8080 berichten
  • 2039 stemmen

Begint boeiend met de intro van het plein en het laatste kwartier is sterk (met ook een onverwachte wending), maar daar tussenin vind ik het te slepend, spanningsloos en grijs. De groei van de angst en paranoia had sneller opgeschroefd mogen worden, nu kon het me niet de volle speelduur in de greep houden (net als het personage van Hackman) en de allerlaatste scènes kwamen daardoor abrupt over. Jammer want ik keek hier best naar uit.


avatar van des1

des1

  • 1501 berichten
  • 940 stemmen

Gisteravond bekeken, mede n.a.v. Arnon Grunbergs opmerking dat het wat hem betreft tot de tien beste films ever hoort. Ik ga niet zover, maar er is wel heel veel genietbaars. Opmerkelijk achteraf gezien dat het Watergate tijdperk een aantal ijzersterke paranoia films opleverde. Denk ook aan Three Days Of The Condor (1975) en The Parallax View (1974). Nu kijken we misschien terug op de Watergate inbraak als een relatief kleine faux pas. Wat onder Bush begon, en onder Obama is voortgezet: de massale afluistering door de NSA, zou een nieuwe generatie van dit soort films kunnen opleveren, maar dat doet het niet. Misschien denken ze in Hollywood dat zoiets te moeilijk is en dat het beter is de meute te vermaken met de zoveelste terroristenfilm. Wordt best een appel gedaan op de ADHD kijker van tegenwoordig. In het begin ruim een half uur aan het volgen van een tweetal in een poging op band vast te leggen van wat ze zeggen... met alle onhoorbare passages van dien. Geen echt gewelddadige confrontatie of iets dergelijks. Veel wordt gesuggereerd, incl. Caul's state of mind (goeie rol Hackman). Film mist een briljante afdronk zonder aan de introvertie van de film afbreuk te hoeven doen. Opmerkelijk is dat Robert Duvall niet genoemd is in de list of characters in de aftiteling. Leuk: een jonge Harrison Ford die best sinister kan overkomen. Overigens is de film een must voor mensen met een geluidsapparatuur fetish. We zien Uher spoelenrecorders met klik-klak schakelaars, richtmicrofoons e.d.


avatar van BBarbie

BBarbie

  • 10957 berichten
  • 6994 stemmen

Film moet het vooral hebben van de knappe, uiterst trage spanningsopbouw, die eigenlijk al begint met de openingsscène op Union Square in San Francisco. Gedurende heel de film verkeert afluisteraar Harry Caul (Gene Hackman) —én met hem de toeschouwer— in het onzekere over wat er nu eigenlijk aan de hand is met het afgeluisterde stelletje. Daarover ontstaan van lieverlee waanideeën en in dat licht bezien is het maar de vraag of de ontknoping werkelijkheid of fictie is. Een ongewone thriller, door z'n knappe opbouw spannender dan menige Hitchcock-film.


avatar van baspls

baspls

  • 4118 berichten
  • 1672 stemmen

"I'm not afraid of death, but I am afraid of murder."

The Conversation is een Thriller van Francis Ford Coppola en verteld het verhaal van een doorgewinterde afluisterexpert die tijdens een opdracht flarden uit een gesprek opvangt. Hij raakt geobsedeerd met de opnames van die opdracht en vermoed dat er iets vreselijks gaat gebeuren.

Gene Hackman speelt een sterke rol als Harry Caul, erg natuurgetrouw en overtuigend gespeeld. Een vroege rol van Harrison Ford, die eerst alleen een hele kleine rol zou hebben maar zo goed was dat Coppola de rol groter heeft gemaakt. Verder is het acteerwerk ook zeker niet slecht, o.a. John Cazale speelde ook mee.

De film heeft een trage maar sterke spanningsopbouw. We volgen de hoofdpersoon en merken hoe hij steeds meer paranoïde wordt en zich laat meeslepen. Uiteindelijk zijn we als kijker niet meer zeker of alles echt is of dat dingen zich afspelen in het hoofd van de hoofdpersoon. Het verhaal zit goed in elkaar en is onvoorspelbaar. Ook leuk om al die oude afluister- en geluidsapparatuur te zien.

Het enige dat me een beetje stoorde aan de film lag eigenlijk niet eens aan de film zelf. Aan het einde viel het geluidspoor waar de dialogen opstaan steeds weg (vreemd probleempje in mijn versterker vermoed ik) ik dacht in het begin dat het zo hoorde. Toch kwam het einde nog steeds goed over.

De film is sterk opgenomen. Mooie beelden met veel filmkorrel en kleuren die typerend zijn voor de jaren '70. De cinematografie was degelijk, met vaak verwijzingen naar spionage; zo lijken veel scènes stiekem opgenomen of op bewakingscamera-beelden. De muziek was ook prima, niet heel erg aanwezig.

Coppola vind The Conversation zelf de beste film die hij heeft gemaakt. Zo ver wil ik zeker niet gaan maar ik vind het wel een erg sterke thriller. Een beetje een lange zit mischien (door het trage tempo), maar dat is het zeker waard.


avatar van Noir

Noir

  • 101 berichten
  • 99 stemmen

Gene Hackman heb ik nog niet kunnen betrappen op een matig gespeelde rol, zelfs in films van zijn uitgebreide oeuvre die stukken minder zijn dan deze geweldige seventies conspiracy-movie.

Goed en verrassend scenario alsook een mooi tijdsbeeld van de vroege jaren ’70 met zijn typische, sombere, bruine kleursetting.

Hackman wordt in de film in toenemende mate slachtoffer van zijn paranoia en heeft, net als de kijker, steeds meer moeite om werkelijkheid van hersenspinsels te onderscheiden.

Geweldige film met een schitterende slotscene, 4*.


avatar van mrklm

mrklm

  • 5219 berichten
  • 7019 stemmen

Ja, ik durf te beweren dat The Godfather Part II niet de beste film van Francis Ford Coppola is. Sterker nog, het is niet eens de beste film die Coppola in 1974 maakte. Dat is namelijk dit sombere, maar intrigerende en nog altijd zeer actuele psychologische drama. De film is typerend voor de tijd waarin de film gemaakt is, toen het Watergate-schandaal als een zwaard van Damocles boven het hoofd van Richard Nixon hing. Hollywood reageerde met een serie uitstekend gemaakte thrillers en drama’s met veelzeggende, maar weinig verheffende eindes. Films die je raken en die je doen nadenken over de problematiek waar de film om draait en je niets de uitvlucht van een happy end geven. Feitelijk betekende het dat een geëngageerde filmmaker zich even niet hoefde te houden aan Hollywood-formules en de film het einde kon geven dat het meest realistisch is. The Conversation valt in deze categorie, met het verhaal over einzelgänger Harry Caul [Gene Hackman], een technisch briljante specialist in afluistertechnieken, die na een complexe afluister-operatie bij het monteren van de geluidsopnamen zichzelf confronteert met een knagend schuldgevoel over één van zijn eerdere klussen die tragische gevolgen had voor zijn ‘subjecten’.

De openingsscène is in elk opzicht subliem: in longshot zien we een mime-speler over Union Square [zie foto] in San Francisco die langs het monument loopt en voorbijgangers imiteert. Langzaam zoomt de camera in, terwijl we vervormde geluiden horen van wat een gesprek tussen een man [Frederic Forrest] en een vrouw [Cindy Williams] blijkt te zijn. Ze lopen constant in het rond op deze drukke plek, in de hoop dat niemand ze kan afluisteren, maar we ontdekken in fasen dat ze wel degelijk worden afgeluisterd door een klein team onder leiding van Harry Caul. Het is anno 2017 confronterend om te ontdekken dat het bijna 45 jaar eerder al mogelijk was om dit soort gesprekken af te luisteren. Het thema was toen actueel vanwege Nixon, is nu nog steeds actueel dankzij de onthullingen van Edward Snowden.

Gene Hackman geeft zijn beste vertolking ooit, een uiterst genuanceerd beeld van een eenzame man die, zeker ook vanwege zijn werk, mensen structureel op afstand houdt en zijn werk en zijn emoties strikt gescheiden houdt. Maar iets in de opnamen van het stel dat hij heeft afgeluisterd raakt hem persoonlijk – het fragment waarin de vrouw een stukje zingt uit Bing Crosby’s “When The Red Red Robin Comes Bob-Bob-Bobbing Along” in het bijzonder – en langzaam maar zeker leren we de menselijke kant van Harry kennen. Dat heeft echter rampzalige gevolgen na een ontmoeting met Martin Stett {Harrison Ford, voor zijn doorbraak in Star Wars] die Harry’s tapes namens diens opdrachtgever in ontvangst wil nemen. Hackman weet de ontrafeling van zijn karakter op aangrijpende wijze zichtbaar en voelbaar te maken, daarbij geholpen door effectieve cross-editing door Richard Chew die ons in schokkende, korte shots toont welke gedachten en beelden er door Harry’s hoofd gaan. Ford is zowel sinister als charismatisch en daardoor blijft het voor de kijker gissen of Harry werkelijk reden heeft om achterdochtig te zijn, of dat zijn gedrag te verklaren is vanuit een boetedoening voor een fout die hij zichzelf niet heeft kunnen vergeven.

Hackman is dus ronduit geniaal, Ford is effectief, Robert Duvall maakt indruk iin een kleine, maar cruciale rol en Cindy Williams is perfect gecast met haar lieflijke stem en haar vertederende blik. De zojuist omschreven openingsscène is een meesterwerk van camerawerk, timing, acteerwerk en vooral van geluid. Dat werd ook absoluut erkend met prijzen en nominaties voor Coppola [ook voor zijn eigen scenario] en Hackman en BAFTA’s voor de effectieve montage en het sublieme geluid. Het is onbegrijpelijk waarom de Academy besloot de Oscar voor beste geluid toe te kennen aan pulpfilm Earthquake, maar dat doet niets af aan de kwaliteit van deze sombere, uitdagende, maar fenomenale film met één van de beste acteurs en één van de beste regisseurs van hun generatie op het top van hun kunnen.


avatar van GoodOldJack

GoodOldJack

  • 1185 berichten
  • 4398 stemmen

Volgens Coppola zelf zijn beste film, daar ben ik het niet mee eens, de concurrentie is nu eenmaal moordend. Maar wel een heel intelligente film die de spanning op een trage maar doeltreffende manier weet op te bouwen, dit vooral dankzij het fantastische hoofdpersonage. Hier en daar wat mindere momenten, en het tempo had misschien toch net iets hoger gekund maar al bij al prima film.


avatar van Flavio

Flavio (moderator films)

  • 3847 berichten
  • 4163 stemmen

Een koppeltje afluisteren: tegenwoordig stelt dat niks meer voor, wat kijken naar the Conversation haast een geschiedenisles maakt: wees zuinig op privacy, een waarschuwing die, zoals iedereen weet, in de wind is geslagen.

Hackman is uitstekend als paranoïde specialist, die zelfs geen telefoon heeft, zijn hospita niet vertrouwt en niks over zichzelf prijsgeeft. Cazale is altijd goed maar heeft maar een kleine bijrol. De hele cast doet het goed, al vond ik Ford niet zo goed gecast, er ging maar weinig dreiging van hem uit.

Acteerwerk, score, montage, camerawerk, het is allemaal van hoog niveau en typerend voor Hollywood uit de jaren 70, toen studio's hun films nog maakten voor een volwassen publiek, lef en visie hadden, en talentvolle jonge regisseurs nog de ruimte kregen.


avatar van Sir Djuke

Sir Djuke

  • 248 berichten
  • 830 stemmen

Gedurende een korte tijd wist je het zeker: Francis Ford Coppola was de beste regisseur van de hele wereld en Gene Hackman was de beste acteur van de hele wereld. Dan zal 'The Conversation' waarin Hackman onder regie van Coppola de hoofdrol speelt wel de beste film van de hele wereld zijn? Nou, dat niet helemaal, maar het scheelt slechts een kuthaartje. Ondanks de achterhaalde techniek is 'The Conversation' nog altijd verduiveld actueel. Hackman (hey, what's in a name?) dringt binnen in de private levenssfeer van mensen die hij gedurende de film ontmaskert. In plaats van slachtoffers blijken zij daders en paranoia is zijn loon. De slotscene is onvergetelijk in al zijn brille en troosteloosheid.